ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Ντίνος Κατσουρίδης: Προσπάθησε να "παντρέψει" τον παλιό με τον νέο ελληνικό κινηματογράφο

Ντίνος Κατσουρίδης: Προσπάθησε να "παντρέψει" τον παλιό με τον νέο ελληνικό κινηματογράφο

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/11/2011

    Εφυγε χθες το πρωί από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου, ο Ντίνος Kατσουρίδης, στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, όπου νοσηλευόταν άρρωστος από καρκίνο.
    Ο Nτίνος Kατσουρίδης είχε γεννηθεί το 1927 στη Λευκωσία της Kύπρου. Στα μέσα της δεκαετίας του '50 βρέθηκε στην Aθήνα για σπουδές στην Iατρική Σχολή, αλλά τελικά τον τράβηξε η νεοϊδρυθείσα τότε κινηματογραφική Σχολή Σταυράκου, όπου μπήκε στο τμήμα σκηνοθετών και μετά από έξι μήνες μάλιστα δίδαξε ως καθηγητής φωτογραφίας! H πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση με τον κινηματογράφο είναι ως βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου, "Πικρό Ψωμί" (1951). Εκτός από ένα μικρό πέρασμα από τη Σπέντζος Φιλμ, ως τεχνικός στο "Aμάρτησα για το παιδί μου", θα δουλέψει για οκτώ χρόνια στη Φίνος Φιλμ ως οπερατέρ και φωτογράφος πλατό, σε 21 ταινίες, συνεγαζόμενος με τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου και του θεάτρου εκείνης της εποχής, τον Γιώργο Tζαβέλλα, τον Αλέκο Σακελλάριο, αλλά και με τους μεγάλους ηθοποιούς εκείνης της γενιάς. Tο 1960 περνά στην σκηνοθεσία μεταφέροντας στον κινηματογράφο το θεατρικό έργο του M. Σκουλούδη "Eίμαι Aθώος". Σχεδόν ταυτόχρονα γυρίζει και το "Έγκλημα στα Παρασκήνια", μια ταινία στα πρότυπα του φιλμ νουάρ, βασισμένη στο αστυνομικό μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή, η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης και βραβεύθηκε με το βραβείο φωτογραφίας (Kαρύδης-Φουκς) και το βραβείο β' γυναικείου ρόλου (Zωρζ Σαρρή).
    Συνολικά στη μεγάλη καριέρα του, που "ένωσε" τον παλιό με τον νέο ελληνικό κινηματογράφο, ο Ντίνος Κατσουρίδης, που υπηρέτησε το σινεμά από σχεδόν όλα τα πόστα, σκηνοθέτησε 17 ταινίες, ήταν παραγωγός σε 15, έκανε το μοντάζ σε 76 και τη διεύθυνση φωτογραφίας σε άλλες 45, ενώ έγραψε και 14 σενάρια.
    Ο Κατσουρίδης γύρισε μεγάλες εμπορικές επιτυχίες όπως "Ο κύριος Πτέραρχος", "Οι αδίστακτοι" και μια από τις πιο χαρακτηριστικές κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου, "Της Κακομοίρας", ενώ παράλληλα ως διευθυντής φωτογραφίας και μοντέρ συνεργάστηκε με τους Γιώργο Τζαβέλλα, Αλέκο Σακελλάριο, Παντελή Βούλγαρη (με τον τελευταίο συνεργάστηκε ως παραγωγός στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο "Το προξενιό της Αννας", 1972). Πολύ σημαντική περίοδος της καριέρας του Κατσουρίδη ήταν η δωδεκαετία 1970-1982, με την ιστορική συνεργασία του με τον Θανάση Βέγγο, καθώς τον σκηνοθέτησε σε εννέα συνεχόμενες ταινίες, μεταξύ των οποίων τα "Ένας Βέγγος για όλες τις Δουλειές", "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας" κ.ά. Αλησμόνητες έχουν μείνει οι προβολές των ταινιών Βέγγου-Κατσουρίδη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της χούντας, ειδικά της ταινίας "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση", όπου η νεολαία της εποχής έβρισκε την ευκαιρία να εκφράσει μέσα στην αίθουσα την αντίθεσή της στο δικτατορικό καθεστώς.
    Τα τελευταία χρόνια δεν σκηνοθετούσε πλέον ο ίδιος, αλλά συνέχισε να εργάζεται στο μοντάζ και στη διεύθυνση φωτογραφίας σημαντικών παραγωγών. Εκανε τη διεύθυνση φωτογραφίας στο «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη και το μοντάζ στο «Όλα είναι δρόμος» του ιδίου, καθώς επίσης έκανε το μοντάζ στις «Γυναικείες συνωμοσίες» του Βασίλη Βαφέα, ταινία παραγωγής 2007. (Περισσότερα για τον Ντίνο Κατσουρίδη στην κυριακάτικη "Αυγή"). Σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Πολιτισμού χαρακτηρίζει τον Ντίνο Κατσουρίδη "έναν από τους πιο διακεκριμένους «εργάτες» του ελληνικού κινηματογράφου. Τον υπηρέτησε με παραπάνω από μία ιδιότητες: αυτή του σκηνοθέτη, του διευθυντή φωτογραφίας, του μοντέρ. Στη συλλογική μνήμη του λαού μας έχει καταγραφεί ανεξίτηλα ως ο δημιουργός που έστειλε με τις ταινίες του ένα σθεναρό μήνυμα αντίστασης κατά τη διάρκεια της επταετούς δικτατορίας, αλλά και ως ο δημιουργός που ανέδειξε με το ταλέντο του μερικούς απʼ τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά".

    Αντιγερμανικός άνεμος στην ΕΕ (ΔΕΛΑΣΤΙΚ)

    Αντιγερμανικός άνεμος στην ΕΕ


    Ποτέ άλλοτε μετά την εποχή που ακολούθησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν υπήρχε τόσο έντονος αντιγερμανισμός στην Ευρώπη όσο σήμερα, ιδίως τους τελευταίους μήνες. Από τους Γάλλους και τους Ιταλούς ως τους Ελληνες, τους Ισπανούς ή τους Πορτογάλους, πολλοί ευρωπαϊκοί λαοί στρέφονται εσχάτως κατά της Γερμανίας με αφορμή την κρίση του δημόσιου χρέους και του ευρώ. Θεωρούν ότι η πολιτική της κυβέρνησης Μέρκελ επιδεινώνει δραματικά τις συνέπειες του προβλήματος και οδηγεί προς την κατάρρευση ακόμη και της Ευρωζώνης. Οι όροι του Βερολίνου εκλαμβάνονται ως απαίτηση "γερμανοποίησης" της Ευρώπης και υπαγωγής των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ σε καθεστώς γερμανικής επικυριαρχίας, μετατροπής τους σε "επαρχίες του Τέταρτου Ράιχ". "Ο φόβος της "γερμανικής Ευρώπης" επανεμφανίζεται μεταξύ των Γάλλων ηγετών" έγραφε στον τίτλο ολοσέλιδης ανάλυσής της η γαλλική εφημερίδα "Μοντ" την περασμένη εβδομάδα. "Πολλαπλασιάζονται στη Γαλλία οι επικρίσεις εναντίον του Βερολίνου, το οποίο φαίνεται να κρατά το κλειδί του μέλλοντος της Ευρωζώνης" επεσήμαινε ο υπότιτλος.

    "Οι Γερμανοί κυριαρχούν στα πάντα. Περιμένουμε τις αποφάσεις τους χωρίς να έχουμε δυνατότητα επηρεασμού των γεγονότων" δηλώνει στην εφημερίδα "περίλυπο σημαίνον στέλεχος της γαλλικής κυβέρνησης", όπως γράφει. "Η Γερμανία φέρει ολική ευθύνη για την αποτυχία του συστήματος" δηλώνει στη "Μοντ" ο δεξιός κυβερνητικός βουλευτής Ζακ Μιάρ και συνεχίζει: "Μετά τη μονομανία της περιοριστικής νομισματικής πολιτικής, θέλουν να μας προτείνουν την υπαγόρευση του προϋπολογισμού, το γερμανικό ρόπαλο. Είναι το τέλος των εθνικών δημοκρατιών" τονίζει.

    "Η κυβέρνηση της αυριανής Ευρωζώνης δεν μπορεί να είναι γερμανογερμανική και να έχει επιβληθεί σε χώρες που δεν μπορούν να αρνηθούν επειδή τις έχουν πιάσει ομήρους οι αγορές" υποστηρίζει ο σοσιαλιστής πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ιμπέρ Βεντρίν.

    "Η κατάρα της Γερμανίας" ήταν το Σάββατο ο τίτλος πρωτοσέλιδου σχολίου της κεντροαριστερής εφημερίδας "Ρεπούμπλικα" της Ιταλίας, στο οποίο υπογραμμιζόταν μεταξύ άλλων: "Κάποια μέρα θα κατορθώσουμε ίσως να δαμάσουμε την κρίση του ευρώ. Ή να το θάψουμε με όλες τις τιμές, τουλάχιστον εμείς οι Νοτιοευρωπαίοι, αφήνοντας στους Γερμανούς και τους ομοίους τους την ικανοποίηση να βαφτίσουν το ''νόιρο'', το ''ευρώ του Βορρά''. Σε κάθε περίπτωση, θα έχουμε πληρώσει υψηλότατο κόστος γι' αυτό το μοναδικό πείραμα του ευρώ, το οποίο έγινε στις πλάτες των Ευρωπαίων εξ ονόματος της Ευρώπης. Θα το πληρώσουμε εμείς οι Ιταλοί. Το πληρώνουν με τραγικό τρόπο οι χώρες της νότιας Ευρώπης, που βρισκόμαστε ήδη μέσα στο βάραθρο από το οποίο προσπαθούμε να βγούμε... Κανένας όμως στην Ευρώπη δεν θα βγει πιο ισχυρός από αυτή τη θύελλα" υποστηρίζει η ιταλική εφημερίδα και καταλήγει στην απαρίθμηση ορισμένων καθηκόντων που αποπνέουν δραματικές αναμενόμενες εξελίξεις:

    "Το ουσιώδες είναι να σώσουμε ό,τι σώζεται από τις δημοκρατίες μας, από τις αξίες μας, από τον πολιτισμό μας. Να αποτρέψουμε να αναπαραγάγουν τα τέρατα του αυταρχικού ρατσισμού, εναντίον των οποίων δεν υπάρχουν αιώνια εμβόλια, οι καταστροφές που θα προκαλέσει το εκτός ελέγχου χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα δομικά ελαττώματα του ευρώ και η απονομιμοποίηση της πολιτικής".

    "Η σκληρή γραμμή της Μέρκελ - Ευρωπαίοι φυλακισμένοι στο γερμανικό δόγμα" ήταν την επόμενη μέρα ο τίτλος επίσης πρωτοσέλιδου άρθρου της κεντροδεξιάς ναυαρχίδας του ιταλικού Τύπου, της "Κοριέρε ντέλα Σέρα", η οποία επισημαίνει ότι "υπάρχει ήδη γερμανικό ζήτημα".

    "Η Ευρώπη μιλάει γερμανικά" είναι ο τίτλος άρθρου στην ισπανική εφημερίδα "Ελ Παΐς" - μια φράση που την είπε στο συνέδριο του κόμματος της Μέρκελ ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του, ονόματι Φόλκερ Κάουντερ, με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα η βρετανική "Ντέιλι Μέιλ" να τον παρομοιάζει με τον... Γκέμπελς! "Το καλύτερο αυτού του εφιάλτη που ζούμε είναι ότι μας δίνει την ευκαιρία να θάψουμε την παλιά Ευρώπη... Η οικονομική κρίση είναι το σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή στην ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης" υποστηρίζει ο Ισπανός αρθρογράφος Φρανθίσκο Μπαστέρα στην "Ελ Παΐς".

    Ευρωσκεπτικισμός
    Η εμπιστοσύνη των πολιτών χάθηκε πια

    Αποκαρδιωτικά για την απήχηση της ΕΕ στους λαούς των χωρών - μελών της είναι τα ευρήματα του τελευταίου ευρωβαρόμετρου, της μεγάλης δημοσκόπησης που κάνει δύο φορές τον χρόνο η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία. Κατά μέσο όρο το 47% των πολιτών της ΕΕ δεν την εμπιστεύεται πλέον, ενώ μόνο το 41% την εμπιστεύεται. Δραματικές οι αλλαγές. Το 2001 μόλις το 22% των Ελλήνων δεν εμπιστεύονταν την ΕΕ, σήμερα όμως το ποσοστό αυτό απογειώθηκε στο... 67%! Προ δεκαετίας μόλις το 17% των Ιταλών δεν εμπιστευόταν την ΕΕ, σήμερα όμως το ποσοστό αυτό έφτασε στο 40%. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο ευρωσκεπτικισμός έχει κυριεύσει και τους Γερμανούς, με το 55% του πληθυσμού να δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται πλέον την ΕΕ. Λογικό, με όλα αυτά που του λένε οι ηγέτες

    Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

    ... ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

    ... ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Ο βαθμός μηδέν της ρητορικής (3) ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

    Έντυπη Έκδοση


    Ο βαθμός μηδέν της ρητορικής (3)


    ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ του Γ. Παπανδρέου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και στην ολομέλεια της Βουλής για την εξασφάλιση ψήφου εμπιστοσύνης, στις 4 Νοεμβρίου 2011, δίνεται λαβή για μια ανάλυση των στοιχείων που συνθέτουν τον τρέχοντα πολιτικό λόγο, αν δεχτούμε καταχρηστικά ότι πρόκειται περί λόγου - μια ανάλυση υπέρ ή κατά της οποίας πολλοί ενδέχεται να σχηματίσουν την εντύπωση ότι μετά βίας αποκλίνει από την παρωδία.
    Θα προσθέσω ότι οι τρεις περιοχές, υπό διαφορετική σημαία έκαστη, που αναγνωρίζονται σ' ένα τέτοιο κείμενο, είναι α) η γλωσσική, β) η φαντασιακή και γ) αυτή απ' όπου εκπορεύονται συνέπειες στον εμπράγματο κόσμο της εμπειρίας - στα προηγούμενα φύλλα, είχα επιμείνει, κάπως περιπαιχτικά, στις επιστημολογικές πινακίδες του Συμβολικού, του Φαντασιακού και του Πραγματικού.
    Αποπειράθηκα να φωτίσω το γεγονός ότι ο λόγος των πολιτικών, ιδίως αυτών του είδους του Γιώργου Παπανδρέου, μιλάει μέσω της «σιωπής» του, συγκεκριμένα μέσω μιας «κενότητας» που γίνεται ποικιλοτρόπως εύγλωττη, π.χ. στις περιοχές των σφαλμάτων και παραδρομών, των κενών θέσεων στη λογική διάταξη του νοήματος και στα γλωσσικά παρασκήνια που συνήθως οριοθετούμε με την έκφραση between the lines. Ενεκα του αυτονοήτου του γεγονότος, η προσπάθεια που κατέβαλα ήταν μάλλον χαλαρή.
    Στο διά ταύτα, επιτρέπεται να πούμε ότι
    α) τα «συμβολικά» στοιχεία μεταφέρουν σημασίες, έστω «αρνητικές» ή καταδικασμένες απ' την εις άτοπον απαγωγή, ενώ
    β) τα «φαντασιακά» μεταφέρουν καθεαυτό το μηδέν, αναπαράγοντας την πρόσοψη του εαυτού τους ως πολιτικά αναγνωριστικά σήματα μίας όψεως - λ.χ. ολοκληρωτικά κοινότοπα συμπεράσματα θεμελιωμένα στην αριθμητική, στατιστική και λογιστική αποτύπωση της κατάστασης («Η συμφωνία αυτή δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση μείωση των μισθών και των συντάξεων κατά 50%, όπως διαδίδεται») ή αερολογίες τύπου «Να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας σε νέες, γερές βάσεις», ήδη φθαρμένες από την εποχή της πρώτης Εθνοσυνέλευσης· τέλος,
    γ) τα «πραγματικά» στοιχεία πυροδοτούν στιγμιαίες αλλά ισχυρές εντυπώσεις ακραίας ασυναρτησίας - κραυγαλέες αντιφάσεις και οξύμωρα που προκαλούν σκοτοδίνη, οπότε η σκηνή της γλώσσας κλείνει με πάταγο και ο ακροατής εκτοξεύεται στο διάστημα, πέραν οιουδήποτε έλλογου περιορισμού. Γιώργος: «Εδωσα μάχη με πραγματική στήριξη τους πολίτες της χώρας...» Σκέψου να μην τον στήριζαν.
    Φυσικά, τα τρία επίπεδα της γλωσσικής αφασίας, ναι μεν διακρίνονται μεταξύ τους, είναι όμως και συνυφασμένα ακριβώς ως τέτοια, δηλαδή αφασικά: το μεν πρώτο μιλάει μέσω της αποκαλυπτικής παραμόρφωσης εκείνου που (δεν) λέγεται· το δεύτερο μιλάει (παράγει λέξεις, ήχους) δίχως να λέει τίποτα απολύτως και το τρίτο μιλάει αντηχώντας εκτός της γλώσσας και σημειώνοντας, στην περιοχή δικαιοδοσίας του ακροατή, επιπτώσεις σχεδόν «σωματικές», καθώς ο ακροατής εξεγείρεται αυτόματα. Επομένως εναπόκειται στο μουσικό αυτί του καθενός να συλλάβει τις μείξεις αυτών των τριών «τόνων», σε όλη την γκάμα των ενδιάμεσων αποχρώσεων και ποικιλμάτων.
    Φέρ' ειπείν, η ομιλία (4.11.) εκκινεί με τη φράση: «Ξέρουμε ότι τα τελευταία δύο χρόνια, η χώρα μας κάνει μια τιτάνια προσπάθεια». Φαντασιακό στοιχείο σίγουρα, ή μηδέν επί μηδέν ίσον μηδέν - όπως λέμε «Σήμερα είναι Κυριακή». Εντούτοις και συμβολικό, στο μέτρο που έχει τη μορφή παραδοξότητας: διότι αν η χώρα κάνει ΗΔΗ μια ΤΙΤΑΝΙΑ προσπάθεια, προς τι η ανησυχία; «Οι πολίτες κάνουν μια υπεράνθρωπη προσπάθεια... Μαζί όλοι μας, με τεράστιο κόπο, δυσκολίες, πολιτικό, προσωπικό κόστος, κάνουμε όλοι μας το πατριωτικό μας καθήκον...» Εφόσον λοιπόν καταβάλλουμε «όλοι μας», ήδη, «υπεράνθρωπη προσπάθεια» στην κατεύθυνση του πατριωτικού καθήκοντος, προς τι η αγωνία;
    Το σκάνδαλο αυτού του λογικού κόμβου -όπως στο Ζεν: δύο αντίθετες κινήσεις της λογικής παράστασης συγκρούονται σ' έναν σπασμό- εμφανίζεται διαρκώς, π.χ. όταν ο Γιώργος ρωτάει με παράπονο: «Μήπως ΕΓΩ διπλασίασα το χρέος;» (!!!) Και: «Πληρώνουμε το λογαριασμό δεκαετιών αμεριμνησίας, λαϊκισμού, ανομίας, αδιαφάνειας, διαπλοκής, πελατειακών σχέσεων, αδιαφορίας για το Δημόσιο...» (!!!!) Ή: «[...]οδηγούν στην ανομία. Και η ανομία αυτή οδηγεί στην αυθαιρεσία...» (!!!!!) Καλωσορίζουμε εδώ (και) το τρίτο είδος αφασίας όταν ο συγκεκριμένος ομολογεί: «Σηκώσαμε τον Σταυρό, ενώ δεν μας ανήκε η ευθύνη για τα πρόσφατα ελλείμματα και χρέη και για την αναξιοπιστία της χώρας, σηκώσαμε τον Σταυρό του να αλλάξουμε τα πάντα.... να χτυπηθούμε με κάθε κατεστημένο...» (!!!!!), οπότε ο πολίτης αντιλαμβάνεται, μ' έναν τρόπο πηγαίο και όχι λιγότερο σπασμωδικό, ότι τα όσα ακούει πολύ απέχουν απ' το να αποτελούν προϊόντα στρεψοδικίας ή εν γένει μιας στρατηγικής τύπου «κάνω το μαύρο άσπρο», που σκοπό της θα είχε την εκμετάλλευση της ευπιστίας του, αλλά στοχεύει ξεκάθαρα σε μια κίνηση λαβίδας (μαύρο + άσπρο ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ), ώστε να πληγεί στον πυρήνα της η ίδια η ικανότητα της σκέψης, τουτέστιν της έλλογης ακρόασης, και να ακυρωθεί.
    Πρόκειται άλλωστε για το σχήμα που βασιλεύει στον μονότονο βομβαρδισμό της κοινής γνώμης από την τηλεόραση, την παιδεία, τη διαφήμιση, τη στατιστική και όλες τις ειδικεύσεις του μεταμοντερνισμού ως οχήματος αλληλοαναίρεσης των σημασιών. Η επιδίωξη, εδώ, και ανεξαρτήτως του κατά πόσον είναι ενσυνείδητη ή ακολουθεί γενικές τάσεις, προσανατολίζεται μάλλον στην αποχαυνωτική εξοικείωση του καταναλωτή των ειδικεύσεων με την κατάργηση της σκέψης συλλήβδην, ως ανυπόφορου μαρτυρίου. Γιώργος: «Ναι, υπάρχουν οι αγορές, αλλά πρώτα απ' όλα υπάρχουν οι λαοί...» (χειροκρότημα). Και: «Είμαστε περήφανοι... Θα χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή...» Και: «Δεν τους είδα όμως [εννοώντας τους πολιτικούς του αντιπάλους] να διαμαρτύρονται όταν επικρατούσε [!!!] η ανομία, η ψηφοθηρία, ο λαϊκισμός, η ατέλειωτη υποκρισία, η εξαπάτηση του πολίτη, όταν βουλευτές χρηματοδοτούνταν από επιχειρηματίες, όταν το κράτος μοίραζε αφειδώς χρήμα, όταν η σπατάλη είχε γίνει το κύριο εργαλείο πολιτικής... Μίλησαν όμως ποτέ προηγουμένως για τις ευθύνες που έχουν προσωπικά τόσα χρόνια που κυβέρνησαν και οδήγησαν τη χώρα σε παρακμή; Ως υπουργοί παλαιότερα τι έκαναν; Πόσο άλλαξαν το κράτος; Πόσα ελλείμματα δημιούργησαν, πόσοι φίλοι τους διορίστηκαν σε ολόκληρο το Δημόσιο... Δεν θυμάμαι να παραιτήθηκαν όταν η Ελλάδα έσφυζε από την οσμή της διαφθοράς, δεν θυμάμαι όταν στη χώρα κουμάντο έκαναν οι διάφοροι χορηγοί. [!!!!!] Βέβαια τότε ήταν υπουργοί. [Λες και ο Γιώργος δεν ήταν υπουργός] Δεν θυμάμαι τότε να απάλλαξαν το κράτος από τη γραφειοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαφθορά».
    Θα μπορούσε κανείς να αχθεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι οι τρεις μορφές αφασίας συναιρούνται, εφόσον τα σημαίνοντα μιας τέτοιας γλώσσας είναι, εκ περιτροπής, και/ή συνάμα: α) αφανείς φορείς σημασίας - σημαίνουν υπαινικτικά το αντίθετο εκείνου που «λέγεται»· β) άηχα - ίσον μηδενικής σημασίας, περίπου σαν την αντήχηση των λέξεων όταν διαβάζεις ένα κείμενο που έχεις, προηγουμένως, αποστηθίσει· και γ) άναρθρα: ωθούν τον ακροατή σε κάτι που εξωτερικεύεται ως δράση, όπως συμβαίνει, για να χαριτολογήσω, με την επιρροή του μετατονισμού στην τζαζ. Αυτό, για τον σκεπτόμενο ακροατή, θα ήταν πράγματι πιθανό. Ωστόσο, γρήγορα καταλαβαίνει ο τελευταίος ότι η συναίρεση των επιπέδων, δυστυχώς, δεν οφείλεται καν στη μαγεία κάποιας αλλόκοτης σύνθεσης αλλά προκύπτει απ' την κενότητα των τριών παρονομαστών, έτσι όπως αυτοί εγγράφονται στους μηχανισμούς υποδοχής ενός ακροατηρίου οριστικά συμφιλιωμένου με τη φρίκη της τηλεοπτικής επανάληψης. Προφανώς, η επανάληψη αυτή είναι μητέρα μαθήσεως εκείνου που ήδη γνωρίζουμε. Δεν έχουμε καν την πολυτέλεια του να μείνουμε άναυδοι, διότι ακόμη και στην περίπτωση που κάτι λέγεται διά της αποσιώπησης, αυτή δεν ομιλεί παρά σε κουφούς.

    Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

    Οι οικονομολόγοι του Χίτλερ Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

    Οι οικονομολόγοι του Χίτλερ


    Μετά την πτώση της Γαλλίας το 1940, οι ναζί άρχισαν να επεξεργάζονται ένα σχέδιο για την Ευρώπη, που είχε τον τίτλο «Νέα Τάξη στην Ευρώπη».
    Εκεί προβλεπόταν πως οι ευρωπαϊκές οικονομίες θα συνεργάζονταν σε μεγάλη κλίμακα και θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις ισχυρές οικονομίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των ΗΠΑ. Ο Χίτλερ πίστευε πως η Γερμανία δεν θα μπορούσε να έχει αυτάρκεια. Οικονομολόγοι και ειδικοί όλο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του '40 επεξεργάζονταν λεπτομερή σχέδια για το πώς θα γίνει αυτή η οικονομική ένωση, που θα λειτουργούσε προς όφελος της Γερμανίας. Ανάμεσα στους ένθερμους υποστηρικτές ήταν ο οικονομολόγος Λούντβιχ Ερχαρτ, που ξόδεψε πολλή από την ενέργειά του γι' αυτή την ιδέα.
    Ο Χίτλερ ήθελε να χτίσει μια αυτοκρατορία αντίστοιχη με αυτές των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας. Αλλά πρώτα ήθελε να σταθεροποιήσει το κέντρο. Σχεδόν με περίπατο είχε κατακτήσει Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία και Νορβηγία. Η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που αντιστάθηκε στον άξονα ήταν η Ελλάδα, που απώθησε τους Ιταλούς φασίστες μέχρι περίπου τα μισά της Αλβανίας. Και για την Ιστορία: η Ελλάδα ζήτησε από τους συμμάχους Βρετανία και ΗΠΑ πενήντα πολεμικά αεροπλάνα, που θα τα πλήρωνε και δεν δόθηκαν ποτέ. Ο Χίτλερ ως αποικιακό μοντέλο είχε τη Βρετανία. Θαύμαζε την πολιτική τους στην Ινδία. Σχεδίαζε να την εφαρμόσει στη Σοβιετική Ενωση. «Ας μάθουμε από τους Εγγλέζους. Με διακόσιους πενήντα χιλιάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου και του στρατού, διοικούν τετρακόσια εκατομμύρια». Αλλά επειδή οι Σλάβοι ήταν παραπάνω από το κανονικό, έπρεπε να μειωθούν κατά 35 έως 45 εκατομμύρια με την πείνα και τις αρρώστιες. (Η εξαφάνιση με αρρώστιες είχε εφαρμοστεί στους Ινδιάνους των ΗΠΑ.)
    Δηλαδή, η σχεδιαζόμενη αυτοκρατορία του Χίτλερ ήταν δύο ταχυτήτων. Ενα αναπτυγμένο κέντρο και μια περιφέρεια να λιμοκτονεί. Θα εφάρμοζαν τους νόμους της γερμανικής αποικίας Ναμίμπια και έτσι όλα θα γίνονταν σύμφωνα με το νόμο. Τι απέγιναν οι οικονομολόγοι του Χίτλερ, που σχεδίαζαν το πρώτο μπλοκ των ευρωπαϊκών χωρών, κάτι σαν πρώιμη Ε.Ε.; Στελέχωσαν την οικονομία της μεταπολεμικής Γερμανίας και ο Λούντβιχ Ερχαρτ έγινε υπουργός Οικονομικών και αργότερα καγκελάριος και διαδέχτηκε τον Αντενάουερ. Συνέβαλε τα μέγιστα για τη δημιουργία της ενωμένης Ευρώπης, που θα υπηρετεί τα συμφέροντα της Γερμανίας. Η πρότασή του ήταν μια παραλλαγή του σχεδίου του Χίτλερ «Νέα τάξη στην Ευρώπη», δηλαδή μιας Ευρώπης στην υπηρεσία της Γερμανίας. Και το σχέδιο του Χίτλερ, έστω και παραλλαγμένο, τελικά θριάμβευσε. Εξάλλου, ο Ερχαρτ δεν πίστευε πως θα άφηναν ποτέ οι ΗΠΑ να δημιουργηθεί μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, με θεσμούς και νόμους. Αν αυτό γινόταν, θα είχαν μια ισχυρή ανταγωνιστική δύναμη.
    Η πολιτική της Μέρκελ είναι η απόλυτη κυριαρχία των συμφερόντων της Γερμανίας. Εχει διασφαλίσει πλήρη πολιτικό και δημοσιονομικό έλεγχο επί των χωρών της ευρωζώνης. Θα μπορεί να τιμωρεί τους απείθαρχους εταίρους. Θα έχει την εξουσία να αποπέμπει τις περιττές χώρες, αφού πρώτα τις πτωχεύσει και τους πάρει ό,τι έχουν και δεν έχουν. Η Ελλάδα είναι ο πρώτος στόχος και θα ακολουθήσουν τα άλλα «γουρουνάκια» (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία). Και εδώ θα δούμε μια ομοιότητα με το σχέδιο του Χίτλερ για τη Σοβιετική Ενωση. Εξαθλιώστε τους αντίστοιχους Σλάβους της Νότιας Ευρώπης. Ηδη ο πλανήτης μας έχει ένα εκατομμύριο ανθρώπους που λιμοκτονούν. Αν προστεθούν ακόμη μερικά εκατομμύρια, το στατιστικό ποσοστό θα υποστεί ανεπαίσθητες αλλοιώσεις.
    ΣΗΜ.: Ολες οι πληροφορίες για την αυτοκρατορία του Χίτλερ προέρχονται από το βιβλίο του Μαρκ Μαζάουερ «Hitler's Empire: Nazi Rule in Occupied Europe» (εκδόσεις Allen Lane). Δεν ξέρω αν αυτό το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Αν υπάρχει στη γλώσσα μας, πρέπει να διαβαστεί από όλους όσοι θέλουν να καταλάβουν τι γίνεται σήμερα με τους εταίρους μας.

