ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Θέμα: Ιατρικές εξετάσεις μαθητών



Αρ. Πρωτ:1125

Αθήνα 30/5/2012

Προς
1.  τον Υπουργό Υγείας
     κ. Χρήστο Κίττα.
2. την Υπουργό Παιδείας
     κ. Αγγελική-Ευφροσύνη Κιάου
Κοιν:
1. Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε.
2. Μ.Μ.Ε.




 Θέμα: Ιατρικές εξετάσεις μαθητών


Κύριοι Υπουργοί,

            Στις δύσκολες στιγμές που περνούν οι εργαζόμενοι όλης της χώρας, τα αγαθά της Παιδείας και της Υγείας πρέπει να διατηρήσουν το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους, αν θέλουμε ως κοινωνία να έχουμε τη δυνατότητα δημιουργίας σοβαρών προϋποθέσεων εξόδου από την κρίση. Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς 2012-2013 θα πρέπει να γίνει με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις και χωρίς να δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα στους Έλληνες πολίτες.

            Είναι γνωστό πως η παρουσία των μαθητών στις σχολικές αίθουσες συνδέεται με μια σειρά ιατρικών δικαιολογητικών (καρδιολόγος, οφθαλμίατρος, οδοντίατρος) τόσο για την πρώτη εγγραφή στο σχολείο, όσο και για τις υπόλοιπες τάξεις.

            Με δεδομένο τον όγκο των εξετάσεων που πρέπει να πραγματοποιηθούν, αλλά και την ελλιπέστατη έως ανύπαρκτη στελέχωση των υπηρεσιών του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. στις περισσότερες περιοχές της χώρας, οι γονείς ταλαιπωρούνται  και αναγκάζονται να πληρώσουν, προκειμένου να εξασφαλίσουν τις προϋποθέσεις να φοιτήσουν τα παιδιά τους στο δημόσιο  σχολείο. Κάτι τέτοιο όπως αντιλαμβάνεστε δεν μπορεί να το αντέξει η ελληνική οικογένεια.

            Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. ζητά να αναλάβετε όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες ώστε το σύνολο των μαθητών της χώρας να εξεταστεί από τις υπηρεσίες  του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας χωρίς καμιά απολύτως οικονομική επιβάρυνση. Είναι αναγκαίο να προβλεφθούν ημέρες και ώρες στις οποίες οι γονείς θα πηγαίνουν τα παιδιά τους για τον απαιτούμενο ιατρικό έλεγχο.

            Δεν θα πρέπει να υπάρχει  μαθητής ή μαθήτρια που για οικονομικούς λόγους δεν θα εξεταστεί από γιατρούς. Το αγαθό της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαπραγμάτευτο.




Θόδωρος Αγγελόπουλος: In Memoriam

Θόδωρος Αγγελόπουλος: In Memoriam


Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/05/2012
    Aφιερωμένη στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που, "μέσα από ένα αδιαπραγμάτευτο προσωπικό ύφος και μια υψηλή αισθητική εικόνων απελευθέρωσε την κινηματογραφική αφήγηση από το μελόδραμα και τις ρομαντικές εξιδανικεύσεις και ανέδειξε την πραγματικότητα ως δυναμική αφετηρία επίγνωσης και ανατροπής", είναι η αποψινή εκδήλωση (7 μ.μ.) με την οποία το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο του Megaron Plus, τιμά τον σπουδαίο Έλληνα σκηνοθέτη ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από λίγο καιρό.
    Για τις ταινίες και το μεγάλο ταξίδι του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην ελληνική ιστορία θα μιλήσουν: ο ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αντώνης Λιάκος, η διδάκτωρ Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και συγγραφέας Αιμιλία Καραλή, η αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Ειρήνη Στάθη και ο ομότιμος καθηγητής της Αρχαίας Κλασικής Φιλολογίας Δημήτρης Μαρωνίτης. Τους ομιλητές θα συντονίσει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος.
    Το αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο περιέχει επίσης μια δική του ερωτική επιστολή προς την πόλη του, «μια γέρικη πόλη τεσσάρων χιλιάδων χρόνων», όπως λέει ο ίδιος, την τηλεοπτική ταινία «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη», φτιαγμένη το 1983 για τη δημόσια τηλεόραση και την Trans World Film. Στο διάρκειας 43' φιλμ που φέρει την υπογραφή του μεγάλου Έλληνα δημιουργού περιλαμβάνονται, στη σκηνοθεσία και το σενάριο, αποσπάσματα από τις ταινίες "Ο θίασος", "Οι κυνηγοί" και "Ο Μεγαλέξαντρος". Η φωτογραφία είναι του Γιώργου Αρβανίτη, ενώ ακούγονται κείμενα του Κώστα Ταχτσή, ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη και του Τάσου Λειβαδίτη και μουσικά θέματα των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Λουκιανού Κηλαηδόνη και Διονύση Σαββόπουλου. Θα μεταδοθεί επίσης βιντεοσκοπημένο μήνυμα του προέδρου του φεστιβάλ των Καννών, Ζιλ Ζακόμπ. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.
    Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας, η διανομή των οποίων αρχίζει στις 5.30 μ.μ.

    Ένας κρεμάστηκε, ο άλλος πήδηξε από την ταράτσα!

    Ένας κρεμάστηκε, ο άλλος πήδηξε από την ταράτσα!



    Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/05/2012
    Ένας ακόμη άνδρας πλήρωσε χθες με τη ζωή του το αντίτιμο της οικονομικής εξαθλίωσης. “Δυο βήματα” από το σπίτι του, στο πάρκο του Αγίου Φίλιππα στη Νίκαια, επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή του, αφήνοντας σημείωμα στο οποίο αποτύπωνε το μέγεθος της απόγνωσής του.
    Ήταν μόλις 61 χρόνων, πατέρας δύο παιδιών και άνεργος. Ξημερώματα πήρε τα εργαλεία και τη φόρμα του λες και πήγαινε κανονικά στη δουλειά. Λίγο πριν τις 7 το πρωί, περαστικοί από το πάρκο αντίκρισαν το τραγικό θέαμα, ενημέρωσαν την αστυνομία και το ασθενοφόρο. Οι διασώστες διαπίστωσαν απλώς τον θάνατό του, ο κόσμος αποχώρησε απ' το σημείο κάνοντας λόγο για τον θάνατο της χώρας...

    Στα Χανιά
    Ένας 30χρονος άντρας αυτοκτόνησε στα Χανιά πέφτοντας από τον 5ο όροφο του νοσοκομείου Χανίων στις 9.30 το πρωί, μπροστά στα μάτια της γυναίκας του. Ο αυτόχειρας πριν από μία εβδομάδα είχε απολυθεί από τη δουλειά του και είχε πάει στο νοσοκομείο, μαζί με τη γυναίκα του, για να επισκεφθεί ένα συγγενικό του πρόσωπο που νοσηλευόταν στο ίδρυμα. Ενώ ο συγγενής του ήταν στο χειρουργείο, ο αυτόχειρας με τη γυναίκα του βγήκαν στο μπαλκόνι του 5ου ορόφου.

    Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ο άνδρας ήταν αρκετά νευρικός, αλλά κανείς δεν περίμενε ότι ξαφνικά θα πηδούσε από το στηθαίο στο κενό μπροστά στα μάτια της συζύγου του και των άλλων επισκεπτών.

