ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

ΠαιδαγωγικόΟι προτάσεις για δημοτικά και γυμνάσια

Παιδαγωγικό
Οι προτάσεις για δημοτικά και γυμνάσια
Πρόταση για αλλαγές στο σχολικό ωράριο και στο ωρολόγιο πρόγραμμα σε δημοτικά και γυμνάσια θα καταθέσει αύριο το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας. Μεταξύ άλλων η πρόταση προβλέπει τα εξής:
Στο Δημοτικό η σχολική μέρα να ξεκινά από τις 8 π.μ. και να λήγει στις 3 μ.μ. με περίπου μία ώρα για γεύμα και διάλειμμα και μικρότερα διαλείμματα ενδιάμεσα στα μαθήματα. Για τις Ε' και Στ' τάξεις προτείνεται να λήγει η σχολική μέρα στις 3.30.
Για το Γυμνάσιο η σχολική μέρα να ξεκινά από τις 8 π.μ. και να λήγει στις 4 μ.μ. με μισή ώρα για γεύμα, καθώς και διαλείμματα ενδιάμεσα στα μαθήματα.
Οι πρόσθετες διδακτικές ώρες θα περιλαμβάνουν ξένες γλώσσες, αλλά θα διατίθενται και για προσωπική μελέτη, όπως επίσης εργασίες για το περιβάλλον, τις τέχνες, την κοινωνική ζωή κ.ά.
Προτείνεται η ενοποίηση διδακτικών ωρών σε μακρύτερες διδακτικές περιόδους, όπου αυτό ενδείκνυται παιδαγωγικά, και μία χρονική αναδιάρθρωση μαθημάτων, ίδιου γνωστικού πεδίου, με στόχο τη μείωση του αριθμού των αντικειμένων που διδάσκονται κάθε χρόνο.
Μετά τη λήξη της σχολικής μέρας, η πρόταση είναι, το σχολείο να μην κλείνει, αλλά να μπορούν να υλοποιούνται από τους τοπικούς φορείς (δήμοι, κοινότητες) εξωσχολικές δραστηριότητες

Διδακτορικούς και μεταπτυχιακούς τίτλους-μαϊμού εμφανίζουν δάσκαλοι και καθηγητές

Αντιγράφω από το Έθνος:
«Διδακτορικούς και μεταπτυχιακούς τίτλους-μαϊμού εμφανίζουν δάσκαλοι και καθηγητές, οι οποίοι συμμετέχουν στις διαδικασίες επιλογής στελεχών της εκπαίδευσης (σχολικοί σύμβουλοι, διευθυντές, υποδιευθυντές σχολείων κ.ά.), προκειμένου να έχουν υψηλά μόρια και να πάρουν τις θέσεις και τα ανάλογα επιδόματα. Το φαινόμενο αυτό έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί και μάλιστα έχουν στηθεί «φάμπρικες» πλαστών τίτλων, οι οποίες έναντι αδρής αμοιβής παρέχουν στους ενδιαφερομένους τίτλους από πανεπιστήμια του εξωτερικού και κυρίως από βαλκανικές χώρες.

Τελευταία πληθαίνουν οι ενδείξεις για την ύπαρξη «περίεργων» τίτλων μεταπτυχιακών σπουδών σε Ελληνες εκπαιδευτικούς. Τα μεταπτυχιακά αυτά, δίνουν στους κατόχους τους μόρια για την κατάληψη θέσεων στελεχών της εκπαίδευσης, χωρίς αυτοί καν να παρακολουθήσουν μαθήματα και φυσικά με το αζημίωτο, λαμβάνοντας επιπλέον και τα μόρια για γνώση ξένης γλώσσας χωρίς άλλη πιστοποίηση. Κρίνεται αναγκαία η παρέμβαση του υπουργείου Παιδείας, προκειμένου να διαπιστωθεί η εγκυρότητα του τίτλου, ιδίως στις περιπτώσεις όπου οι υπάλληλοι, ενώ βρίσκονταν αποδεδειγμένα στην υπηρεσία τους στην Ελλάδα, ταυτόχρονα ελάμβαναν μεταπτυχιακό τίτλο στο εξωτερικό».
Και να`ταν μόνο οι δάσκαλοι και οι εκπαιδευτικοί;
Κάποτε, τα παλιά χρόνια, κάποιο πτυχίο πανεπιστημίου, εκτός από κύρος, και μόρφωση, σου εξασφάλιζε και μια θέση εργασίας, τουλάχιστον στο δημόσιο.
Στη συνέχεια, όπως όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, έτσι απαξιώθηκαν και τα ΑΕΙ, μαζί με τα πτυχία τους. Βοήθησε σε αυτό και  το «δικαίωμα στην αντιγραφή», αλλά και το «δημοκρατικό πεντάρι». Το ΠΑΣΟΚ ήθελε ισότητα (ισοπέδωση)… προς τα κάτω.
Αργότερα, εξαιτίας της πληθώρας πτυχίων, ο Έλληνας άρχισε να μαθαίνει και τα μεταπτυχιακά (μάστερ, διδακτορικά). Στην αρχή στο εξωτερικό, αργότερα και στην Ελλάδα. Σε κάποια φάση μάλιστα, στη δεκαετία του `90, είχαμε πλημμυρίσει από ξένα «πανεπιστήμια» και «κολέγια» κύρους, στα οποία δίδασκε μέχρι και ο Ζακ Ντελόρ! Με μερικά εκατομμύρια τσιμπούσες το μαστεράκι σου.
Πρόσφατα, και επειδή πλέον «όλοι» έχουν πτυχίο, και επειδή  για να μπεις στο δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ θα πρέπει να έχεις αρκετά τυπικά προσόντα, γεμίσαμε από μάστερ της Αγγλίας. Κάθε κοπελίτσα έχει και δυο τρία…
Καλή είναι η μόρφωση, δεν λέω. Αλλά να γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι γονείς και άλλοι,  πως στο δημόσιο, ο αναγνωρισμένος τίτλος μάστερ αμείβεται με περίπου 45 ευρώ μικτά το μήνα. Το διδακτορικό με λίγα παραπάνω. Αυτή την αξία έχει δώσει η πολιτεία μας στην υψηλή  μόρφωση, και στην κατάρτιση των στελεχών της. Κι από ότι ακούγεται, το επίδομα αυτό των μεταπτυχιακών σπουδών θα καταργηθεί οσονούπω, μαζί με πολλά άλλα, μέσα στα πλαίσια της λιτότητας και των περικοπών.
Τότε γιατί αυτός ο χαμός, και ξαφνικά όλοι οι μεσήλικες δημόσιοι υπάλληλοι θυμήθηκαν να σπεύσουν να αποκτήσουν μάστερ; Διότι ο τελευταίος δημοσιουπαλληλικός κώδικας δίνει μπόνους (υπό μορφήν μορίων) στους τίτλους σπουδών στις ξένες γλώσσες, κλπ για όσους επιθυμούν να προαχθούν.
Για αυτό και από εκεί που δεν το περιμέναμε, εμφανίστηκαν χιλιάδες πενηντάρηδες και βάλε, με σωρεία μεταπτυχιακών τίτλων και πιστοποιητικών ξένων γλωσσών. Από το πουθενά κυριολεκτικά. Και χωρίς να ξέρουν καν αγγλικά!!!!! Όου γιές!
Η συνταγή είναι εύκολη. Άσχετα με τη βιομηχανία πλαστών τίτλων που περιγράφει το Έθνος, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Ιδού ένας απλός και δοκιμασμένος, που φοριέται πολύ τα τελευταί2-3 χρόνια: Αν είσαι κομματόσκυλο, και δη πράσινο, πλησιάζεις έναν εξίσου κομματόσκυλο καθηγητή ΑΕΙ, συνήθως υποψήφιο βουλευτή, ή γενικά πολιτευτή, ο οποίος ως αντάλλαγμα για τις ψηφοθηρικές υπηρεσίες σου, σε εγγράφει εν κρυπτώ σε ένα από τα μεταπτυχιακά προγράμματα που επιβλέπει, και ξαφνικά εμφανίζεσαι στην υπηρεσία σου …. καταρτισμένος. Δεν χρειάζεται ούτε να παρακολουθήσεις μαθήματα, ούτε καν να εξεταστείς. Το κόμμα να είναι καλά.
Για να έχει κάποιος δημόσιος υπάλληλος μεταπτυχιακό, ή θα πρέπει να το έχει από πριν, ή να πάρει εκπαιδευτική άδεια για να το παρακολουθήσει. Άδεια που δίνεται από την υπηρεσία του, μέσω ειδικού υπηρεσιακού συμβουλίου. Αυτά στη θεωρία.
Στη πράξη, ελάχιστοι 50αρηδες ή 60αρηδες δημόσιοι υπάλληλοι (αυτοί που χτυπάνε τις θέσεις διευθυντού) έχουν μεταπτυχιακό, διότι τότε που ήταν νέοι ήταν δύσκολο να το αποκτήσουν, και δεν χρειάζονταν και ιδιαίτερα. Οπότε, πως γίνεται και ξαφνικά γέμισε το δημόσιο με σούπερ επιστήμονες; Που από το πουθενά εμφανίζονται με μεταπτυχιακά, όντας ξύλα απελέκητα;
Και πως τα απέκτησαν, αφού δεν πήραν καν εκπαιδευτική άδεια; Και εν πάση περιπτώσει, ο κόσμος το έχει βούκινο, οι διάδρομοι των δημοσίων υπηρεσιών βοούν, οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι κοιμούνται;
Όχι δεν κοιμούνται, αλλά μάλλον ενθαρρύνουν αυτή τη λαθροχειρία, διότι δικοί τους άνθρωποι είναι αυτοί που πρέπει να προαχθούν πάση θυσία. Που πρέπει να πάρουν τις θέσεις κλειδιά.  Και με δικές τους εντολές κάνουν τις κρίσεις προαγωγών τα «αδιάβλητα» υπηρεσιακά συμβούλια. Όλοι στο κόλπο είναι.
Και τέλος, για να ξέρει ο κόσμος. Δεν γίνεται ο κακός χαμός για να προαχθεί κάποιος, μόνο και μόνο για κάποιο επίδομα θέσης. Όχι. Ελάχιστα είναι αυτά  τα λεφτά. Στο δημόσιο δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά στις αμοιβές μεταξύ ενός κλητήρα του δημοτικού, και ενός διευθυντή με διδακτορικό. Το ΠΑΣΟK φρόντισε και γι αυτό. Ο χαμός γίνεται για τις θέσεις τις ίδιες. Που εν μέσω όλων αυτών των δραματικών αλλαγών που μας φέρνει το ΔΝΤ μέσω του ΠΑΣΟΚ (ιδιωτικοποιήσεις, ξεπουλήματα, κλπ.), οι θέσεις ευθύνης θα πρέπει να είναι στελεχωμένες από τα δικά μας παιδιά. Για να επιβλέψουν σωστά τη πώληση των ασημικών, και για να βάλουν και οι ίδιοι  μερικά στη τσέπη πριν από τη γενική εκποίηση, πριν από τη βύθιση του πλοίου.
Για αυτό και  ο ξαφνικός ζήλος κάποιων μεσόκοπων για … μάθηση. Για τη μαρμίτα, όπως πάντα!!!!

