ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Μισθοί: Μειώσεις "σοκ" έως και 60%

Μισθοί: Μειώσεις "σοκ" έως και 60%

\\




Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/04/2012
Την ώρα που η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου επιχειρεί προεκλογικά να πείσει ότι κατάφερε να διασφαλίσει στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα 13ο και 14ο μισθό, επιχειρώντας ταυτόχρονα να... διασκεδάσει τις προτροπές Μπαρόζο για νέα μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα κατά 15%, οι μειώσεις στους μισθούς ξεκινούν από το 35% και αγγίζουν ακόμη και το 60%.
Λιγότερο από 15 ημέρες πριν από τη λήξη του νομοθετικού τελεσιγράφου Κουτρουμάνη - τρόικας για υπογραφή κλαδικών συμβάσεων (14 Μαΐου), σε δεκάδες χιλιάδες μετριούνται πλέον οι ατομικές συμβάσεις και η μετατροπή των συμβάσεων εργασίας σε εκ περιτροπής.
Όπως επιβεβαιώνουν τα πλέον πρόσφατα στοιχεία του ΣΕΠΕ, τις τελευταίες 45 ημέρες κοινοποιήθηκαν 171 επιχειρησιακές συμβάσεις και δεκάδες χιλιάδες ατομικές με μειώσεις μισθών που κυμαίνονται επισήμως από 15% έως 35%. Συγκεκριμένα, από 14.2 (που ξεκινάει η μείωση των κατώτατων μισθών κατά 22%) μέχρι το τέλος Μαρτίου, οι 171 επιχειρησιακές συμβάσεις που υπεγράφησαν επιβεβαιώνουν μεσοσταθμική μείωση μισθών 23%. Περί τους 40.000 εργαζόμενους υποχρεώθηκαν σε ατομικές συμβάσεις, ενώ, όπως σημειώσαμε, χιλιάδες εργαζόμενοι που εργάζονται πλέον ακόμα και μία ημέρα την εβδομάδα έχουν μείωση των μισθών τους 60%.
Επί συνόλου 33.133 εργαζομένων σε 7.825 επιχειρήσεις ανά την Ελλάδα οι μισθοί μειώθηκαν από 17,5% έως και 28%. Ωστόσο, όπως σημειώσαμε, μείωση μισθών ακόμη και κατά 60%, έχουν υποστεί μόνο το τελευταίο τρίμηνο και χιλιάδες εργαζόμενοι που αναγκάστηκαν, όχι πάντα με τη θέλησή τους, να μετατρέψουν τις συμβάσεις τους από πλήρους απασχόλησης σε μερικής ή εκ περιτροπής. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι συμβάσεις που από πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε μερικής αυξήθηκαν μέσα σε δύο χρόνια κατά 346,85%. Αντίστοιχα, οι συμβάσεις που μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής απασχόληση παρουσίασαν αύξηση 1.253,11% (από 514 το πρώτο τρίμηνο του 2010 σε 11.922 το αντίστοιχο διάστημα του 2012).
Δραματική είναι η αύξηση των μετατροπών σε εκ περιτροπής εργασία με διευθυντικό δικαίωμα. Από 40 συμβάσεις το 2012, 4.224 το 2012 μετατράπηκαν από πλήρους απασχόλησης σε εκ περιτροπής με μονομερή απόφαση του εργοδότη (ήτοι αύξηση 10.460%). Από τους εργαζόμενους που είδαν τις συμβάσεις τους να μετατρέπονται σε εκ περιτροπής, σχεδόν οι μισοί (54,44%) οδηγήθηκαν σε εβδομαδιαία εργασία 4 ημερών. Πολλοί (10,89%) αναγκάστηκαν σε εργασία 2 ημερών, ενώ, ακόμη και στην περίπτωση των λιγοστών νέων προσλήψεων, οι ευέλικτες και φθηνές μορφές απασχόλησης επικράτησαν, καθώς, από το σύνολο των προσληφθέντων με εκ περιτροπής απασχόληση, ποσοστό 12,4% δουλεύει 1 ημέρα την εβδομάδα!

Εκτόξευση της "μαύρης εργασίας"

Μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2012, περισσότεροι από 3 στους 10 εργαζόμενους παραμένουν... φαντάσματα. Σύμφωνα με τους έλεγχους που διενεργούνται από μικτά κλιμάκια αποτελούμενα από υπαλλήλους της Ειδικής Υπηρεσίας Ελέγχου Ασφάλισης (ΕΥΠΕΑ) του ΙΚΑ, του ΣΕΠΕ και του ΣΔΟΕ όπου απαιτείται, υψηλά ποσοστά ανασφάλιστης εργασίας εντοπίζονται σε επισιτιστικά επαγγέλματα (εστιατόρια - ταβέρνες, αίθουσες δεξιώσεων, μεζεδοπωλεία, καφετέριες μπαρ, κέντρα διασκέδασης), Βιοτεχνικά Πάρκα, Βιομηχανικές ζώνες, Κομμωτήρια, Πρατήρια Βενζίνης, Συνεργεία Αυτοκινήτων, Μεταφορικές Επιχειρήσεις, Καθαριότητα, Κατασκευές, Φιλοξενία, Υπηρεσίες ασφαλείας (Security), Παροχή υπηρεσιών Νοσηλευτριών, επιχειρήσεις φασόν.

Τάσος Παυλόπουλος: «Μαζί σάς φάγαμε!»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 26-04-12)


Τάσος Παυλόπουλος: «Μαζί σάς φάγαμε!»

thumb
Στο βαρύ και θολό τοπίο των εκλογών που βρίσκονται προ των πυλών η τέχνη λέει την άποψή της. Ο γνωστός ζωγράφος Τάσος Παυλόπουλος, ένας έντονα πολιτικοποιημένος, ευφυής, καυστικός και πάντα προκλητικός καλλιτέχνης, δεν διστάζει να καταθέσει την προσωπική άποψη του και να πάρει θέση σ’ αυτό που συντελείται γύρω μας. Μέσα από τρία νέα έργα που δημοσιεύονται πρώτη φορά στο «Ποντίκι art» και ένα κείμενο που τα συνοδεύει μιλάει έξω από τα δόντια για τα μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο, για τη στάση όλων μας μπροστά στην κάλπη, αλλά και για τις μεγάλες ευθύνες της Αριστεράς, η οποία πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

«Οι εκλογές πλησιάζουν επικίνδυνα. Οι «Ευρωπαίες εταίρες» μας έχουν χάσει τον ύπνο τους. Ανησυχούν γιατί οι ντόπιοι «προαγωγοί» τους (Παπαδήμος, Σαμαράς, Βενιζέλος κ.λπ.) αποδεικνύονται ανίκανοι στην εξασφάλιση της απαιτούμενης πελατείας για την αξιοπρεπή λειτουργία ενός πολιτισμένου ευρωπαϊκού «οίκου ανοχής». Το «προϊόν» φαίνεται πως πια δεν «πουλάει» όπως πριν, γιατί οι Έλληνες ψηφοφόροι, στην πλειονότητά τους, το έχουν πάρει επιτέλους απόφαση πως η μοναδική θεραπεία από τα «αφροδίσια νοσήματά» τους είναι το να πάψουν οριστικά να είναι «σαβουρογάμηδες».
Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, αυτοί οι κατ’ επάγγελμα και κατά συρροήν «βιαστές και δολοφόνοι» της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αυτά τα εξουσιομανή και κοιλιόδουλα βαμπίρ, δείχνουν πια ξεδοντιασμένα και απεγνωσμένα. Όμως, εξακολουθούν να βγάζουν ακόμα γλώσσα αμετανόητα και προσπαθούν να δαγκώσουν λυσσασμένα με τις μνημονιακές μασέλες τους! Η ώρα της κάλπης φαντάζει μοναδική ευκαιρία, ώστε να τους φορέσουμε τα φίμωτρα που τους αρμόζουν και να τους στείλουμε μια και καλή στον μπόγια! Όσοι ταπεινωμένοι και εξαθλιωμένοι συμπατριώτες μας τους έχουν στο παρελθόν ψηφίσει και έχουν δαγκωθεί από δαύτους, να κάνουν οπωσδήποτε αντιλυσσικό ορό…
Κάποτε θα ξαστερώσει ο ουρανός και θα μπορούμε και πάλι να αναπνέουμε. Η χούντα είχε κρατήσει εφτά ολόκληρα χρόνια που μας φανήκανε αιώνες. Η μετάλλαξή της, όμως, μας υπνωτίζει και συνθλίβει τη ζωή μας πολλά περισσότερα χρόνια. Το τελευταίο αποκούμπι μας, η σχεδία μας για μια πιο δίκαιη ζωή, είναι μόνον η Αριστερά. Αυτή τη φορά, όπως όλα δείχνουν, θα πάρει πολλά «κουκιά», υπερβολικά πολλά! Το θέμα είναι πώς θα τα διαχειριστεί; Από εμάς, που θα την ψηφίσουμε, εξαρτάται. Και από την ποσότητα, βέβαια, αλλά και από την ποιότητά μας! Ίσως έτσι καταλάβει και η «χ» ηγεσία του «χ» αριστερού κόμματος πως δεν υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο αριστεροί, καλύτεροι και χειρότεροι, αληθινοί και ψεύτικοι. Και ασφαλώς, δεν αποτελεί «αρία» φυλή κάποιο κομμάτι της Αριστεράς, ώστε να νομιμοποιείται να μετράει το μήκος της μύτης των υπολοίπων, μην τυχόν και αποδειχθούν «Εβραίοι» και τους μολύνουν. Ούτε κληρονόμησε κάποιο κομματικό επιτελείο από τη μάνα του ή τη θεία του κάποιο κόμμα, πακέτο με τα σύμβολα, τις ιδέες, τους αγώνες και το αίμα που χύσανε: ο Σπάρτακος, ο Λαμπράκης, ο Μπελογιάννης, η Ηλέκτρα Αποστόλου, ο Λόρκα, ο Αλιέντε, ο Βίκτορ Χάρα, ο Λουμούμπα, ο Σωτήρης Πέτρουλας, ο Διομήδης Κομνηνός, ο Τσε και πολλοί άλλοι αγωνιστές… Η Αριστερά ανήκει σε όλους μας και αυτή την Αριστερά θα ψηφίσουμε, χωρίς κομματικές παρωπίδες, με μοναδικό σκοπό να διώξουμε επιτέλους αυτά τα άθλια υποκείμενα, εγχώρια και ξένα, που μας κάθονται στον σβέρκο. Και μετά, θα έρθει η ώρα να «ξυρίσουμε τον γαμπρό» και να βγάλουμε όλοι τα πορτοφόλια μας ώστε να κάνουμε τη σωστή διαίρεση…
Ξέρω ότι είναι χιλιάδες, εκατομμύρια πολίτες σ’ αυτή τη χώρα, ενταγμένοι και ανένταχτοι, στελέχη, απλά μέλη και απλοί συμπαθούντες διάφορα κομμάτια της Αριστεράς που σκέφτονται έτσι. Πως η Αριστερά είμαστε όλοι εμείς ΜΑΖΙ! Λοιπόν… ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΦΑΓΑΜΕ!»
ΤΑΣΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, ζωγράφος