    Χρυσός Φοίνικας για την "Αγάπη" του Χάνεκε

    Χρυσός Φοίνικας για την "Αγάπη" του Χάνεκε


    Τερζής Κ.
    Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/05/2012
      «Ευρωπαϊκός» ήταν ο Χρυσός Φοίνικας, όπως είχαμε προβλέψει, καθώς η «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε, με πρωταγωνιστές τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν, την Εμανουέλ Ριβά και την Ιζαμπέλ Ιπέρ, ήταν ο μεγάλος νικητής του 65ου Φεστιβάλ των Καννών.
      Ο Χάνεκε με αυτή την ταινία καθιερώνεται πια στις κορυφαίες θέσεις του παγκόσμιου κινηματογράφου, και η βράβευση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το κοινό στην αίθουσα των Καννών -θυμίζουμε πως είναι ο δεύτερος Χρυσός Φοίνικας που κερδίζει ο Χάνεκε, μετά τη «Λευκή κορδέλα» το 2009. Το Μεγάλο Βραβείο της κριτικής επιτροπής δόθηκε στον Ιταλό Ματέο Γκαρόνε για το «Reality», παρά το γεγονός ότι ήταν από τις πιο μέτριες ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος -πιθανότατα εδώ έπαιξε ρόλο η παρουσία του Νάνι Μορέτι στην προεδρία της κριτικής επιτροπής. Το βραβείο της επιτροπής πήγε στον Κεν Λόουτς για το «Angel's Share», μια ευχάριστη κωμωδία με κοινωνικό μήνυμα. Ο Κεν Λόουτς παρέλαβε το βραβείο χαμογελαστός, όπως πάντα, δηλώνοντας τη συμπαράστασή στους λαούς που αντιστέκονται στα προγράμματα λιτότητας...
      Το βραβείο σκηνοθεσίας δόθηκε στον Μεξικανό Κάρλος Ρεϊγάδας για το «Post Tenebras Lux» -μάλλον η χειρότερη επιλογή της κριτικής επιτροπής, που επέλεξε να βραβεύσει τη φορμαλιστική επιδειξιομανία ενός σκηνοθέτη που στα πρώτα του βήματα είχε δημιουργήσει πολλές ελπίδες. Το βραβείο σεναρίου κέρδισε ο Ρουμάνος Κριστιάν Μουντζίου για την ταινία του «Πέρα από τους λόφους», που διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο μοναστήρι, και περιγράφει τα «πάθη της ψυχής» δύο νεαρών κοριτσιών. Ο Μουντζίου ευχαρίστησε την επιτροπή και πρόσθεσε ότι «πρόκειται για αληθινή ιστορία, μοιράζομαι το βραβείο με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της».
      Το βραβείο γυναικείας ερμηνείας δόθηκε εξ ημισείας στις δύο νεαρές πρωταγωνίστριες της ταινίας του Μουντζίου, Κοσμίνα Στράταν και Κριστίνα Φλουτούρ, που ανέβηκαν στην σκηνή ξαφνιασμένες και ευχαρίστησαν το φεστιβάλ, την κριτική επιτροπή και τον σκηνοθέτη τους. «Μόλις κατεβήκαμε από το αεροπλάνο. Αυτό που ζούμε είναι απίστευτο!» είπαν συγκινημένες.
      Το βραβείο ανδρικής ερμηνείας κέρδισε το φαβορί Μαντς Μίκελσεν για το «Κυνήγι» του Τόμας Βίντερμπεργκ, που αποτυπώνει τη μαζική υστερία μιας κοινότητας εναντίον ενός νεαρού παιδαγωγού που κατηγορείται άδικα για παιδοφιλία.
      Η Χρυσή Κάμερα (Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη από όλα τα προγράμματα του Φεστιβάλ) δόθηκε στον Μπεν Ζάιτλιν για το «Βeasts of the Southern Wild», μια αμερικανική ανεξάρτητη παραγωγή που είχε εντυπωσιάσει στο Φεστιβάλ του Sundance.
      Ο Χρυσός Φοίνικας για την καλύτερη μικρού μήκους ταινία δόθηκε στον Τούρκο Ρεζάν Γεσιλμπάς για το φιλμ «Silent».

      Γκύντερ Γκρας: Αλληλεγγύη με ένα ποίημα

      Γκύντερ Γκρας: Αλληλεγγύη με ένα ποίημα


      Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/05/2012
      Η πρώτη απόπειρα του Γκύντερ Γκρας να παρέμβει πολιτικά μέσα από τη δημοσίευση ενός ποιήματός του αναφορικά με το Ισραήλ ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, κυρίως από το εβραϊκό κράτος, αλλά και από την ίδια τη γερμανική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ο Γερμανός συγγραφέας να βρεθεί κατηγορούμενος για αντισημιτισμό.
      Όμως ο νομπελίστας συγγραφέας δεν πτοήθηκε και επανέλαβε την πολιτική του χειρονομία, δημοσιεύοντας στο σαββατιάτικο φύλλο της εφημερίδας Sueddeutschen Zeitung ένα ποίημα με το οποίο εκφράζει την απογοήτευσή του για τη στάση της πατρίδας του απέναντι στην Ελλάδα, το οποίο τιτλοφορείται "Η ντροπή της Ευρώπης".
      Αυτή τη φορά ο Γκύντερ Γκρας δεν αντιμετωπίστηκε με διαμαρτυρίες, αλλά με έναν τρόπο πιο ύπουλο, που επιδίωκε να υποσκάψει το κύρος του: η καθ' όλα σοβαρή Frankfurter Allgemeine Zeitung δημοσίευσε την "πληροφορία" ότι το ποίημα του Γκρας ήταν μια "φάρσα" που σκάρωσε το σατιρικό περιοδικό Titanic, και μάλιστα συνθέτοντας τυχαίες φράσεις από το Διαδίκτυο, χαρακτηρίζοντας το αποτέλεσμα «πολύ ανόητο και απίστευτο».
      Το ψέμα όμως έχει κοντά ποδάρια: ο ίδιος ο συγγραφέας επιβεβαίωσε την πατρότητα του ποιήματος, χαρακτηρίζοντας το δημοσίευμα της FAZ "κακόβουλο", το οποίο δείχνει απλώς "τα χαμηλό επίπεδο" της εφημερίδας. Φαίνεται όμως ότι κάποιοι στη Γερμανία δεν ξεχνούν την τακτική "όσο μεγαλύτερο το ψεύδος, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να γίνει πιστευτό".
      Το ποίημα του Γκύντερ Γκρας με τίτλο "Η ντροπή της Ευρώπης" μετέφρασαν "εν θερμώ" από τα γερμανικά, μόλις μερικές ώρες μετά τη δημοσίευσή του, ο ποιητής Γιάννης Ευθυμιάδης και η μεταφράστρια Σοφία Γεωργαλλίδη:

      "Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δεν συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
      κι απομακρύνεσαι απ' τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.
      Ο,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
      τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.

      Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα
      εκείνη
      που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

      Στη φτώχεια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
      τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

      Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την
      ευλογημένη με νησιά
      στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

      Καμιά ανοχή πλέον δεν δείχνεις στη χώρα που
      οι συνταγματάρχες
      υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.

      Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως
      έχοντας αυτή το δίκιο
      ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

      Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί - σ' όλη τη χώρα
      πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ' είχε φιλοξενήσει.

      Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ' τη χώρα,
      στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

      Πιες, επιτέλους, πιες, κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
      μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

      Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
      θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.
      Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
      δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει

      Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

      Η πορεία των 35000 διαδηλωτών Frankfurt, 16-19 Μαϊου 2012


      Οι λαοί πολιορκούν το χρηματιστηριακό κέντρο της ΕΕ

      Blockupy Frankfurt, 16-19 Μαϊου 2012

      Από τον Δρόμο

      Η πορεία των 35000 διαδηλωτών, η μεγαλύτερη στην πόλη της Φρανκφούρτης εδώ και δεκαετίες, το περασμένο Σαββάτο 19/5, ήταν το απαύγασμα των τεσσάρων ημερών του blockupy και η καλύτερη απάντηση σε μία πρωτοφανούς μεγέθους επιχείρηση τρομοκράτησης με την καθολική απαγόρευση, από κυβέρνηση, δήμο και αστυνομία, κάθε εκδήλωσης διαμαρτυρίας.