Μειώνουν τα κονδύλια στα πανεπιστήμια κατά 50%!

Μειώνουν τα κονδύλια στα πανεπιστήμια κατά 50%!
Στεφανάκου Π.
Στο μισό κόβει τα κονδύλια για τα πανεπιστήμια η κυβέρνηση προκαλώντας οικονομική ασφυξία στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Στα μουλωχτά, μέσα από άτυπα έγγραφα του ειδικού γραμματέα Ανώτατης Εκπαίδευσης προς μέλη της Συνόδου των Πρυτάνεων, ανακοινώθηκε πρόσθετη μείωση των κονδυλίων κατά 17%-19%. Αν συνυπολογιστούν οι περικοπές που έγιναν πέρυσι και με την αύξηση του ΦΠΑ φτάνουν το 33%, τα Πανεπιστήμια σε σχέση με το 2009 θα λάβουν επιχορήγηση μειωμένη κατά 50%! Είναι αδιανόητες αυτές οι μειώσεις. Στην ουσία μάς κλείνουν χωρίς να το λένε, τονίζουν οι πρυτάνεις που συζήτησαν τρόπους αντίδρασης στις περικοπές σε άτυπη συνάντησή τους την προηγούμενη Πέμπτη.

Οι συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών γίνονται μονόδρομος για τα περιφερειακά, ενώ τα ιστορικά ιδρύματα εξαναγκάζονται να βάλουν χέρι στα αποθεματικά τους για να καλύψουν λειτουργικές ανάγκες
Η επιλογή της κυβέρνησης είναι να αναγκάσει τα πανεπιστήμια να κλείσουν από μόνα τους σχολές και τμήματα, αφού είναι αδύνατον να τα λειτουργήσουν. Ο ξεσηκωμός που προκάλεσαν και προκαλούν οι συγχωνεύσεις - καταργήσεις σχολείων ήταν ιδιαίτερα διδακτικός για τα κυβερνητικά επιτελεία. Γιατί να προκαλέσουν αναταραχή στις τοπικές κοινωνίες αναλαμβάνοντας την ευθύνη του λουκέτου ιδρυμάτων ή τμημάτων, όταν η ακραία έλλειψη πόρων στην οποία καταδικάζονται τα πανεπιστήμια θα επιβάλει τις συγχωνεύσεις ως μονόδρομο; Ειδικά τα περιφερειακά πανεπιστήμια πολύ γρήγορα θα εξαναγκαστούν να κλείσουν τμήματα και σχολές καθώς καταργείται κάθε ενίσχυσή τους. Ήδη ξενοικιάζουμε κτήρια στοιβάζοντας φοιτητές και εργαστήρια. Αν η κυβέρνηση δεν ανακαλέσει τις αποφάσεις για τις περικοπές, το κλείσιμο και η συγχώνευση θα είναι η μόνη μας επιλογή λένε εκπρόσωποι περιφερειακών ιδρυμάτων με μεγάλη προσφορά στην ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών.
Η επιλογή του υπουργείου Παιδείας να κάνουν τα ίδια τα πανεπιστήμια τη βρώμικη δουλειά, χωρίς να εκτεθεί η κυβέρνηση στις τοπικές δεξαμενές ψήφων, φαίνεται από το γεγονός ότι τέσσερα ιδρύματα που η συγκρότησή τους οφείλεται στο προσωπικό ενδιαφέρον των κυβερνώντων εξαιρούνται από τις περικοπές. Πρόκειται για τα πανεπιστήμια Στερεάς Ελλάδας, Δυτικής Ελλάδας, Διεθνές Πανεπιστήμιο και Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (τα δύο τελευταία λειτουργούν μάλιστα με δίδακτρα).
Η χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια αυτά δεν υπάκουσε σε κανένα από τα κριτήρια βάσει των οποίων κατανέμονται τα κονδύλια στα υπόλοιπα ιδρύματα. Άλλωστε η ίδια η υπουργός Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου, κατά τις τοποθετήσεις της στις Συνόδους των πρυτάνεων, δήλωνε ξεκάθαρα ότι οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις δεν είναι στην πρώτη γραμμή των αλλαγών.
Για τα κεντρικά ιστορικά ιδρύματα οι συγχωνεύσεις και τα λουκέτα θα έρθουν σε δεύτερη φάση. Όταν, δηλαδή, η οικονομική δυσπραγία τα οδηγήσει να διαθέσουν τα αποθεματικά τους για να καλύψουν λειτουργικές ανάγκες. Σύμφωνα με την απόφαση του υπουργείου Παιδείας, η ύπαρξη αποθεματικών επιφέρει μείωση της κρατικής χρηματοδότησης. 'Οσο μεγαλύτερο το αποθεματικό τόσο μειώνονται τα κρατικά κονδύλια. Αυτό σημαίνει ότι τα ιδρύματα θα εξαναγκαστούν να βάλουν χέρι στα αποθεματικά τους και την περιουσία τους για ανάγκες που δεν έχουν σχέση με την ανάπτυξή τους και τη στήριξη των φοιτητών τους.
Απαντώντας σε ερώτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Η. Διώτη και Τ. Κουράκη για το ενδεχόμενο συγχώνευσης του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, ο Γ. Πανάρετος περιορίστηκε να δηλώσει ότι "καμία απόφαση δεν έχει ληφθεί" και κατά τα συνήθη υποστήριξε ότι "η αναβάθμιση των ιδρυμάτων και η χωροταξική αναδιάρθρωσή τους θα είναι αποτέλεσμα του διαλόγου σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο".
Στο μεταξύ, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τ. Κουράκης φέρνει με ερώτησή του στη Βουλή μία νέα πρόκληση σε βάρος της έρευνας και των δημόσιων ερευνητικών κέντρων. Όπως αποκαλύπτει, την ώρα που τα ερευνητικά κέντρα οδηγούνται σε κλείσιμο λόγω των τρομακτικών περικοπών στους προϋπολογισμούς τους, το υπουργείο Παιδείας αναθέτει σε ξένη ιδιωτική εταιρεία την αξιολόγηση του ελληνικού συστήματος έρευνας. Πρόκειται για την εταιρεία Rand Europe Cambridge Limited με έδρα τη Βρετανία, η οποία ανέλαβε την «Αξιολόγηση του ελληνικού συστήματος έρευνας ενόψει του νέου θεσμικού πλαισίου για την έρευνα και την τεχνολογία στην Ελλάδα» έναντι του ποσού των 90.000 ευρώ. Να σημειωθεί ότι τα ερευνητικά κέντρα της χώρας έχουν αξιολογηθεί επανειλημμένα (το 1995 από ελληνικές επιτροπές και το 2000 και 2005 από διεθνείς επιτροπές), αλλά τα πορίσματα αυτών των αξιολογήσεων ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν και δεν ελήφθησαν υπόψη στη διαμόρφωση της ερευνητικής πολιτικής.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

ερμηνεία της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας

ερμηνεία της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας
Του Κωνσταντίνου Σβολόπουλου
(Τακτικού Μέλους της Ακαδημίας Αθηνών, Ομότιμου Καθηγητή της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)
Με αφορμή την εξακολουθητική διατύπωση απόψεων για τη νεώτερη ελληνική ιστορία, θα όφειλαν, κατά την άποψή μου,  να αποκαθαρθούν ορισμένες βασικές ιστορικές έννοιες:

  1. Η δημιουργία έθνους στην ελληνική περίπτωση ουδόλως προϋπέθετε την ύπαρξη κράτους.  Έχει καταδειχτεί ήδη, από τα μέσα του 19ου αιώνα, η συνέχεια επί τρεις χιλιετίες των Ελλήνων.  Το νέο ελληνικό έθνος – σύμφωνα με τους κορυφαίους πρόσφατα ειδικούς Βακαλόπουλο, Σβορώνο, Ζακυθηνό και Βρυώνη – δημιουργήθηκε κατά τις αρχές τουλάχιστο του 13ου αιώνα.  Η υπαγωγή του ελληνικού έθνους σε κριτήρια που αφορούν τους αφρικανικούς λαούς, ταυτίζοντας  την αφετηρία του με τη δημιουργία της νεώτερης Ελλάδος ως κράτους, αντιφάσκει προκλητικά με την επιστημονική αλήθεια.