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Η μέθοδος του Οδυσσέα Ελύτη

Η μέθοδος του Οδυσσέα Ελύτη


Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/04/2012
Του Γιώργου Βαρθαλίτη

Με λίγες υπαινικτικές γραμμές ο Ελύτης ανασταίνει στη φαντασία, με εξαιρετική διαύγεια, το βοιωτικό τοπίο: μια έρημη βραχώδη γη με λιγοστούς θάμνους, που τη διαπερνά ένας φωτεινός άνεμος, την ώρα που «πάνω απʼ τη μετώπη του ουρανού» «ανοίγουμε μεγάλα σύννεφα» σαν «χρυσά εξαφτέρυγα»

Τον Ελύτη δεν είναι εύκολο να τον προσπελάσεις. Οι περισσότερες ερμηνευτικές προσεγγίσεις στο έργο του διακρίνονται -όσο κι αν δεν λείπουν οι εύστοχες παρατηρήσεις- από μικρότερη ή μεγαλύτερη ανεπάρκεια. Ώς ένα βαθμό αυτό είναι εύλογο, γιατί ο Ελύτης δεν μεταφράζεται στη γλώσσα της ανάλυσης- μόνο σε Ελύτη μεταφράζεται. Πιστεύω όμως πως θα άξιζε τον κόπο να επιχειρήσουμε μια τέτοια «μετάφραση», που ακόμα κι αν φαινόταν, σε σχέση με τη διάφανη πολυπλοκότητα του πρωτοτύπου, μια υπεραπλούστευση, ίσως να φώτιζε τη μέθοδό του. Θα σταθώ σε ένα πρώιμο ποίημά του, από τα αρτιότερά του αλλά όχι κι απʼ τα γνωστότερά του, όπου, κατά τη γνώμη μου, παγιώνεται, σε μεγάλο βαθμό, η ιδιότυπη ποιητική του μέθοδος. Μιλώ για τη «Μορφή της Βοιωτίας». Περιέργως, είναι ένα ποίημα όπου το θαλασσινό τοπίο παραχωρεί τη θέση του σε ένα ηπειρωτικό. Ωστόσο κι εδώ, όπως και στα ποιήματα του Αιγαίου, η λειτουργία του τοπίου είναι η ίδια. Με λίγες υπαινικτικές γραμμές ο Ελύτης ανασταίνει στη φαντασία, με εξαιρετική διαύγεια, το βοιωτικό τοπίο: μια έρημη βραχώδη γη με λιγοστούς θάμνους, που τη διαπερνά ένας φωτεινός άνεμος, την ώρα που «πάνω απʼ τη μετώπη του ουρανού» «ανοίγουμε μεγάλα σύννεφα» σαν «χρυσά εξαφτέρυγα». Μέσα σʼ αυτό το τοπίο το γεμάτο ρείκια κι αλιφασκιές πορεύεται, «ντυμένη από τη μουσική των χόρτων», μια μορφή στυφή αλλά κι «εξευγενισμένη από τον άνεμο θύελλας καλοκαιρινής»: η μορφή της Βοιωτίας. Στην αρχή είναι δύσκολο να ταυτίσεις αυτή τη μορφή με κάποια πραγματική ή φανταστική, η οποία θα λειτουργούσε ως έναυσμα της έμπνευσης (είναι μια γυναίκα που συντροφεύει τον ποιητή μας στο βοιωτικό του προσκύνημα ή κάποια που την κουβαλά στη μνήμη του;). Στη συνέχεια όμως καταλαβαίνεις πως αυτή η «ταυτοποίηση» δεν έχει μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να προσέξουμε την αλληλοδιείσδυση μορφής και τοπίου: η μορφή αποτελεί προέκταση του τόπου και ο τόπος εμποτίζεται από τη μορφή. Οι αρχαίοι μιλούσαν για το genius loci, δηλαδή το πνεύμα, το δαιμόνιο του τόπου. Η μορφή εδώ λειτουργεί ως genius loci, με τη διαφορά πως ο Ελύτης προχωρεί ένα βήμα πιο πέρα, στην ταύτιση και τη διαλεκτική αλχημεία ανάμεσα στο genius και το locus.
Θα επανέλθουμε σʼ αυτό, αλλά εν τω μεταξύ ας δούμε τη μελαγχολική απορία των ενδιάμεσων στίχων: «Τι γίνηκεν η ορχήστρα των γυμνών χεριών κάτω απʼ τʼ ανάχτορα / Το έλεος που άναβε σαν ιερός καπνός / Πού είναι οι πύλες με τʼ αρχαία πουλιά που τραγουδούσαν / Κι η κλαγγή που ξημέρωνε τη φρίκη των λαών / Όταν ο ήλιος έμπαινε σα θρίαμβος / Όταν η μοίρα σπάραζε τη λόγχη της καρδιάς / Κι άναβαν τα εμφύλια κελαηδίσματα / Τι γίνηκαν οι αθάνατες μάρτιες σπονδές / οι ελληνικές γραμμές μεσʼ στο νερό της χλόης».
Δεν θα δυσκολευόταν κανείς να ανιχνεύσει εδώ υπαινιγμούς που αναφέρονται στον κύκλο των Λαβδακιδών, στη Σφίγγα («τʼ αρχαία πουλιά που τραγουδούσαν»), στην εμφύλια σύγκρουση Ετεοκλή και Πολυνείκη («η κλαγγή που ξημέρωνε τη φρίκη των λαών» ή «τα εμφύλια κελαηδίσματα»), στον χορό της αρχαίας τραγωδίας («η ορχήστρα των γυμνών χεριών κάτω απʼ τʼ ανάχτορα») ή στον αριστοτελικό έλεον («το έλεος που άναβε σαν ιερός καπνός»). Ωστόσο το νόημα των στίχων αυτών δεν μπορεί να περικλειστεί σε μια λειτουργία απλών μυθολογικών ή γραμματολογικών αναφορών. Το νόημά τους εμπερικλείει μεν τέτοιες αναφορές, αλλά ταυτόχρονα τις υπερβαίνει. Οι στίχοι αυτοί λεν ή μάλλον υπαινίσσονται πολύ περισσότερα. Ο Ελύτης θέλει να υποβάλλει την αίσθηση ενός μακρινού μυθικού παρελθόντος, που κουβαλά μέσα του απειράριθμες δυνατότητες μύθων.
Το ερώτημα, βέβαια, «τι γίνηκαν όλα αυτά» είναι ρητορικό. Δεν υπάρχουν πια. Τι παραμένει όμως; Μα η γη της Βοιωτίας και το ποιητικό πνεύμα, το genius και το locus, που η σύζευξή τους κυοφορεί τους μύθους. Καταλαβαίνουμε τι εννοούσε ο Ελύτης όταν έλεγε πως δεν τον ενδιέφερε η ανάπλαση των αρχαίων μύθων αλλά ο «μηχανισμός της μυθογένεσης». Ήθελε να εξερευνήσει τη δύναμη που γεννά τους μύθους, σε αντίθεση με τον Σεφέρη της «Ελένης» λ.χ. ή τον Ρίτσο της Τέταρτης διάστασης. Είναι ίσως ο μόνος ποιητής μας που επιδίωξε και επέτυχε κάτι τέτοιο κι ένας απʼ τους λίγους του εικοστού αιώνα σε παγκόσμιο επίπεδο. Έβαλε μεγάλα στοιχήματα με τον εαυτό του και, χάρις στην ιδιοφυΐα του, τα κέρδισε. Δεν υπήρξε δάσκαλος, όπως λ.χ. ο Παλαμάς, αλλά όσοι γράφουν, αν τον μελετήσουν, έχουν να μάθουν πολλά απʼ αυτόν.

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Γιορτή μνήμης για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο


Γιορτή μνήμης για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/04/2012
"Γενέθλια" σήμερα για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, καθώς θα έκλεινε τα 77 χρόνια του, και η οικογένειά του σε συνεργασία με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου διοργανώνει μια βραδιά μνήμης αλλά και γιορτής, στον χώρο του Μουσείου Μπενάκη, στην Πειραιώς (στις 7.30 μ.μ.).
Οι πιστοί φίλοι και οι συνεργάτες του Αγγελόπουλου θα συναντηθούν για να τιμήσουν τον μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη που χάθηκε στα γυρίσματα της τελευταίας του ταινίας. Αναμένεται να προβληθούν αποσπάσματα από την "Άλλη θάλασσα", που έμεινε ανολοκλήρωτη, αλλά και από την πρώτη του ταινία, που επίσης έμεινε ανολοκλήρωτη, το "Forminx Story" του 1965, που σχεδιάστηκε σαν μεγάλου μήκους ταινία, "σπουδή" πάνω στο δημοφιλές συγκρότημα της εποχής εκείνης, τις διαδικασίες σύνθεσης και παραγωγής...

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ-ΤΖΙΜΗ


ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ-ΤΖΙΜΗ

Η αλήθεια πως ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας. Κά­ποιοι μας κάτω από τα είκοσι. Κάποιοι πιο πάνω. Αυτός σαρανταδυό! Από σεβασμό κι αγάπη τον εφωνάζαμε μπάρμπα, κι από ασυλλογισιά! Εγώ τότε νόμιζα πως χρειάζονταν τρεις αιώνες να φτάσω τα σαρανταδυό, που μου φαινότανε πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Το ίδιο θα νομίζανε κι οι άλλοι και κάναμε μπάρμπα τον Δημήτρη τον Ντεμίρη, πριν την ώρα του, κι ας μας έλεγε στην αρχή «μα γιατί δε με φωνάζετε σκέτα Τζίμη ή Δημή­τρη;...»
Βέβαια, εξόν την ηλικία του, ήταν κι ο παλιότερος στην Αμερική. Εμείς οι άλλοι φρεσκοφερμένοι. Μυρίζαμε θυμάρι ακόμα, ξενάκια! Ξενάκια, και τόσο θέλαμε κά­ποιον, κάτι σαν πατέρα, σαν μεγάλο αδερφό, σαν θείο, και  υιοθετήσαμε  για  κάτι  τέτοιο  τον   μπαρμπα-Τζίμη, γιατί τον αγαπούσαμε. Όλοι μας τον αγαπούσαμε. Μα εγώ τον αγαπούσα απ' όλους πιο πολύ!
Ήταν γιατί μου φαινόταν ήρωας ο μπαρμπα-Τζίμης, που ήρθε στην Αμερική τον χρόνο που εγώ γεννήθηκα, κι όταν εγώ άρχισα να λέω ντα-ντα-ντα και μα-μα-μα, αυ­τός άρχισε να μιλάει τ' αγγλικά και τώρα όποια λέξη ήθελες, την ήξερε! Κι ακόμα σπουδαιότερο κι ηρωικό μου φαινότανε που στον πόλεμο - στον πρώτο μεγάλο πόλεμο - αυτός ήταν με τον αμερικάνικο στρατό και λαβώθηκε στη Γαλλία και πήρε και παράσημα. Είδα και φωτογρα­φίες του με στολή αξιωματικού και γαλόνια. Κι ήταν κι αμερικανός πολίτης και ψήφιζε ο μπαρμπα-Τζίμης, σαν ήτανε να βγάλουν πρόεδρο της Αμερικής, ψήφιζε! Όλ' αυτά μου φαινόντανε τόσο σπουδαία τότε, τόσο ηρωικά!
«Μπαρμπα-Τζΐμη, το ξέρεις πως ακόμα δε μας είπες την ιστορία, πώς τα πήρες τα γαλόνια και τα παράσημα, τότε που λαβώθηκες στη Γαλλία, στη Φλάντρα; Νιώθω τέτοια περηφάνια για σένα, μα τέτοια περηφάνια!»
Με κάρφωσε με τη ματιά του.
«Νίτσα, παιδί μου, εγώ δεν είμαι της ηλικίας σου και δε νιώθω περηφάνια. Γιατί κατάλαβα πως ο πόλεμος δε λύ­νει κανένα πρόβλημα, και σαν τελειώνει, μαζί με τη φο­βερή καταστροφή και την ορφάνια, αφήνει και το σπόρο για νέο πόλεμο, μεγαλύτερο απ' τον προηγούμενο. Ναι, δε νιώθω και τόση περηφάνια για κείνα τα παράσημά μου, μα έκαμα κι εγώ κάτι στη ζωή μου...»
Και νομίσαμε πως θα 'ταν καμιά ιστορία ηρωική για παλέματα με μπούφαλους και φίδια δέκα πήχες, εκεί στα δάση του Όρεγκον που έκοβε ξυλεία τα πρώτα χρόνια που ήρθε στην Αμερική, είτε με φάλαινες και μέδουσες στους πάγους της Αλάσκας, όπου δούλεψε ένα χρόνο με τα ψα­ράδικα ο μπαρμπα-Τζίμης.
Πες μας, μπαρμπα-Τζίμη, πες μας αυτή την ιστορία σου!...»