    Mars 500 Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

    Mars 500


    Τον Μάη του '68 κυκλοφορούσε μια ευφάνταστη μπροσούρα με τίτλο: Η κατάκτηση του χώρου σε χρόνο εξουσίας, που σχολίαζε εμμέσως, και όχι λιγότερο σαρκαστικά, το πρόγραμμα της NASA για την αποίκηση της Σελήνης - σύμφωνα με τον υπεραισιόδοξο συγγραφέα της διακήρυξης, το διάστημα επρόκειτο να καλωσορίσει τον Ανθρωπο ως επαναστατικό υποκείμενο της Ιστορίας του, όταν ο τελευταίος θα ταξίδευε σαν ο αφέντης που επιθεωρεί τις κτήσεις του, έχοντας ήδη κερδίσει, στη Γη, την απόλυτη ανεξαρτησία απέναντι στις συνθήκες της αλλοτρίωσης.
    Θα πηγαίναμε, ναι, στα άστρα αλλά όχι σαν είλωτες του συστήματος - αυτό ήταν το μήνυμα! «Το σύμπαν θα ανήκε στα εργατικά συμβούλια».
    ΚΕΝΤΡΙΚΗ θέση στην παραπάνω επιχειρηματολογία κατείχε η σκέψη ότι η μεταφύτευση, στο διάστημα, των συνθηκών της αλλοτριωμένης εργασίας, πόσω μάλλον της ιεραρχίας που ίσχυε εδώ στη Γη, θα ισοδυναμούσε με τον απελπισμένο άθλο των σκλάβων που εργάζονται οι ίδιοι για να επεκτείνουν τα όρια του στρατοπέδου όπου κρατούνται έγκλειστοι. Οχι ότι πήρε κανείς ποτέ στα σοβαρά αυτή τη ρομαντική προειδοποίηση αλλά είναι άξιο απορίας το γεγονός ότι, εν ριπή οφθαλμού, επαληθεύτηκε αντίστροφα, καθώς οι διαστημικές συνθήκες, τώρα, μεταφέρονταν ΕΚΕΙΝΕΣ στη Γη, μέσω της τεχνολογίας, σε ιδιαίτερα πειστικές προσομοιώσεις, και με προφανή σκοπό να συμφιλιωθούν οι άνθρωποι με την ιδέα ότι οι εξωγήινοι είναι ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ. Οντως, η συγκεκριμένη φάση εγκαινιάστηκε με τη λατρεία των ηλεκτρονικών δικτύων και των αποστειρωμένων χώρων αναψυχής, διαδόθηκε με την επιβολή απαρέγκλιτων επιταχυνόμενων προγραμματισμών που κονιορτοποιούσαν τον ελεύθερο χρόνο, κορυφώθηκε με την ψυχρή τυποποίηση των διαπροσωπικών σχέσεων και κατέληξε στο ρυθμισμένο κυκλοφορικό σύστημα που διασχίζει τις ψυχικές ερήμους των σύγχρονων μεγαλουπόλεων. Μεταφορικά μιλώντας, ζούμε ήδη στη Σελήνη κι ίσως αυτός είναι ο λόγος που τα ταξίδια προς τα κει σταμάτησαν.
    ΦΥΣΙΚΑ, αυτό δεν πρέπει να γίνεται φανερό περισσότερο απ' ό,τι είναι ήδη, κι έτσι κατά καιρούς λαβαίνουν χώρα επί μέρους μαζοχιστικά επεισόδια ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗΣ απομίμησης της εξωγήινης ζωής, ενδεχομένως για να δίνεται εξ αντιδιαστολής η εντύπωση πως οτιδήποτε άλλο συμφωνεί με τα πρότυπα μιας εμπειρίας ΑΚΟΜΗ γήινης και στα μέτρα του ανθρώπου. Αναλόγως και το πείραμα υπό την ονομασία Mars 500, με τη συμμετοχή έξι εθελοντών οι οποίοι «έζησαν» για 17 μήνες μέσα σε μια προσομοίωση διαστημικού θαλαμίσκου εκτάσεως 80 τετραγωνικών μέτρων. Αυτό, λέει, με στόχο να αποδειχτεί, δοκιμαστικά, η αντοχή τους. Ετρωγαν συσκευασμένα χημικά τρόφιμα κι έκαναν μπάνιο άπαξ της εβδομάδος. «Ζούσαν» σε τέσσερις διαφορετικούς χώρους και το μόνο τους πρόβλημα ήταν, δήθεν, η καθυστέρηση της μετάδοσης μέσω ραδιοζεύξης κατά 20 λεπτά.
    ΒΓΗΚΑΝ απ' την απομόνωση στις 4 Νοεμβρίου. «Darling, Ι'm home!».

    Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

    Ημέρα κατά της Βίας εναντίον των Γυναικών: Αν θα γινόταν ένα μεγάλο αφιέρωμα...

    Ημέρα κατά της Βίας εναντίον των Γυναικών: Αν θα γινόταν ένα μεγάλο αφιέρωμα...

    Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/11/2011
    Της Ελένης Καρασαββίδου

    «Για να είσαι ελεύθερος πρέπει να μάθεις να είσαι φτωχός» έγραψε ο Ουγκώ, όχι για να δικαιολογήσει, αυτός ο βαθύτατα κοινωνικός ακτιβιστής, τη φτώχεια, αλλά για να καταγγείλει την ανομία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που το πρώτο που σκλαβώνει είναι η ανθρωπιά των εκμεταλλευτών αλλά καταστρέφει τη ζωή των υποχειρίων τους. Σήμερα, που είναι η παγκόσμια ημέρα κατά της βίας που υφίστανται οι γυναίκες, είναι υποχρέωσή μας να θυμηθούμε κάποιες από τις παραμέτρους μιας από τις πιο αποτρόπαιες μορφές εκμετάλλευσης. Του trafficking και (εποχή άκρατης αγοράς) της σύνδεσής του με τη βιομηχανία της πορνογραφίας. Κάθε ομοιότητα με ευρύτερες στρατηγικές δεν είναι τυχαία...
    Στα τέλη της δεκαετίας του 1977, σύμφωνα με τις αναμνήσεις της D. Leidholdt (διευθύντριας στο Κέντρο για την Προστασία Κακοποιημένων Γυναικών της Νέας Υόρκης), μια νεαρή γυναίκα δολοφονήθηκε βάναυσα, καθώς προαγωγός και πελάτης την πέταξαν σαν σακί από το παράθυρο. Η ιδιότητα αυτής της γυναίκας (πόρνη) έκανε τον Τύπο να μην ενδιαφερθεί ιδιαίτερα. Άλλωστε, «ήταν μια πουτάνα». Στο κοινωνικό κίνημα που αναπτύχθηκε γύρω από αυτήν τη βαθιά σεξιστική αντίδραση που στερούσε την ανθρώπινη ιδιότητα από ένα πλάσμα που του είχαν ήδη στερήσει τη ζωή, εμφανίστηκε και μια «καινούργια ομάδα» που τιτλοφορούνταν «Μισθοί για την Οικιακή Εργασία». Πίσω από αυτόν τον ουδέτερο, εύηχο τίτλο, υπήρξαν άτομα που προσπαθούσαν να πείσουν ότι η πορνεία είναι μια ακόμη οικιακή εργασία, όπου νοικοκυρές, εργαζόμενες και πόρνες μοιράζονταν την ίδια εκμετάλλευση και τους ίδιους κινδύνους. Κι αυτό παρ' όλο που σε επίσημες έρευνες η θνησιμότητα των εκδιδόμενων γυναικών ήταν 40% πάνω του μέσου όρου!
    Όπως το περιοδικό Τελέσιλλα (τεύχος 54, σελ. 26) σημειώνει: «Οι συνήγοροι αυτής της ομάδας είχαν δανειστεί τη φιλοσοφία τους από μια οργάνωση που είχε έδρα το San Fransisco, την COYOTE, αρκτικόλεκτο που σημαίνει 'Ξεφορτώσου την παλιά και ξεπερασμένη σου ηθική' και στηριζόταν 'από φιλελεύθερους ακτιβιστές και κερδοσκόπους της βιομηχανίας του sex'".
    Στα χρόνια που ακολούθησαν, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη (Άμστερνταμ, πού αλλού;) διοργανώθηκαν συνέδρια πορνών με χορηγούς τη βιομηχανία του sex και οργανώσεις του είδους, που νομιμοποιούσαν ως σημάδι «προοδευτικότητας» τη μορφή αυτή «σεξουαλικής εργασίας». Όταν το περιοδικό Hustler κυκλοφόρησε με το γνωστό εξώφυλλο μιας γυμνής γυναίκας που την άλεθε μια μηχανή του κιμά, το φεμινιστικό κίνημα και κινήσεις αλληλεγγύης αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν τις διασυνδέσεις μεταξύ της

    ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

    Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

    Έτοιμο το φθηνό λύκειο μέσα στον Δεκέμβριο

    Έτοιμο το φθηνό λύκειο μέσα στον Δεκέμβριο

    Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/11/2011
    Το φθηνό λύκειο της εξειδίκευσης θα είναι προϊόν της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΛΑΟΣ. Όπως ανακοίνωσε χθες η Α. Διαμαντοπούλου, μετά τη συνεδρίαση της διακομματικής επιτροπής για την παιδεία, στα μέσα Δεκεμβρίου θα κατατεθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο που θα θεσμοθετεί το ασφυκτικά στενό, σχεδόν φροντιστηριακό, πρόγραμμα σπουδών στο νέο λύκειο.
    Με το ίδιο νομοσχέδιο θα αντιμετωπιστεί και το θέμα του τεχνολογικού λυκείου, που θα γνωρίσει μια ακόμη αλλαγή με κύριο στόχο, αυτή τη φορά, τη συρρίκνωση των ειδικοτήτων του ώστε να μειωθεί το κόστος λειτουργίας του. Το εξεταστικό παίρνει νέα αναβολή, καθώς παραπέμπεται για την επόμενη χρονιά, αφήνοντας δεκάδες χιλιάδες παιδιά που φέτος φοιτούν στην Αʼ Λυκείου να βαδίζουν στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
    Η συνεδρίαση της διακομματικής επιτροπής ήταν ένα ακόμα δώρο για την Α. Διαμαντοπούλου, καθώς έδωσε τη δυνατότητα στην υπουργό Παιδείας να προαναγγείλει ότι και αυτό το νομοσχέδιο θα τύχει ευρύτερης κοινοβουλευτικής υποστήριξης. Από την άποψη αυτή, η Α. Διαμαντοπούλου θα είναι η μόνη υπουργός Παιδείας με τέτοιες επιτυχίες στο ενεργητικό της, γεγονός που η ίδια προσδοκά ότι θα τη θέσει επικεφαλής στην κούρσα διαδοχής.
    Σύμφωνα με την Α. Διαμαντοπούλου, η παιδεία αποτελεί εθνική προτεραιότητα και για κανένα λόγο δεν πρέπει να «παγώσει». Η υπουργός Παιδείας φιλοδοξεί να επιτευχθεί μια νέα συμφωνία, που αυτή τη φορά θα αφορά το Λύκειο και «όπως και στην ανώτατη εκπαίδευση, θα δημιουργεί ένα σταθερό πλαίσιο για τα επόμενα δέκα χρόνια».
    Η επόμενη συνάντηση της διακομματικής επιτροπής θα γίνει την ερχόμενη Πέμπτη, οπότε θα συζητηθεί το θέμα των εξετάσεων. Η υπουργός Παιδείας σημείωσε πως θα χρειαστεί ακόμη μία συνάντηση και αμέσως μετά, στα μέσα Δεκεμβρίου, θα κατατεθεί στη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο για το “νέο λύκειο”.
    Στη διακομματική επιτροπή συμμετείχαν με υψηλόβαθμα στελέχη τους (π.χ. Α. Σπηλιωτόπουλος από τη Ν.Δ.) τα κόμματα της συγκυβέρνησης καθώς και εκπρόσωποι της Δημοκρατικής Αριστεράς, της Δημοκρατικής Συμμαχίας και των Οικολόγων Πράσινων. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ δεν συμμετέχουν στις συνεδριάσεις

    ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥ: «ΕΡΩΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ»

    ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥ: «ΕΡΩΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ»

    «Η ηρωίδα αντιτάσσει τον έρωτα στον θάνατο και την παρακμή»


    Ενα βιβλίο γύρω από την αρρώστια και την κατάρ-ρευση των ψυχικών και των σωματικών δυνάμεων, αλλά και το πάθος για τη ζωή


     

    "Το μυθιστόρημα αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί το μυθιστόρημα της εμμονής. Ολα τα πρόσωπα βασανίζονται ανελέητα από εμμονές... Τελικά, δεν ξέρουμε τίποτε για τα πρόσωπα και τις πραγματικές προθέσεις τους. Και όσο προχωράει το μυθιστόρημα, ξέρουμε όλο και λιγότερα. Μεγάλη μαστοριά της συγγραφέως...", έγραφε για το μυθιστόρημα της Φωτεινής Τσαλίκογλου, η συγγραφέας Μαργαρίτα Καραπάνου, όταν πρωτοκυκλοφορούσε από τις εκδόσεις "Καστανιώτη" το 1997, κι έρχεται 13 χρόνια μετά για να τη δικαιώσει, σαν κινούμενη άμμος, η εποχή.

    "Το μυθιστόρημα αυτό μου θυμίζει δύο συγκλονιστικά μυθιστορήματα: "The comfort of strangers" του Ιαν Μακ Γιούαν και "The driver's seat" της Μύριελ Σπαρκ. Η Φωτεινή Τσαλίκογλου ίσως δεν τα έχει διαβάσει, άρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για επιρροές. Αλλά συγγένειες μεταξύ συγγραφέων υπάρχουν και ανά τους αιώνες και ανά την υφήλιο χωρίς να έχει διαβάσει ο ένας τον άλλον.