  1. Η αντιπαράθεση μουσουλμάνων και χριστιανών, αντικατοπτρίζοντας ορισμένα σύγχρονα φαινόμενα, δεν αρκεί  για να εκφράσει την αντίθεση μεταξύ δεσπότη και υποτελούς που διαχώριζε Τούρκους και Έλληνες επί μακρούς αιώνες.  Εύλογα είναι τα ερωτήματα: τι παρακίνησε τους Έλληνες να εξεγείρονται επανειλημμένα και σε βαθμό εντεινόμενο κατά του δυνάστη τους; τι παρώθησε, ακόμη, να προσέλθουν λάτρεις της ελευθερίας από όλο τον κόσμο για να χύσουν το αίμα τους στην ελληνική γη;

  1. Σύμφωνα με το κλασικό δόγμα του πολιτικού φιλελευθερισμού, το οποίο με αφετηρία τη Γαλλική Επανάσταση έγινε δεκτό από όλους τους δημοκρατικά σκεπτόμενους πολίτες, ο υπόδουλος έχει το δικαίωμα όχι μόνο να διεκδικεί την ελευθερία του αλλά και να στρέφεται με κάθε τρόπο κατά του «τυράννου» που του την στερεί.  Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, κηρύσσοντας την Ελληνική Επανάσταση, επιδοκιμάζει την πράξη των Τυραννοκτόνων και επισείει την αιματοβαμμένη χλαμύδα του Καίσαρα για να εγείρει τους υποδούλους.  Την «ματωμένη» αυτήν ελευθερία εγκωμίασε και  ο Διονύσιος Σολωμός στον «Ύμνο».

Κατά το προηγούμενο έτος, στη διάρκεια ημερίδων πάνω σε μείζονα θέματα της πνευματικής μας ζωής, η Ακαδημία Αθηνών επιλήφθηκε της ειδικότερης πραγμάτευσης και των αρχών αυτών. Πιστεύω ότι η παράβλεψή τους δεν επιτρέπει την κατανόηση και την ερμηνεία της  Επαναστάσεως του 1821 και του χαρακτήρα του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Ανυπακοή:Από την Αντιγόνη στη Ρόζα Παρκς

Ανυπακοή:Από την Αντιγόνη στη Ρόζα Παρκς

Ρινίσματα ανυπακοής και αντίστασης πρωτοσυναντούμε στην «Οδύσσεια», σε κείνη την εναντίωση του Οδυσσέα στις Σειρήνες του κόσμου.
Ο πολύτροπος, συνετός, περίεργος ήρωας αποφασίζει να περάσει το νησί των Σειρήνων και να ακούσει το επίβουλο τραγούδι τους δεμένος στο κατάρτι του καραβιού. Παρεμπίπτον: τα ομηρικά έπη («Ιλιάδα», «Οδύσσεια», 750 π.Χ.) από κοινού με τα ποιήματα του Ησιόδου («Εργα και Ημέραι», 700 π.Χ.) αποτελούν τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες που συναντούμε στην Ευρώπη, αγλάισμα του δυτικού πολιτισμού.
Η Αντιγόνη -στην ομώνυμη τραγωδία, που παραστάθηκε το 441 π.Χ.- αρνείται να εκτελέσει την επί ποινή θανάτου διαταγή του βασιλιά θείου της, Κρέοντα, να μην ταφεί ο αδελφός της Πολυνείκης και να κατασπαραχθεί από σκυλιά κι όρνεα. Εκείνη, θεωρώντας την ταφή των νεκρών -και μάλιστα στενών συγγενών- ιερό καθήκον επιβεβλημένο από θεούς κι άγραφους νόμους, αψηφά την απαγόρευση κι επιχειρεί να θάψει τον νεκρό. Φυλακίζεται ζωντανή στον τάφο των Λαβδακιδών (γενιά της) και, με ήσυχη συνείδηση για την επιτέλεση του χρέους, αυτοκτονεί, ευρισκόμενη στην καρδιά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, του αυτοσεβασμού, της γενναιότητας, μιας κι είχε τη δύναμη και το θάρρος να εναντιωθεί στη φύση (τροφή, νερό κ.λπ.), στους ανθρώπινους νόμους, κανόνες, εντολές, τοποθετώντας, παράλληλα, αξίες, ιδανικά, ιδεώδη, υπεράνω κι αυτής της ζωής της, της Υπαρξης.
«Η ανυπακοή, στα μάτια οποιουδήποτε έχει διαβάσει Ιστορία, είναι αρχέγονη ανθρώπινη αρετή. Διά της ανυπακοής γεννήθηκε η πρόοδος, διά της ανυπακοής και διά της εξεγέρσεως» ευαγγελίζεται απ' τις κοιλάδες της αιωνιότητας ο λυρικός και διαχρονικός Οσκαρ Ουάιλντ, αποστάζοντας αιώνων Ιστορία. Ακόμα κι ο σύγχρονός του Μαχάτμα Γκάντι, στον αγώνα του για εθνική ανεξαρτησία, στην ανυπακοή, κυρίως, στήριξε την περί «μη βίας» φιλοσοφία του. Με τον δικό του ποιητικό οίστρο προλάλησε κι ο παγκόσμιος δραματουργός Ουίλιαμ Σέξπιρ: «Δεν θα ήταν αυτοί λύκοι, αν εμείς δεν ήμαστε πρόβατα». Στην ίδια ρότα κι ο αμερικανός καθηγητής-ιστορικός Χάουαρντ Ζιν: «Η δημοκρατία υφίσταται τότε μόνο που το κίνημα των "κάτω" έρχεται με δύναμη κι αποφασιστικότητα για να ισορροπήσει κάπως τις ανισότητες και αδικίες των "πάνω"».
Αλαμπάμα, βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1955. Η Ρόζα Παρκς, η 42χρονη μαύρη ράφτρα, επιστρέφοντας με το λεωφορείο απ' τη δουλειά νιώθει το ρίγος από το άγγιγμα της Ιστορίας. Θωρακίζεται με το θάρρος του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας κι αρνείται να παραχωρήσει τη θέση της σ' έναν λευκό. Η άμεση σύλληψή της κινητοποιεί τους μαύρους της Αλαμπάμας με επικεφαλής τον νεαρό τότε αιδεσιμότατο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Η υπόθεση φτάνει στο Ανώτατο Δικαστήριο, που κρίνει αντισυνταγματικές τις φυλετικές διακρίσεις στα λεωφορεία. Η Ρόζα Παρκς στέφεται σύμβολο του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων. Η Ιστορία, καθώς και τα όνειρα, συνηθίζουν να πορεύονται με ειρωνεία κι εκδίκηση. Ο σπόρος της ανυπακοής της κάρπισε, μπόλιασε τα περβόλια του μέλλοντος κι έπλεξε διάδημα της Ανοιξης να στεφανώσει το αδιανόητο: την εκλογή του σημερινού πρώτου αφροαμερικανού προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα.
Από το ξέφωτο της ζούγκλας μας, δύο είναι οι βασιλικές αφετηρίες-οδοί: η μία των νόμων της πολιτείας, των συστημικών «δέον» και «πρέπει» και η άλλη της συνείδησης (εσώψυχη νομοθεσία-σύνθεση μόρφωσης, καλλιέργειας, κουλτούρας, αρχών, αξιών κ.λπ.). Αν υποστηρίξεις μ' έναν ανεπίβουλο, τίμιο τρόπο πως αυτός ο νόμος συγκρούεται με την ηθική σου, μπορείς να προβείς στην ανυπακοή. Αυτό έκανε η Αντιγόνη, η Ρόζα Παρκς και τόσοι όσοι πίστεψαν στη φωνή των θεών τους.
«Είμαστε καταδικασμένοι σε ελευθερία» επέμενε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ. Δεν μπορεί, όμως, να υπάρξει ελευθερία και δημοκρατία όταν το νόμιμο δεν είναι και ηθικό. Οταν το δίκαιο του ισχυρού αποτελεί νόμο. Οταν η φτώχεια -η χειρότερη μορφή τρομοκρατίας- είναι αυτεξούσια επαναστατική δύναμη, διότι δεν έπρεπε να υπάρχει. Οταν το κοινωνικό περί δικαίου αίσθημα δοκιμάζεται και προκαλείται βάναυσα. Οταν η αποκρουστική μάσκα της εξουσίας ασύστολα βαφτίζει τη βία της νόμο και την «αντίστασή» μας έγκλημα. Οταν τα κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται σαν κόστος κι όχι αξία. Οταν η υποτίμηση κι ο βιασμός της ανθρώπινης νοημοσύνης και γλώσσας γίνεται άθυρμα των κρατούντων, και μύρια τόσα «όταν» όσες και οι αιτίες ανυπακοής...
Δεν μπορείς να πάρεις τον νόμο στα χέρια σου, υποστηρίζουν αυτοί που νομοθετούν και εξουσιάζουν. Ναι, αν έτσι νομίζουν. Μπορείς, όμως, να πάρεις τη ζωή σου κι αυτό, σίγουρα, δεν μπορεί να σου το απαγορέψει κανείς...

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ!!!!