      Η οργάνωση τoυ blockupy (block και occupy – μπλόκο και κατάληψη) του χρηματιστηριακού κέντρου της Φρανκφούρτης, που φιλοξενεί το χρηματιστήριο, την έδρα της ΕΚΤ, της Γερμανικής Τράπεζας και πολλών μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών, είχε αρχίσει από τον Ιανουάριο. Στόχος ήταν η πραγματοποίηση μίας πανευρωπαϊκής συνάντησης δράσεων που καλούσαν “να ξεσηκωθούμε ενάντια στην Τρόικα και στην δικτατορία των χρηματιστηριακών αγορών” για “παγκόσμια αλληλεγγύη και πραγματική δημοκρατία τώρα!” Η πρωτοβουλία της διοργάνωσης ανήκει στην Παρεμβατική Αριστερά, ένα δίκτυο της κινηματικής και αυτόνομης αριστεράς στην Γερμανία στο οποίο συμμετέχουν και τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια του Die Linke (Κόμμα της Αριστεράς) και της Attac, και αγκαλιάστηκε και από το γερμανικό Οccupy. Παρά το γεγονός ότι η πρόσκληση απευθύνθηκε προς τα γερμανικά συνδικάτα, μόνο αυτό των δασκάλων συμμετείχε και υποστήριξε το blockupy, αναλαμβάνοντας σε πολλές περιπτώσεις και την νομική ευθύνη για αυτό. Επίσης η νεολαία της DGB (αντίστοιχης ΓΣΕΕ) παραχώρησε τον χώρο της σαν ένα από τα δύο κέντρα της διοργάνωσης – το άλλο ήταν το κτίριο του φοιτητικού συλλόγου του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης.

      Η κινητοποίηση όντως επεκτάθηκε και εκτός Γερμανίας με πιο σημαντική την δραστηριοποίηση του ιταλικού κινήματος και τη δημιουργία του δικτύου Rise Up! που ένωσε μία πληθώρα δυνάμεων και κοινωνικών κέντρων για την προπαγάνδιση του blockupy στην Ιταλία και την διοργάνωση της πολυπληθούς ιταλικής παρουσίας στην Φρανκφούρτη. Έντονη παρουσία είχαν επίσης οι Ισπανοί indignados με το Μ15, οργανώσεις από την Σκανδιναβία, την Τυνησία, την κεντρική Ευρώπη, ενώ από την Ελλάδα σε όλες τις διαδικασίες και από την αρχή συμμετείχε ενεργά το δίκτυο εργαζομένων και ανέργων Δικαίωμα, ενώ στην πορεία συμμετείχε αντιπροσωπεία της ΟΛΜΕ και μεμονωμένοι αγωνιστές.

      Το εύρος της κινητοποίησης, ο φόβος να αποκτήσει νέα δυναμική ο καταυλισμός του Occupy Frankfurt, που από τον Οκτώβρη βρίσκεται στο πάρκο μπροστά από την ΕΚΤ, αλλά κύρια η επιθυμία της γερμανικής κυβέρνησης να μην επιτρέψει να αναδειχθεί η κρίση σαν κεντρικό ζήτημα, σπάζοντας το κλίμα εφησυχασμού που έχει επιβληθεί στην χώρα, οδήγησαν σε πρωτόγνωρα μέτρα αστυνομικής τρομοκρατίας και απαγορεύσεων, ακόμα και για γερμανικά δεδομένα. Επιχειρηθήκε να κατασκευαστεί μία εικόνα εισβολής εξτρεμιστών και ταραχοποιών προκειμένου να δικαιολογηθεί η καθολική απαγόρευση εξάσκησης κάθε δημοκρατικού δικαιώματος συνάθροισης και διαδήλωσης. Εκτός της πορείας του Σαββάτου – που σε δεύτερο βαθμό επιτράπηκε τελικά - απαγορεύτηκαν όλες οι εκδηλώσεις του blockupy και κάθε συνάθροιση ακόμα και τριών ατόμων ενείχε τον κύνδινο προσαγωγής και απαγόρευσης παρουσίας σε συγκεκριμένα μέρη της πόλης για τις μέρες του blockupy.

      Στα πλαίσια αυτά, κι ενώ το Occupy Frankfurt είχε λάβει άδεια παραμονής μέχρι τις 23 Μαϊου, το πρωί της Τετάρτης 16/5 εκκενώθηκε από την αστυνομία που το φρουρούσε μέχρι την Κυριακή που επιτράπηκε η επιστροφή των διαδηλωτών.

      Ο ασφυκτικός κλοιός που επέβαλε η αστυνομία σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές – κλείνοντας ακόμα και σταθμούς του μετρό – απόκοψε όλη την περιοχή γύρω από την ΕΚΤ και τους τραπεζικούς πύργους, ερημώνοντας το εμπορικό κέντρο της πόλης. Ο πανικός των τραπεζών ήταν τέτοιος ώστε ανάγκασαν τους εργαζόμενους τους να πάρουν μέρες της κανονικής τους άδειας τις ημέρες του blockupy, γεγονός που έκανε τα γερμανικά ΜΜΕ να κάνουν λόγο για αυτο-μπλοκάρισμα της Φρανκφούρτης, την στιγμή που οι διαδηλωτές τις δύο πρώτες μέρες των δράσεων (Πέμπτη 17 και Παρασκευή 18) δεν ξεπερνούσαν τις 2000 – περιφρουρούμενοι από 5000 αστυνομικούς. Επίσης, το πρωί της Πέμπτης, λεωφορεία διαδηλωτών από το Βερολίνο εμποδίστηκαν να μπούνε στην Φρανκφούρτη και απαγορεύτηκε στους επιβάτες τους η παρουσία στην πόλη μέχρι την Κυριακή, ενώ έλεγχοι γινότανε στις εισόδους του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού.

      Υπό αυτές τις συνθήκες - ουσιαστικά πολιορκίας των διαδηλωτών από την αστυνομία - οι ενέργειες και οι συναντήσεις του blockupy φυσικά δεν ακολούθησαν το πρόγραμμα. Έτσι δεν υπήρξε χρόνος για πιο ουσιαστικές συναντήσεις των διαφόρων κινημάτων, που περιορίστηκαν σε μία γρήγορη και τεχνικο-οργανωτικού τύπου κύρια συνάντηση, το πρωί του Σαββάτου, για την δημιουργία ενός διεθνικού και ευρωπαϊκού δικτύου από τα κάτω. Κάθε οργανωμένη προσπάθεια διαδήλωσης στους δρόμους της πόλης οδηγούσε στην περικύκλωση των διαδηλωτών από την αστυνομία και την κράτηση τους επί τόπου για ώρες, στην έκδοση κλήσεων απαγόρευσης κυκλοφορίας ή και σε προσαγωγή στο αστυνομικό τμήμα.