    Με εμμονές
    Τα δύο αυτά μυθιστορήματα έχουν επίσης ήρωες διφορούμενους, γεμάτους εμμονές, όπου τα σύνορα μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας είναι αχνά. Εχουν ακόμη πολύ μεγάλη βία, εσωτερική βία. Τολμώ να πω ότι το μυθιστόρημα της Φ. Τσαλίκογλου κρύβει μια μεγάλη βία και στη γραφή και στην ουσία...", ολοκλήρωνε η Μαργαρίτα Καραπάνου τη συλλογιστική. Κι έρχεται για να τη δικαιώσει, "μια μεγάλη βία" στην κοινωνία και την ψυχολογία της εποχής.

    Ο "Ερως Φαρμακοποιός", το δεύτερο μυθιστόρημα της συγγραφέως και καθηγήτριας Ψυχολογίας Φ. Τσαλίκογλου, επανεκδίδεται για τους αναγνώστες του "Εθνους της Κυριακής" από την εφημερίδα και τις εκδόσεις "Καστανιώτη". Είχε ήδη εκδοθεί το μυθιστόρημά της "Η κόρη της Ανθής Αλκαίου" και η κριτική μιλούσε για ένα καινούργιο είδος λογοτεχνικής γραφής. Για την ψυχολογία που προσφέρεται δάνειο ακριβό στη μυθοπλασία.

    «Η ηρωίδα αντιτάσσει τον έρωτα στον θάνατο και την παρακμή»

    "Ο έρως φαρμακοποιός είναι μια ιστορία απλή, θα έλεγες μονόχορδη. Σαν περιπέτεια ψυχής, ωστόσο, καθόλου απλή, διότι πρέπει να συμπέσουν αποφασιστικές απουσίες, πολλά κενά στη ζωή σου, ώστε ν' αρχίσεις να γεμίζεις τις τρύπες με καλπάζουσα φαντασίωση, παραλήρημα και ψευδαίσθηση", υποστήριζε στη δική του κριτική ο Μάριος Μαρκίδης, επιμένοντας στον λυρικό πυρήνα του βιβλίου.

    "Δεν πρόκειται φυσικά να αποπειραθώ να διαβάσω τη φαρμακεία της Φ. Τσαλίκογλου με όρους τυπικής ψυχοπαθολογίας. Και θα ήταν λάθος να συγκαταλεχθεί στα "ψυχαναλυτικά μυθιστορήματα". Είναι, αν μπορεί να σταθεί στο μυθιστόρημα η χρήση όρων από άλλο είδος, ένα "λυρικό" πεζό που καθοδηγεί την ψυχολογία παρά καθοδηγείται απ' αυτήν.

    Ο ατομικός μύθος της ηρωίδας, της Ελένης, υποστυλώνεται σε μιαν ασταθή ισορροπία από δύο μόνο πρόσωπα, συν ένα "σχεδόν δικό της σπίτι", συν μια παιδική ηλικία που ίσως δεν υπήρξε. Και τα δύο πρόσωπα, μάνα και πατέρας, φευγάτα, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο: την απόδραση, τον θάνατο ή την αξεπέραστη θλίψη, το σβησμένο βλέμμα, τη ''φυσική φθίνουσα πορεία"...".

    Με πλούσιο έργο
    Δοκίμια, ένα παραμύθι και μυθιστορήματα

    Η Φωτεινή Τσαλίκογλου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και ειδικεύτηκε στην Κλινική Ψυχολογία. Είναι καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εχει εκδώσει τα επιστημονικά έργα και δοκίμια: "Σχιζοφρένεια και φόνος (Αναζητώντας τον χαμένο παράδεισο)", "Μυθολογίες βίας και καταστολής", "Ο μύθος του επικίνδυνου ψυχασθενή", "Ψυχολογικά, Ψυχο-λογικά (Οι παγίδες του αυτονόητου)", "Η ψυχολογία στην Ελλάδα σήμερα", "Στην άλλη όχθη" (επιμ.) και "Μήπως;" (διάλογοι με τη Μαργαρίτα Καραπάνου). Επίσης το παραμύθι "Η νεράιδα της Γης" (με εικονογράφηση του Αλέξη Κυριτσόπουλου). Από τις Εκδόσεις "Καστανιώτη" κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της "Η κόρη της Ανθής Αλκαίου", "Ερως φαρμακοποιός", "Ονειρεύτηκα πως είμαι καλά", "Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ" και "Tο χάρισμα της Bέρθας" (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών 2010 του ΕΚΕΒΙ), η νουβέλα "Ολα τα ναι του κόσμου", καθώς και τα βιβλία "Ψυχολογία της καθημερινής ζωής (Η κουλτούρα του εφήμερου)", "Η ψυχή στη χώρα των πραγμάτων", "Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς (Τα παράξενα της μητρικής αγάπης - Τα γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου)" και "Το μέλλον ανήκει στην έκπληξη (34 σχόλια για την κρίση και ένα υστερόγραφο)".

    ΓΙΑ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
    "H γιατρειά μπορεί να μας οδηγήσει στον θάνατο"

    Η Φωτεινή Τσαλίκογλου, για τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες γράφτηκε ο "Ερως φαρμακοποιός", θα μας πει: "Αλλες εποχές, άλλες καταστάσεις. Τρομάζω να το ξαναδιαβάσω. Ενας επιπλέον λόγος είναι ότι δύο σημαντικά πρόσωπα που έγραψαν γι' αυτό το βιβλίο, ο Μάριος Μαρκίδης και η Μαργαρίτα Καραπάνου, δεν είναι πια εδώ. Ο,τι έγραψαν με διακινεί βαθιά, αλλά και το βιβλίο αυτό με τρομάζει. Ισως είναι το πιο σκοτεινό από όλα μου τα βιβλία.

    Νεότερη τότε κατά 15 χρόνια, ίσως είχα πιο πολύ θάρρος και θράσος να διαπραγματευθώ την αρρώστια, την κατάρρευση, την άνοια, την εγκατάλειψη, όχι μόνο των ψυχικών αλλά και των σωματικών δυνάμεων. Ο πατέρας της Ελένης πάσχει από άνοια. Η μητέρα έχει εδώ και καιρό φύγει. Ομως η Ελένη θέλει να ζήσει, να ερωτευτεί, να αντιτάξει τον έρωτα στον θάνατο, τον πόθο στην παρακμή, στην απουσία".

    AποκωδικοποίησηΤώρα, για το κατά πόσο είναι ο έρωτας φαρμακοποιός στις μέρες μας, η συγγραφέας το αποκωδικοποιεί και το συνδέει με την εποχή, αποδεικνύοντας ότι, τελικά, η λογοτεχνία δεν γίνεται παρά να ανήκει στο μέλλον: "Ο έρωτας φαρμακοποιός είναι και μια κυριολεξία. Η Ελένη ερωτεύεται παράφορα τον Δημήτριο, τον φαρμακοποιό της γειτονιάς της. Το φάρμακο είναι δηλητήριο μαζί και γιατρειά.

    Ανέκαθεν αυτό που προτάσσεται ως γιατρειά ενδέχεται να είναι και αυτό που μας οδηγεί στον θάνατο. Η αναλογία με ό,τι συμβαίνει στη μνημονιακή χώρα μας είναι νομίζω εμφανής. Πάμε να σωθούμε και βυθιζόμαστε κάθε τόσο και σε μεγαλύτερη απόγνωση...".

    Αλλά "Το μέλλον ανήκει στην έκπληξη", όπως παρηγορητικά με το τελευταίο της δοκιμιακό βιβλίο ήδη μας έχει πει. Αυτό που μένει να μας διευκρινίσει είναι αν και ο έρωτας είναι έκπληξη κι αν μας αφορά όλους:

    "''To love is nothing, to be loved is something, to love and beloved is everything''. O Σαίξπηρ επιμένει διαχρονικά να είναι πατέρας της σκέψης και των συναισθημάτων μας, κι εμείς ριγμένοι -εδώ- σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς παλεύουμε ανάμεσα στο τίποτα και στα πάντα. Οι δραματικοί καιροί είναι και οι πιο ενδιαφέροντες. Αλλωστε το πιστεύω ακράδαντα, αλίμονό μου αν δεν το πίστευα, ''το μέλλον ανήκει στην έκπληξη''".

    ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ

    Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

    Μανώλης Γλέζος: Πρέπει ν' ανταποκριθούμε στο προσκλητήριο των καιρών, της ιστορίας και του χρέους

    Μανώλης Γλέζος: Πρέπει ν' ανταποκριθούμε στο προσκλητήριο των καιρών, της ιστορίας και του χρέους

    Ζαγάρας Κ.
    Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/11/2011
      ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΖΑΓΑΡΑ

      * Το σημερινό κοινοβούλιο, ως προϊόν καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος και έκφραση του δικομματισμού, εκμαίευσε κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση * Στην κατάρρευσή τους, δεν αποκλείεται να εκθρέψει και ανώμαλες καταστάσεις. Γι' αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή από το λαϊκό κίνημα. Πρέπει να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος * Το λαϊκό κίνημα έχει, όχι μόνο να διανύσει ένα μακρύ και δύσκολο δρόμο, αλλά να σκάψει τον δρόμο που θα διαβεί * Δεν υπάρχει, για μένα δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι αυτοϊκανοποιούνται απ' αυτά τα νούμερα ομφαλοσκοπούν

      "Τα μάτια ανοιχτά για να μην πατήσουμε τις πεπονόφλουδες που θα μας στρώσουν", υπογραμμίζει πως πρέπει να έχουμε το ιστορικό στέλεχος της αριστεράς Μανώλης Γλέζος, ο οποίος τονίζει ότι το υπό κατάρρευση σύστημα "δεν αποκλείεται να εκθρέψει και ανώμαλες καταστάσεις".
      Μιλώντας στην "Αυγή" της Κυριακής, σημειώνει πως "για τον ελληνικό λαό ο εναλλακτικός δρόμος εξόδου από την κρίση είναι ένας και μόνος: η απόκτηση της εθνικής κυριαρχίας" και συμπληρώνει πως πρέπει να υπάρξει κοινός αγώνας όλων των λαών της Ευρώπης. Παράλληλα θεωρεί ότι η νέα κυβέρνηση βρίσκεται "σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση", καθώς, όπως σημειώνει, αποτελεί "προϊόν καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος". Για τη δημοσκοπική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει πως "όσοι αυτοϊκανοποιούνται απ' αυτά τα νούμερα ομφαλοσκοπούν" και προσθέτει πως η αριστερά πρέπει να "αλλάξει νοοτροπία". Επίσης θεωρεί "αναγκαία" τη συμπόρευση και την κοινή δράση της αριστεράς και λέει χαρακτηριστικά πως "πρέπει ν' ανταποκριθούμε στο προσκλητήριο των καιρών, της ιστορίας και του χρέους".

      * Την περασμένη Πέμπτη η κυβέρνηση Παπαδήμου πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - ΛΑΟΣ και τη ΔΗΣΥ της Ντ. Μπακογιάννη. Θεωρείτε ότι ο Λ. Παπαδήμος αποτελεί απλώς έναν μεταβατικό παράγοντα μέχρι τις εκλογές ή μπορεί να παίξει ρόλο και για τη μετέπειτα πολιτική κατάσταση;
      Σύμφωνα με τα πολλά και εναλλασσόμενα σχέδια των γεννητόρων του σημερινού πρωθυπουργού, αλλά και τη λαϊκή παροιμία, η οποία προσδιορίζει: "Όποιος γεννήθηκε ζουρλός ποτέ δεν φρονιμεύει", θα αξιολογηθεί από τους δημιουργούς του και θα αξιοποιηθεί ανάλογα με τις συνθήκες και τις προσφερόμενες συγκυρίες.
      Σημασία, όμως, για το λαϊκό κίνημα έχει ότι το σημερινό κοινοβούλιο, ως προϊόν καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος και έκφραση του δικομματισμού, εκμαίευσε κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.


      * Τι σηματοδοτεί η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου για τον δικομματισμό, αλλά και γενικότερα για το πολιτικό σύστημα;
      Η ερώτηση πρέπει να απευθυνθεί στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Και τα δύο κόμματα, όπως έχουν εξαγγείλει, βρίσκονται σε ιδεολογική διάσταση με τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. Τότε γιατί συμπορεύονται; Μήπως διότι και το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι αδύνατον να υπάρξει χωρίς να στηρίζεται και στην πιο ακραία συντηρητική ιδεολογία; Οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύπτεται το αληθινό πρόσωπο του συστήματος. Αποκαθίσταται στον πραγματικό εαυτό του.

      Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

      422 δισ. ευρώ τοκοχρεωλύσια σε 15 χρόνια!

      422 δισ. ευρώ τοκοχρεωλύσια σε 15 χρόνια!

      Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/11/2011
      ΤΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΗ*

      Η ομιλία του νέου πρωθυπουργού στη Βουλή σχετικά με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης δεν προκάλεσε καμία έκπληξη. Άλλωστε όλη η κοινωνία γνωρίζει πως η επιλογή ενός προσώπου σαν τον Λουκά Παπαδήμο προσιδιάζει στην επιλογή του κατάλληλου προσώπου για την αποτελεσματική διεκπεραίωση ενός project. Όμως η προγραμματική του ομιλία περιείχε διάφορα σημεία στα οποία αξίζει να επιστήσουμε την προσοχή. Ένα από αυτά είναι η επίκληση από τα χείλη του πρωθυπουργού της υποχρέωσης του ελληνικού λαού να ανταποκριθεί στην αλληλεγγύη που του επιδεικνύουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, μέσω της αποδοχής της ασκούμενης πολιτικής λιτότητας και της συναίνεσης στην υπαναχώρηση από τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.
      Η αλήθεια είναι ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν κληθεί να συνδράμουν με σημαντικά ποσά τους Μηχανισμούς Στήριξης της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Το ερώτημα όμως στο οποίο πρέπει να απαντήσει ο κ. Παπαδήμος είναι το κατά πόσον αυτά τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων ανακουφίζουν τους ώμους του ελληνικού λαού, από τον οποίο ο νέος πρωθυπουργός ζητάει υπευθυνότητα απέναντι «στην αλληλεγγύη που δέχεται».