 « Ηταν μετά που γυρίσαμε απ` τον πόλεμο. Η κατάσταση άσκημη, όπως πάντα μετά από κάθε πόλεμο. Έπιασα δουλειά δεύτερος μάγειρας.

Την εποχή εκείνη στα ρέστοραν και τα ξενοδοχεία δου­λεύαμε δώδεκα ώρες την ημέρα, κι εφτά μέρες τη βδομά­δα. Αν δε δούλεψες στην Αμερική, μέσα σε κουζίνα, δώδε­κα ώρες την ημέρα κι εφτά μέρες τη βδομάδα, τότε τι θα πει κόλαση δεν έχεις ιδέα. Φεύγει πάνωθέ σου κάθε ζωή και νιώθεις φορτίο το κορμί σου. Και σαν σκολάσεις, πού να κοιμηθείς απ' τα ταραγμένα νεύρα. Ακούς ακόμα τον σερβιτόρο να ξεφωνίζει τις παραγγελίες, μαλώνεις με τον πιατά, τον σαλατά, τον παραμάγερα! Οι πελάτες στέλ­νουν πίσω τις παραγγελίες — πολύ ωμή η μπριζόλα, πολύ ξεροψημένο το μπιφτέκι! — και, προτού ξεκουραστείς, στριγκλίζει το ξυπνητήρι!

    Όταν, κάποιος δικός μας, που δούλευε αυτός σ' αμερι­κάνικο ρέστοραν μονάχα οχτώ ώρες την ημέρα κι έξι μέ­ρες τη βδομάδα κι έπαιρνε μισθό μεγαλύτερο απ' το δικό μας, σκορπάει ένα ευαγγέλιο!



- Δε μας τα δώσανε, παλέψαμε και τα πήραμε! Να οργανωθείτε κι εσείς στα γρεκικά μαγαζιά και ν' απαιτή­σετε να δουλεύετε σαν άνθρωποι!

Τότες εγώ - αρχές του είκοσι - δούλευα σ' εκείνο το μεγάλο ρέστοραν, αντίκρυ στο δημαρχείο, που το 'χε ένας συγχωριανός μου. Δε δέχτηκε μήτε να το ακούσει.

- Είστε στα καλά σας; Οχτάωρο κι έξι μέρες τη βδο­μάδα και μισθό μεγαλύτερο!... Μα δε θα 'στε καλά!

    Αποφασίσαμε ν' απεργήσουμε. Μεσημέρι αρχίσαμε. Και πάνω στη μεγάλη φούρια, που πέφτανε απ' το δη­μαρχείο οι υπάλληλοι κι ήταν κάργα το μαγαζί - δώδεκα και τέταρτο ακριβώς - μαγέροι, πιατάδες, σερβιτόροι, σαλατάδες, τηγανάδες, πετάμε όλοι τις ποδιές!

- Αμάν, βρε παιδιά!... να με καταστρέψετε γυρεύετε, εμένα, τον συμπατριώτη σας, που σας έδωσα δουλειά να ζήσετε;  Βρε Δημήτρη,  καίγονται τα κρέατα! Αμαρτία μεγάλη,  Δημήτρη!...

- Κι εγώ που καίγομαι πάνω απ' τις σκάρες και τα τηγάνια, δώδεκα ώρες την ημέρα, δεν είναι αμαρτία, αφεντι­κό;

Υπόγραψε αμέσως. Μια ώρα μονάχα βάσταξε η απερ­γία στο μαγαζί αυτό. Και γίναμε φίλοι ύστερα και μας έλεγε πως τα κέρδη του δεν πέσανε κι ας δουλεύαμε λιγό­τερες ώρες κι ας πλήρωνε και μεγαλύτερα μισθά τώρα, κι απορούσε.

Μα βέβαια. Τώρα αναπαυόντανε τα κορμιά μας και δουλεύαμε και με κέφι, με καρδιά, και βγάζαμε περσότε­ρη και καλύτερη δουλειά.

Όμως ήταν και μαγαζιά που δε δέχτηκαν τα αιτήμα­τα και βάσταξε σε μερικά εφτά μήνες η απεργία!

Να βρίσκεσαι σ' απεργία εφτά μήνες δεν είναι εύκο­λο!... Όσοι δουλεύαμε σε μαγαζιά που υπόγραψαν, συ­ντηρούσαμε τους απεργούς κι είχαμε και περισσευάμενη ώρα να 'μαστε δίπλα τους να τους δίνουμε θάρρος. Μα είχαν πια χάσει το ηθικό τους κι ήταν έτοιμοι να υποτα­χτούν, όταν σκεφτήκαμε ν` αποταθούμε στην πελατεία και σοφιστήκαμε να πάρουμε ένα πουλάρι, να το φορτώ­σουμε δυο πελώριες ταμπέλες με γράμματα ένα μπόι με­γάλα, αγγλικά, που έλεγαν: Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ 8 ΩΡΕΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ. ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ 0 ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ». ΜΑ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΑΥΤΟ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝ­ΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ 12.
Το πήραμε απ' το καπίστρι και πήγαμε μπρος σε κείνο το μεγάλο, το αριστοκρατικό ρέστοραν, στο Μάρκετ στρητ, και κόβαμε βόλτες μπρος στην πόρτα. Αν υπόγραφε αυτό, τότε θα υπογράφανε και τ' άλλα μαγαζιά, τα μικρά και θα κερδιζόταν η απεργία. Ήταν το πιο κεντρικό σημείο της πόλης!
Σε λίγο μα­ζεύτηκε μεγάλο πλήθος. Πελάτης δεν μπαίνει στο μαγαζί.

Κι ο ρεστοραντιέρης βλέπει από μέσα κατατρομαγμέ­νος και καταλαβαίνει πως για να διαλυθεί το πλήθος πρέ­πει να υπογράψει!

Υπόγραψε κι ακολούθησαν και τα μικρά αμέσως και γιορτάστηκε η νίκη μας μεγαλόπρεπα, μα 'γω δεν πήρα μέρος, γιατί βρισκόμουν στο νοσοκομείο. Με παραφύλαξαν και με σακάτεψαν στο ξύλο, επειδή εγώ μίλησα και κα­τάφερα τον σέριφ να δώσει άδεια να περιφέρουμε το που­λάρι στο Μάρκετ στρητ.

Και ξεκούμπωσε το πουκάμισό του και μας έδειξε ο μπαρμπα-Τζίμης μια ουλή στο σβέρκο του με περηφάνια! «Να, τότε πήρα κι αυτό εδώ». Και θαρρείς πως μας έδειχνε κανα παράσημο!

«Νίτσα, παιδί μου, νιώθω περηφάνια γιατί, όταν το κάλεσε η στιγμή, έκανα το χρέος μου απέναντι στους συναδέλφους μου και βοήθησα να γίνει ευκολότερη και καλύτερη η ζωή μας, κι αυτό είναι σα να 'βαλα κι εγώ ένα λιθαράκι στο χτίσιμο καλύτερης κοινωνίας!... Αν χά­ναμε τότε εκείνη την απεργία, ποιος ξέρει πόσα χρόνια θα περνούσαν όσο να ξαναβρούμε κουράγιο να ξαναπολεμήσουμε για τα δίκια μας!.. Και γίναμε και παράδειγμα! Αμέσως σηκώθηκαν κι απαιτούσαν οχτάωρο και στ' άλλα μέρη της Αμερικής οι γρεκοί μαγεροσερβιτόροι! Στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο, στη Νέα Υόρκη!..

Κι έτσι τώρα έχουμε καιρό να λιαστούμε και μεις μια φορά τη βδομάδα και να δούμε και τις ομορφιές της φύ­σης. Έχουμε και ώρα, και το έξοδο, για ένα κονσέρτο, ένα θέατρο, ένα βιβλίο, ένα περιοδικό!.. Κι όλ' αυτά δίνουν χαρά στον άνθρωπο, και τον κάνουν και καλύτερο, και καλυτερεύει η κοινωνία, καλυτερεύει η ζωή!.. Έχου­με τώρα και μια πεντάρα παραπάνου να στείλουμε στους δικούς μας, κι έχουμε και περισσότερη ώρα για ένα γράμ­μα στη μάνα μας που το καρτερεί να χαρεί κι αυτή!.. Και ωφελήθηκες και συ, Νίτσα! Πού θα βρίσκαμε καιρό να σε πηγαίναμε να δεις τους κάμπους και τ` ακρογιάλια της Καλιφόρνιας άμα δουλεύαμε ακόμα όπως κείνο τον και­ρό... Κατάλαβες, Νίτσα, γιατί νιώθω περηφάνια για ό,τι έκαμα τότε;..»

Κατάλαβα, κατάλαβα, είπα, αλλά μέσα μου έλεγα, «κοτζάμ αξιωματικός κι έκατσε και τόνε δείρανε και το λέει και δίχως ντροπή!» Μα να τον αντάμωνα σήμερα θα του 'λεγα: «Ναι μπαρμπα-Τζίμη, καταλαβαίνω τώρα, καταλαβαίνω, και είμαι πολύ υπερήφανη που κάποτε σε γνώρισα»! Έτσι θα του 'λεγα!

Μα μπορεί και να μη ζει τώρα, μπορεί να 'κλεισε πια τα μάτια του τα θλιμμένα!.. Και θα τόνε βάλανε στης ξένης γης την αγκαλιά, άκλαυτον κι αμοιρολόγητο, όπως τόσους άκλαυτους κι  αμοιρολόγητους σκέπασε τούτο το χώμα της ξενιτιάς!..