Έντυπη Έκδοση

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΑΘΕΩΡΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΛΟΓΩ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ

Ματαιώνουν για φέτος το ακριβό πετρέλαιο θέρμανσης

Τέλος στην εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης σε πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης ετοιμάζεται να βάλει η κυβέρνηση. Ως εκ τούτου το πετρέλαιο θέρμανσης θα συνεχίσει να πωλείται με το μειωμένο φόρο από την ερχόμενη σεζόν, που ξεκινάει στις 15 Οκτωβρίου 2011.
Πολλά νοικοκυριά δεν θα άντεχαν την υπέρμετρη αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης, αν εξισωνόταν με το κίνησης Πολλά νοικοκυριά δεν θα άντεχαν την υπέρμετρη αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης, αν εξισωνόταν με το κίνησης Το τεράστιο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση, σύμφωνα με πληροφορίες, γέρνει την πλάστιγγα προς τη μη εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης σε πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης και ενάντια στη δέσμευση που είχε τεθεί με το Μνημόνιο για την είσπραξη 400 εκατ. ευρώ το 2010 ή περίπου 800 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση από το 2012 και μετά. Εξέλιξη που θέτει επί τάπητος δύο νέα δεδομένα:
1. Την ισόποση αύξηση του κονδυλίου των πρόσθετων μέτρων από το 1,8 δισ. ευρώ στα 2,2 δισ. ευρώ για το τρέχον έτος, εκτός κι αν επανέλθει το σύστημα «Ηφαιστος» (πληρωμή αυξημένου φόρου από πρατηριούχους και διατήρηση μειωμένου για καταναλωτές, με επιστροφή διαφοράς στους πρώτους).
Εκλογικό άρωμα
2. Την αναβίωση του σεναρίου για επίσπευση των εθνικών εκλογών, καθώς η κυβέρνηση φέρεται να μετράει περισσότερο το πολιτικό κόστος από τη μνημονιακή δέσμευση και τα έσοδα που θα εισέπραττε.
Η κίνηση ρελάνς του οικονομικού επιτελείου φαίνεται να επικρατεί την τελευταία εβδομάδα. Υψηλόβαθμο πολιτικό στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών σημείωνε στην «Ε» ότι «εκείνο που βαραίνει είναι το πολιτικό κόστος, που θα έχει ένα μέτρο υπέρογκης επιβάρυνσης των νοικοκυριών σε μια περίοδο σκληρής λιτότητας».
Το οικονομικό επιτελείο εκτιμά ότι τα νοικοκυριά δεν θα μπορέσουν να αντέξουν και αυτή την επιβάρυνση, καθώς έρχεται ύστερα από ενάμιση χρόνο δραστικών περικοπών στους μισθούς και στις συντάξεις, καθώς και μεγάλων αυξήσεων στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης και στο ΦΠΑ.
Η απόφαση αυτή ετοιμάζεται να ληφθεί τη στιγμή μάλιστα που είχαν καταλήξει στο μηχανισμό και συγκεκριμένα στον κλειδάριθμο για την επιστροφή μέρους του αυξημένου ΕΦΚ στα νοικοκυριά, βάσει του ύψους του εισοδήματος, των περιουσιακών στοιχείων και της γεωγραφικής θέσης (διαφορετικά ποσοστά κατά περιοχή και υψόμετρο).
Νέα σχέδια κατά λαθρεμπορίου
Αντ' αυτού, το οικονομικό επιτελείο καταστρώνει ένα νέο σχέδιο πάταξης του λαθρεμπορίου καυσίμων, το οποίο κατά τις εκτιμήσεις των αρμόδιων υπηρεσιών του υπουργείου και παραγόντων της αγοράς ξεπερνάει τα 500 εκατ. ευρώ σε μια αγορά με ετήσιο τζίρο άνω των 2 δισ. ευρώ.
**Την εγκατάσταση ηλεκτρονικού συστήματος καταγραφής εισροών-εκροών στις αποθήκες δεξαμενών των πρατηρίων. Με το σύστημα αυτό θα καταγράφονται τα καύσιμα που εισέρχονται στο πρατήριο και θα ελέγχονται τα τιμολόγια πωλήσεων από τις ειδικές ελεγκτικές ομάδες του ΣΔΟΕ και του υπουργείου Οικονομίας. Φαίνεται να εγκαταλείπεται το σχέδιο του ηλεκτρονικού πρατηρίου (σύνδεση δεξαμενών με αντλίες και ταμειακές) λόγω του υψηλού κόστους, που υπολογίζεται σε περίπου 20.000 ευρώ ανά πρατήριο, μετά και την απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ενωσης να χρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ.
* Τη λήψη αυστηρών μέτρων για τον περιορισμό του λαθρεμπορίου στο ναυτιλιακό πετρέλαιο, το οποίο ξεπερνάει σε μέγεθος κατά πολύ το πετρέλαιο θέρμανσης. Οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί αφορούν τον υποχρεωτικό ελλιμενισμό των σλεπιών σε 1 με 2 ελεγχόμενους λιμένες, καθώς και στις επί 24ώρου βάσεως θαλάσσιες περιπολίες ελεγκτών του ΣΔΟΕ με τα δύο σκάφη που πήραν πρόσφατα από τα τελωνεία.
Το σκοπό των ελέγχων εξυπηρετούν και οι αλλαγές που εντάχθηκαν την τελευταία στιγμή στο φορολογικό νομοσχέδιο για κάθειρξη όσων εμπλέκονται σε υποθέσεις λαθρεμπορίας αξίας άνω των 150.000 ευρώ, καθώς και σε ποινές φυλάκισης 10 ετών για δημοσίους υπαλλήλους που θα εντοπιστούν να εμπλέκονται στις υποθέσεις αυτές. *

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

ΑΣ ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ!!

ΣΤΑ 19 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΟΥ ΕΤΥΧΕ ,ΟΙ ΔΗΜΟΙ (ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ,ΟΙ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΙΚΟΙ)   ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΑΠΑΝΗΣΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΑ  ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΜΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!!ΕΜΕΙΣ ΣΑΝ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΑ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΠΙΟ ΦΤΩΧΙΚΑ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ,ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΖΕΣΤΗ ΚΑΙ ΚΙΜΩΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ! ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ,Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ,Ο ΔΙΑΚΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΟΥΝ !!!!
ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟΙ ΟΙ< ΛΕΒΕΝΤΕΣ>,ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ!!(ΓΟΝΑΤΙΣΑΤΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ,ΓΟΝΑΤΙΣΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ!!!)
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!
                                                           ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΦΩΤΙΑΔΗΣ

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

ΜΕΙΟΝ 36000 ΕΚΠ/ΚΟΙ ΩΣ ΤΟ 2013

Καλλικράτης» στην εκπαίδευση

Μείον 36.000 εκπαιδευτικοί ώς το 2013

Οι συγχωνεύσεις αλλάζουν τον χάρτη της απασχόλησης στα σχολεία

ΕΡΕΥΝΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011


Μάθηµα στο 165ο Δηµοτικό Σχολείο της Αθήνας (φωτογραφία αρχείου)
Αλλάζει ο χάρτης της απασχόλησης των εκπαιδευτικών, καθώς µετά τις ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας για τις συγχωνεύσεις κλείνουν 1.056

σχολικές µονάδες. Σύµφωνα µε το υπουργείο, από τα 16.000 σχολεία σε όλη τη χώρα συνενώνονται 1.933

σε 877, εκ των οποίων τα 1.523 αφορούν την Πρωτοβάθµια και τα 410 τη Δευτεροβάθµια Εκπαίδευση.

Η κατάσταση αυτή δηµιουργεί νέα δεδοµένα για τους 180.000 εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθµιας και Δευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης.

1 Μειώνονται οι οργανικές θέσεις. Με τις φετινές συγχωνεύσεις - καταργήσεις σχολείων χάνονται πάνω από 2.000 θέσεις εκπαιδευτικών. 2 Επιδεινώνονται οι προοπτικές απορρόφησης εκπαιδευτικών. Οι προοπτικές των πτυχιούχων των τµηµάτων Δηµοτικής Εκπαίδευσης (δάσκαλοι) που µέχρι πρόσφατα διορίζονταν άµεσα στη σχολική εκπαίδευση αλλάζουν δραµατικά.

3 Λόγω των συγχωνεύσεων µειώνονται σηµαντικά τα τµήµατα µε αποτέλεσµα αρκετοί εκπαιδευτικοί να περισσεύουν και να µην υπάρχει σχολείο γι’ αυτούς παρά µόνο σε περιοχές του ίδιου νοµού ή και σε άλλους νοµούς (αυτά προβλέπει ο νέος νόµος για τις µετακινήσεις, διαθέσεις εκπαιδευτικών).

4 Οι βάσεις των µεταθέσεων πιθανόν να αυξηθούν σηµαντικά λόγω των µειωµένων θέσεων.

OI ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ. Είναι γνωστό ότι το 2010 συνταξιοδοτήθηκαν περίπου 11.500 εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθµιας και Δευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης. Την περίοδο 2011 - 2013 υπάρχει η εκτίµηση ότι το ρεύµα αποχωρήσεων θα συνεχιστεί µε αποτέλεσµα συνολικά περίπου 35.000 εκπαιδευτικοί να συνταξιοδοτηθούν. Συνολικά, δηλαδή, την τετραετία 2010 - 2013 από τη σχολική εκπαίδευση αναµένεται να αποχωρήσουν 45.000 εκπαιδευτικοί, ενώ για τις νέες προσλήψεις ισχύει ο κανόνας «µία προς πέντε». Σηµειώνεται ότι συνυπολογίζονται στις προσλήψεις οι τυχόν µεταφορές και εντάξεις προσωπικού ιδιωτικού δικαίου µε εξαίρεση τις µεταφορές προσωπικού που προβλέπονται στις διατάξεις του Ν.3852/2010 (ΦΕΚ 87 Α’). Τι σηµαίνει αυτό; Σηµαίνει ότι το 2010 - 2013 οι προσλήψεις µόνιµου προσωπικού δεν θα ξεπεράσουν τις 9.000 στην καλύτερη περίπτωση µε αποτέλεσµα την ίδια περίοδο ο αριθµός των µόνιµων εκπαιδευτικών να µειωθεί περίπου κατά 35.000 ή σε ποσοστό 20% του συνόλου των σηµερινών µόνιµα υπηρετούντων.