      Η απάντηση που θα δίναμε εμείς είναι εύκολη. Τα χρήματα που καλούνται να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, εν μέσω λιτότητας και στις χώρες τους, ανακουφίζουν τους εγχώριους και διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας, δηλαδή το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και σε καμία περίπτωση δεν κατευθύνονται στον ελληνικό λαό. Επομένως, ο κ. Παπαδήμος ας αναζητήσει την υπευθυνότητα, από αυτούς που κερδίζουν από τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων, δηλαδή τους μέχρι πρότινος συναδέλφους του.
      Στο σημείο αυτό θα επικαλεστούμε τα στοιχεία ενός πίνακα από την Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού του 2012 (σελ. 59), που αναφέρεται στις χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου για το 2012, ο οποίος επιβεβαιώνει πλήρως τα παραπάνω.
      Στον πίνακα των χρηματοδοτικών αναγκών του νέου Προϋπολογισμού φαίνεται ότι, για το 2012, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι και το ΔΝΤ θα δανείσουν 106 δισ. ευρώ στον «ελληνικό λαό» (όπως λέει και ο κ. Παπαδήμος). Μια καλύτερη

      Παππούς μας, ένα ερωτευμένο ψάρι

      ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο PTERICHTHYODES MILLERI ΠΟΥ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ

      Παππούς μας, ένα ερωτευμένο ψάρι


      Η ερωτική συνεύρεση (το ζευγάρωμα με εσωτερική γονιμοποίηση) μεταξύ των σπονδυλωτών ζώων άρχισε 50 εκατομμύρια έτη νωρίτερα από ό,τι πιστεύαμε.
      Αναπαράσταση μέσω υπολογιστή του Pterichthyodes milleri. Αναπαράσταση μέσω υπολογιστή του Pterichthyodes milleri. Στη διαπίστωση αυτή μας οδήγησε η ανακάλυψη απολιθωμένου εμβρύου σε ψάρι που ανήκει στους πλακόδερμους ιχθύες και στο είδος Pterichthyodes milleri. Κατόπιν τούτου το συγκεκριμένο είδος ψαριού εισήλθε στην ομάδα των πρωτοπόρων σπονδυλοζώων -πρωτοπόρων από την άποψη των σωματικών χαρακτηριστικών τους- που προλείαναν το έδαφος για την έξοδο των τετραπόδων στη στεριά. Η σύνδεση αυτών των δύο γεγονότων δεν είναι καθόλου τυχαία, όπως εκτιμούν οι ερευνητές.
      Η περίοδος των ιχθύων, ή αλλιώς το Δεβόνιο, ήταν η γεωλογική περίοδος κατά την οποία αφθονούσαν καρχαρίες και άλλα θαλάσσια είδη. Στο τέλος του Δεβονίου εμφανίστηκαν τα τετράποδα, που αποτέλεσαν τον προπομπό των μεγαλύτερων ζώων.
      Εσχάτως οι ερευνητές διαπίστωσαν πως ένα συγκεκριμένο ζώο έχει διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τις νέες μορφές ζωής που ανέκυψαν αλλά και ως προς την έξοδο των τετραπόδων από το νερό στη στεριά. Πρόκειται για τον πλακόδερμο ιχθύ Pterichthyodes milleri.
      Ανακάλυψαν πως ο Pterichthyodes milleri ήταν το πρώτο σπονδυλόζωο που συνουσιάστηκε και μάλιστα πολύ πιο νωρίς από ένα άλλο είδος ψαριού για το οποίο εκτιμούσαν έως σήμερα ότι εγκαινίασε την ερωτική συνεύρεση με εσωτερική γονιμοποίηση. Η εν λόγω διαπίστωση, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μια σειρά χαρακτηριστικών κάνουν την εμφάνισή τους στο συγκεκριμένο είδος, οδήγησε τους ερευνητές στο συμπέρασμα πως η συνουσία αποτέλεσε το κίνητρο για την έξοδο των προγόνων μας στη στεριά.
      Ο πλακόδερμος ιχθύς Pterichthyodes milleri έκανε την εμφάνισή του στο προσκήνιο χάρη στον παλαιοντολόγο Τζον Α. Λονγκ. Με σειρά άρθρων στο περιοδικό «Nature» δεν προέβη μόνο στην παρουσίαση νέων απολιθωμάτων αλλά υπό το φως των καινούριων δεδομένων και ευρημάτων επικαιροποίησε και τις ερμηνείες του για τα παλαιότερα ευρήματα.
      Το εξελικτικό πλεονέκτημα που χάρισε στους Pterichthyodes milleri η εσωτερική γονιμοποίηση ήταν τόσο σοβαρό που επέφερε θεμελιώδεις ανατομικές αλλαγές θέτοντας τα θεμέλια μελλοντικών εξελίξεων, όπως τον εποικισμό της στεριάς από τα σπονδυλόζωα. Γι' αυτό και το εύρημα του Τζον Α. Λονγκ τοποθετεί τον Pterichthyodes milleri με σταθερότητα στο γενεαλογικό δέντρο που οδηγεί στον άνθρωπο. Ηταν τα πρώτα ψάρια στα οποία εντοπίζονται γνάθοι. Ενδεχομένως αυτό συνδέεται με τη μετάβασή τους στη διαδικασία της συνουσίας και της εσωτερικής γονιμοποίησης. Από πολλά στοιχεία τεκμαίρεται ότι οι γνάθοι και ο μηχανισμός του δαγκώματος δεν συνιστούσαν αναγκαία προσαρμογή για τη θραύση της τροφής. Εξάλλου, στο στόμα του Pterichthyodes milleri δεν υπήρχαν πραγματικά δόντια αλλά ειδικές οστέινες πλάκες. Ο Τζον Α. Λονγκ θεωρεί πως οι γνάθοι του ψαριού αυτού αναπτύχθηκαν κυρίως σε συνάρτηση με την εμφάνιση της συνουσίας -έτσι το αρσενικό μπορούσε να κρατήσει γερά και να σταθεροποιήσει το θηλυκό τη στιγμή της μετάδοσης του σπέρματος. Αν κάτι τέτοιο ισχύει, τότε ο σχηματισμός των γνάθων οφείλεται στο γεγονός πως έτσι αυξανόταν η πιθανότητα να υπάρχουν απόγονοι μετά το ζευγάρωμα. Αργότερα στη διαδικασία της εξέλιξης οι γνάθοι απέκτησαν άλλο πρωταρχικό ρόλο, τον μηχανισμό του δαγκώματος.
      Μετά το Δεβόνιο συντελέστηκε ο μεγαλύτερος μαζικός αφανισμός στην ιστορία της Γης. Είχε όμως προηγηθεί η εντυπωσιακή αύξηση των ειδών των ιχθύων. «Αν συγκρίνουμε τις ομάδες των ψαριών που είχαν εσωτερική γονιμοποίηση με αυτές που συνέχιζαν να αναπαράγονται αφήνοντας έξω τον γόνο, παρατηρείται μια σαφής τάση: ο σκοπός της εσωτερικής γονιμοποίησης είναι σαφώς συνδεδεμένος με την αύξηση της ποικιλομορφίας» τονίζει ο Τζον Α. Λονγκ. Η συγκεκριμένη τάση εξακολουθεί να καταγράφεται και στα σημερινά ψάρια.
      Οι ερευνητές συμφωνούν ως προς το εξής: Τα ψάρια που αφήνουν έξω τον γόνο τους δεν διασπώνται σε τόσο πολλά νέα είδη, όπως συμβαίνει με τα ψάρια που αναπαράγονται με εσωτερική γονιμοποίηση. Ενδεχομένως, η τάση αυτή να ήταν πιο ισχυρή κατά τη διάρκεια του Δεβονίου.
      Τότε ήταν κατά πολύ αυξημένος ο αριθμός των ψαριών που τρέφονταν από το γόνο άλλων ψαριών. Επομένως, τα ψάρια που μέσω της συνουσίας παρείχαν μεγαλύτερες εγγυήσεις στους απογόνους τους ως προς τις πιθανότητες επιβίωσης, διασφάλιζαν παράλληλα μεγαλύτερη ποικιλομορφία στους απογόνους τους που επιβίωναν και αναπαράγονταν.

      Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

      ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΣΤΑΘΗΣ

      Έντυπη Έκδοση


      βαστίλη 2011...


      Ο καπιταλισμός συνέδεσε τον εαυτόν του με την αστική δημοκρατία, όμως και με τη φασιστική εκτροπή, όμως και με τις ολιγαρχικές τυραννίδες κακή ώρα σαν και τώρα. ......................................... Τώρα η Ευρώπη βλέπει τη Γερμανία «να επανεξοπλίζεται»! Ω, είναι νωρίς ακόμα για τη μεγάλη φρίκη! Αυτοί που σχεδιάζουν την ελεύθερη οικονομία θα μας οδηγήσουν στο κρύο των σπιτιών με τη σβηστή εστία, θα μας οδηγήσουν, ήδη μας οδηγούν απαλά-απαλά αλλά ασφαλώς εκεί που πια δεν θα έχει σημασία ούτε η προσευχή, ούτε η προκήρυξη...
      Ενα πακέτο «Ασσος» άφιλτρος σε τροχιά πάνω απ' το κιγκλίδωμα. Νύχτα Νοέμβρη
      τότε. Το κρύο θαρρώ δεν ήταν ακόμα τσουχτερό, ή ήταν; Τα τρομαγμένα μάτια του στρατιώτη
      με το όπλο άτονο και χωρίς σφαίρες -νομίζω- στη θαλάμη, δίπλα του ο μπάτσος με το καδρόνι· ήθελε να χτυπήσει περισσότερο τον στρατιώτη παρά εμένα.
      ....................................
      Παλιός καιρός
      καρφωμένοι στο καράβι οι κωπηλάτες
      καρφωμένοι στο κουπί
      θήτες αλλά ελεύθεροι πολίτες, ο καθένας με τον καημό του, ο Αριστόδημος που δεν τον ήθελε η Σπάρτη κι ο Αλκιβιάδης πεθαμένος να νοσταλγεί το άστυ,
      χρόνια στο κουπί
      πότε τριήρης, πότε δρόμων
      μαύρο το νερό, μαύρο το πανί.
      Και μια τρύπα καταμεσής, στόμα να περνάει
      ο άνεμος στην από 'κεί του μεριά
      σαράντα χρόνια πηγαινέλα να βλέπει ο Αιγέας το πανί να 'ρχεται - προσπαθούσα πιτσιρικάς, φοιτητής, να φαντασθώ τον Μύρη να γράφει «ακούς να λένε στα χωριά οι γέροντες τα βράδια κάτι μυστήρια πράγματα που χτίζουν τα σκοτάδια...»
      ...φανταζόμουν μικρό κομμάτι χαρτί σχολικού τετραδίου, λέξεις γραμμένες με μολύβι· οικονομία της γραφής.
      Οικονομία της γραφής...
      *****
      Σήμερα απ' τα μπαλκόνια ουρλιάζουν διαταγές τα Επιτόκια και οι Κύκλωπες απ' τις ταράτσες χτίζουν τον ουρανό με γιγάντιες πέτρες εξορυγμένες απ' τα Τάταρτα
      φερμπότεν από 'δώ
      άχτουνγκ από 'κεί
      μέτρα από υγρόν πυρ που ουρλιάζουν σαν ασθενοφόρα - περιπολικά - πυροσβεστικά, μόνον ο φίλος μου ο Μάριος τα ξεχωρίζει. Ηρωας του
      Πολυτεχνείου με τρύπιες τσέπες
      δεν έμαθε ποτέ του να κάνει λογαριασμούς, έμεινε στους λογισμούς
      δεν έμαθε ποτέ του να μετράει λεφτά, σόλδια και σκούδα, όλο γελούσε, ένας ήρωας με άδειες τσέπες, ταξιδεύει τώρα κι αυτός ανάσκελα στην ασπίδα του Αχιλλέα, επί τας, αγόρι μου
      επί τας και ένα τσιγαράκι σκέτο, πικρό-πικρό, να βλέπουν τη φλογίτσα σου τ' αστέρια να σου κρατάνε την τροχιά προς την τέταρτη διάσταση
      εκείνην την πρώτη, πάνω απ' το κιγκλίδωμα.
      Στο ίδιο τραγούδι
      που όσες φορές κι αν άλλαξε, με τα ίδια μάτια σε κοιτούν τα δένδρα κι απ' τις φωλιές τους οι νεράιδες-φωλιές ολάνθιστες μέσα στον χειμώνα που πολιορκεί την αλεπού και τον λύκο.
      Τώρα, λίγο πριν να σου κόψει το τσιγάρο ο γιατρός, κάνεις ντου στους Τρομοκράτες Τοκογλύφους και τους πετάς λέξεις στο δόξα πατρί
      η ίδια παλιά παρέα των λέξεων που τα πίνουν κάθε Παρασκευή, άλλη ούζο, άλλη ρακόμελο, άλλη τσίπουρο στο στέκι με τα αγάλματα, τα επιγράμματα και τα επιτύμβια
      λέξεις που μεταξύ τους αγαπιούνται.
      Και σχηματίζουν τη μεταξύ μας αγάπη σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της Αρπυιας και της Μέδουσας.
      Την αγάπη που «ουδέποτε εκπίπτει».
      Κοίταξε λοιπόν τι σου λένε κι απόψε οι λέξεις σου, αγόρι μου: τέσσερα δάκρυα που τα έκανε η φωτιά διαμάντια το φυλακτό σου
      και το ριζικό σου. Τα παιδιά που αγάπησαν την Πράβντα και τη μοτοσυκλέτα του Στηβ Μακ Κουήν να καβαλάει το συρματόπλεγμα -ιστορούνται απ' τις λέξεις σου απόψε, κάνε τες
      σήματα μορς, βάλε τες στο μπουκάλι κι αμόλα το στη θάλασσα. Τι κι αν είναι μαύρο το πανί με πάντα ολόφρεσκια την παμπάλαιη φάουσα τρύπα του;
      Θήτης, θήτης, ελεύθερος πολίτης.
      Κι όταν μάθει ο αριστοκράτης να ανασαίνει τον ιδρώτα και τα ούρα του θήτη που λάμνει πλάι του, θα 'ναι ελεύθερες οι λέξεις του, να πάνε να προσκυνήσουν τα μαρμαρωμένα κόκκινα σανδάλια τού Ακτήμονος Αμνού.
      Μπαρούτι και λιβάνι...

      Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

      Το δάσος των παιδιών

      ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 17-11-11)


      Το δάσος των παιδιών

      thumb
      Χρήστος Αγγελάκος Εκδόσεις: Μεταίχμιο
      Σελ.: 245

      Η Λουκία είναι το πρόσωπο μέσα από το οποίο ο χρόνος και η Ιστορία γίνονται ένας κόσμος ενιαίος και αδιαπέραστος που, όσο κι αν μεταβάλλεται, τίποτα δεν αλλάζει. Μόνο περιμένει υπομονετικά ώσπου να βουλιάξει μέσα στην ίδια του την ύπαρξη, αναλωμένος στη μελαγχολία ενός παρελθόντος που προδιέγραψε μια για πάντα το μέλλον. Το μυθιστόρημα του Αγγελάκου αποτελείται από ένα σπίτι, ένα δάσος, ένα πρόσωπο κι έναν εμφύλιο περασμένο, αλλά πάντα πανταχού παρόντα στην καθημερινότητα, στις σκέψεις, στον μέσα και έξω προσωπικό κόσμο της Λουκίας που τον κουβαλά στον χρόνο της σαν ένα μαρτύριο της μοίρας. Οι ιστορίες του εμφυλίου έχουν όλες έναν κοινό παρονομαστή που έχει να κάνει με τη βαθιά θρησκευτικότητα, το αναπόφευκτο, όπως αυτό καθορίζεται από την ιδεολογική ηθική όπου το καλό και το κακό είναι προσδιορισμένα απόλυτα και αμετάκλητα σαν η πιο σκληρή και συμπαγής αλήθεια. Το πνεύμα της τιμής, η αίσθηση της θυσίας, η προσήλωση στο καθήκον, είναι θέματα που βαραίνουν αδιόρατα την εξέλιξη του μυθιστορήματος αλλά και τις τύχες των ανθρώπινων υπάρξεων, που τελικά έμειναν ερημωμένες μέσα στον χρόνο, κάτοχοι και δέσμιοι μιας ιερής κληρονομιάς που επιβάλλει το παλιό στο σύγχρονο. Έτσι, η ζωή της Λουκίας, του βασικού προσώπου της μυθιστορίας, πριν καταρρεύσει μέσα στην ίδια της την ύπαρξη, μοιάζει - και είναι - τραγική, κυρίως γιατί έχει προκαθοριστεί από πρόσωπα και γεγονότα που δεν ξεπέρασε ποτέ το συλλογικό και ατομικό ασυνείδητο, κρατώντας σε μιαν ιδιότυπη - ιερή αιχμαλωσία τις ζωές των ανθρώπων και τη δική τους μοίρα.
      Ξενοφών Μπρουντζάκης xenofonb@gmail.com

      Tags

      Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

      ΠΡΩΤΟΓΕΡΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



      Σημεία των καιρών(DINA VITZILEOU)





      Σημεία των καιρών














       

      Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε το σύνθημα "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία"

      Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε το σύνθημα "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία"

      Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε το σύνθημα "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία"

      Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/11/2011
      Τα επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε μηνύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το '73 σημειώνουν σε ανακοινώσεις τους οι νεολαιίστικες οργανώσεις της αριστεράς και η Αυτόνομη Παρέμβαση.
      "Η κυβέρνηση 'εθνικής σωτηρίας' ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ με επικεφαλής τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο σχεδιάζει την υλοποίηση μιας ακόμα βάρβαρης και αντεργατικής σειράς μέτρων που απορρέουν από τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη", αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Νεολαία ΣΥΝ. Παράλληλα υπογραμμίζει πως "ο κόσμος της εργασίας και το νεολαιίστικο κίνημα, τιμώντας τις παραδόσεις του λαού μας για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική χειραφέτηση, καλούνται να στείλουν, με τη μαζική παρουσία τους στις εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου σε όλη τη χώρα, μήνυμα ανατροπής της ανίερης συμμαχίας των δήθεν σοσιαλιστών, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των νοσταλγών των καθεστώτων του Μεταξά και του Παπαδόπουλου".
      Στο μεταξύ αύριο στις 5.30 μ.μ. στο κτήριο Γκίνη στο αμφιθέατρο 107, η Νεολαία ΣΥΝ διοργανώνει εκδήλωση με θέμα "Η δημοκρατία ως απειλή: κράτος εκτάκτου ανάγκης τότε και τώρα". Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι ο Δ. Ψαρράς, η Τ. Χριστοδουλοπούλου, ο Αρ. Μπαλτάς και συντονιστής ο Ανδρ. Καρίτζης.

      Αυτόνομη Παρέμβαση: Τα συνδικάτα να προετοιμαστούν έγκαιρα
      Η Αυτόνομη Παρέμβαση σε ανακοίνωσή της υπογραμμίζει πως "η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου μπορεί να εξελιχθεί στο Πολυτεχνείο της εποχής μας και να συμπυκνώσει την πιο πλατιά, μαζική, αγωνιστική λαϊκή αντεπίθεση και ανατροπή της βάρβαρης και σύγχρονης υποδούλωσης, που χτίζουν το ντόπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο με την αυστηρή υπόδειξη και καθοδήγηση των διεθνών καπιταλιστικών και αντιδραστικών μηχανισμών". Παράλληλα αναφέρει πως "το 'Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία' γίνεται το σύνθημα της εποχής μας" και προσθέτει πως "η έγκαιρη και οργανωμένη προετοιμασία των συνδικάτων για το τριήμερο του Πολυτεχνείου δεν μπορεί παρά να ενταχθεί στη διαδικασία της συνέχισης, της πολύμορφης κλιμάκωσης των αγώνων, που θα μας απαλλάξει από 'σωτήρες' που υποθηκεύουν το μέλλον της νεολαίας, των εργαζομένων και της κοινωνίας".

      ΚΝΕ: Μόνο η λαϊκή συμμαχία μπορεί να ανοίξει τον δρόμο
      Σε ανακοίνωσή της για την εξέγερση του Πολυτεχνείου η ΚΝΕ υποστηρίζει πως "μονάχα το ταξικό εργατικό κίνημα, η λαϊκή συμμαχία για τη λαϊκή εξουσία μπορεί να εμποδίσει τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα, να ανατρέψει τη δικτατορία των μονοπωλίων, να ανοίξει τον δρόμο για να νικήσει ο λαός".
      Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/11/2011
      Τα επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε μηνύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το '73 σημειώνουν σε ανακοινώσεις τους οι νεολαιίστικες οργανώσεις της αριστεράς και η Αυτόνομη Παρέμβαση.
      "Η κυβέρνηση 'εθνικής σωτηρίας' ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ με επικεφαλής τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο σχεδιάζει την υλοποίηση μιας ακόμα βάρβαρης και αντεργατικής σειράς μέτρων που απορρέουν από τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη", αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Νεολαία ΣΥΝ. Παράλληλα υπογραμμίζει πως "ο κόσμος της εργασίας και το νεολαιίστικο κίνημα, τιμώντας τις παραδόσεις του λαού μας για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική χειραφέτηση, καλούνται να στείλουν, με τη μαζική παρουσία τους στις εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου σε όλη τη χώρα, μήνυμα ανατροπής της ανίερης συμμαχίας των δήθεν σοσιαλιστών, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των νοσταλγών των καθεστώτων του Μεταξά και του Παπαδόπουλου".
      Στο μεταξύ αύριο στις 5.30 μ.μ. στο κτήριο Γκίνη στο αμφιθέατρο 107, η Νεολαία ΣΥΝ διοργανώνει εκδήλωση με θέμα "Η δημοκρατία ως απειλή: κράτος εκτάκτου ανάγκης τότε και τώρα". Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι ο Δ. Ψαρράς, η Τ. Χριστοδουλοπούλου, ο Αρ. Μπαλτάς και συντονιστής ο Ανδρ. Καρίτζης.

      Αυτόνομη Παρέμβαση: Τα συνδικάτα να προετοιμαστούν έγκαιρα
      Η Αυτόνομη Παρέμβαση σε ανακοίνωσή της υπογραμμίζει πως "η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου μπορεί να εξελιχθεί στο Πολυτεχνείο της εποχής μας και να συμπυκνώσει την πιο πλατιά, μαζική, αγωνιστική λαϊκή αντεπίθεση και ανατροπή της βάρβαρης και σύγχρονης υποδούλωσης, που χτίζουν το ντόπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο με την αυστηρή υπόδειξη και καθοδήγηση των διεθνών καπιταλιστικών και αντιδραστικών μηχανισμών". Παράλληλα αναφέρει πως "το 'Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία' γίνεται το σύνθημα της εποχής μας" και προσθέτει πως "η έγκαιρη και οργανωμένη προετοιμασία των συνδικάτων για το τριήμερο του Πολυτεχνείου δεν μπορεί παρά να ενταχθεί στη διαδικασία της συνέχισης, της πολύμορφης κλιμάκωσης των αγώνων, που θα μας απαλλάξει από 'σωτήρες' που υποθηκεύουν το μέλλον της νεολαίας, των εργαζομένων και της κοινωνίας".

      ΚΝΕ: Μόνο η λαϊκή συμμαχία μπορεί να ανοίξει τον δρόμο
      Σε ανακοίνωσή της για την εξέγερση του Πολυτεχνείου η ΚΝΕ υποστηρίζει πως "μονάχα το ταξικό εργατικό κίνημα, η λαϊκή συμμαχία για τη λαϊκή εξουσία μπορεί να εμποδίσει τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα, να ανατρέψει τη δικτατορία των μονοπωλίων, να ανοίξει τον δρόμο για να νικήσει ο λαός".

      Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

      Γελοιογραφία και κείμενα του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΪΤΖΗ www.gianniskalaitzis.gr

      Έντυπη Έκδοση


      Αποκολοκύνθωση ή ένι μένι τζένι


      Προκειμένου να εισπράξουν την 6η δόση και να αποφύγουν την πλήρη οικονομική κατάρρευση, στο νησί Μπαρατάρια, κάπου στο κέντρο της Ιβηρικής -όπως διαβάζουμε στον «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες- ο μεγάλος δούκας διόρισε κυβερνήτη τον Σάντσο Πάντσα.
      Ο νέος κυβερνήτης έπρεπε βέβαια να εκλεγεί από τον λαό, αλλά, όπως προέβλεπαν οι σύμβουλοι του δούκα και οι πολιτικοί αναλυτές των μέσων ενημέρωσης, οι εκλογές θα ήσαν χρονοβόρες, ατελέσφορες και επικίνδυνες.
      «Δώσε μου λοιπόν το νησί», λέει ο Σάντσο στον δούκα, «κι εγώ θα βάλω τα δυνατά μου να γίνω τέτοιος κυβερνήτης, ώστε με όλους τους κατεργαραίους που θα θελήσουν να μ' εμποδίσουν να πάω ίσια στον ουρανό· και τούτο δεν το κάνω τόσο γιατί έχω μανία να βγω από το καβούκι μου και να υψωθώ σε ανώτερα αξιώματα, παρά γιατί έχω μεγάλη διάθεση να γευτώ σαν τι ουσία έχει να 'σαι κυβερνήτης».
      «Αν το γευτείς μία φορά Σάντσο», μίλησε ο δούκας, «θα τρως τα νύχια σου για κυβέρνηση, καθώς είναι γλυκύτατο πράγμα να διατάζεις και να σε υπακούν, και σίγουρα, όταν ο κύριός σου φτάσει να γίνει αυτοκράτορας, δεν θα τα αφήσει πια με κανέναν τρόπο, και θα λυπηθεί και θα πικραθεί ως τα βάθη της ψυχής του για τον καιρό που πέρασε χωρίς να είναι».
      «Κύριε», αποκρίθηκε ο Σάντσο, «κι εγώ λέω πως καλό πράμα είναι να διατάζεις, ας είναι ένα κοπάδι πρόβατα» («Εστία», μτφ. Κ. Καρθαίος).
      Θυμίζουμε πως ο Σάντσο Πάντσα κέρδισε το νησί Μπαρατάρια αφού κατόρθωσε να αποτριχώσει (να κουρέψει, αν προτιμάτε) τις κυρίες της Αυλής που οι χοντρές γουρουνότριχες κατέτρωγαν τα πρόσωπά τους.
      Και, όσον αφορά το ελληνικό παρόν, για την επιλογή του διαδόχου του ο κ. Παπανδρέου αποφάσισε να εφαρμόσει την απευθείας ανάθεση, όπως συνηθίζεται στα δημόσια έργα και τις κρατικές προμήθειες. Μια άλλη λύση, η δυνατότητα εκλογής πρωθυπουργού με κλήρωση, βασιζόταν σε μια πλάνη. Μετά από την απειλή δημοψηφίσματος, έλληνες και ξένοι παρατηρητές χαρακτήρισαν τον κ. Παπανδρέου συστηματικό τζογαδόρο. Κατά τη γνώμη μας, ο πρώην πρωθυπουργός είναι τόσο δεινός χαρτοπαίκτης ή κουμαρτζής όσο κι εκείνος ο ρωμαίος αυτοκράτορας Κλαύδιος ή Κλα Κλα Κλαύδιος. Το υπόλοιπο αυτό μιας κραταιάς δυναστείας, αφού ολοκλήρωσε την πολιτική και έμβια καριέρα του -όπως γράφει ο Σενέκας στην «Αποκολοκύνθωση»- καταδικάστηκε από τον Αιακό να παίζει ζάρια με ένα κουμάρι (κύπελλο) δίχως πάτο.
      Πιστεύουμε εντούτοις πως η μέθοδος για την ανάδειξη προέδρου της κυβερνήσεως ήταν συνδυασμός όλων των ανωτέρω, ένα είδος τεχνικού παιγνίου.
      Προς τούτο, για την είσπραξη της 6ης δόσης, για την εφαρμογή των συμφωνιών της 26ης Οκτωβρίου και για τη σωτηρία της αγαπημένης μας πατρίδας, συγκεντρώθηκαν οι υποψήφιοι Παπαδήμος, Ρουμελιώτης, Πετσάλνικος, Κακλαμάνης, Διαμαντούρος, Μαρκεζίνης, Παπαδόπουλος και, κατόπιν, ο κ. Παπανδρέου, αγγίζοντάς τους έναν προς έναν ρυθμικά, τα «έβγαλε» ψάλλοντας:
      «Ενι μένι τζένι, ένι τσικολάτα,
      ντόνε πα, ντόνε πα, ένι τσικουμπέ,
      αραμπία, αραμπία, σε και βγες».
      Το πρόσωπο πάνω στο οποίο ολοκληρώθηκαν οι στίχοι έπαψε να είναι υποψήφιος για την πρωθυπουργία (κανείς δεν είναι γαντζωμένος στην εξουσία), βγήκε απ' τη γραμμή και ο διαγωνισμός συνεχίστηκε:
      «Πίσω απ' την πορτούλα είναι η Αθηνούλα και μαθαίνει γαλλικά:
      Το ψωμί το λένε μπαμ και τον ποντικό σωλήνα,
      που πηγαίνει στην κουζίνα και ψοφάει απ' την πείνα».
      Αποχώρησε ακόμα ένας πρωθυπουργήσιμος και, αφού ο τέως υπογράμμισε τον κίνδυνο εξόδου από την ευρωζώνη, ολοκλήρωσε τα καθήκοντά του κάπως ιδιόμορφα:
      «Εχώ να αυτοκί νητό που όλο όλο τρέχει
      καιπούθα στάμα τήσει; Στήνα μέρι κη».
      Στο σημείο αυτό, προφέροντας παράτονα τις λέξεις (δεν το 'κανε επίτηδες), τραβώντας τα φωνήεντα, έφτασε στον κ. Παπαδήμο.
      «Καιτί χρώμα θάζη τήσει; Πρα σι νο!
      Εχει ήα μέρι κη χρώμα πράσι νο;»
      Κάπου, κάπως βρέθηκε μια πράσινη ρίγα στη γραβάτα του τραπεζίτη (μπορεί και όχι, αλλά βιάζονταν να τελειώσουν) και ο κ. Παπαδήμος εκλέχθηκε πρωθυπουργός.