Θεανώ Παπάζογλου-Μάργαρη

(ΓΛΩΣΣΑ Ε΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ, Β΄ ΜΕΡΟΣ)

 









 
































Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Γυναίκες, τα πολλαπλά θύματα της κρίσης...

Γυναίκες, τα πολλαπλά θύματα της κρίσης...


Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/04/2012

    Της Ρένας Δούρου*

    Την ίδια στιγμή η εργαζόμενη μητέρα, σε μια εποχή όπου κανείς δεν έχει την... πολυτέλεια να κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της κατάργησης μιας σειράς υποστηρικτικών θεσμών εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών: βρεφονηπιακοί σταθμοί που κλείνουν, ολοήμερα σχολεία που περιορίζουν τη λειτουργία τους, σχολεία χωρίς βιβλία

    Στη χώρα μας σήμερα με την ύφεση να βαθαίνει, την ανεργία (και ειδικά εκείνη νέων γυναικών) να κτυπάει “κόκκινο”, ως αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας, οι γυναίκες είναι τα πρώτα και μάλιστα τα διπλά θύματα της σοβούσας κρίσης. Και τούτο γιατί οι συνέπειες της κρίσης τις πλήττουν και στον τομέα της αγοράς εργασίας, αλλά και σε εκείνον της οικογένειάς τους. Ίσως δε τα πράγματα στον χώρο της οικογένειας να είναι ακόμη πιο “άγρια” με την έννοια ότι καθώς πρόκειται για ιδιωτικό χώρο, ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό του καλύπτεται από πέπλο σιωπής και πολύ συχνά μένει ατιμώρητο.
    Για παράδειγμα, πέραν του τεράστιου προβλήματος της ανεργίας (η μία στις τέσσερις γυναίκες είναι σήμερα άνεργη, ενώ τα πράγματα χειροτερεύουν όταν πρόκειται για νέες γυναίκες), σήμερα οι γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες και με το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας – της βίας που ασκείται σε βάρος τους από τους συντρόφους τους και η οποία αυξάνεται όσο βαθαίνει η κρίση. Πρόκειται για μια κατάσταση στα γρανάζια της οποίας συνθλίβονται, σωματικά και ψυχικά, άνδρες και γυναίκες: σύμφωνα με την έρευνα DOVE (Domestic Violence in Europe), στα τέλη της περασμένης χρονιάς, παρατηρείται αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας λόγω της οικονομικής κρίσης. Συγκεκριμένα, η ανέχεια, η ανεργία και η ανασφάλεια για την επιβίωση φέρνουν την Ελλάδα στην πρώτη θέση μεταξύ οκτώ ευρωπαϊκών κρατών ως προς τη σωματική και την ψυχολογική βία που ασκείται μεταξύ συζύγων. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνονται και από την τηλεφωνική γραμμή SOS-15900 που αφορά καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία: στον ένα χρόνο λειτουργίας της έχει ήδη λάβει πάνω από 5.000 κλήσεις από θύματα βίας...
    Την ίδια στιγμή η εργαζόμενη μητέρα, σε μια εποχή όπου κανείς δεν έχει την... πολυτέλεια να κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της κατάργησης μιας σειράς υποστηρικτικών θεσμών εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών: βρεφονηπιακοί σταθμοί που κλείνουν, ολοήμερα σχολεία που περιορίζουν τη λειτουργία τους, σχολεία χωρίς βιβλία (ας είναι καλά η “μεταρρυθμίστρια” και αδιάλλακτη υποστηρίκτρια των Μνημονίων, κ. Διαμαντοπούλου). Μια γυναίκα που καλείται να ζήσει με 300 ευρώ (ίσως και με λιγότερα), συχνά ανασφάλιστη (ας όψεται η... “ευελφάλεια”) πώς μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες μεγαλώματος ενός παιδιού; Κάθε άλλο λοιπόν παρά τυχαίο είναι το ότι πλέον η εγκυμοσύνη αναβάλλεται, όχι για... φεμινιστικούς λόγους (όπως συνέβαινε παλιότερα) αλλά για... οικονομικούς.
    Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις γυναίκες μετανάστριες που υφίστανται όλα τα παραπάνω συν τη ρατσιστική συμπεριφορά εκ μέρους Πολιτείας και ακροδεξιών “αγανακτισμένων”. Μόλις προχθές η είδηση περνούσε στα ψιλά: μια νεαρή μητέρα ρωσικής καταγωγής απαγχονίστηκε στο Σχηματάρι. Και αυτή και ο σύζυγός της ήσαν άνεργοι...

    Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

    FACEBOOK: Πρέπει οι δάσκαλοι και οι μαθητές να είναι φίλοι;

    FACEBOOK: Πρέπει οι δάσκαλοι και οι μαθητές να είναι φίλοι;

    2012-04-20 18:21:03
    Θα πρέπει οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να έχουν τους μαθητές τους φίλους στο Facebook Το ζήτημα προέκυψε το τελευταίο διάστημα ιδιαίτερα στην Αμερική, καθώς δεκάδες σχολεία επιτρέπουν τη χρήση social media και παρατηρούνται πρωτοφανή περιστατικά.

    Στη Νέα Υόρκη ένα καθηγητής Λυκείου έστειλε αιτήματα φιλίας σε κορίτσια της τάξης του και κατά διαστήματα σχολίαζε τις φωτογραφίες τους με χαρακτηρισμούς όπως «σέξι», ενώ ένας άλλος προσπάθησε να παρηγορήσει μια πρόσφατα χωρισμένη μαθήτριά του γράφοντας στον τοίχο της «δεν του άξιζε μια τόσο όμορφη κοπέλα όπως εσύ».

    Για τον David Roush, καθηγητή ΜΜΕ και Επικοινωνίας σε ένα Λύκειο του Μπρονξ, η φιλία στο Facebook με τους μαθητές θεωρείται απαράδεκτη. Αντ' αυτού, έχει δημιουργήσει ένα ξεχωριστό προφίλ μόνο για την επικοινωνία μεταξύ όλης της τάξης, μακριά από τις προσωπικές πληροφορίες του καθένα.

    Την ίδια άποψη έχει και ο υπεύθυνος των σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Νέα Υόρκη, Dennis Walcott, ο οποίος δήλωσε στο Fox News πως σκοπεύει να δημοσιεύσει έναν οδηγό για τα social media που θα απευθύνεται σε γονείς, καθηγητές και μαθητές.

    Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

    Η Φραγκογιαννού και ο Ρασκόλνικοβ

    Η Φραγκογιαννού και ο Ρασκόλνικοβ


    Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/04/2012

      «Η Φραγκογιαννού και ο Ρασκόλνικοβ. Εκατό χρόνια από τον θάνατο του Αλ. Παπαδιαμάντη» τιτλοφορείται το νέο βιβλίο του Ηλία Βολιότη - Καπετανάκη (εκδόσεις Μετρονόμος, εξώφυλλο του Γιώργου Καφενταράκη). Ο συγγραφέας συγκρίνει και θεωρεί τη «Φόνισσα» του Κυρ-Αλέξανδρου λογοτεχνικά, αισθητικά, ιδεολογικά και κοινωνικά καναδυό επίπεδα πιο πάνω από το «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, σημειώνοντας ότι αμφότερα πραγματεύονται πρωτότυπα και ιδιότροπα συναφές θέμα: Τον αυτόδικο κοινωνικό εκδικητή. Δημοσιεύουμε απόσπασμα από το επίμαχο κεφάλαιο «Θρησκεία και επανάσταση»:
      Ο πρώιμα επαναστάτης Φ. Ντοστογιέφσκι γίνεται τελικά θρησκόληπτος. Ο Ρασκόλνικοβ δηλώνει αρχικά άθεος, αλλά τελικά χρησιμοποιεί την όψιμη θρησκοληψία ως διαφυγή και απάγκιο, όπως κάθε ασήμαντος, και μάλιστα στην πιο σκοταδιστική μορφή, στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα. H ανάγνωση του ευαγγελίου (Η ανάσταση του Λαζάρου) από την πόρνη Σόνια στον παράφρονα Ρόντια και τα συνακόλουθα επεισόδια; Εκτός από δακρύβρεχτη κοιλιά στην αφήγηση, εκφράζουν ιδεολογικά πλήρη υποταγή σε ένα από τα συστήματα των εβραιογενών θρησκειών, τον πιο αντιδραστικό θρησκευτικό μύθο που γνωρίζει έως τώρα η ανθρωπότητα.
      Ο τυπικά θρησκευόμενος Α. Παπαδιαμάντης στη «Φόνισσα» και άλλες μεγάλες στιγμές υπερβαίνει εμπράκτως τη θρησκεία. Κάθε μεγάλος καλλιτέχνης ξεπερνά το αξιακό σύστημα, στο οποίο ζει, και οι μεγαλοφυΐες το γκρεμίζουν στο έργο τους. Ενώ στον βίο του, κατά τεκμήριο, αναφέρεται ως σιωπηλός, εσωστρεφής, μελαγχολικός και αλαφροΐσκιωτος, στην τέχνη του ο Κυρ-Αλέξανδρος είναι απαράμιλλα δεμένος, φυτεμένος βαθιά στην κοινωνία. «Κινηματογραφεί» καταστάσεις και αισθήματα επιγραμματικά και με μοναδική ακρίβεια, εκτός από τη ρέουσα ομορφιά. Για την εποχή και την χώρα στην οποία ζει αναπτύσσει ιδέες που αφήνουν τον αναγνώστη άναυδο. Διαθέτει, πιστεύω, αισιόδοξα ισχυρή, ριζοσπαστική ενόραση.
      Ο «Κοσμοκαλόγερος» είναι θεοσεβής, όχι η ηρωίδα του! Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός σαν αφηγητής, μάλλον, κάνει τις αναφορές στον θεό, όχι η Χαδούλα. Η Φραγκογιαννού θεωρεί τη θρησκεία αναγκαία κοινωνική σύμβαση. Δεν τη φοβίζει, δεν την αποτρέπει στις ιδέες, προπαντός στις πράξεις της. Ακριβώς επειδή είναι αυθόρμητη, πρωτόγονη επαναστάτρια, ανεξάρτητα που δεν το συνειδητοποιεί και μόνο ενστικτωδώς το χωνεύει η ψυχή της. Δεν έχει, ευτυχώς, ανάγκη να είναι συνειδητή. Σε αντίθετη εκδοχή θα την κατέστρεφε η φοβερή συναίσθηση. Θα φούντωνε ο έμφυτος συντηρητισμός, όπως, συνήθως, συμβαίνει σε κάθε πρωτόγονη αφή της συνείδησης. Θα οπισθοχωρούσε, θα γινόταν Ρασκόλνικοβ! Διαθέτει την εγερτήρια σκληρότητα των μεγάλων επαναστατών (και των πρωτόγονων). Αδίστακτη σκοτώνει. Όπως όλοι της επανάστασης οι εκλεκτοί έχει ενστικτωδώς θεμελιώσει το «ζωτικό της ψεύδος», το «ιδεολογικό» βάθρο των πράξεών της. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, τα όσα λέει για το πώς πρέπει νʼ αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τον θάνατο των αώρων βρεφών.
      Όλοι οι επαναστάτες θέλουν συχνά να νιώθουν δικαιωμένοι τόσο από τους ανθρώπους, κυρίως από τη ζωή (ή και από τον ανύπαρκτο θεό, αν είναι εκ συνηθείας ή εκ παραδόσεως ευσεβείς υποκριτές), να τους επευφημεί με κάθε ευκαιρία η κοινωνία. Όταν δεν προκύπτει αυθόρμητα χειροκρότημα, προπαντός δικαίωση, τα κατασκευάζουν μόνοι, να βρουν αιτία ή και άλλοθι συνέχισης του έργου τους. Ακόμα κι όταν πάει να προσκυνήσει στον Αϊ - Γιάννη τον Κρυφό του ζητεί, αν έκαμε καλά, να της δείξει ένα σημείο! Βλέποντας δυο κοριτσάκια θεωρεί ότι είναι το σημάδι του Αγίου και τα πνίγει στη στέρνα!
      Μένει δίχως θεό και συγχώρεση. Δεν τα επιζητεί, ακόμα και όταν εκστομεί τις ύστατες λέξεις: «Ω! να το προικιό μου!», στην τραγική αυλαία. Αντικρίζοντας εκείνη τη στιγμή το Μποστάνι «την έρημον βορειοδυτικήν ακτήν, όπου της είχον δώσει ως προίκα έναν αγρόν, όταν νεανίδα την υπάνδρευσαν και την εκουκούλωσαν, και την έκαμαν νύφη οι γονείς της». Ως επαναστάτρια μένει αμετανόητη, παρά τις πανίσχυρες τύψεις. Αυτές είναι για τον εκλεκτό, πηγή αρνητικής δύναμης να συνεχίζει ακάθεκτος, δεν αναχαιτίζουν, απογειώνουν τη θέληση. Με πόση, ανείπωτη ομορφιά, δεμένες με τη φύση τις παρουσιάζει ο Κυρ-Αλέξανδρος!
      «Κάτω εις τους πόδας, εις το βάθος της Σπηλιάς, ερρόχθει το κύμα… Έβραζεν, έβραζεν, και το άντρον μετεβάλλετο εις στέρναν, και το νερόν της στέρνας εβρυχάτο μʼ έναρθρον φωνήν: -Φόνισσα! Φόνισσα!»
      Αυτοκτονεί όχι από τύψεις, αλλά επειδή δεν έχει διαφυγή από τους διώκτες, να συνεχίσει το έργο που θεωρεί κοινωνικά ωφέλιμο. Κι όταν αποφασίζει μεταξύ ονείρου και ξύπνιου να εξομολογηθεί «Στο Κακόρρεμα! Στο Μονοπάτι, στη Βρύση του Πουλιού! Στου Γέροντα το Ερμητήριο!», το κάνει για να γλιτώσει από τα φρικώδη όνειρα, για να τη σώσει ο παπʼ Ακάκιος. Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου έχει, το ομολογεί ανοιχτά, να τη σώσει, να μην την παραδώσει στην εξουσία, να τη φυγαδεύσει.
      Ακόμα και όταν λέει αποφασιστικά, ο αφηγητής - συγγραφέας, όχι η Χαδούλα, «καιρός μετανοίας πλέον», όταν αφήνει το βραχώδες άσυλο, να διευθυνθεί προς τον Άγιο Σώστη, χρονοτριβεί, το αναβάλλει. Προχωρά, μόνο ευρισκόμενη σε αδιέξοδο, πιεζόμενη από τους διώκτες. Δροσίζεται στου Πουλιού την Βρύση μαζί με τα πουλάκια και εύχεται να της δώσουν τη χάρη τους, να πετάξει! Για να γλυτώσει, να συνεχίσει το έργο της. Σαν την είδαν τα πουλιά αγρίεψαν και πέταξαν έντρομα. Και τότε παρεμβαίνει όχι Εβραίος θεός, αλλά Τραγικός, από Μηχανής Θεός: τους εκλεκτούς της δεν αφήνει να εξευτελιστούν, να προδώσουν το έργο, η τυχαία άπειρη ροή του αιώνιου τίποτα, που μεταβάλλεται στο παν. Αρκεί να μην λιποψυχούν!
      Το κύμα ανεβαίνει, η γυνή δεν οπισθοχωρεί, γιατί δεν έχει άλλη λύση. Ψεύδος μέγα και το ξέρει. Το συναισθάνεται αυθορμήτως! Δεν καταδέχεται, όμως, να παραδοθεί. Χάνεται στον επαναστατικό -των πεποιθήσεών της- δρόμο, αμετανόητη, ελεύθερη, γενναία. Όπως αυτοκτονούν όλοι οι επαναστάτες, μικροί και μεγάλοι, εξ ενστίκτου και συνειδητοί, σαν αποτυγχάνουν. Έρχεται στο μυαλό ο Άρης Βελουχιώτης και άλλοι, που δεν μπόρεσαν…

      Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

      ΜΠΡΕΧΤ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ)


      Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει.



         Ποιος έκτισε τις Επτάπυλες Θήβες;

         Στα βιβλία αναφέρονται τα ονόματα βασιλιάδων.

         Οι βασιλιάδες κουβαλούσαν τα τεράστια βράχια;

         Και την απανωτά κατεστραμμένη Βαβυλώνα-

         Ποιος την ξανάκτισε τόσες φορές; Σε ποια σπίτια

         Της ολόχρυσης Λίμας έμεναν οι κτίστες;

         Που πήγαν το βράδυ, όταν τέλειωσε το Σινικό Τείχος

         Οι μάστορες; Η μεγάλη Ρώμη

         Είναι γεμάτη με αψίδες του θριάμβου. Ποιος τις ανέγειρε; Για ποιον

         θριαμβολογούσαν οι Καίσαρες; Είχε το πολυτραγουδισμένο Βυζάντιο

         Μόνο παλάτια για τους κατοίκους του; Ακόμη και στη μυθική

         Ατλαντίδα

         Ωρύονταν μέσα στη νύχτα, όταν η θάλασσα την κατάπιε

         Οι πνιγόμενοι να έλθουν οι σκλάβοι τους.

         Ο νεαρός Αλέξανδρος κατάκτησε την Ινδία

         Αυτός ο ίδιος, μόνος του;

         Ο Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες.

         Δεν είχε ούτε έναν μάγειρα μαζί του;

         Ο Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε, όταν η αρμάδα του

         βυθίστηκε. Κανείς άλλος δεν έκλαψε;

         Ο Φρειδερίκος ο Δεύτερος νίκησε στον επταετή πόλεμο. Ποιος

         Νίκησε πέρα απ` αυτόν;



         Κάθε σελίδα μία  νίκη.

       Ποιος μαγείρευε το συμπόσιο της νίκης;

       Κάθε δέκα χρόνια ένας μεγάλος άντρας.

       Ποιος πλήρωνε τα έξοδα;



       Τόσες εξιστορήσεις.

       Τόσες ερωτήσεις.

      Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

      Πέντε δισεκατομμύρια ευρώ από το ποδήλατο!

      ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “ΠΡΑΣΙΝΟ ΠΟΝΤΙΚΙ” ΣΤΙΣ 11-04-12)


      Πέντε δισεκατομμύρια ευρώ από το ποδήλατο!

      thumb
      Το EuroVelo είναι ένα πρόγραµµα της Ευρωπαϊκής Οµοσπονδίας Ποδηλατών (ECF) για την ανάπτυξη ενός δικτύου υψηλής ποιότητας ποδηλατικών διαδροµών που να συνδέει όλη την Ευρώπη. Οι διαδροµές µπορούν να χρησιµοποιηθούν από τουρίστες καθώς και από τον τοπικό πληθυσµό που κάνει τις καθηµερινές µετακινήσεις του µε ποδήλατο. Το EuroVelo αποτελείται σήµερα από 14 δροµολόγια και προβλέπεται ότι το δίκτυο θα έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί µέχρι το 2020.
      Το EuroVelo µπορεί να προσφέρει, σύµφωνα µε τις εκτιµήσεις, 5 δισ. ευρώ κάθε χρόνο στην οικονοµία της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρέχοντας ένα ποιοτικό και βιώσιµο τουριστικό προϊόν. Ήδη ψηφίστηκε από την ολοµέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 15 ∆εκεµβρίου ότι το EuroVelo θα πρέπει να περιλαµβάνεται στο ∆ιευρωπαϊκό ∆ίκτυο Μεταφορών ∆Ε∆-Μ (ΤΕΝ-Τ) απαντώντας στην Ευρωπαϊκή Λευκή Βίβλο της Επιτροπής για τις µεταφορές. Με αυτό τον τρόπο, η ολοµέλεια επιβεβαίωσε τη θετική ψήφο της Επιτροπής Μεταφορών και Τουρισµού.
      Στην Ελλάδα τη λειτουργία του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου για το EuroVelo ανέλαβε η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, που προετοιµάζει µαζί µε τον δήµο τη διοργάνωση πανελλήνιας ποδηλατικής συνάντησης και συνεδρίου την άνοιξη του 2012 στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας.

      Νέα Υόρκη
      Το «Μεγάλο Μήλο» αντεπιτίθεται για να πλασαριστεί στις πρώτες θέσεις των πιο φιλικών πόλεων για το ποδήλατο, υιοθετώντας ένα µεγάλο πρόγραµµα ενοικίασης κοινόχρηστων ποδηλάτων που θα τεθεί σε λειτουργία το καλοκαίρι.
      Σύµφωνα µε τον σχεδιασµό που έχει γίνει, θα διατεθούν 10.000 ποδήλατα και θα δηµιουργηθούν 600 σταθµοί γύρω από το Μανχάταν και το Μπρούκλιν.
      Για την επιλογή των σηµείων που θα δηµιουργηθούν ο Οργανισµός Μεταφορών της Νέας Υόρκης ζήτησε τη βοήθεια των πολιτών και θα αποφασίσει αφού πρώτα εξετάσει τις προτάσεις τους.
      Η ετήσια εγγραφή στο σύστηµα κοινόχρηστων ποδηλάτων θα κοστίζει κάτι λιγότερο από 104 δολάρια που έχει η µηνιαία κάρτα του µετρό, ενώ οι συνδροµητές του συστήµατος θα µπορούν να χρησιµοποιούν τα ποδήλατα για 45 λεπτά την ηµέρα.