Η µείωση οργανικών θέσεων λόγω συγχωνεύσεων υπολογίζεται σε πάνω από 1.500 για τα νηπιαγωγεία και τα δηµοτικά χωρίς να υπολογίζονται οι θέσεις των ολοήµερων και οι θέσεις των διευθυντών τους (που δεν περιλαµβάνονται στην οργανικότητα του σχολείου). Στη Δευτεροβάθµια Εκπαίδευση οι συγχωνεύσεις γυµνασίων - λυκείων οδηγούν σε απώλεια πάνω από 400 θέσεις. ΟΙ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ. Στα πλαίσια αυτά επιδεινώνονται οι όροι πρόσληψης στη σχολική εκπαίδευση εκτός των άλλων πτυχιούχων και των αδιόριστων δασκάλων. Οι πτυχιούχοι των Παιδαγωγικών τµηµάτων Δηµοτικής Εκπαίδευσης (δάσκαλοι), οι οποίοι µέχρι πρόσφατα προσλαµβάνονταν στα δηµοτικά σχολεία λίγους µήνες µετά τη λήψη του πτυχίου τους, θα δουν να µακραίνει σταδιακά αρκετά ο χρόνος παραµονής τους εκτός σχολείου. Και αυτό γιατί ήδη πάνω από 2.000 πτυχιούχοι δάσκαλοι βγαίνουν κάθε χρόνο στην αγορά εργασίας ενώ αναµένεται για τις επόµενες χρονιές οι µόνιµες προσλήψεις να είναι λιγότερες από 900 ετησίως. Ηδη έχει δηµιουργηθεί µια «επετηρίδα» περίπου 4.500 αδιόριστων δασκάλων, οι οποίοι βεβαίως στη συντριπτική τους πλειονότητα εργάζονται φέτος ως συµβασιούχοι (αναπληρωτές, ωροµίσθιοι).

ΣΤΑΘΗΣ

153 πυρηνικοί αντιδραστήρες σε ευρωπαϊκό έδαφος

Οταν «την ώρα που χιλιάδες νέοι πέθαιναν στη λίστα αναμονής για εισαγωγή σε μονάδα υποκατάστασης, στον ΟΚΑΝΑ γίνονταν πάρτι με δαπάνες για υπερωρίες, κινητά, ταξίδια κι απευθείας προμήθειες» («Κόσμος του Επενδυτή» 12.ΙΙΙ.2011), όταν ξοδεύονταν για τα εν λόγω ταξίδια περισσότερα λεφτά απ' όσα για μεθαδόνη, τότε η διαφθορά έχει σαπίσει το κόκκαλο. Δεν ξέρω αν γι' αυτούς που από θεράποντες άγγελοι των πασχόντων καταντάνε τρωκτικά για πίνατς έχει λόγια η ντροπή, αλλά μάλλον πρέπει να 'χει γενικευθεί πολύ το κακό, ώστε να 'ναι τόσο εύκολη η έκπτωση...
Ακόμα και στις αναπτυγμένες χώρες ο καπιταλισμός, τριτοκοσμικός είναι.
Η προηγμένη Ιαπωνία, παρ' ότι χτυπημένη η ίδια απ' την πολεμική χρήση της πυρηνικής ενέργειας, επέτρεψε στον εαυτόν της να πιστέψει ότι η ειρηνική της χρήση θα ήταν ακίνδυνη κι απλώς κερδοφόρα.
Η Ιαπωνία; όχι ακριβώς. Η άρχουσα τάξη της.
Μα είναι αφελείς οι αστοί;
Πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να υπογράψουν συμβόλαιο με τον Θεό ή την Τύχη ή τις πεταλούδες στον Αμαζόνιο, ότι ουδέποτε θα τους συνέβαινε, ατύχημα, δυστύχημα, στραβή; Ποσώς! Απλώς
τα κέρδη που θα μπορούσαν να βγάλουν, ώσπου να σκάσει μύτη ο Γκοντζίλας, τους ενδιέφεραν.
Και ιδού τώρα το κόστος του κέρδους!
Σημαίνει μήπως αυτό ότι ύστερα απ' την καταστροφή, μάλιστα ανεξαρτήτως του μεγέθους της, θα επικρατήσουν δεύτερες σκέψεις; ότι θα αναθεωρηθούν ίσως τα πυρηνικά προγράμματα στα δυτικού ή μιξοδυτικού τύπου κράτη απ' τη Γερμανία και τις ΗΠΑ έως την Τουρκία;
Οχι και βεβαίως όχι.
Σε μιαν εποχή που οι Επικυρίαρχοι επαναφέρουν τις οικονομικές, εργασιακές και κοινωνικές σχέσεις πίσω στην εποχή της φεουδαρχίας, σιγά μην κωλώσουν με ορισμένες παράπλευρες απώλειες. Μπορεί να εκφράζεται τώρα κάποιος σκεπτικισμός, αλλά σε εύλογο χρονικό διάστημα θα υπερκερασθεί.
Αλλωστε αυτή η οίηση του ανθρώπου εν σχέσει με τη φύση δεν είναι μόνον ταξική, είναι και αρμοδιότητος Γιουνγκ ή Λόβκραφτ. Επί σοσιαλισμού οι εργατικές (έστω στην παρεκβατική τους εκδοχή) εξουσίες πίστεψαν ότι εκτός από το ατσάλι θα μπορούσαν να δέσουν και την πυρηνική ενέργεια. Ωσπου έσκασε το Τσερνομπίλ.
*****
Ομως, αυτός που μας έμαθε τη φωτιά, παρ' ότι δεμένος ακόμα στον Καύκασο, εξακολουθεί να επιμένει ότι η πρόοδος είναι αναπόδραστη. Οτι το διάστημα περιμένει τους κινητήρες
των μεγάλων ταξιδιών.
Μεγάλο και το ερώτημα. Η επιστήμη δεν παράγει ηθική, ή την παράγει μόνον στο εργαστήριο, μετά αυτή η ηθική γίνεται φράγκα στην αγορά.
....................................
Αν δει κανείς την υπόθεση από ψηλά, ας πούμε από τα άστρα, ίσως να μπορεί να αποφασίσει ποιοι είχαν δίκιο: αυτοί που έχτισαν τον Παρθενώνα κι εκείνος ο κοντός που ήθελε ύστερα να κατακτήσει τον κόσμο ή οι ινδιάνοι που έμειναν ατάραχοι κι αρμονικοί με τα νερά και τα δέντρα τους, ώσπου τους συνάντησαν τα άλογα; Οι Κινέζοι και τα τρεις χιλιάδες ποιητικά τους ιδεογράμματα είχαν κι έχουν δίκιο ή εκείνοι που δεν χρειάζονταν ούτε τον τροχό;
Ομως ούτε η ζωή ούτε ο κόσμος (παρ' όσα υπαινίσσεται η λέξη) είναι θέμα δίκιου. Είναι θέμα συντελεσμένων.
Κι εμείς, τα παιδιά εκείνου του κοντού που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο, συνεχίζουμε να θέλουμε το ίδιο. Οι ποιητές το σύμπαν, οι αστοί τα φράγκα του.
Οι αστοί· οι πρώην άρχοντες δουλοκτήτες, οι πρώην φεουδάρχες, οι πρώην ευγενείς, πότε Μαικήνες και πότε τύραννοι· κι εμείς, οι πρώην σκλάβοι, οι πρώην δουλοπάροικοι, οι πρώην υπήκοοι, το νυν πολίτες και πάντα πελάτες, ζούμε διαρκώς το ίδιο παιγνίδι, την ίδια τραγωδία, τον ίδιο στίχο του Αισχύλου: «ποια 'ξαγορά να υπάρχει, μιας και το αίμα στο χώμα χυθεί;»...
Οι ειδοί του Μαρτίου, η τρίτη έκρηξη στο Φουκουσίμα Νταϊτσί, ένα μνημείο (ακόμα) για τη Χιροσίμα, οι μετοχές στο Χρηματιστήριο του Τόκιο - σαν τρομαγμένοι Λάρητες να σκιρτούν οι μονάδες και τα ποσοστά κι ένα χαϊκού
για τις κερασιές που δεν άντεξαν στο καίσιο...
Ομως, είπαμε, ακόμα και στις πιο αναπτυγμένες χώρες ο καπιταλισμός τριτοκοσμικός είναι. Μπορεί οι Γερμανοί να δίνουν και να παίρνουν μίζες με καθώς πρέπει τρόπο, αλλά και στην Τανζανία το ίδιο κάνουν...
Θυμάμαι τους Ουκρανούς και τους Ρώσους (Σοβιετικούς τότε) στρατιώτες, εργάτες κι επιστήμονες που έμπαιναν στην καρδιά του θηρίου, για να το πάψουν, να το θάψουν, ξέροντας ότι θα πεθάνουν. Και πέθαναν,
με τον Προμηθέα ακόμα δεμένον στον Καύκασο να μουρμουρίζεις τις ωδές του στη φωτιά και τις προσευχές του στον πόνο του, τον πόνο μας...

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

ΑΣΚΗΤΙΚΗ

ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ!