      Η τακτική αυτή της αστυνομίας οδήγησε, αρχικά τον απλό κόσμο που ήθελε να διαδηλώσει και σε δεύτερο βαθμό τις οργανωμένες δυνάμεις, στην υιοθέτηση πιο ευέλικτων πρακτικών. Αντί για πορείες, ο κόσμος πήγαινε κατά μόνας ή σε μικρές παρέες κατευθείαν στους τελικούς χώρους – στόχους. Έτσι έγινε δυνατή την Πέμπτη η κατάληψη, για κάποιες ώρες, της πλατείας μπροστά από το δημαρχείο της Φρανκφούρτης από 2000 πολίτες – πριν εκκενωθεί και αυτή από την αστυνομία - που διαμαρτύρονταν υψώνοντας και το γερμανικό σύνταγμα, ενάντια στην καθολική παραβίαση των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων. Με τον ίδιο τρόπο εκατοντάδες κόσμου την επόμενη μέρα προσέγγισαν το κτίριο της ΕΚΤ, μέρα μπλοκαρίσματος του τραπεζικού κέντρου, ενώ η πορεία του blockupy αναγκάστηκε παρεμποδιζόμενη από την αστυνομία να σπάσει σε μικροτέρες ομάδες, κάποιες από τις οποίες (400 άτομα συνολικά) έμειναν ακινητοποιημένες μέχρι νωρίς το απόγευμα. Σε κάθε περίπτωση πάντως το μπλοκάρισμα είχε πετύχει.

      Το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιήθηκαν οι λιγοστές εκδηλώσεις του blockupy, με σημαντικότερη αυτή στο κτίριο της DGB, με συμμετοχή βουλευτών του Die Linke και συνδικαλιστών από την Γερμανία, την Ρουμανία, την Μεγ. Βρετανία και την Ελλάδα, που σχεδόν μονοπώλησε την συζήτηση.

      Η πορεία του Σαββάτου όμως ήταν αυτή που τελικά έκρινε την επιτυχία του blockupy. Η πέρα από κάθε πρόβλεψη (διοργανωτών και αστυνομίας) συμμετοχή 35.000 κόσμου ήταν το κρίσιμο μέγεθος που ανέτρεψε το κλίμα τρομολαγνείας που ήθελε να επιβάλει η κυβέρνηση. Η επιλογή της μη βίας και της τακτικής της πολιτικής ανυπακοής και όχι της απάντησης στις προκλήσεις της αστυνομίας τις προηγούμενες ημέρες, συνετέλεσαν σε αυτήν την αντιστροφή, που μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν μία μικρή νίκη της δημοκρατίας. Κυβέρνηση, δήμος και αστυνομία βρέθηκαν υπόλογοι για τα υπερβολικά, ακραία και αδικαιολόγητα εν τέλει μέτρα και απαγορεύσεις κατηγορούμενοι από τον εμπορικό κόσμο της πόλης, την κοινωνία των πολιτών αλλά και τους Πράσινους και το Κόμμα της Αριστεράς.

      Το πιο σημαντικό όμως συμπέρασμα του blockupy, και ειδικά της πορείας του Σαββάτου, είναι το σπάσιμο της επίπλαστης εικόνας ότι η γερμανική κοινωνία δεν αντιδράει, δεν κινητοποιείται για την κρίση, ή δεν κατανοεί ότι αυτή υπάρχει. Μία επικρατούσα, τουλάχιστον μέχρι το Σαββάτο, αντίληψη και στην γερμανική αριστερά και τα συνδικάτα που ίσως εξηγεί και την απροθυμία ή επιφυλακτικότητα τους στην υποστήριξη του blockupy.

      Tέλος η κεντρικότητα του ελληνικού ζητήματος, οι ένθερμες εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς την αντίσταση του ελληνικού λαού, και οι προσδοκίες των λαών της Ευρώπης για την έκβαση αυτού του αγώνα, θέτουν έντονα για το ελληνικό κίνημα και την αριστερά τα διεθνιστικά τους καθήκοντα. Κάτι που πολλές φορές ξεχνιέται μέσα στην δίνη των γεγονότων, ενώ ίσως θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερη τόλμη σε αυτό το επίπεδο. Η ανάγκη διεθνικής δικτύωσης, σε επίπεδο μεσογείου και Ευρώπης, τέθηκε πρωτόλεια στο blockupy, στην προοπτική δημιουργίας δομών για μία Ευρώπη των λαών σαν άλλη μία μικρή προσφορά του.


      Χρήστος Γιοβανόπουλος

      ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΟΚ: ΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΠΙΤΕΘΕΙ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ (απο GR NEWS)

      ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΟΚ: ΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΠΙΤΕΘΕΙ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ

       


       

      Για το ελληνικό χρέος μίλησε Γερμανός καθηγητής Ιστορίας-Οικονομίας στο Spiegel σε σκληρή γλώσσα για τη Γερμανία.

      Ο Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritschl (LSE) τα λέει έξω από τα δόντια για το
      ελληνικό χρεός στο έξαλλα ανθελληνικό Spiegel, ο δημοσιογράφος του οποίου δεν πιστεύει στα αυτιά του. Αν αρχίσει η…..
      Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας
      τα πάρουν όλα.
      Διαβάστε την πλήρη συνέντευξη του Γερμανού καθηγητή για το ελληνικό χρέος και τη Γερμανία:
      Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανική κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία στο θέμα της Ελλάδας, στη λογική «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε ό,τι σας λέμε». Κρίνετε δίκαιη αυτή τη συμπεριφορά;
      Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και το ρόλο του «Δασκάλου της Ευρώπης» η Γερμανία τα χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α΄ αλλά και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμά τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό το ξεχνούν όλοι.
      Spiegel: Θα μας πείτε τι ακριβώς συνέβη τότε;
      Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα για τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για μια «δανειακή Πυραμίδα», η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία. Στην ουσία πάνω σε αυτό στηρίχθηκε το περίφημο γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα! Παράλληλα όμως, τα θύματα της γερμανικής κατοχής όπως οι Έλληνες, ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση.
      Spiegel: Πόσο μεγάλα ήταν τότε τα ποσά από τις γερμανικές χρεοκοπίες;
      Ritschl: Με βάση την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, αναλογικά τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του ‘30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Αν τα συγκρίνουμε λοιπόν με τα ελληνικά χρέη, τότε, πιστέψτε, με τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και ίσως της νεότερης οικονομικής ιστορίας.
      Spiegel: Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;
      Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του ‘30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με το γνωστό πλέον haircut, σαν να μετατρέπεις ένα afro look σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της. Στο ίδιο διάστημα όμως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να σηκώσουν κεφάλι από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.
      Spiegel: Είστε βέβαιος;
      Ritschl: Φυσικά! Ήταν όταν ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως πλήρωσε ελαχιστότατες αποζημιώσεις μετά το 1990, ούτε τα αναγκαστικά δάνεια που είχε συνάψει, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. Μην κρυβόμαστε! Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, ο δεύτερος μάλιστα ήταν πόλεμος αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το περίφημο «γερμανικό θαύμα» συντελέστηκε πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων. Αυτό δεν το ξεχνούν οι Έλληνες.
      Spiegel: Αυτή τη στιγμή συζητιέται η διάσωση της Ελλάδας μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των
      κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ελεγχόμενης αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;
      Ritschl: Βεβαίως! Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εντελώς ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του ’50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Άρα είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένη. Επιτέλους θα πρέπει να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν.
      Spiegel: Ναι, αλλά το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.
      Ritschl: Νομίζω πως έτσι θα πρέπει να γίνει. Έχουμε υπάρξει στο παρελθόν υπερβολικά ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλουν τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά την εχθρική στάση των γερμανικών ΜΜΕ. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις! Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα.
      Spiegel: Τι προτείνετε δηλαδή να κάνουμε στο θέμα της Ελλάδας;
      Ritschl: Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τη λύση: πρέπει τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους! Ξέρω πως αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό και είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Δυστυχώς, η λύση αυτή είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι τελικά θα πρέπει να πληρώσουμε. Μόνο έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία

      Χάγκεν Φλάισερ: Έφτασε η ώρα της πνευματικής αντεπίθεσης

      Χάγκεν Φλάισερ: Έφτασε η ώρα της πνευματικής αντεπίθεσης


       