      Η γέφυρα και η ποιήτρια

      ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 19-04-12)


      Η γέφυρα και η ποιήτρια

      thumb
      Της Σίσσυς Παπαδάκη
      Περιμένοντας στο φανάρι λίγο πριν από την καινούργια πεζογέφυρα της Κηφισίας, αυτή που με τόση ψυχική γενναιοδωρία χάρισε η οικογένεια ενός παιδιού που σκοτώθηκε στο ίδιο σημείο για να περνούν πια από κει τα άλλα παιδιά χωρίς να κινδυνεύουν από τα αυτοκίνητα, το μάτι μου έπεσε τυχαία στην πινακίδα με τα ονόματα των κατασκευαστών της: αρχιτέκτονας, μηχανικός κ.λπ., κ.λπ., απαραίτητα για την κατασκευή ενός τέτοιου έργου και από κάτω «ποιήτρια σύμβουλος Ιουλίτα Ηλιοπούλου». Μα τι σημαίνει «ποιήτρια σύμβουλος» στην κατασκευή μιας γέφυρας; Πάνω στη γέφυρα δύο αφίσες με κολάζ και στίχους του Ελύτη, φαντάζομαι πως είναι η απάντηση στην απορία μου. Αυτά τα έργα, μάλλον, τα επέλεξε η σύμβουλος, η οποία υπήρξε η τελευταία σύντροφος του μεγάλου μας ποιητή. Μπροστά τους κάθε μέρα ολόφρεσκα λουλούδια πουποτέ δεν προλαβαίνουν να μαραθούν και σε αγγίζουν περισσότερο από τους στίχους που ειναι γραμμένοι από πάνω. Ακόμα και από εκείνους τους άλλους του Ελύτη «φυσάει και μεγαλώνει ο άλλος, ο θάνατος... φυσάει και μικραίνει ο κόσμος». Ο οποίος κόσμος δεν χρειάζεται να γράφει παντού αν είμαστε ή δεν είμαστε ποιήτριες.




       

      Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

      Στον δρόμο του Τζακ Κέρουακ

      ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 19-04-12)


      Στον δρόμο του Τζακ Κέρουακ

      thumb
      Της Χρυσούλας Παπαϊωάννου
      Η βίβλος των μπίτνικ «On the road», που κυκλοφόρησε πριν από 55 χρόνια (επιτέλους), μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Βάλτερ Σάλες και αναμένεται να μονοπωλήσει τα βλέμματα τον Μάιο στις Κάνες.
      Χάνεσαι στους τίτλους του προγράμματος του διασημότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ, των Κανών (16 έως 27 Μαΐου), που ανακοινώνεται σήμερα. Ανάμεσά τους, όμως, ξεχωρίζει η κινηματογραφική μεταφορά της βίβλου των μπίτνικ: του «On the road» του Τζακ Κέρουακ, με τον Βάλτερ Σάλες στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Η προσμονή για την ταινία είναι μεγάλη εδώ και δύο χρόνια που ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Και όπως ακριβώς οι ήρωες του βιβλίου, ο Σαλ Παραντάις και ο Ντιν Μοριάρτι, άλτερ έγκο του Τζακ Κέρουακ και του Νιλ Κάσιντι, εξακολουθούν να εμπνέουν τη μυθολογία μιας ζωής που εξελίσσεται στο περιθώριο της επίσημης πραγματικότητας και της αλήθειας των πολλών, έτσι και η ταινία επωμίστηκε μια αντίστοιχη μυθολογία: τη μεταφορά στο σινεμά μιας υπαρξιακής περιπέτειας δύο φίλων που ψάχνουν το νόημα της ζωής πάνω στην αμερικάνικη άσφαλτο με το βλέμμα στο ατίθασο σκηνικό της αμερικάνικης ενδοχώρας. Μπορεί ο Βάλτερ Σάλες να έχει γράψει στο κοντέρ σκηνοθεσίας… αρκετά χιλιόμετρα ως δημιουργός ενός σπουδαίου road movie, των «Ημερολογίων μοτοσυκλέτας», αλλά και τώρα θα αναμετρηθεί με ένα βιβλίο - σύμβολο, που παραμένει ατσαλάκωτο, χωρίς καμία ρυτίδα του χρόνου να υπονομεύει την οξυδέρκεια και την επαναστατικότητά του.
      Το τρέιλερ, πάντως, που κυκλοφορεί, μας έχει εξάψει την περιέργεια, γιατί έχει κάτι από την τρέλα του μπίτνικ. Τον ρόλο του Σαλ Παραντάις, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον συγγραφέα, παίζει ο Σαμ Ράιλι, ο οποίος είχε εντυπωσιάσει ως Ίαν Κέρτις στο «Control» του Άντον Κόρμπιν. Τον Ντιν Μοριάρτι – δηλαδή τον Νιλ Κάσιντι – τον άνθρωπο που υπήρξε ο ιθύνων νους της «αλήτικης» αναζήτησης και παρέσυρε τον Κέρουακ στο οδοιπορικό που θα άλλαζε την ιστορία της αμερικάνικης λογοτεχνίας, ερμηνεύει ο Γκάρετ Τζον Χέντλουντ (ο Πάτροκλος της «Τροίας»). Παίζουν ακόμα η Κρίστεν Στιούαρτ, η Κίρστεν Ντανστ, ο Βίγκο Μόρτενσεν, η Έιμι Άνταμς κ.ά.
      Επέλεξε τον Μπράντο
      Η σχέση του βιβλίου με την έβδομη τέχνη έχει περάσει από σαράντα κύματα. Πολλές φορές προορίστηκε το «On the road» για το κινηματογραφικό πανί, αλλά πάντα σε μια στροφή έχανε τον δρόμο. Ο ίδιος ο Κέρουακ επιθυμούσε διακαώς να δει το βιβλίο του να μεταμορφώνεται σε εικόνες, και είχε μάλιστα επιλέξει πρωταγωνιστή. Το 1957 έστειλε γράμμα στον Μάρλον Μπράντο, όπου του ζητούσε να παίξει τον Ντιν Μοριάρτι, ενώ ο Κέρουακ θα υποδυόταν τον εαυτό του. Του εξηγούσε λεπτομερώς πώς είχε φανταστεί την ταινία, με μία κάμερα τοποθετημένη σε ένα αμάξι να τραβάει όσα θα συζητούσαν οι δύο άντρες. Ο Μπράντο πάλι, γνωστός για τις ιδιοτροπίες και τον ντιβισμό του, δεν απάντησε ποτέ. Κρίμα. Θα ήταν ένας ρόλος που θα έγραφε ιστορία, ενώ θα βλέπαμε στο σινεμά τον Κέρουακ. Η Warner Bros προσέφερε 110.000 δολάρια για να αγοράσει τα δικαιώματα, αλλά ο ατζέντης του συγγραφέα δεν δέχτηκε, γιατί πόνταρε σε καλύτερη προσφορά, που τελικά δεν ήρθε.
      Την ταινία που θα δούμε (στις ελληνικές αίθουσες την επόμενη σεζόν) χρωστάμε στο ισχυρό όραμα του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Αγόρασε τα δικαιώματα ήδη από το 1979. Στα χέρια του, βέβαια, το βιβλίο πέρασε αρκετές περιπέτειες. Ο Κόπολα δεν έμενε ικανοποιημένος ούτε με τη δουλειά που έκαναν οι σεναριογράφοι που είχε προσλάβει, αλλά ούτε έβαλε μπροστά την προσωπική του φιλοδοξία να γυρίσει το «On the road» σε ασπρόμαυρο φιλμ με τον Ίθαν Χοκ και τον Μπραντ Πιτ. Πέρασαν και άλλοι υποψήφιοι σκηνοθέτες, όπως οι Τζόελ Σουμάχερ και Γκας Βαν Σαντ. Όταν ο Κόπολα είδε τα «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας» αποφάσισε ότι ο ίδιος θα κάνει την παραγωγή και ο Βάλτερ Σάλες τη σκηνοθεσία.
      Ναρκωτικά και μεθύσια
      Tο εγχείρημα είναι ούτως ή άλλως δύσκολο. Γιατί και η ταινία θα πρέπει να έχει στον πυρήνα της τον ήχο ενός τζαζ αυτοσχεδιασμού, όπως ακριβώς είναι το θρυλικό βιβλίο, που γράφτηκε σε ένα ρολό χαρτιού37 μέτρων, μέσα σε τρεις βδομάδες, από τον Κέρουακ, τον βιρτουόζο της γραφής. Τη βάφτισε στην ποίηση, τη βούτηξε στα ναρκωτικά, της εμφύσησε πνεύμα ελευθερίας, την πότισε με την ανάγκη αναζήτησης της ουσίας της ζωής. Και όλα αυτά σε μια εποχή που το αμερικάνικο όνειρο σε οδηγούσε σε πιο συμβατικούς στόχους, στη δημιουργία οικογένειας, στον πλουτισμό, στην καριέρα. Ο Κέρουακ, όμως, με το «On the road», απομακρύνθηκε από την πόλη και τον θόρυβο και αναζήτησε τις ευκαιρίες σε μια χιλιομετρική οδύσσεια που δεν είχε γεωγραφικό προορισμό.
      Ο Βάλτερ Σάλες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα έστειλε το καστ σε στρατόπεδο… μπίτνικ. Η εκπαίδευση περιλάμβανε καθημερινή ανάγνωση της λογοτεχνίας της μπιτ γενιάς, υπό την καθοδήγηση του βιογράφου του Κέρουακ, Τζέραλντ Νικόσια. Από τους ανθρώπους που διατηρούν επιφυλάξεις για την ταινία είναι η σύζυγος του Νιλ Κάσιντι, Καρολάιν (στην ταινία την υποδύεται η Κίρστεν Ντανστ), αλλά και ερωμένη του Κέρουακ. Στο πρόσφατο «Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης» προβλήθηκε το «Love always, Carolyn» όπου η Καρολάιν μιλάει για τη σχέση της με τους δύο άντρες. Πάντα υποστήριζε ότι τα μίντια έπλασαν τον μύθο τους και ότι ο Κέρουακ δυσανασχετούσε με την υπερβολική δημοσιότητα. Κάποια στιγμή οι σκηνοθέτες τη ρωτούν για την ταινία του Βάλτερ Σάλες, που δεν έχει δει. «Φοβάμαι ότι θα μιλάνε πάλι για τα ναρκωτικά, τα μεθύσια, και όλα αυτά. Αυτή ήταν μία μόνο πλευρά του Τζακ και του Νιλ», λέει. Είναι αλήθεια ότι ένας μύθος, όπως το «On the road», χωράει ακόμα περισσότερους

      ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Δ.Ο.Ε.




      Αθήνα 19/4/2012

      Προς
      Μ.Μ.Ε.
      Κοιν:
      Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε.



      ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

      ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΗΣ Δ.Ο.Ε. ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ



                  Πραγματοποιήθηκε σήμερα 19/4/2012 συνάντηση του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας  μετά από πρόσκληση του Υπουργού προς τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες. Το θέμα της συνάντησης ήταν η αξιολόγηση στην εκπαίδευση.

      Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. κατέθεσε τις θέσεις του κλάδου όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί από τα εκπαιδευτικά συνέδρια και τις Γενικές του Συνελεύσεις. Δήλωσε την κατηγορηματική αντίθεση των εκπαιδευτικών σε κάθε μορφή αξιολόγησης – χειραγώγησης – κατηγοριοποίησης,  η οποία θα οδηγεί σε απολύσεις, τιμωρία των εκπαιδευτικών και κατηγοριοποίηση των σχολείων.

      Σε κάθε τέτοια περίπτωση η αντίδραση του κλάδου των εκπαιδευτικών θα είναι τέτοια που όμοιά της δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν. Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. επανέλαβε τη θέση του για αξιολόγηση που θα έχει τα χαρακτηριστικά της ανατροφοδότησης και βελτίωσης του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού, που δε θα λειτουργεί τιμωρητικά και δε θα συνδέεται με τη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη.