      Αυτοκτόνησε για δύο μπλούζες...

      32ΧΡΟΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

      Αυτοκτόνησε για δύο μπλούζες...


      Εκλεψε δύο μπλούζες από κατάστημα της Πάτρας, αλλά έγινε αντιληπτή από τον ιδιοκτήτη, ο οποίος κάλεσε την αστυνομία. Με την αυτόφωρη διαδικασία οδηγήθηκε στα κρατητήρια της αστυνομίας. Κι εκεί, απελπισμένη, έδωσε φρικτό τέλος στη ζωή της...


      Πολύ συχνά έβλεπαν οι καταστηματάρχες τη νεαρή γυναίκα να περιφέρεται στο κέντρο της πόλης αναζητώντας λίγα χρήματα

      Ηταν μόλις 32 χρόνων, μάνα ενός ανήλικου κοριτσιού. Γνωστή στην κοινωνία της αχαϊκής πρωτεύουσας, η γυναίκα ζούσε με τους γονείς της και την ανήλικη κόρη της στην Παραλία Πατρών.

      Ο εθισμός της στα ναρκωτικά, αλλά και οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε η οικογένειά της την είχαν βάλει στο περιθώριο της τοπικής κοινωνίας. Οι καταστηματάρχες την έβλεπαν συχνά να περιφέρεται στο κέντρο της πόλης ψάχνοντας τρόπο να εξασφαλίσει χρήματα για την οικογένειά της, αλλά και για τη δόση της. Για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, αλλά και για μικροκλοπές που είχε διαπράξει στο παρελθόν ήταν γνωστή και στις αστυνομικές αρχές.

      Προχθές η 32χρονη είχε βγει για ακόμη μία φορά στο κέντρο της Πάτρας για να βρει τρόπο να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Στην οδό Αγίου Νικολάου μπήκε σε ένα μαγαζί με ρούχα και άρπαξε δύο μπλουζάκια.

      Ο καταστηματάρχης την είδε, τη σταμάτησε και κάλεσε την αστυνομία. Από εκεί οδηγήθηκε εκεί που έμελλε να βάλει τέλος στη σύντομη ζωή της. Λίγη ώρα μετά, στις 5.30 το απόγευμα, η 32χρονη έκοψε μία κουβέρτα σε σχήμα θηλιάς. Το πέρασε γύρω από τον λαιμό της και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Το αδύνατο σώμα της δεν άντεξε για πολύ. Οταν μετά λίγα λεπτά την εντόπισε ο φρουρός και επιχείρησε να την αποτρέψει, δεν τα κατάφερε. Το θέαμα ήταν σοκαριστικό, αφού η 32χρονη πνιγόταν ήδη.

      Μεταφέρθηκε εν ζωή στο Γενικό Νοσοκομείο Πατρών όπου εξέπνευσε.

      Μικροεγκληματικότητα
      Σημάδι μιας κοινωνίας που στενάζει

      Πολλά τα ερωτήματα για τις συνθήκες κράτησης της 32χρονης

      Η τραγική υπόθεση της 32χρονης στην Πάτρα αφορά μια ακόμα περίπτωση μικροκλοπής από αυτές που συχνά πια απασχολούν το αστυνομικό δελτίο. Καθημερινά είναι τα φαινόμενα των απελπισμένων, που οδηγούνται στη μικροεγκληματικότητα, προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν.

      Μικροκλοπές σε σούπερ μάρκετ, είδη ψιλικών και παντοπωλείων αποτελούν "σημάδια" μιας κοινωνίας που υποφέρει. "Οσο η ανεργία αυξάνεται και η οικονομική κατάσταση χειροτερεύει, τα περιστατικά πολλαπλασιάζονται", λένε οι ειδικοί. "Τις περισσότερες φορές και η βία που τα συνοδεύει".

      Σε σχέση με την υπόθεση της 32χρονης, πάντως, ερωτήματα προκύπτουν για τις συνθήκες κράτησης, καθώς και το γεγονός της καθυστέρησης αντίδρασης από τους αστυνομικούς βάρδιας. Οπως δήλωσε στο "Εθνος" ο πρόεδρος των αστυνομικών υπαλλήλων Νομού Αχαΐας, Θανάσης Αθανασόπουλος, μέσα στα γυναικεία κρατητήρια δεν έχει τοποθετηθεί κάμερα "για ευνόητους λόγους", αφού οι αξιωματικοί που φρουρούν τα κρατητήρια είναι κατά κύριο λόγο άνδρες. Ωστόσο και η κάμερα που βρισκόταν στην είσοδο των γυναικείων κρατητηρίων βρισκόταν εκτός λειτουργίας.

      "Είναι πραγματικά τραγικό. Οι συνάδελφοι έκαναν ό,τι μπορούσαν και επενέβησαν άμεσα αλλά τελικά η άτυχη γυναίκα δεν τα κατάφερε", λέει ο κ. Αθανασόπουλος. "Για τις συνθήκες κράτησης των κρατητηρίων στην Πάτρα αλλά και σε όλη τη χώρα το έχουμε επισημάνει κατ' επανάληψη, όχι μόνο δημόσια αλλά και με σχετικά εξώδικα που έχουμε στείλει προς πάσα κατεύθυνση", τονίζει.

      Μ. ΨΑΡΑ - Λ. ΜΠΑΣΤΑ

      Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

      Μέρες Παπαδημοκρατίας

      Mέρες Παπαδημοκρατίας
      Καρτερός Θανάσης
      Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/11/2011
        Χρειαζόμαστε ενότητα, συνεννόηση και σύνεση, είπε στις πρώτες δηλώσεις του προς τον ελληνικό λαό αμέσως μετά την ανάδειξή του στην πρωθυπουργία ο Λουκάς Παπαδήμος. Και ζήτησε απʼ όλους μας να συνδράμουμε στη δύσκολη διαδικασία προσαρμογής και ανόρθωσης της οικονομίας. Αφού φυσικά επιβεβαίωσε τα γνωστά, ότι δηλαδή στόχος της κυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΛΑΟΣ της οποίας ηγείται είναι η υλοποίηση των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου 2011 καθώς και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές.
        ΟΥΔΕΝ νεότερον συνεπώς από την πλευρά του. Την προαποφασισμένη πολιτική ήρθε να εφαρμόσει. Σε σκυταλοδρομία φέρνει κάπως η υπόθεση -ο προηγούμενος αθλητής κατάκοπος, διαλυμένος, σχεδόν λιπόθυμος από τις πιέσεις μιας κοινωνίας σε απόγνωση και σε αναταραχή, παραδίνει τη σκυτάλη της δανειακής συμφωνίας και των συνακόλουθων μέτρων στον επόμενο. Ο οποίος διαθέτει τις στέρεες απόψεις ενός διακεκριμένου τραπεζίτη, το βιογραφικό που εγγυάται ότι είναι επαρκώς σκληρός, το προτέρημα να μη λογαριάζει πολιτικό κόστος γιατί αλλού κι όχι στον ελληνικό λαό δίνει λογαριασμό, και φυσικά τη στήριξη εκείνων που λύνουν και δένουν εδώ και στην παγκόσμια οικονομία.
        ΣΥΝΕΠΩΣ; Συνεπώς, όταν ο Λουκάς Παπαδήμος δηλώνει ότι δεν είναι πολιτικός αλλά έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο τμήμα της επαγγελματικής του ζωής στην άσκηση οικονομικής πολιτικής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, δικαιούμαστε να ανησυχούμε. Διότι τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη αυτό στο οποίο αφιέρωσε τη ζωή του είναι γνωστό και έχει σχέση μάλλον με τη βαρβαρότητα παρά με τον σοσιαλισμό. Μάλλον με τα προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης παρά με τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Μάλλον με τα επιτόκια και τα spreads παρά με την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης.
        ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ είναι ο άνθρωπος, θα πείτε, τα κέρδη των πλουσίων είναι η δουλειά του και όχι τα προβλήματα των φτωχών. Τεχνοκράτης του χρήματος είναι, όχι των επιδομάτων ανεργίας. Δεκτό, αλλά δεν φαλκιδεύει τη δημοκρατία μας αυτό; Θα πρέπει όταν γίνονται μεγάλοι σεισμοί να διορίζεται πρωθυπουργός ένας σεισμολόγος; Όταν η χώρα κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς ένας καραβανάς; Όταν διασαλεύεται η τάξη ένας αστυνομικός; Και ποιος μπορεί να αγνοεί ότι οι πολιτικοί, τους οποίους βλέπουμε συλλήβδην να αποδοκιμάζονται αφού απαξίωσαν πρώτα τον εαυτό τους περισσότερο κι από τα ελληνικά ομόλογα, αναφέρονται εν πάση περιπτώσει στην κοινωνία, στους πολίτες, στους

        Κυβέρνηση Εθνικής Σκωληκοειδίτιδος

        Έντυπη Έκδοση


        Κυβέρνηση Εθνικής Σκωληκοειδίτιδος


        ...«Δεν πιστεύω τίποτα. Δεν ψηφίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Δεν χρωστάω τίποτα. Δεν περιμένω τίποτα. Δεν...». Μετά ξύπνησα και προσπάθησα να καταλάβω ποια πιθανή συνέχεια θα μπορούσε να έχει η αγωνιώδης κραυγή -γιατί περί κραυγής με καζαντζακικό σιρόπι επρόκειτο- του πρωινού εφιάλτη.
        ΑΦΗΣΤΕ τα μίση και πιάστε τη Συναίνεση Νομίζω ότι ο αείμνηστος κατέληγε «ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ...». Η αφεντιά μου δεν κατέληξε πουθενά κι έτσι σκέφτηκα να κάνω κούρα ψυχολογικής υποστήριξης με τουρκικά σίριαλ. Εκεί που ο πόθος και η λογική συναντούν το ασιατικό κόμπλεξ των ηρώων. Κι άντε οι Τούρκοι, παλαιοί και νέοι, έχουν τα δίκια τους να κομπλεξάρονται σχετικά με το ΑΝ είναι Ευρωπαίοι ή Ασιάτες ή το θαύμα της επιμειξίας. ΕΜΕΙΣ, ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ; (συγγνώμη για το... «ΕΜΕΙΣ»). Απάντηση καμία. Μάλλον, η γνωστή. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ! Κι έτσι, λοιπόν, μας έμαθε ώς κι ο τελευταίος τοκογλύφος στη Μανίλα, ενώ σύμπασα η Υφήλιος κρεμόταν από τα χειλάκια (...και μάγουλο βερίκοκο) του Παπανδρέου του Τρίτου. Το βράδυ της Παρασκευής (ιερή μέρα των μουσουλμάνων) προχωρούσε γεμάτο αγωνία και εκνευρισμό, περιμένοντας τον πρωθυπουργό να ανακοινώσει ΑΝ όντως βαρέθηκε να παρακολουθεί τη γήρανση του προσώπου του κυρίου Παπούλια. Γιατί ο γράφων, κάθε φορά που βλέπω πολιτικούς αρχηγούς (σιγά τα ωά) στο Προεδρικό μπουντουάρ, φαντάζομαι ότι το πιο σοβαρό πράγμα που συζητούν είναι... οι κρέμες ενυδάτωσης. Τέλος πάντων, ακούσαμε το μονόλογο Παπανδρέου και θαυμάσαμε πόσα και πόσα έχει κάνει στην τριαντάχρονη πορεία του.
        Οι υπουργοί του μάλιστα από τη συγκίνηση ΔΕΝ μπορούσαν να συγκρατήσουν τα υγρά τους. Ο κ. Μπεγλίτης άλλαξε τρεις φορές εσώρουχο συνεπαρμένος από τον ογκόλιθο πρωτοβουλιών του αφέντη του. Ο κ. Ρέππας, ο κ. Παπουτσής και άλλοι μετά βίας συγκρατούσαν τα δάκρυα συγκίνησης από το μεγαλείο της στιγμής: Η μόνη που ουδόλως συγκινήθηκε (ομολογώ ότι τη χάρηκα και γέλασα πολύ) ήταν η κυρία Παπαρήγα. ΟΛΟΙ οι άλλοι τσιμπιούνταν για να επιβεβαιώσουν το πετσί τους πως ζουν ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!
        Στο μεταξύ, έξω από τη Βουλή των ΕΝΤΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ (οι απέξω απ' τη Βουλή, όπως ξέρετε, είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο) κάμερες και ρεπόρτερ από τα πέρατα της Οικουμένης περίμεναν τη συντέλεια του πλανήτη. Μέχρι και από το βραζιλιανικό κανάλι «Σάμπα και Ρούμπα» είχαν φτάσει δημοσιογράφοι με το ΚΑΥΤΟ ερώτημα «Το ΟΧΙ του Σαμαρά θα βλάψει το καρναβάλι του Ρίο;». Επίσης το ισλαμικό πρακτορείο «Σουνέτ» απαιτούσε κι αυτό να μάθει τη θέση του ΠΑΣΟΚ πάνω στην περιτομή αλλά και στην ισλαμική μαντίλα. Το αφγανικό κανάλι «Παπαρούνα η υπνοφόρος» επίμονα ζητούσε πληροφορίες ΑΝ υπάρχει προοπτική να δημιουργηθεί Ελληνικό Ισλαμικό Κόμμα (ΕΙΚ) εφόσον κάπου 400.000 -τουλάχιστον- μουσουλμάνοι όλου του φάσματος ζουν στην Ελλάδα, εμφορούμενοι με όλα σχεδόν τα βασικά γνωρίσματα του νεοέλληνα. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς ομιλούν την ελληνική απείρως καλύτερα απ' τους περισσότερους ντόπιους. Υπουργοί και βουλευτές, δεν προλάβαιναν να δίνουν λαμπερές απαντήσεις ΕΝΩ στην Ευρώπη η Μέρκελ αναρωτιόταν αν οι άριες του Τριστάνου και της Ιζόλδης μπορούν να διασκευαστούν σε ζεϊμπέκικο. Οπως ήταν φυσικό οι παρανοήσεις συνεχίστηκαν μέχρι σήμερα... που σίγουρα έχουν προκύψει νέα φασούλια όχι και τόσο βραστερά όσο των Πρεσπών...
        Επειδή, τώρα, ο γράφων δεν βρίσκεται σε καθόλου καλή ψυχολογική κατάσταση και ξερνά και ΜΟΝΟ που βλέπει τις φάτσες αυτών των ηγεμονίσκων να παθαίνουν όψιμη «πολιτική ευθύνη» και κουραφέξαλα, παραθέτω πόνημα της ποιήτριας κυρίας Σιλάνας Σαλιάγκου, εμπευσμένο από τις Κάνες και τα φεστιβαλικά δρώμενα:
        Στων Κανών τη μαύρη ράχη
        που 'χει δόξες υποστεί
        πήγε ο Τζορτζ να δώσει μάχη
        κι ως Γκοντάρ να δοξαστεί.
        ΑΛΛΑ επειδή στις Κάνες
        δεν αντέχουν τα μελό
        βγήκαν οι παλιές πουτάνες
        και είπαν «ΕΧΕΤΕ μυαλό;»...
        Κι έτσι τζάμπα και η ταινία
        τζάμπα και ο τσαμπουκάς
        κρίμα τέτοια ερμηνεία
        κρίμα και τα τόσα φλας
        Η ιστορία μας διδάσκει
        πως οι νύχτες των Κανών
        ξεγελούν τιμίους νέους
        και τους ρίχνουν στο κενόν
        ΥΓ.: Επίσης συγκλονιστικές ήταν οι ερμηνείες (την Παρασκευή 4 Νοέμβρη 2011) της κυρίας Κατσέλη, που άλλωστε έχει θεατρική καταγωγή, αλλά και της κυρίας Διαμαντοπούλου, γνωστής τραγωδού Κοζάνης και περιχώρων. Για το φύλακα - άγγελό μας κ. Παπουτσή ΔΕΝ το συζητώ. Εδωσε πάλι ρέστα και τώρα που βρέθηκε κι ο Μάκης Ψωμιάδης... Εύγε. Φυσικά μου έλειψε ο κ. Αβραμόπουλος ως στιλίστας κομεντιέν.*

        Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

        ΣΤΑΘΗΣ

        Έντυπη Έκδοση


        Ούπς! Εμπλοκή στην πλοκή...