      Κρημνιώτη Π.
      Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/05/2012
        Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

        "Ως ιστορικός που 40 χρόνια ασχολούμαι με τη ζοφερή περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τις έως σήμερα ποικιλόμορφες συνέπειές της, μετά το υψηλό ποσοστό της Χρυσής Αυγής στις εκλογές της 6ης Μαΐου, αισθάνομαι πως οφείλω να δράσω". Ο γνωστός ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ, δεν άφησε τον χρόνο να κυλήσει. Και μ' αυτή τη φράση απευθύνει το κάλεσμά του, τόσο προς τη φοιτητική όσο και προς την ακαδημαϊκή κοινότητα για την εκδήλωση που οργανώνει μεθαύριο Τρίτη 29 του μηνός (6-9 μ.μ.) στο αμφιθέατρο 315 του κεντρικού κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
        Όσοι βρεθούν στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν τρεις επιζώντες του Ολοκαυτώματος, την κυρία Ροζίνα Ασέρ Πάρδο και τους κυρίους Ισαάκ Μιζάν και Αλέξανδρο Σιμχά, να μιλούν για την εμπειρία τους στη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.
        Γεννημένος στη Βιέννη, σε μια πατρίδα που έχει σημαδευτεί βαθιά από τον ναζισμό, σπουδασμένος στο Βερολίνο, εγκατεστημένος στην Ελλάδα από το 1977 και Έλληνας πολίτης από το 1985, ο Χάγκεν Φλάισερ διδάσκει την ιστορία του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στα ελληνικά πανεπιστήμια περισσότερα από 35 χρόνια. Έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για την ενδυνάμωση της Χρυσής Αυγής. Με αφορμή την εκδήλωση συζητήσαμε με τον γνωστό ιστορικό, ομότιμο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

        * Τι σας οδήγησε να αναλάβετε αυτή την πρωτοβουλία; Υπάρχει έλλειμα ιστορικής γνώσης στους φοιτητές;
        Δυστυχώς υπάρχει μεγάλο έλλειμμα. Το σύνθημα "Τι Παπάγος τι Πλαστήρας" δεν είναι σύνθημα μιας άλλης εποχής, αλλά σε μεγάλο βαθμό αντανακλά το επίπεδο των γνώσεων πολλών φοιτητών σήμερα. Το πολύ πολύ να ξέρουν μια συνοικία που λέγεται Παπάγου, αλλά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη μία προσωπικότητα από την άλλη. Ειδικά στα ξενόγλωσσα τμήματα, στα οποία είχα αναλάβει κάποτε τη διδασκαλία της σύγχρονης Ιστορίας, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο. Υπάρχουν φοιτητές που έχω κόψει οκτώ φορές.


        * Υπάρχει πρόβλημα στο Πανεπιστήμιο;
        Ευτυχώς στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν έχουμε δείγματα φοιτητών ενταγμένων στη Χρυσή Αυγή τουλάχιστον προς το παρόν δεν έχουν εκδηλωθεί.

        * Πρωτοβουλίες σαν τη δική σας αρκούν;
        Φυσικά δεν αρκούν. Έχουμε ήδη αποκτήσει πρόσβαση στο παγκοσμίως μεγαλύτερο οπτικοακουστικό αρχείο του Ιδρύματος Shoah, που περιλαμβάνει 52.000 συνεντεύξεις επιζώντων του ολοκαυτώματος. Ήδη μεταπτυχιακοί φοιτητές μου βρίσκουν εκεί πολύτιμο υλικό για την έρευνά τους. Όμως χρειάζονται πάρα πολλές άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες και σε ατομικό και ιδίως σε κρατικό επίπεδο γιατί είναι πολύ λίγα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που έχουν ειδικευτεί πάνω στα ζητήματα της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, του ναζισμού και του φασισμού. Από φέτος που έγινα ομότιμος και διδάσκω μόνο μεταπτυχιακά σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δεν υπάρχει άλλος συνάδελφος με τη συγκεκριμένη ειδίκευση για την προπτυχιακή διδασκαλία.

        * Στα 35 χρόνια που βρίσκεστε στην Ελλάδα και στην ακαδημαϊκή κοινότητα τι διαπιστώνεται για το ελληνικό πανεπιστήμιο και ως προς το επίπεδο της εκπαίδευσης αλλά και ως προς αυτό των φοιτητών;
        Το μεγάλο πρόβλημα είναι να αφαιρέσεις τις "κακές" συνήθειες που έχουν αποκτήσει τα παιδιά από το σύστημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Να αποβάλουν δηλαδή την παπαγαλία και να αποκτήσουν το θάρρος της ανεξάρτητης, της κριτικής γνώμης. Γι' αυτόν τον σκοπό πρέπει να αυξηθεί ο αριθμός των σεμιναρίων, επειδή μέσω αυτών προσφέρεται η δυνατότητα για έρευνα, κυρίως όμως δίνεται η ευκαιρία και οι αφορμές ώστε τα παιδιά να γοητευτούν, να αγαπήσουν το αντικείμενο της ιστορίας. Θα έπρεπε να αλλάξει η προσέγγιση της διδασκαλίας της ιστορίας στα ελληνικά σχολεία παρ' όλο που γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι αυτό με τις υπάρχουσες δομές.

        * Σας φοβίζει η άνοδος της Χρυσής Αυγής και η αποδοχή που φαίνεται να απολαμβάνει από ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας;
        Παρόλο που τις τελευταίες μέρες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν να μειώνονται τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και υπήρχε πάντα ένα σταθερό ποσοστό νοσταλγών της χούντας το οποίο δεν το γνωρίζαμε ακριβώς επειδή οι συγκεκριμένοι ψηφοφόροι διαχέονταν σε άλλα κόμματα με το σκεπτικό ή τον φόβο της χαμένης ψήφου. Όπως δείχνουν οι σχετικές έρευνες δημοσκοπικών εταιρειών και συγκεκριμένα του πολιτικού επιστήμονα Παναγιώτη Καφετζή, υπάρχει από τα τέλη της δεκαετίας του '90 ένα σταθερό ποσοστό πάνω από 40% των ψηφοφόρων που δηλώνει ότι η χούντα έκανε και καλό ή μόνο καλό στην ελληνική κοινωνία.

        * Η άνοδός της, κατά τη γνώμη σας, οφείλεται μόνο στην άγνοια ή συνδέεται και με στοχευμένη προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας;
        Δυστυχώς ισχύουν και τα δύο. Η άγνοια και η παραπληροφόρηση αποτελούσαν πάντα τον καλύτερο συνδυασμό για τους δημαγωγούς.

        * Η Γερμανία πώς διαχειρίζεται το φαινόμενο του νεοναζισμού;
        Ακόμα και η Γερμανία, με την έντονη πείρα πάνω στο πρόβλημα, δεν έχει καταλήξει για την καλύτερη αντιμετώπισή του. Το 1953 τέθηκε εκτός νόμου ένα καθαρόαιμο νεοναζιστικό κόμμα, το οποίο λίγους μήνες αργότερα επανεμφανίστηκε με καινούργια ονομασία. Γι' αυτό σε όλα τα δημοκρατικά κόματα υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις πάνω στο ζήτημα, οι γνώμες είναι διχασμένες. Η μία άποψη συνηγορεί υπέρ της απαγόρευσης η άλλη άποψη προτιμά να λειτουργούν στην επιφάνεια ώστε να μπορεί πιο εύκολα να ελεγχθεί η δράση τους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του NPD, του αρχαιότερου και μεγαλύτερου νεοναζιστικού κόμματος στη Γερμανία.
        Πριν από μερικά χρόνια επιχειρήθηκε από το υπουργείο Εσωτερικών να τεθεί εκτός νόμου, αλλά τελικά το Ανώτατο Συνταγματικο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οι αποδείξεις για την αντισυνταγματικότητά του δεν ήταν επαρκείς. Φυσικά αυτή η αποτυχία του κράτους λειτούργησε ως μπούμερανγκ ενισχύοντας το συγκεκριμένο ναζιστικό μόρφωμα. Αυτός ο φόβος ισχύει και για τα ελληνικά δεδομένα, μετά το δείγμα γραφής που, δυστυχώς, μας έδωσε ο Άρειος Πάγος αθωώνοντας τον Κώστα Πλεύρη και αναγνωρίζοντας το "αντισιωνιστικό" παραλήρημά του με τίτλο "Οι Εβραίοι: Όλη η αλήθεια" ως εναλλακτική επιστημονική έρευνα.