       Η λογική των ποσοστώσεων είναι κατάφωρα άδικη, έχει σκοτεινά σημεία στην εφαρμογή της, είναι έξω από παιδαγωγικές αρχές και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

      Ο Υπουργός Παιδείας από την πλευρά του, διαβεβαίωσε πως οτιδήποτε κυκλοφορεί ως προσχέδιο Προεδρικού Διατάγματος ή έχει συνταχθεί στο παρελθόν δεν είναι σε γνώση της πολιτικής ηγεσίας ούτε τη δεσμεύει. Δήλωσε, πως είναι αναγκαία η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος, του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού, η οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα και δεν θα συνδέεται με απολύσεις. Ζήτησε να κατατεθούν οι προτάσεις της Δ.Ο.Ε. μέχρι τα μέσα Μαΐου και διαβεβαίωσε ότι ο διάλογος θα γίνει από μηδενική βάση.

      Το Δ.Σ. θα εξετάσει το θέμα σε επόμενη συνεδρίασή του και θα καθορίσει τη στάση του αναφορικά με την πρόταση του Υπουργού.

      Επίσης, στα πλαίσια της συνάντησης το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. ζήτησε να δοθεί άμεσα λύση στο ζήτημα που προέκυψε με το επίδομα θέσης των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.



      Από τη Δ.Ο.Ε.

      Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

      CATASTROIKA






      ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


      Στις 26 Απριλίου 2012 στις 20:00 το βράδυ (ξανα)κλείνουμε την τηλεόραση, για μια εναλλακτική ματιά στην ενημέρωση. Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν εκατομμύρια θεατές στο Ίντερνετ και μεταδόθηκε σε τηλεοπτικά δίκτυα από την Ιαπωνία μέχρι τη Λατινική Αμερική, παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή, με τίτλο CATASTROIKA, στην ιστοσελίδα www.catastroika.com

      Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

      Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.  

      Όπως και στο Debtocracy, βασικός παραγωγός της CATASTROIKA είναι οι θεατές που συνεισφέρουν οικονομικά αλλά και με ιδέες στη δημιουργία της. Το ντοκιμαντέρ θα είναι διαθέσιμο δωρεάν, χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Αρχεία υψηλής ανάλυσης θα διατίθενται για δωρεάν προβολές σε τηλεοπτικούς σταθμούς, κινηματογράφους αλλά και εκδηλώσεις.

      Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της CATASTROIKA υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, ενώ την επιστημονική επιμέλεια έχει ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Τη μουσική επένδυση του ντοκιμαντέρ προσφέρει το συγκρότημα Active Member και ο Ερμής Γεωργιάδης, ενώ το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου. Την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Infowar Productions και ο Θάνος Τσάντας.

      Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη διεύθυνση www.catastroika.com ή επικοινωνήστε μαζί μας στο +30 6945161147

      Χορηγοί επικοινωνίας: Ελληνοφρένεια, Unfollow, PolitesTV

      Είπαν για το Debtocracy:
      -Το ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε την Ελλάδα, Liberation
      -Tο καλύτερο φιλμ μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης που έγινε ποτέ, Guardian
      -Fahrenheit 911, An Inconvenient Truth, The Age of Stupid, Inside Job… Εάν υπήρχε βραβείο για την ταχύτητα αντίδρασης και τον άμεσο αντίχτυπο, θα το κέρδιζε το Debtocracy, La Vanguardia
      Press Release
      On April 26, 2012 at 20:00 let’s turn off the TV and turn to an alternative source of information. The creators of Debtocracy, a documentary viewed by millions of people around the world, present their new production, entitled CATASTROIKA, on the website www.catastroika.com

      The documentary uncovers the forthcoming results of the current sell-off of the Greek public assets, demanded in order to face the country’s enormous sovereign debt. Turning to the examples of London, Paris, Berlin, Moscow and Rome, CATASTROIKA predicts what will happen, if the model imposed in these areas is imported in a country under international financial tutelage.

      Slavoj Zizek, Naomi Klein, Luis Sepulveda, Ken Loach and Greg Palast talk about the austerity measures, the Greek government as well as the attack against Democracy on Europe, after the general spreading of the financial crisis. Academics and specialists like Dani Rodrik, Alex Callinicos, Ben Fine, Costas Douzinas, Dean Baker and Aditya Chakrabortty present unknown aspects of the privatization programs in Greece and abroad.

      Just like Debtocracy, CATASTROIKA is co-produced by the public, which contributed both financially and with ideas to its creation. The documentary will be available free of charge, under creative commons license. High-resolution files will be available for TV and cinema broadcasts in various languages.

      The journalists Aris Chatzistefanou and Katerina Kitidi are responsible for writing and directing the documentary, while Leonidas Vatikiotis undertook its scientific editing. Active Member and Ermis Georgiadis created the soundtrack of CATASTROIKA, while the editing was made by Aris Triantafyllou. Infowar Productions and Thanos Tsantas are responsible for producing the film.

      For more information, please visit www.catastroika.com or contact us at +306945161147.

      Comments on Debtocracy:     
      -Debtocracy: the documentary which fascinates Greeks, Liberation
      -The best film of Marxian economic analysis yet produced, The Guardian
      -Fahrenheit 911, An Inconvenient Truth, The Age of Stupid, Inside job […] If therewere a prize for the quick response and immediate impact, Debtocracy would win it, La Vanguardia

      Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

      ΜΕ "ΟΔΗΓΙΑ" ΤΟΥ ΟΟΣΑ ΑΥΞΗΣΗ ΩΡΑΡΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

      Του Χρήστου Κάτσικα

      ΜΕ "ΟΔΗΓΙΑ" ΤΟΥ ΟΟΣΑ
      ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΑΥΞΗΣΗ ΩΡΑΡΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

      Επιχείρηση αύξησης του ωραρίου των εκπαιδευτικών
      ως όχημα για τις απολύσεις
      Τα δυο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν συμφωνήσει για την αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών και επιτελείς του Υπουργείου Παιδείας και στην Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στην Κυβέρνηση Παπαδήμου έχουν ήδη επεξεργαστεί ένα σχέδιο αύξησης του ωραρίου των εκπαιδευτικών το οποίο "πατάει" πάνω στις οδηγίες του ΟΟΣΑ.
      Το σχέδιο αυτό βρίσκεται στα συρτάρια του Υπουργείου Παιδείας και αναμένεται η κατάλληλη στιγμή για να παρουσιαστεί μετά τις εκλογές όποτε κριθεί ότι η συγκυρία είναι κατάλληλη. Η «αναμόρφωση του ωραρίου των εκπαιδευτικών» αποτελεί το επόμενο βήμα της καθιέρωσης, από το φθινόπωρο που μας πέρασε, του πλήρους οκταώρου στο στενό δημόσιο τομέα και την απογευματινή λειτουργία υπηρεσιών αιχμής, όπως εφορίες, πολεοδομίες και ασφαλιστικά ταμεία (Κατ’ εφαρμογή του άρθρου 41 του ν. 3979/2011 - ΦΕΚ Α’138 ).
      Ας δούμε όμως τα πράγματα με μια σειρά.
      Στις 2 Αυγούστου του 2011 στην Αθήνα ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ Angel Gurría («Σύμβουλος της κυβέρνησης μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ» σύμφωνα με προσφώνηση του τότε Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης κ. Ε. Βενιζέλου) σε κοινή συνέντευξη Τύπου με υπουργούς της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, παρουσίασε την «Έκθεση» του Οργανισμού για την «ελληνική οικονομία». Στη συνάντηση της υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΟΣΑ, Angel Gurría παραδόθηκε στην υπουργό η μελέτη που διεξήγαγε ο ΟΟΣΑ «Καλύτερες Επιδόσεις και Επιτυχείς Μεταρρυθμίσεις στην Εκπαίδευση, Προτάσεις για την Εκπαιδευτική Πολιτική στην Ελλάδα», για την αναβάθμιση της ποιότητας και την καλύτερη αποδοτικότητα της Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα.