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.
-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.
-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΣ

Οίκτος σε κοινή θέα
Ο οίκτος πηγαίνει στα γηρατειά, αυτή τη συμφωνία των ρυτίδων και του λευκού.
Η πατίνα του χρόνου γαληνεύει και τις πιο σκληρές όψεις. Αυτές τις σκέψεις ίσως και να γεννά μία φωτογραφία του δικτάτορα της Αργεντινής Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, τραβηγμένη κατά τη διάρκεια της πρόσφατης δίκης του. Εχει το βλέμμα του αδικημένου, του θύματος που υπομένει καρτερικά το μαρτύριο. Και είναι ειλικρινές τούτο το βλέμμα, οι δηλώσεις του, δηλώσεις ανθρώπου που όχι μόνο δεν μετάνιωσε, αλλά κατηγορεί ως τρομοκράτες τους κρατούντες, είναι του βλέμματός του η φωνή. Ερχεται καιρός που το βλέμμα του αδικημένου βλασταίνει στην καρδιά του αδικητή και ανεβαίνει στην όψη, σκέψεις φιλεύσπλαχνες τότε κάνουν το φιλέκδικο αίσθημα να υποχωρεί στην καρδιά μας, αναλογιζόμαστε πως δίκες τέτοιας φύσης έχουν θέση στον ουρανό, όπου θα ακούγονταν οι φωνές των νεκρών. Οι συνειρμοί αυτοί ίσως δεν είναι τυχαίοι, όχι, σίγουρα δεν είναι τυχαίοι, αφού πολλά από τα θύματα της αργεντίνικης δικτατορίας, τα καταδικασμένα δίχως να δικαστούν, στα μέσα μιας πτήσης μακάβριας πάνω από τον Ατλαντικό ωκεανό επέστρεψαν, ως πεπτωκότες άγγελοι, στη γη. Απήχθησαν μέσα στη νύχτα, βασανίστηκαν, οι αρχές αρνούνταν σταθερά οποιαδήποτε ανάμειξη, οι συγγενείς τους παραφρόνησαν από την αβεβαιότητα ή τρελαμένοι από την ανησυχία καθώς σέρνονταν στα νεκροτομεία να αναγνωρίζουν παραμορφωμένα πτώματα που ξεβράστηκαν στις ακτές. Τα παιδιά των εξαφανισθέντων, τα παιδιά που γέννησαν στην αιχμαλωσία οι κρατούμενες μητέρες, δίνονταν σε άκληρους υποστηρικτές του καθεστώτος, κάποτε και στους ίδιους τους βασανιστές και εκτελεστές, και όταν η αλήθεια αποκαλύφθηκε, τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά επέστρεψαν στις φυσικές τους οικογένειες. Ενα κορίτσι προτίμησε να μείνει με τους θετούς γονείς του, με τον θετό πατέρα, μ' αυτόν που βασάνισε ενδεχομένως ή και εκτέλεσε τους φυσικούς του γονείς. Πώς να σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας αλήθειας ένα παιδί; Ηταν κάποιος αξιωματικός που μίλησε πρώτος για τις μεθόδους του βρόμικου πολέμου στην Αργεντινή της δεκαετίας του '70. Θεώρησε πως αδικήθηκε από τους ανωτέρους του: Με μετέτρεψαν σε εγκληματία, είπε, με χρησιμοποίησαν και μετά με πέταξαν. Γιατί να τους καλύψω; Ο ανώτερος όλων, υπό την προστασία του νόμου που αρνήθηκε στα θύματά του, υπερασπίστηκε δημοσίως το έργο του, ξέρουμε όσα είπε στην αίθουσα και όσα θα πει ο Βιδέλα από 'δώ και στο εξής, δεν θα μάθουμε ποτέ τι είπαν τα θύματά του, με το βλέμμα του αυτό απέκτησε δικαίωμα στον οίκτο μας, με το βλέμμα του αυτό πλησίασε, επιτέλους, τα θύματά του. Σε καμία φωτογραφία στο παρελθόν δεν κοιτά έτσι. Δικαιοσύνη.
Ηλίας Λ. Παπαμόσχος, Καστοριά

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.....!!

γνωστοί πολιτικοί "εκαναν" ή δεν έκαναν στρατιωτική θητεία...
by ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΔΟΥ on Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011 στις 9:28 μ.μ.
Ποιοι «λούφαραν» και την εξαγόρασαν; Ποιοι έκαναν έστω και τυπικά της θητεία τους; Και ποιοι όταν είχαν κληθεί από τη πατρίδα να την υπηρετήσουν, δεν ήταν «στα πάνω» τους, για να τη «σκαπουλάρουν» τελικά;  Διαβάστε τα κατορθώματα στη στρατιωτική θητεία των πολιτικών μας, θαυμαστε τους, τους πατριωτες κατα τα αλλα... να ειναι καλα τα αιωνια κοροϊδα γιατι αλλιως στρατος δεν θα υπηρχε...


ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ-Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ΑΝΑΚΡΙΤΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ
1952:Παρουσιάστηκε στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κορίνθου. Ήταν και ανυπότακτος. Τοποθετήθηκε στη Σχολή Πληροφορίων και εκπαιδεύτηκε ως ανακριτής αιχμαλώτων. Το 1953 απολύθηκε έχοντας τακτοποιήσει και τη ποινή της διετούς πρόσθετης υπηρεσίας που του είχε επιβληθεί.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-Πρωθυπουργός, ΓΡΑΦΕΑΣ ΑΡΜΑΤΩΝ  1978: Παρουσιάστηκε στη Καλαμάτα. Εξαγόρασε 16 μήνες θητείας προς 19.000 δρχ. και απολύθηκε τον Αύγουστο του 1979,έχοντας περάσει και από τη Λήμνο.


ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ-Αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ΝΑΥΤΗΣ
1976 Ιούλιο παρουσιάστηκε στο ΠΝ,τον Οκτώβριο απολύθηκε,πληρώνοντας 21.000 δρχ. με τις οποίες εξαγόρασε τους 21 μήνες. Το υπόλοιπο τρίμηνο της θητείας του το έκανε το 1977.


ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ –Πρώην πρωθυπουργός, ΝΑΥΤΗΣ ΜΕ ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ
1977 παρουσιάστηκε και πήρε απολυτήριο το 1979. Ειδικότητα –προσέξτε- διαχειριστής. Στο ΠΝ έμαθε ότι έχει πλατυποδία. Κάτι είναι κι αυτό.


ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ-ΥΕΘΑ, ΓΙΩΤΑΣ ΛΟΓΩ ΠΕΡΙΤΤΩΝ ΚΙΛΩΝ
1986 παρουσιάστηκε στη Κόρινθο. Οι γιατροί τον έβγαλαν Ι3 λόγω «παχυσαρκίας». Εξαγόρασε εννέα μήνες θητείας προς 27.000 δρχ.


ΑΚΗΣ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ-Πρώην ΥΕΘΑ, ΑΠΑΛΛΑΓΗ
Το 1968 κηρύχτηκε ανυπότακτος,το 1972 έχασε την ελληνική ιθαγένεια. Το 1975 με 29.000 δρχ. εξαγόρασε 29 μήνες θητείας. Επανήλθε στις ΕΔ όμως. Ως υπουργός!


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ-ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ
1959 παρουσιάστηκε στο ΠΝ και απολύθηκε το 1961. Σ΄ αυτό το διάστημα με την ειδικότητα του διαχειριστή φύλαγε ένα φάρο στον Πειραιά.


ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗΣ-ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΑΝΤΙΑΡΜΑΤΙΣΤΗΣ
1978 Κέντρο Εκπαίδευσης Κορίνθου. Πήγε Λήμνο στο 285 ΤΕ,έχοντας «φάει» ήδη 20 μέρες φυλακή. Δυο χρόνια μετά πέρασε και μία εκπαίδευση στο χειρισμό αντιαρματικών 75-76 χιλιοστών.


ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ-πρώην ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ, ΝΟΣΟΚΟΜΟΣ
Πήρε πτυχίο βοηθού νοσοκόμου κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Ν.Κακλαμάνης που παρουσιάστηκε στο ΠΝ το 1972. Κι όμως έκανε θητεία σε πλοίο.


πηγη http://troktiko-orestis.blogspot.com/2011/01/blog-post_8272.html

ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΥΤΗ.

Η ΑΕΚ συμπαραστέκεται στους απεργούς μετανάστες
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/03/2011
Ο αγώνας των 300 μεταναστών που κάνουν απεργία πείνας για το δικαίωμα στην προσωπική αξιοπρέπεια, στην εργασία και στο να ορίζουν την ίδια τη ζωή τους, μας συγκινεί ιδιαίτερα, ως μέλη της ΑΕΚ, αφού εγείρει μνήμες που παραπέμπουν στη διαδρομή των ξεριζωμένων ιδρυτών του αθλητικού σωματείου μας, της ΑΕΚ και χιλιάδων άλλων συμπατριωτών μας:

Ανοιχτό ψήφισμα αλληλεγγύης για τους απεργούς μετανάστες της πρωτοβουλίας 3 μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και 41 μελών της ερασιτεχνικής ΑΕΚ
Πρόσφυγες κυνηγημένοι και ξεριζωμένοι εξ αιτίας των πολέμων και των εθνικών εκκαθαρίσεων, αργότερα μετανάστες με την ελπίδα να επιβιώσουν, να ξεφύγουν από τη φτώχεια ή τις κοινωνικές και πολιτικές διώξεις, έγιναν κι αυτοί θύματα μιας άγριας εκμετάλλευσης, πάνω στην οποία χτίστηκε ο σημερινός πλούτος των λεγόμενων «ανεπτυγμένων» χωρών.
Μετά από τόσες δεκαετίες, κι όμως: ενώνουν τόσα, εμάς τα παιδιά και τα εγγόνια των προσφύγων που ίδρυσαν την ΑΕΚ με τους 300 μαχόμενους απεργούς πείνας, που βιώνουν τις τραγικές συνέπειες της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Στερούνται τα στοιχειώδη νομιμοποιητικά έγγραφα, όχι με δική τους ευθύνη αλλά λόγω της συνθήκης «Δουβλίνο 2», με αποτέλεσμα είτε να βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, είτε να στερούνται τα βασικότερα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι είναι μακρόχρονα εργαζόμενοι στη χώρα και τους κατακλέβουν τα ένσημα εργασίας. Συμβάλλουν εξίσου στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών μας ταμείων. Οι μετανάστες που ζουν στη χώρα μας αποτέλεσαν και αποτελούν - όπως και οι «δικοί» μας στο παρελθόν-, έναν από τους βασικούς πυλώνες στους οποίους στηρίχθηκε η όποια ανάπτυξή της.
Ως μέλη του σωματείου ΑΕΚ, ενός σωματείου που εκφράζει ανθρώπους οι οποίοι στο παρελθόν έχουν υποστεί τα πάνδεινα, και ιστορικά είναι μπολιασμένο με την ευαισθησία σε θέματα πανανθρώπινης αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, ειρήνης και δημοκρατίας, εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στον αγώνα των μεταναστών - απεργών πείνας. Έναν αγώνα για αξιοπρεπή ζωή και για το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων, της εργασίας κάτω από ανθρώπινους όρους, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Η στοιχειώδης κοινωνική δικαιοσύνη επιβάλλει να παρθούν άμεσα μέτρα προς αυτή τη κατεύθυνση. Τα μέλη του Δ.Σ. και μέλη της ερασιτεχνικής ΑΕΚ:
Τσόγκας Θανάσης (μέλος Δ.Σ.), Μανουσάκης Χαρίδημος (μέλος Δ.Σ.), Συναδινός Ιούλιος (μέλος Δ.Σ.), Πιλάλης Χρήστος (έφορος σκακιού), Σκευοφύλαξ Παναγιώτης, Γάσσιας Γιώργος, Καρατσαλος Γιώργος, Αγγελίδης Χρήστος, Φορμόζη Μαρία, Κυριακίδης Ηλίας, Πούλος Δημήτρης, Τσιρογλου Ηλίας, Γώγου Βασιλική, Παπαδόπουλος Στέφανος, Βλαχόπουλος Θανάσης, Κελίδης Γιώργος, Βαρσαμάς Θοδωρής, Κωνσταντινίδης Κώστας, Χρονόπουλος Δόθωρος, Πεππε Λύντα, Σταθάκος Νίκος, Καβούνης Στράτος, Τριχιας Θανάσης, Κυριακόπουλος Ιάσωνας, Σβίγκου Ράνια, Καλότος Θόδωρος, Λεμωνιάς Χρήστος, Μπαδόγιαννη Δανάη, Σίμος Γιάννης, Κοκκινάκης Μανώλης, Χηνας Κυριάκος, Τσίρμπας Άρης, Γαλανός Γ., Κατρακαζης Γιάννης, Πιλαλης Βαγγέλης, Καλύβη Μαίρη, Τόλιος Διομήδης, Γώγος Νίκος, Δημόπουλος Γιώργος, Αναστασιάδης

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!!!!

Παρέμβαση του ΣΕΒ κατά των τζαμπατζήδων

Εμείς οι έντιμοι και υπεύθυνοι πολίτες, καταγγέλλουμε το κίνημα των τζαμπατζήδων και ζητάμε την παραδειγματική τους τιμωρία.
Η αύξηση του εισιτηρίου κατά 40% είναι πολύ λογική και ρεαλιστική. Όλοι οι υπεύθυνοι πολίτες την χαιρετίζουν και ειδικά όσοι εμπλέκονται με τον κλάδο πωλήσεων IX και βενζίνης. Η κυβέρνηση μας βρίσκεται όλο και σε σωστότερο δρόμο.
Ζητάμε η αύξηση του εισιτηρίου να επεκταθεί και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης, όπως το ψωμί, το γάλα και τα τιμολόγια της ΔΕΗ. Διότι όπως έχει πει και ο πρωθυπουργός της χώρας, λεφτά υπάρχουν. Λεφτά υπάρχουν
Η ισχύς του εισιτηρίου για 90 ολόκληρα λεπτά, είναι μια βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας. Ζητάμε να καταργηθεί άμεσα. Το εισιτήριο να ισχύει για τρία έως τέσσερα λεπτά από τη στιγμή της ακύρωσής του, όπως συμβαίνει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες.
Απαιτούμε να απελευθερωθεί η τιμή του εισιτηρίου και να διαμορφώνεται ανάλογα με τη ζήτηση. ΝΑ ακριβαίνει σημαντικά το εισιτήριο τις ώρες αιχμής. Επίσης να μετονομαστεί ο σταθμός Άγιος Ιωάννης σε σταθμό Μάργκαρετ Θάτσερ και ο σταθμός Σύνταγμα σε σταθμό Μνημόνιο.
Ζητάμε να πληρώνουν ακριβότερο εισιτήριο οι φοιτητές, οι μαθητές, οι φτωχοί και οι μακροχρόνια άνεργοι. Αρκετά επωφελήθηκαν τόσο χρόνια με το μειωμένο εισιτήριο, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Και στο κάτω κάτω, αν δεν έχουν δουλειά, να σταματήσουν να περιφέρονται με τις δημόσιες συγκοινωνίες και να κάτσουν σπίτι τους.
Απαιτούμε να τιμωρούνται παραδειγματικά οι τζαμπατζήδες και όσοι δίνουν το εισιτήριό τους σε άλλον. ΝΑ γίνει η λαθραία επιβίβαση κακούργημα και να τιμωρείται με παραδειγματικές ποινές, όπως η παρακράτηση σύνταξης και μισθού, η αφαίρεση πινακίδων και η καταναγκαστική εργασία.
Οι υπότροποι να στέλνονται στα ξερονήσια, τουλάχιστον μέχρι να τα πουλήσουμε και αυτά. Επίσης, για κάθε τζαμπατζή που συλλαμβάνεται χωρίς εισιτήριο, να τιμωρείται με πρόστιμο ολόκληρο το βαγόνι.
Υποστηρίζουμε ότι παραβίαση της νομιμότητας είναι ντροπή σε ένα πολιτισμένο κράτος. Όσοι επιθυμούν να μην πληρώνουν ας επιλέξουν τη νόμιμη οδό. Να γίνουν εφοπλιστές, βιομήχανοι ή ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Αν δε επιθυμούν και να τους πληρώνουν, ας προτιμήσουν να γίνουν εργολάβοι μεγάλων έργων.
Τέλος. Σας καλούμε να ακυρώνετε διπλό εισιτήριο, για να στηρίξουμε το αγαπημένο μας μνημόνιο και την Ελληνική Οικονομία.  Δείξτε έμπρακτα την υποστήριξή σας στην τρόικα, και την ελληνική κυβέρνηση. Ακυρώστε δύο εισιτήρια.
Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι μαζί τα φάγαμε.

Γιατί αν δεν πληρώσουν οι τζαμπατζήδες, ποιοι θα πληρώσουν; Oι Βιομήχανοι;