        * Θεωρείτε ότι τα νεοναζιστικά και φασιστικά μορφώματα πρέπει να τίθενται εκτός νόμου;
        Δεν έχω καταλήξει αν είναι σκόπιμο σήμερα, και με αυτά τα δεδομένα, να τεθεί εκτός νόμου ένα νεοναζιστικό μόρφωμα όπως η Χρυσή Αυγή. Μου θυμίζει την ελληνική μυθολογία και τους άθλους του Ηρακλή, που κάθε φορά που έκοβε ένα κεφάλι από τη Λερναία Ύδρα φύτρωναν δύο. Βέβαια ο Ηρακλής στο τέλος τα κατάφερε...

        * Ο "Αγών μου" επανακυκλοφορεί στη Γερμανία εμπλουτισμένος με υπομνήσεις και σχολιασμό από ιστορικούς και ακαδημαϊκούς με στόχο, όπως λέγεται, να απομυθοποιηθεί το ίδιο το έργο. Υπάρχει μάλιστα πρόταση από το κρατίδιο της Βαυαρίας να ενταχθεί συντετμημένη έκδοσή του στα εκπαιδευτικά ιδρύματα του κρατιδίου με στόχο να διδαχτούν οι μαθητές και οι φοιτητές για τη μισαλλοδοξία του ναζισμού. Ο Ίαν Κέρσο μάλιστα υποστηρίζει ότι από τη στιγμή που κυκλοφορεί το βιβλίο ελεύθερα στο Διαδίκτυο δεν υπάρχει λόγος να απαγορεύεται στην έντυπη μορφή του. Συμφωνείτε μ' αυτή την άποψη;
        Το κρατίδιο της Βαυαρίας, ως τελευταία κατοικία του Χίτλερ, κατέχει το κοπιράιτ του "Ο Αγών μου" μέχρι το 2015. Έτσι κι αλλιώς μετά απ' αυτή την ημερομηνία θα κυκλοφορούσε ελεύθερα αυτή η βίβλος του μίσους σε όλες τις χώρες του κόσμου. Άλλωστε και μέχρι τώρα δεν κατάφερε η Βαυαρία να επιβάλει το "κοπιράιτ" αυτό εκτός γερμανικών συνόρων. Ενδεικτικά αναφέρω την Βραζιλία και την Τουρκία, όπου το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ παρά τις διαμαρτυρίες. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα, όπου έχει κυκλοφορήσει από διάφορους εκδοτικούς οίκους χωρίς τη βαυαρική άδεια. Έτσι κι αλλιώς κάθε ενδιαφερόμενος, συλλέκτης ή νεοναζί νοσταλγός μπορούσε να το αποκτήσει.


        * Κινδυνεύει σήμερα ο ευρωπαϊκός ουμανισμός από τα νεοναζιστικά φαινόμενα σε συνδυασμό με την κυριαρχία νεοφιλελεύθερων πολιτικών αντιλήψεων;
        Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και δοκιμασμένες δημοκρατίες, όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, η Φινλανδία, εμφανίστηκε απειλητικά το συγκεκριμένο φαινόμενο. Εν τούτοις θα ήθελα να είμαι αισιόδοξος βασιζόμενος στον κοινό νου των Ευρωπαίων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων. Ισχύει όμως το ρητό του Οβίδιου "principiis obsta", το οποίο μας παρακινεί να αντιστεκόμαστε εν τη γενέσει των φαινομένων. Έφτασε τώρα η ώρα της πνευματικής αντεπίθεσης και, για να κλείσω τον κύκλο γυρίζοντας στην πρώτη σας ερώτηση, αυτός είναι ο κύριος λόγος της εκδήλωσης που οργανώνουμε την Τρίτη. Η πνευματική αντεπίθεση. Υπενθυμίζω ότι η εκδήλωση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού σεμιναρίου γύρω από τα ζητήματα αναθεώρησης της Ιστορίας και είμαι ευτυχής που οι φοιτητές μου αγκάλιασαν όλοι τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

        Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

        Ιρλανδία: Το "όχι" μπορεί να τροφοδοτήσει κίνημα κατά της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη

        Ιρλανδία: Το "όχι" μπορεί να τροφοδοτήσει κίνημα κατά της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη


         

        Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/05/2012
        Ψηφίζουν "ναι" ή "όχι" στο Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας την Πέμπτη οι Ιρλανδοί, ο μόνος λαός στην Ευρωπαϊκή Ένωση που καλείται να πει τη γνώμη του για ένα κείμενο που αν τελικά εφαρμοστεί, θα σημαίνει την πρόσδεση των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο άρμα της λιτότητας για πολλά χρόνια, καθώς περιλαμβάνει τη συνταγματοποίηση του λεγόμενου "χρυσού κανόνα", ενώ προβλέπει και περιορισμό ουσιαστικά της εθνικής κυριαρχίας, με την Κομισιόν να μπορεί να παρεμβαίνει στον προϋπολογισμό των... "ατακτούντων" δημοσιονομικά κρατών... Παρά το γεγονός ότι μέχρι στιγμής το "ναι" προηγείται στις δημοσκοπήσεις, η έκβαση του δημοψηφίσματος δεν είναι καθόλου βέβαιη - ιδιαίτερα δε αν λάβει κανείς υπόψη του το "όχι" των Ιρλανδών στη συνθήκη της Λισσαβώνας το 2008. Το σύμφωνο πρέπει να επικυρωθεί από τις 12 επί συνόλου 17 χωρών της Ευρωζώνης και προς το παρόν μόλις τρεις το έχουν επικυρώσει στα κοινοβούλια τους: η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Σλοβενία.
        Η επικράτηση του "όχι" δεν θα θέσει σε αμφισβήτηση το μέλλον της χώρας. Αντιθέτως θα αποδυνάμωνε το σύμφωνο και θα βοηθούσε τον Ολάντ, στην προσπάθειά του να επαναδιαπραγματευθεί το σύμφωνο, στην κατεύθυνση ενίσχυσης της ανάπτυξης, έναντι της σθεναρής αντίστασης που επιδεικνύει η γερμανική πλευρά.
        Στα τέλη του 2011, το ποσοστό ανεργίας ανερχόταν, μεταξύ των νέων κάτω των 25 ετών, στο 16,5%. Τα δύο κόμματα εξουσίας, το κεντροδεξιό Φάιν Γκάελ και Εργατικό, καλούν υπέρ της ψήφισης του συμφώνου. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός της χώρας, Έντα Κένι, στην προσπάθειά του να πείσει τους συμπατριώτες του, έκανε λόγο για δημοψήφισμα πιο σημαντικό και από τις βουλευτικές εκλογές.
        Πάντως ο ευρωβουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Πωλ Μέρφι, χαρακτήρισε τη στρατηγική των βασικών κομμάτων ως "τρομοκρατική". "Ισχυρίζονται ότι το ερώτημα είναι το εξής: θέλουμε να παραμείνουμε στην Ε.Ε. ή στην Ευρωζώνη; Θέλουν να δώσουν την εντύπωση ότι το να πούμε 'όχι' σημαίνει ότι όλα θα καταρρεύσουν". Κοινό το επιχείρημα με το μνημονιακό μέτωπο και στην Ελλάδα.
        "Αν το Σύμφωνα και ο χρυσός κανόνας περάσουν, θα είναι καταστροφή. Θα υπάρξει κίνδυνος τεράστιας ύφεσης, καθώς αυτό θα σήμαινε 5,7 δισ. επιπλέον δημοσιονομικών περικοπών, και άρα ζωτικών δημόσιων υπηρεσιών", συνέχισε ο ίδιος. "Με το 'όχι' θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα κίνημα κατά της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη".
        Ε. Τσ.