        Οταν ξέσπασε ο πόλεμος του 1940 οι γόνοι των καλών οικογενειών, το μεγαλύτερο μέρος της «χρυσής νεολαίας» εκείνης της εποχής έστελναν τους μπαμπάδες τους στα στρατολογικά γραφεία για να εξασφαλίσουν στους βλαστούς τους μια απαλλαγή στράτευσης ή έστω την παραμονή τους στα μετόπισθεν.
        Καθώς μου αφηγείτο φίλος μου ιστορικός (μάλιστα δεξιός, ο οποίος έχει εντρυφήσει στα της εποχής 1930-1950), ο ευτελισμός της αστικής τάξης εκείνες τις πρώτες μέρες του '40, παρ' ότι είχε προηγούμενο και σε άλλες επιστρατεύσεις, ήταν «άνευ προηγουμένου». Τη εξαιρέσει ολίγων πατριωτών, τα υπόλοιπα αστόπαιδα λούφαξαν, εν αντιθέσει με τα παιδιά του λαού που τράβηξαν για τα κανόνια και τα κρυοπαγήματα με το «χαμόγελο στο στόμα», χαμόγελο φιλί του θανάτου... Αργότερα, όταν το μέτωπο έσπασε οι μισοί απ' τους ριψάσπιδες τα βρήκαν με τους κατακτητές, κάτι λίγοι ακολούθησαν τον βασιλιά στην Αίγυπτο και οι υπόλοιποι άλλαξαν ζωή και εντάχθηκαν στις τάξεις «των παιδιών με τα πρησμένα γόνατα που τους έλεγαν αλήτες»... Οι εποχές αλλάζουν αλλά η συλλογιστική τού ραγιά παραμένει η ίδια. «Αυτός που βάζει τα λεφτά», σου λένε, γαμάει και δέρνει. Εις ό,τι αφορά τους ίδιους μικρό το κακό που περιγράφει και το ένα ρήμα και το άλλο. Εις ό,τι αφορά όμως τον ελληνικό λαό η προθυμία τους (μάλιστα, για πολλούς, με το αζημίωτο) για fucking και πρόστιμο εις βάρος του, εγγράφει ορισμένες υποθήκες (όχι τραπεζικές) που κάποια μέρα θα ζητήσουν την πληρωμή τους... Διότι μπορεί εν τέλει οι Μήδοι να διαβαίνουν, αλλά στη συνέχεια φεύγουν. Ξεπουπουλιασμένοι...
        Εκείνο το γέλιο του Σόιμπλε, όταν μιλούσε στη Φινλανδία για τους Ελληνες
        σαν να χλιμίντριζε το άλογο του Καλιγούλα, σαν να έσκυβε το κεφάλι της η Πύλη του Αδριανού.
        Ομως ο κ. Ολυ Ρεν, σοβαρός.
        Στα μάτια του και τα μάτια όλης της Ευρώπης, ο Ελληνας Πρωθυπουργός (ακόμα είναι Πρωθυπουργός ο Παπανδρέου) ένας κοινός απατεών
        και συνεπώς -να και η συλλογική ευθύνη- οι Ελληνες συλλήβδην απατεώνες. Χαρακτηρισμοί
        ελάχιστα μακρυά από εκείνα τα «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι» με τα οποία ο (απατεών στα μάτια των Ευρωπαίων μετά τις μπαρούφες για το δημοψήφισμα) Ελληνας Πρωθυπουργός μάς στόλιζε -ρετσινιές
        που, απ' ό,τι φαίνεται, θα μας συνοδεύουν επί μακρόν.
        Τώρα ο κ. Ολυ Ρεν ζητάει υπογραφές,
        δηλώσεις μνημονιακών φρονημάτων -μεγάλο το δίκιο του, μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια.
        Ζητούν οι αρχιεκβιαστές των Βρυξελλών απ' τους εκβιαστές των Αθηνών περισσότερο επαγγελματισμό, να εκβιάζουν τους Ελληνες πιο αποτελεσματικά
        και με μεγαλύτερη σοβαρότητα...
        Αν ο Καλιγούλας αναγόρευσε το άλογό του σε Συγκλητικόν,
        είναι τόσον πολύ στο ένα γόνατο πεσμένο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που εύκολα θα προσυπέγραφε και το Filioque ο πρώτος Ελληνας πολίτης,
        αν του το ζητούσε ο τελευταίος συνοικιακός Τραπεζίτης απ' το Λιχτενστάιν, πόσω μάλλον
        ένας ολόκληρος Μπαρόζο, ένας πρώην μαοϊκός σαν τον κυρ Τσουκάτο, που τώρα λύνει (μεροκάματα) και δένει (ψυχές) σε όλη την Ενωση...
        ...................................
        Πάνω απ' την πόλη η Ακρόπολη βάζει τα καλά της, φοράει τα πανώ της κι αντιστέκεται. Ενώ στα σπλάχνα της πόλης, στα όρια της εκτροπής και του δικομματικού πραξικοπήματος ζούμε το ψυχόδραμα μιας κοινωνίας που τιμωρείται και θα τιμωρείται και θα τιμωρείται
        από τα παιδιά ανώτερων θεών που έτσι θα μπορούν να τη ληστεύουν...

        Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

        H κοινωνία δεν θα προσφέρει συναίνεση στην ισοπέδωσή της


            H κοινωνία δεν θα προσφέρει συναίνεση στην ισοπέδωσή της
            Ημερομηνία δημοσίευσης: 08/11/2011
            Των ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΑΡΟΥ
            Μέσα σʼ ένα πολιτικό τοπίο που αλλάζει ραγδαία, στιγμή τη στιγμή, οι πολίτες τελούν υπό ομηρεία. Είναι αναγκασμένοι να παρακολουθούν βουβοί και ανίσχυροι τις εξελίξεις.
            Πρόκειται για συνειδητό αποκλεισμό. Αυτό που προέχει όλο αυτό το διάστημα είναι να εξασφαλιστεί ένα αποστειρωμένο περιβάλλον για τη διεξαγωγή του «πολιτικού παιχνιδιού» με ελαχιστοποιημένο τον απρόβλεπτο παράγοντα μιας άμεσης «μολυσματικής εισβολής» της κοινωνίας. Διότι, όπως ομολογείται από τους κυρίαρχους κύκλους, αυτός ο παράγοντας συνιστά κίνδυνο, που μπορεί να ακυρώσει τους σχεδιασμούς τους.
            Μέσα σʼ ένα τέτοιο περιβάλλον συναντιούνται, συνομιλούν, «συνεννοούνται υπεύθυνα» και ανταγωνίζονται οι έγκυροι παίκτες: οι αγορές, το ΔΝΤ, το διευθυντήριο της Ε.Ε., οι εγχώριοι πολιτικοί πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, οι εθνικοί μας παιδαγωγοί των ΜΜΕ. Όλοι όσοι συμμετέχουν στην άμεση ανασύνταξη του καταρρέοντος πολιτικού σκηνικού σε ακόμα πιο ακραία συντηρητική κατεύθυνση και στη μεσοπρόθεσμη, διευρυμένη ανασυγκρότηση της κυριαρχίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού στη χώρα μας. Όσοι δηλαδή διαμορφώνουν τις πολιτικές λύσεις και τα αναγκαία διευθυντικά σχήματα για την απρόσκοπτη μετάβαση στη «νέα μεταπολίτευση του ΔΝΤ» - της ριζικής εκθεμελίωσης των υπολειμμάτων του κοινωνικού κράτους, της ισοπεδωτικής λιτότητας και μιας πολιτικής δημοκρατίας περιορισμένης και υπό όρους. Διότι αυτό είναι το επίδικο των διαβόητων «διεργασιών», απογυμνωμένο από τα ιδεολογικά ψιμύθια της νέας «ηθικοφροσύνης» και της αναπαλαιωμένης εθνικοφροσύνης.
            Επʼ αυτού, εμείς οι πολίτες θα κληθούμε απλώς να γνωμοδοτήσουμε διά της ψήφου μας στις εκλογές - και πολύ μάς είναι. Μέχρι τότε, η απελπισία, η οργή, οι ιδέες και η βούλησή μας ή θα καταστέλλονται βίαια μέσα σε μια ατμόσφαιρα εντεινόμενου αυταρχισμού ή θα διαμεσολαβούνται από τα συστημικά ΜΜΕ και τους δημοσκόπους. Και το ερώτημα θα παραμένει αναπάντητο: η δυνατότητα μιας έγκαιρης και αποφασιστικής παρέμβασης στη ζέουσα συγκυρία, την ώρα που το πολιτικό σύστημα

            Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

            Κριαράς: Βρισκόμαστε στον πάτο... θα ήθελα να έχω πεθάνει


            Ηλεκτρονική Έκδοση

            «Σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» η απάντησή του στην κρίση

            Κριαράς: Βρισκόμαστε στον πάτο... θα ήθελα να έχω πεθάνει

            «Λειτουργήσαμε όλοι κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο»
            «Θα ήθελα να είχα πεθάνει, να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου», δήλωσε ο Εμμανουήλ Κριαράς στο πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ, σχολιάζοντας την κρίση που βιώνουν οι πολίτες.«Φταίμε κι εμείς», σημείωσε.
            "Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά -και κυρίως οικονομικά- αδιέξοδα", σημείωσε ο ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ.
            "Λειτουργήσαμε όλοι -κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς, της απάτης. Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι οσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα", δήλωσε.
            "Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο", συμπλήρωσε.
            Υπογράμμισε ότι η λύση και η "λύτρωση του κόσμου" θα έλθει από ένα "σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο". Εκτίμησε, όμως, ότι στην Ελλάδα η Αριστερά δεν έχει δυνατότητες.
            "Η πρόταση του δημοψηφίσματος δεν ήταν η καλύτερη λύση , Θύμωσα όταν άκουσα ότι αυτό αποφάσισε ο πρωθυπουργός", σημείωσε και πρόσθεσε ότι δεν εμπιστέυεται ούτε τον Αντώνη Σαμαρά. "Είναι βαθύτατα συντηρητικός", είπε.

            Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

            Όχι" και από την Ακρόπολη...

            Όχι" και από την Ακρόπολη...
            Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/11/2011
              Την ίδια στιγμή που στις παρελάσεις για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, σε δεκάδες πόλεις, ο λαός κατέκλυζε τους δρόμους, παίρνοντας στα χέρια του το συμβολικό νόημα της ημέρας και επανανοηματοδοτώντας το, καλλιτέχνες και πανεπιστημιακοί βρέθηκαν στην Ακρόπολη, όπου ξεδίπλωσαν ένα πανό που έγραφε: «ΟΧΙ, 1940-2011». Με την ενέργειά τους αυτή θέλησαν, όπως σημειώνουν οι ίδιοι σε ανακοίνωσή τους, «να δηλώσουμε την απόφασή μας να αντισταθούμε, σήμερα όπως και τότε, στην εισβολή και την κατοχή που μαστίζει τη χώρα μας».
              Το πανό, που αρχικά αναρτήθηκε στη νότια πλευρά, απέναντι από το Μουσείο της Ακρόπολης, ήταν ορατό από τους εκατοντάδες περαστικούς, Έλληνες και ξένους, που βρίσκονταν στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Στη συνέχεια, οι καλλιτέχνες - ακτιβιστές περιέφεραν το πανό στον βράχο, φωνάζοντας το σύνθημα: «Όχι το Σαράντα - Όχι πάλι τώρα - Έξω η Κατοχή από τη χώρα», ενώ οι επισκέπτες, άνθρωποι από όλα τα μέρη της γης, χειροκροτούσαν. Μεταξύ των διανοουμένων και καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε αυτήν την ενέργεια διαμαρτυρίας ήταν οι Κάτια Γέρου, Δημήτρης Παπαχρήστος, Πέπη Ρηγοπούλου, Νάντια Βαλαβάνη, Γιάγκος Ανδρεάδης, Κίμων Ρηγόπουλος, Τζένη Σκαρλάτου, Νάντια Γαβαλά, Δέσποινα Παναγιωτοπούλου, Νάση Αβλάμη, Μαρία Παραδείση, Γιώργος Ζιόβας, Λεωνίδας Βατικιώτης, Γιάννης Στεφανάκις, Μαργαρίτα Βασιλάκου, Δημήτρης Φόρτσας, Κυριάκος Κατζουράκης και πολλοί άλλοι.
              Όπως σημειώνουν, σκοπεύουν να συνεχίσουν «με νέες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και αντίστασης και σας ζητούμε να είσαστε κοντά μας, συμβάλλοντας με τις ιδέες και τη δράση σας. Προσωρινή ηλεκτρονική διεύθυνση: iandreadis19@gmail.com. Η διεύθυνση του site μας θα ανακοινωθεί τις επόμενες μέρες».

              Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

              ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ

              ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ ΗΛΙΑ!!!

              ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

              Ο μυς της καρδιάς

              Λίγα λόγια για το βιβλίο


              Η τέταρτη συλλογή του καστοριανού Ηλία Παπαμόσχου με τίτλο Ο μυς της καρδιάς αποτελείται από ιστορίες που διερευνούν τον άλλο προορισμό του μυ, αυτόν που δεν σχετίζεται με τη σωματική λειτουργία του. Οι ήρωές του παραδίδουν την καρδιά τους σε μια καταβύθιση στη μνήμη και παρασύρουν τον αναγνώστη σε μια ποιητική διαδοχή εικόνων που διαρκώς μεταμορφώνονται – αντικείμενα, στιγμιότυπα, συναισθήματα.