To κείμενο όπως μοιράστηκέ [

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Γνωστοί Ευρωπαίοι διανοούμενοι κλήθηκαν από την ιταλική εφημερίδα La Repubblica να διατυπώσουν τις σκέψεις τους για την Αριστερά και τις προοπτικές της.
Παρουσιάζουμε στη συνέχεια τις απόψεις του Ιταλού ιστορικού Κάρλο Γκάλι, του Βρετανού κοινωνιολόγου Αντονι Γκίντενς, του Γερμανού φιλοσόφου Γιούργκεν Χάμπερμας και του Ισπανού φιλοσόφου Φερνάντο Σαβατέρ.
ΚΑΡΛΟ ΓΚΑΛΙ
Η ήττα της κομμουνιστικής Αριστεράς και οι οικονομικοί και πολιτικοί μετασχηματισμοί που ακολούθησαν -η παγκοσμιοποίηση- έκαναν το κεφάλαιο πιο επιθετικό (επειδή είναι περισσότερο εκτεθειμένο στον ανταγωνισμό) και προκάλεσαν την κρίση του σοσιαλδημοκρατικού συμβιβασμού, δηλαδή των κατακτήσεων της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς.
Σήμερα τα κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται σαν ένα κόστος και όχι ως μία αξία. Σήμερα το κέντρο της κοινωνίας είναι η αγορά, η επιχείρηση και οι ανάγκες της για ανάπτυξη, ο επιθετικός ατομικισμός. Συντελείται ήδη ο κατακερματισμός του μεσαίου στρώματος, το οποίο είχε δημιουργηθεί από τις πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας του παρελθόντος, και η κοινωνία πολώνεται μεταξύ λίγων πλούσιων και πολλών φτωχών.
Ακόμα και οι νομικές μορφές της ισότητας -η νομιμότητα, τα πολιτικά δικαιώματα- απειλούνται από την ανασφάλεια και το φόβο, τα νέα βιοπολιτικά μηνύματα που εκπέμπει το κράτος. Η δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από το λαϊκισμό. Η Αριστερά οφείλει επομένως να βρει την ικανότητα να ασκεί κριτική στο παρόν και οφείλει να κατονομάζει ανοιχτά τις αντιφάσεις του.
Οφείλει να είναι πεπεισμένη ότι για ένα πρόβλημα δεν υπάρχει μόνον η λύση που προτείνεται από όποιον κατέχει την εξουσία, αλλά υπάρχει τουλάχιστον και μια άλλη, εναλλακτική, η οποία έχει σκοπό τη χειραφέτηση όσων δεν κατέχουν εξουσία και την απελευθέρωση των ικανοτήτων τους για αυτόνομη ανάπτυξη (γι' αυτό η Αριστερά οφείλει να είναι αντιααυταρχική και κοσμική).
Οφείλει να είναι διακριτή και αναγνωρίσιμη, δηλαδή οφείλει να είναι με συνέπεια «μέρος» -τη στιγμή που η κοινωνία κατακερματίζεται σε μέρη, αν και αυτά δεν συμπίπτουν με τις παραδοσιακές «κοινωνικές τάξεις»- και επομένως οφείλει να μετέχει αποφασιστικά στις πραγματικές συγκρούσεις.
Οφείλει όμως και να αναλαμβάνει την ευθύνη για τα γενικά ζητήματα τυπικής και ουσιαστικής ισότητας, συνυπολογίζοντας το ότι οι συγκρούσεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να πάψουν. Οφείλει να παράγει μια νέα ιδέα κοινωνίας, μια νέα «ηγεμονία», την οποία πρέπει να αντιπαραθέτει στην ηγεμονία της Δεξιάς.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταπολεμά το φόβο και την ανισότητα με τη νομιμότητα, τη δικαιοσύνη και την ελπίδα. Και να παλεύει για ένα νέο συμβιβασμό -πολύ πιο ισορροπημένο από τον τωρινό και λιγότερο γραφειοκρατικό από εκείνον του παρελθόντος- ανάμεσα σε οικονομία και δικαιώματα ελευθερίας, ανάμεσα σε κράτος και αγορά, ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό.
ΑΝΤΟΝΙ ΓΚΙΝΤΕΝΣ
Στη σημερινή πολιτική η διαίρεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς είναι λιγότερο σαφής από όσο ήταν στο παρελθόν, επειδή στον καπιταλισμό δεν αντιπαρατίθεται πλέον μια σαφώς προσδιορισμένη σοσιαλιστική εναλλακτική λύση. Επιπλέον, ορισμένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε -για παράδειγμα, η κλιματική αλλαγή που βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών σύγχρονων συζητήσεων- υπερβαίνουν την κλασική διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς.
Ωστόσο, η διάκριση έχει ακόμα νόημα. Να είναι κανείς αριστερός σημαίνει να έχει στην καρδιά του ορισμένες θεμελιώδεις αξίες. Σημαίνει να πιστεύει στη σημασία της κοινωνικής αλληλεγγύης, της ισότητας, της προστασίας των πιο ευάλωτων και στην «ουσιαστική ελευθερία»: όχι μόνο στην οικονομική ή την ελευθερία απέναντι στο νόμο, αλλά σε μια πραγματική ελευθερία για όλους τους πολίτες.
Σημαίνει, επίσης, να συνδέεται με ένα ορισμένο πολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο αποδίδεται μεγάλη σημασία στον ακτιβισμό και στην ικανότητα παρέμβασης των κυβερνήσεων, που είναι αναγκαία για να αντισταθμίζει την τάση των ανεξέλεγκτων αγορών να παράγουν οικονομική αστάθεια και μακροσκοπικές κοινωνικές ανισότητες, υποκαθιστώντας τις κοινωνικές αξίες με καθαρά οικονομικές παραμέτρους.
ΓΙΟΥΡΓΚΕΝ ΧΑΜΠΕΡΜΑΣ
Η «Αριστερά» οφείλει το όνομά της στη διάταξη των κοινοβουλευτικών εδρών στη γαλλική Εθνοσυνέλευση του 1789. Οσο για τον όρο «σοσιαλισμός», το νόημά του ήταν και παραμένει ακριβώς η υλοποίηση των συνθημάτων της Γαλλικής Επανάστασης.
Η «ελευθερία» δεν μπορεί να περιορίζεται στην απλή δυνατότητα να εκφράζουν ατομικά την ψήφο τους τα υποκείμενα που μετέχουν σε ένα σύστημα αγοράς. Μόνον η εξισωτική ένταξη όλων των πολιτών ως συν-νομοθετών σε ένα πλαίσιο διαμόρφωσης πληροφορημένων γνωμών και πολιτικών βουλήσεων μπορεί να εξασφαλίζει στον καθένα τους χώρους και τα μέσα για να καθορίζει και να διαμορφώνει αυτόνομα τη δική του προσωπική ύπαρξη.
Η «ισότητα» δεν μπορεί να είναι εκείνη η τυπική απέναντι στο νόμο, αλλά πρέπει να συνεπάγεται την ίση κατανομή των δικαιωμάτων, τα οποία πρέπει να έχουν ίση αξία για τον καθένα, ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει να εκφυλίζεται σε πατερναλιστική βοήθεια προς τους περιθωριοποιημένους.
Η συμμετοχή στην πολιτική κοινότητα με ίσα δικαιώματα δεν συμβιβάζεται με την ιδιωτικοποίηση, η οποία φορτώνει τους κινδύνους και τα κόστη που προέρχονται από το συνολικό κοινωνικό επίπεδο πάνω στους ώμους επιμέρους ομάδων ή προσώπων χωρίς κάποιαν αποζημίωση ή επανόρθωση. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η Αριστερά αντιλαμβάνεται τις συνταγματικές αρχές, οι οποίες στις δημοκρατικές κοινωνίες μας διαμορφώνουν το ισχύον δίκαιο.
Η Αριστερά στρατολογεί τα μέλη της μεταξύ των πολιτών που ευαισθητοποιούνται μπροστά στις έντονες αντιθέσεις ανάμεσα σε αυτές τις βαθύτερες αρχές και την πραγματικότητα μιας κοινωνίας όλο και λιγότερο αλληλέγγυας. Μια κοινωνία στην οποία οι ελίτ οχυρώνονται, ακόμη και ηθικά, στις δικές τους περιφραγμένες κοινότητες είναι αποκρουστική.
Τα δεινά της Αριστεράς αντανακλούν τη γενική άμβλυνση αυτού του κανονιστικού πνεύματος και την αυξανόμενη τάση να αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό και προφανή έναν ορθολογιστικό εγωισμό, ο οποίος με τις επιταγές της αγοράς έχει ήδη διεισδύσει βαθιά μέσα στους πόρους ενός αποικιοποιημένου περιβάλλοντος ζωής. Φυσικά το έλλειμμα της Αριστεράς δεν είναι μόνον έλλειμμα κινήτρων, αλλά αφορά και το γνωστικό πεδίο, όπου δεν κατόρθωσε να αντιμετωπίσει όλη την πολυπλοκότητα των υπαρκτών προκλήσεων -για παράδειγμα, τους κινδύνους που διατρέχει σήμερα το κοινό νόμισμα. Διαφορετικά η Αριστερά δεν θα περιοριζόταν στο να παραπονιέται για την καταστροφικότητα των ανεξέλεγκτων χρηματοπιστωτικών αγορών, αλλά θα είχε διαβλέψει στην κερδοσκοπία ενάντια στο ευρωπαϊκό νόμισμα μια πολιτική πανουργία του οικονομικού λόγου. Θα ενεργοποιούνταν εναντίον της ασυμμετρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπου μια πλήρης οικονομική ενοποίηση συνοδεύεται από μιαν ατελή πολιτική ενοποίηση. Και θα κατανοούσε τέλος ότι μια δημοκρατική και αλληλέγγυα Ευρώπη είναι ένα σχέδιο της Αριστεράς.
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΣΑΒΑΤΕΡ
Σήμερα η Αριστερά δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά εκείνη η δύναμη που υπερασπίζεται την έννοια της κοινωνίας. Δηλαδή κάτι διαφορετικό από την απλή παράθεση εξατομικευμένων υποκειμένων και αντιτιθέμενων συμφερόντων που βρίσκονται σε σύγκρουση. Τα μέλη μιας κοινωνίας βλέπουν τους εαυτούς τους ως συνεταίρους των άλλων, δηλαδή ως συνεργάτες και συνεργούς στη δημιουργία ενός οφέλους, το οποίο σε κάποιο βαθμό πρέπει να διαχέεται σε όλους.
Η Αριστερά οφείλει να υπενθυμίζει ότι, σε οποιονδήποτε τόπο του κόσμου, η δημοκρατία έχχει δύο βασικούς εχθρούς: τη φτώχεια και την άγνοια. Εκεί όπου η φτώχεια γίνεται ανεκτή, εκεί όπου η άγνοια δεν καταπολεμιέται, η δημοκρατία μετατρέπεται σε μια καρικατούρα του εαυτού της.
Γι' αυτό η Αριστερά -η οποία έχει ήδη διδαχθεί ότι δεν μπορεί παρά να είναι δημοκρατική με τρόπο ενσυνείδητο και αποφασιστικό- οφείλει να προσπαθεί να θέτει εκτός νόμου την κατάσταση της ακραίας φτώχειας (όπως στον καιρό της τέθηκε εκτός νόμου η δουλεία) και οφείλει να ενεργεί έτσι ώστε η δημόσια λαϊκή και χωρίς δόλιους αποκλεισμούς εκπαίδευση για όλους να γίνει το πρωταρχικό της καθήκον.
Ενα άλλο πολύ επίκαιρο ζήτημα, που η Αριστερά οφείλει να αντιμετωπίσει, είναι η αύξηση της διαφθοράς, τόσο της πολιτικής όσο και της οικονομικής (που συνήθως δρουν από κοινού), η οποία απειλεί να μετατρέψει τη δημοκρατία σε «κλεπτοκρατία», θέτοντας τους θεσμούς ή τη δημόσια σφαίρα στην υπηρεσία των αρπακτικών. *