        Οι δρόμοι είναι δικοί μας», η κραυγή των φοιτητών

        100 ημέρες διαδηλώνουν οι νέοι στο Μόντρεαλ



        Γιάμαλη Αναστασία
        Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/05/2012

          Εκατό ημέρες αγώνα έκλεισαν την Τρίτη οι φοιτητές του Κεμπέκ ενάντια στις «απαράδεκτες» αυξήσεις καθιστώντας τις «απεργίες» τους, όπως τις αποκαλούν, τον σημαντικότερο αγώνα για την Παιδεία στην ιστορία του Καναδά. Σύμβολο του κινήματος είναι ένα κόκκινο υφασμάτινο τετράγωνο καρφιτσωμένο στο πέτο. Η τοπική κυβέρνηση του Κεμπέκ, της γαλλόφωνης επαρχίας του Καναδά, έχει αποφασίσει να επιβάλει αυξήσεις της τάξης του 80% στα δίδακτρα.

          Τα δίδακτρα βγάζουν στους δρόμους τους φοιτητές του Κεμπέκ
          Σε μία χώρα που ακροβατούσε ανάμεσα στο ευρωπαϊκό μοντέλο παιδείας και στο πανάκριβο αμερικανο-βρετανικό, η επιβολή αύξησης 1.625 δολαρίων τον χρόνο αποτελεί σαφή επιλογή του δεύτερου. Στους δρόμους βρίσκονται καθημερινά περί τους 300.000 φοιτητές, παρά τις συλλήψεις, την καταστολή και την εφαρμογή νόμων αμφιλεγόμενης συνταγματικότητας.

          «Οι δρόμοι είναι δικοί μας», η κραυγή των φοιτητών
          Περισσότεροι από 2.000 φοιτητές έχουν συλληφθεί ή έχουν πάρει «κλήση», σημειώνει ο Ναντό Ντυμπουά, ένας εκ των εκπροσώπων της φοιτητικής οργάνωσης Classe. Από την πρώτη κινητοποίηση της 21ης Φεβρουαρίου όταν 36.000 βγήκαν στον δρόμο με το κόκκινο τετράγωνο καρφιτσωμένο στο πέτο, έχουν αλλάξει πολλά. Η αστυνομία, όταν είδε πως ο αριθμός των διαδηλωτών αυξάνεται αντί να μειώνεται, ξεκίνησε να ρίχνει δακρυγόνα και βομβίδες κρότου - λάμψης.
          Στις 22 Μαρτίου όμως εκτιμάται πως ο αριθμός ανέβηκε στους 200.000 διαδηλωτές για να φτάσουμε στην 12η Απριλίου, όπου στο κέντρο του Μόντρεαλ γίνονταν παντού διαδηλώσεις επί 12 ώρες. Παρά τις απειλές της υπουργού Παιδείας, Λιν Μποσαμ, οι σπουδαστές αρνούνται να επιστρέψουν για μάθημα και να ξανανοίξουν τα κατειλημμένα ιδρύματα.
          Την Πρωτομαγιά, οι φοιτητές παρουσιάζουν εναλλακτικό σχέδιο για να αποφευχθούν οι αυξήσεις μέσω της εκλογίκευσης στα διοικητικά κόστη των πανεπιστημίων, που θα μπορούσε, σύμφωνα με τους φοιτητές, να απελευθερώσει 189 εκατ. δολ. για τη διδασκαλία και την έρευνα. Η κυβέρνηση αντιπροτείνει οι αυξήσεις να γίνουν σταδιακά σε διάστημα επταετίας αντί πενταετίας, αγνοώντας το αίτημα να παραμείνουν τα δίδακτρα σταθερά στις 2.168 δολ. ετησίως.
          Στις 14 Μαΐου η αρμόδια υπουργός παραιτείται μετά την απόρριψη μιας ακόμη εκδοχής του αντιλαϊκού σχεδίου. Στις 17 Μαΐου υπερψηφίζεται το νομοσχέδιο έκτρωμα και μία μέρα μετά 69 διαδηλωτές συλλαμβάνονται. Δύο μέρες αργότερα συλλαμβάνονται 116 διαδηλωτές. Το βράδυ της 20ής Μαΐου, οι φοιτητές έδωσαν μάχη σώμα με σώμα με τις αρχές, που χρησιμοποίησαν μεταξύ άλλων βομβίδες κρότου, και περισσότεροι από 300 διαδηλωτές συνελήφθησαν, ενώ υπήρχαν και 20 τραυματίες.
          Παρά τον νόμο 78, την Τρίτη 22 Μαΐου 250.000 φοιτητές και καθηγητές, ξεχύθηκαν και πάλι στους δρόμους του Κεμπέκ με κεντρικό σύνθημα «Οι δρόμοι είναι δικοί μας», όπως κάνουν εδώ και τρεις μήνες.
          Τα ξημερώματα της Πέμπτης η αστυνομία κήρυξε παράνομη την ειρηνική διαδήλωση των φοιτητών και προχώρησε στην σύλληψη 400 ανθρώπων, που δεν πρόβαλαν καμία αντίσταση, με το πρόσχημα πως κάποιοι διαδηλωτές έριξαν βεγγαλικά και πέτρες.