      Στη μελέτη που διεξήγαγε ο ΟΟΣΑ για την κατάσταση της Εκπαίδευσης στην Ελλάδα τονίζεται μεταξύ άλλων πως «οι καθηγητές δουλεύουν λιγότερο συγκριτικά με τον μέσο όρο της Ευρώπης» και ότι «το κόστος ανά μαθητή στην Ελλάδα είναι υψηλό. Και αυτό εξαιτίας κυρίως της αναλογίας μαθητών - εκπαιδευτικών αφού ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 14,4, όταν στην Ελλάδα (στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση) είναι 10,1 μαθητές ανά δάσκαλο».
      Ο ΟΟΣΑ είναι σαφής και κάνει και συγκεκριμένη πρόταση: "Η Ελλάδα θα πρέπει να αυξήσει την εβδομαδιαία υποχρεωτική διδασκαλία κατά μέσο όρο τέσσερις με πέντε ώρες για να φτάσει το μέσο όρο του ΟΑΣΑ. Οι αλλαγές θα πρέπει να εστιάζουν στην αύξηση του ωραρίου των πιο έμπειρων και πιο καλά προετοιμασμένων εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση".
      Στοιχειώδη γνώση να έχει κάποιος από την ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης και από τις εκπαιδευτικές πολιτικές καταλαβαίνει τι σημαίνουν οι προτροπές αυτές του «αθώου» και «ουδέτερου» αυτού Οργανισμού που χρόνια τώρα πασχίζει να προσαρμόσει την εκπαίδευση και την εργατική δύναμη στις «νέες συνθήκες», κοντολογίς, στην ευελιξία, αποδοτικότητα, ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα, απασχολησιμότητα, κόστος, κλπ, αλλά και να τις αναπτύξει, να τις τυποποιήσει περισσότερο, να τις μετρήσει και να τις ελέγξει, ώστε να διαμορφώσει το σημερινό εργαζόμενο: με εργασιακές προδιαγραφές 19ου αιώνα και παραγωγικές δυνάμεις 21ου αιώνα!
      ΜΕΘΟΔΙΚΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ
      Η κυρίαρχη πολιτική οικοδομεί την πολιτική της επιχειρηματολογία κατηγορώντας το κράτος πρόνοιας ως «υπερφορτωμένο κράτος», ως «γραφειοκρατικό παραλογισμό», ως «ελέφαντα» που ισοπεδώνει τις «ζωτικές δυνάμεις» της κοινωνίας, δηλαδή το Σύνδεσμο Βιομηχάνων, κάτω από το βάρος τους κόστους του. Μισθοί, κοινωνική ασφάλεια, συντάξεις, δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία, προστασία της μητρότητας, όλα αυτά τα στοιχεία που διασφαλίζουν τους όρους της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ανθρώπων και της προαγωγής του πολιτισμού είναι «βαρίδια» στα πόδια της νέας «ιεράς συμμαχίας». Αναπτύσσεται μια πολιτική ορολογία που μοιάζει με τη «λιποδιάλυση» που υπόσχονται τα ινστιτούτα αδυνατίσματος. Μόνο που το «λίπος» που πρέπει να «καεί» στην προκειμένη περίπτωση είναι οι κατακτήσεις των δυνάμεων της εργασίας.
      Είναι φανερό ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας έχει πάρει εδώ και αρκετό καιρό τις αποφάσεις της για ένα πολύ σημαντικό θέμα οι οποίες αν υλοποιηθούν δίνουν ένα ακόμη συντριπτικό χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις στο χώρο του δημόσιου σχολείου: Πρόκειται για το μηδενισμό των προσλήψεων, τον περιορισμό του αριθμού των σχολικών μονάδων, την αύξηση των μαθητών στο τμήμα και βεβαίως την αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών. Ήδη έχει κάνει τα πρώτα βήματα με τη μείωση των προσλήψεων τα δυο τελευταία χρόνια (από 6-7.000 μόνιμες προσλήψεις εκπαιδευτικών το χρόνο, το 2010 επέβαλε 2.850 προσλήψεις και το 2011 μόλις 600 περίπου), με τον περιορισμό των σχολικών μονάδων (με 1100 περίπου σχολεία λιγότερα ξεκίνησε η σχολική χρονιά 2011/12 και έπεται συνέχεια τα επόμενα χρόνια) και με την αύξηση του αριθμού μαθητών στο τμήμα.
      Κάθε πόλεμος αρχίζει με τα λόγια και το υπουργείο Παιδείας έχει συμπληρώσει πολλά ένσημα στην προσπάθειά του να πείσει την κοινή γνώμη ότι οι εκπαιδευτικοί εργάζονται εξαιρετικά λίγες ώρες. Περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να παρουσιάσει με επικοινωνιακή μαεστρία τις «οδηγίες» του ΟΟΣΑ σαν μια αναμφισβήτητη «ιατρική γνωμάτευση» για τη σωτηρία της εκπαίδευσης στη χώρα μας. Σε ένα περιβάλλον που εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν καταδικαστεί να εργάζονται με αυξημένο και ελαστικό ωράριο, σε μια περίοδο που το οκτάωρο για τον ιδιωτικό τομέα έχει γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο, τα τσακάλια της ενημέρωσης της υποταγής, δεν χρειάζεται να κάνουν μεγάλη προσπάθεια για να διαμορφώσουν μια κοινή γνώμη που, σε στιγμές κρίσης, χαλαρώνει με το "κάψιμο της καλύβας του γείτονα".
      Ας μην υπάρχει καμιά αμφιβολία. Τα βήματα ήδη ακούγονται, οι σκιές αρχίζουν να προβάλλουν. Μόνο οι υπάλληλοι της συναίνεσης, οι κατασκευαστές του εφικτού και οι θεατές της ζωής δεν ακούνε και δεν βλέπουν ή κάνουν ότι δεν ακούν και ότι δεν βλέπουν.
      «Κατασκευάζουν» βήμα-βήμα την εργασιακή εφεδρεία την απόλυση χιλιάδων εκπαιδευτικών ως τμήμα της μείωσης του δημοσίου τομέα. Οργανώνουν, με αριστοτεχνικό τρόπο, τον ακρωτηριασμό. Έτσι που να ξεσπάσει με τη φυσικότητα της βροχής που ακολουθεί τις αστραπές και τους κεραυνούς. Γιατί όσοι έχουν τα μάτια να δουν και το θάρρος και την τιμιότητα να πιστέψουν στα μάτια τους μπορούν να καταλάβουν πολύ καλά πως παίζεται το παιχνίδι με τους αμείλικτους αριθμούς: Ένα δίωρο ή ένα τρίωρο επιπλέον π.χ για τους 80.000 καθηγητές σημαίνει 8-10.000 καθηγητές περίσσευμα!
      Ήδη τα πρώτα βήματα έχουν γίνει και έχει σημασία να τα θυμίσουμε:
      1. Αφενός με την Εγκύκλιό με τίτλο "Διαχείριση πλεονάζοντος εκπαιδευτικού δυναμικού" (βλέπε
      http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=44301), το Υπουργείο Παιδείας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μετατρέψει τους 180.000 εκπαιδευτικούς σε λάστιχο. Οι επιτελείς του Υπουργείου Παιδείας, ως νονοί μιας διεστραμμένης αλλοίωσης των εννοιών και των λέξεων, με σημαία «την ορθολογική διαχείριση, την εξασφάλιση της πληρότητας των σχολικών μονάδων σε εκπαιδευτικό δυναμικό και την απρόσκοπτη και άρτια λειτουργία αυτών», μπορούν να αλλάξουν το εργασιακό καθεστώς των μόνιμων και των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.
      Η εγκύκλιος προβλέπει τρία... δρομολόγια. Το πρώτο είναι να αποσπαστεί σε άλλη σχολική μονάδα μένοντας εντός των ορίων του νομού όπου υπηρετεί. Το δεύτερο δρομολόγιο είναι να πάει σε σχολική μονάδα "άλλου Περιφερειακού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της ίδιας περιφερειακής διεύθυνσης". Αυτό σημαίνει ότι αλλάζει νομό με ότι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή του και τη ζωή της οικογένειάς του. Την απόφαση για τις περιπτώσεις αυτές λαμβάνει ο περιφερειάρχης εκπαίδευσης μετά από πρόταση του ανώτερου περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου. Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Να πάρει "φύλλο πορείας" έξω από τα όρια της περιφέρειας και να μετακινηθεί από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη.
      Στη γραμματική και το συντακτικό της εκπαίδευσης την εποχή των μνημονίων, το τσάκισμα της ζωής ενός ανθρώπου και της οικογένειάς του ονομάζεται απόσπαση «σε περιοχή μετάθεσης άλλης περιφερειακής διεύθυνσης»! Τη μοίρα αυτών που θα εξαναγκαστούν να αλλάξουν τόπο διαμονής ή, αν έχουν οικογένεια, να μπουν στην περιπέτεια των δύο σπιτιών, θα την αποφασίζει η ίδια η υπουργός, μετά από πρόταση του αρμόδιου ανώτερου περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου.
      2. Αφετέρου, το προσχέδιο με τον εύηχο τίτλο «Οργάνωση των Περιφερειακών Υπηρεσιών Διοίκησης της Εκπαίδευσης – Πρώτα ο μαθητής – Πρώτα η σχολική μονάδα – Νέα Διοίκηση για το Νέο Σχολείο», το οποίο το υπουργείο Παιδείας δημοσιοποίησε πριν από λίγους μήνες (στα πλαίσια της προσαρμογής της σχολικής εκπαίδευσης στη νέα «καλλικρατική» δομή της δημόσιας διοίκησης, δηλαδή της προσαρμογής των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών στις επιταγές του Μνημόνιου και των περικοπών), προβλέπει ότι «σε περίπτωση απουσίας εκπαιδευτικού η αναπλήρωση στα διδακτικά του καθήκοντα γίνεται με εντολή του διευθυντή από εκπαιδευτικό της ίδιας σχολικής μονάδας, κατά προτίμηση της ίδιας ή συναφούς ειδικότητας, που έχει κενό στο ημερήσιο διδακτικό ωράριο εργασίας του. Η άρνηση συμμόρφωσης στο ανωτέρω εκπαιδευτικό καθήκον συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα»(Άρθρο 18).


      ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ
      Οι εκπαιδευτικοί, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι, σε λίγο δεν θα έχουν να χάσουν τίποτε πέρα από τις αλυσίδες τους. Βρίσκονται σε ένα σταυροδρόμι. Ή θα πάρουν το δρόμο του ανυποχώρητου, σκληρού και παρατεταμένου αγώνα και της ελπίδας ή θα βρεθούν κυριολεκτικά στο δρόμο. Όχι χωριστά ούτε υποταγμένα. Χέρι χέρι με τους μαθητές, τους φοιτητές, τους γονείς, τους εργαζόμενους, όλους όσους παράγουν τον κοινωνικό πλούτο και απολαμβάνουν τη στέρηση. Η επιστροφή στα σωματεία είναι ζήτημα ζωής. Η συντριβή των υποταγμένων ηγεσιών των σωματείων είναι απαραίτητο στοιχείο της νίκης.




      Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

      100 τεύχη «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»

      Κυκλοφορεί το Νέο Τεύχος Νο 100 του περιοδικού

      100 τεύχη «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»

      Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 τευχών των «Αντιτετραδίων της Εκπαίδευσης», η Συντακτική Επιτροπή, με την πολύτιμη συνδρομή φίλων και συναγωνιστών, προχωρούν με μεθοδικότητα στην ανασυγκρότηση της επίσημης ηλεκτρονικής σελίδας του περιοδικού.
      Σε πρώτη φάση, στη διεύθυνση www.antitetradia.gr, ο επισκέπτης μπορεί να αναζητήσει τον «Οδηγό» των Αντιτετραδίων (τεύχος 94) σε μορφή «excel». Το αρχείο αυτό περιέχει πληροφορίες σχετικές
      α) με το χρόνο έκδοσης ενός-εκάστου τεύχους των Αντιτετραδίων
      β) με τα άρθρα που αυτό εμπεριέχει
      γ) με την έκταση των άρθρων
      δ) με τους συντάκτες τους, και
      ε) με το περιεχόμενο των άρθρων.
      Παράλληλα, η Συντακτική Επιτροπή των Αντιτετραδίων δρομολογεί και την ηλεκτρονική ανάρτηση όλων των τευχών του περιοδικού: δημιουργείται έτσι μια ψηφιακή κιβωτός δεδομένων, μέσω της οποίας μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την ιστορική διαδρομή της εκπαιδευτικής και εκδοτικής προσπάθειας, τις συγκεκριμένες θέσεις τις οποίες τα Αντιτετράδια διατύπωσαν σε καιρούς χαλεπούς για την παιδεία του τόπου, τις προτάσεις που κατατέθηκαν για την ανάσχεση του εκπαιδευτικού κατήφορου. Αρχικά θα αναρτηθούν ψηφιοποιημένα τα 21 ιστορικά, πρώτα τεύχη των Αντιτετραδίων, καθώς και αρκετά από τα τεύχη των τελευταίων ετών.
      Εκτιμούμε ότι η συνδυασμένη χρήση του Οδηγού με το Αρχείο των Αντιτετραδίων θα μπορέσει να βοηθήσει τους αναγνώστες της ηλεκτρονικής σελίδας να εντοπίζουν εύκολα, άμεσα, ανέξοδα, οποιοδήποτε άρθρο τους ενδιαφέρει από έναν πλούσιο κατάλογο εκατοντάδων κειμένων και δεκάδων συντακτών.
      Η σελίδα www.antitetradia.gr φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν πυρήνα πληροφόρησης και θεωρητικού εξοπλισμού (για τα προβλήματα της παιδείας ειδικά, και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα), και όχι ένα ακόμη γραφειοκρατικό, μουσειακό -με την κακή έννοια- αρχείο πεπραγμένων.
      Με την έκδοση του επετειακού 100ου τεύχους των Αντιτετραδίων ενεργοποιείται και η δοκιμαστική, πρώτη περίοδος τής ανασυγκροτημένης ηλεκτρονικής σελίδας του περιοδικού.