          Όταν η κυβέρνηση απελπίζεται - υιοθετεί "νομοσχέδια ρόπαλα" ή αλλιώς... τον νόμο 78
          Μετά την παραίτηση μιας υπουργού Παιδείας και με την κυβέρνηση πανικόβλητη για τις διαστάσεις που πήρε το κίνημα, ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός Ζαν Σαρέ απείλησε πως στα ιδρύματα των οποίων οι σπουδαστές «απεργούν» θα ακυρώνεται η ακαδημαϊκή χρονιά. Την ίδια ώρα, δεν έκανε τίποτα για να άρει την αύξηση των διδάκτρων παρά το γεγονός πως οι φοιτητικές οργανώσεις αποδεικνύουν πως «λεφτά υπάρχουν» για την Παιδεία. Στις προτάσεις των φοιτητών η κυβέρνηση του Κεμπέκ απάντησε με αυξημένη αστυνόμευση και ένα αντισυνταγματικό νομοσχέδιο.
          Για νόμο που αποτελεί «παραβίαση των κύριων, συνταγματικών δικαιωμάτων» έκανε λόγο ο δικηγορικός σύλλογος του Κεμπέκ, αναφερόμενος στον νόμο 78, δηλαδή τον νόμο εκτάκτου ανάγκης που υπερψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο στις 18 Μαΐου και που απαγορεύει τις απεργίες, επιβάλλει υπερβολικούς περιορισμούς στις διαδηλώσεις και ωθεί τα φοιτητικά σωματεία να αποτρέψουν τα μέλη τους από το να συμμετέχουν σε παράνομες διαδηλώσεις.
          Βάσει του "νόμου - ρόπαλο" τιμωρούνται οι διοργανωτές μη "εγκεκριμένων" διαδηλώσεων, ακόμη και όταν αυτές κοινοποιούνται μέσω facebook, με πρόστιμο 150.000 δολαρίων, αν πρόκειται για συνδικάτα ή οργανώσεις, και με 35.000 δολ. αν είναι φυσικά πρόσωπα, ενώ μέχρι και 5.000 δολ. καλούνται να πληρώσουν οι συμμετέχοντες.
          Αδίκημα θεωρείται και η ένδειξη "συμπαράστασης" σε διαδηλωτές, όπως, για παράδειγμα, το να έχει κανείς καρφιτσωμένο το κόκκινο τετράγωνο. Αδίκημα θεωρείται και η υπακοή των διδασκόντων στις αποφάσεις των συνδικαλιστικών τους οργάνων, καθώς και το να παρακινήσουν τους φοιτητές σε "παράνομες δραστηριότητες" όπως το "διαδηλώνειν". Αδίκημα θεωρείται και η συνάθροιση πάνω από 9 ατόμων χωρίς άδεια από την αστυνομία, ενώ αν πρόκειται για μάζεμα 50 ατόμων για οποιοδήποτε λόγο, η αστυνομία πρέπει να ξέρει ανά πάσα στιγμή πού θα βρίσκονται. Στις 19 Μαΐου η δημοτική αρχή του Μόντρεαλ ποινικοποίησε και την κουκούλα ή τη χρήση μάσκας, ακόμη και χειρουργικής, σε οποιαδήποτε περίπτωση.
          Τι κι αν νομικοί εξανίστανται πως οι προτάσεις του νόμου «είναι γραμμένες τόσο ασαφώς που είναι αδύνατον να υλοποιηθούν»; Η κυβέρνηση απειλεί τους φοιτητές με διάλυση των oργανώσεών τους σε περίπτωση μη- συμμόρφωσης. Πάντως, η φοιτητική οργάνωση Classe, που λογίζεται ως η πιο μαχητική, κατήγγειλε τον νόμο, κάλεσε τους φοιτητές «να μην μασήσουν» και να κατέβουν στους δρόμους όπως συνήθως…. Έτσι κι έγινε!

          «Κάποιος να με συλλάβει»
          Οι σπουδαστές απάντησαν στον νόμο 78 με τη δημιουργία ιστοσελίδας με τίτλο "Κάποιος να με συλλάβει" (www.arretezmoiquelquun.com) στην οποία καλούνται να ανεβάσουν τη φωτογραφία τους κρατώντας μια κόλλα χαρτί που γράφει "Δεν υπακούω". Μέχρι τώρα έχουν αναρτηθεί περισσότερες από 4.000 φωτογραφίες και ο αριθμός αυξάνεται συνεχώς. Την υποστήριξή τους στο φοιτητικό κίνημα του Κεμπέκ έχουν εκφράσει και πολλοί διάσημοι, μεταξύ των οποίων οι κινηματογραφιστές Μάικλ Μούρ και Ξαβιέ Ντολάν και το συγκρότημα Arcade Fire.
          Στις πορείες τους, βάφουν τα πρόσωπα τους, φορούν εκκεντρικά ρούχα, που ίσως εδώ θυμίζουν Απόκριες, ή μερικές φορές παρελαύνουν μόνο με εσώρουχα. Όπως και να έχει όμως, βγαίνουν στον δρόμο, παρά τις απελπισμένες προσπάθειες της κυβέρνησης να τους φιμώσει.
          Μπορεί οι παραπάνω μέθοδοι στην Ελλάδα να παραπέμπουν περισσότερο σε ακτιβισμούς, αλλά για τον Καναδά αυτή η κινητοποίηση είναι ενδεικτική μιας ριζοσπαστικοποίησης άνευ προηγουμένου, με δεδομένο πως δεν υπάρχουν συντεταγμένες πολιτικές δυνάμεις στα πανεπιστήμια. Οι φοιτητές στον Καναδά -όπως και πριν το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ- είχαν ταξικά μεσάνυχτα, βασίζονταν σε απολιτίκ δομές, οι οποίες αντιμετώπιζαν την πολιτική διαχειριστικά, πολιτιστικά, ακτιβιστικά.
          Μετά το ξέσπασμα της κρίσης του καπιταλισμού το 2008, χώρες όπως ο Καναδάς, που ανήκει στην G7 και δεν επλήγη ιδιαίτερα από την κρίση λόγω του αυστηρού κρατικού ελέγχου στις τράπεζες, αναγκάστηκε να σφίξει τα λουριά για λόγους προστασίας και να πέσει η μάσκα της συντηρητικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αλλά και της φιλελεύθερης κυβέρνησης του Κεμπέκ. Δεν είναι τυχαίο πως μία από τις "εγκυρότερες" καναδικές εφημερίδες, η "Globe and Mail" δημοσίευσε άρθρο με τίτλο "Οι διαδηλωτές του Κεμπέκ για τα δίδακτρα είναι οι Έλληνες του Καναδά", διότι υπέπεσαν στο αμάρτημα να ζητούν να μην ακριβύνει η ήδη δαπανηρή Παιδεία... Ο πόλεμος όμως είναι ταξικός και η αντίσταση κατά των περικοπών και των αυξήσεων αποτελεί την κορυφή ενός κινήματος αντίστασης ενάντια στη λιτότητα, που βρίσκεται στα σπάργανα, αλλά αναπτύσσεται με ταχύτητες φαστ φόργουορντ.

          Γιώργος Χρονάς: «Η τέχνη είναι ένας τρόπος για να αγαπηθείς

          Γιώργος Χρονάς: «Η τέχνη είναι ένας τρόπος για να αγαπηθείς»

          thumb
          Συνέντευξη στον Χρήστο Παρίδη
          Ποιητής, εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού και των ομώνυμων εκ­δόσεων «Οδός Πανός», που έκλεισε τριάντα ένα χρόνια παρουσίας, είδε πρόσφατα δύο πεζά του κείμενα να γίνονται θεατρικές επιτυχίες. Η «Γυ­ναίκα της Πάτρας» – ο μονόλογος μιας πόρνης – και η «Σεβάς Χανούμ» – μια παλιά δόξα του λαϊκού τραγουδιού –, δυο κείμενα βασισμένα στις μαρτυρίες τους που κατέγραψε με την ιδιότητα του ραδιοφωνικού δη­μοσιογράφου, αποκαλύπτουν την ποίηση που κρύβεται πίσω από τη φτηνή ζωή και τη μεγάλη συντριβή.
          Τι κοινό έχουν η «Γυναίκα της Πάτρας» και η «Σεβάς Χανούμ»;
          Αυτό που έχουν και οι ηρωίδες μου στην ποιητική μου συλλογή, του 1979, «Τα μαύρα τακούνια». Δεν ξέρουν γράμματα, αλλά ξέρουν τη ζωή. Είναι γυναίκες που περπάτησαν στον δρόμο, αγαπήθηκαν, διώχθηκαν. Είδαν πράγματα που είδαμε κι εμείς, αλλά με μια άλλη οπτική. Και μας κάνουν να τα βλέπουμε παράξενα, μαγικά. Η μια από την Πάτρα και η άλλη από τη Θεσσαλονίκη, διαφορετικές πόλεις αλλά και οι δύο λιμάνια. Φευγαλέοι, περαστικοί και βιαστικοί έρωτες που πιθανόν να μη γυρίσουν ποτέ ξανά στο λιμάνι. Η μία πόρνη και η άλλη τραγουδίστρια.
          Που για την ελληνική κοινωνία είναι περίπου ισότιμα.
          Ναι. Μια γυναίκα που ήθελε να γίνει τραγουδίστρια θεωρείτο πόρνη. Ότι τραγουδάει για άντρες και μετά συνοδεύει κάποιον από αυτούς που την άκουγαν. Συνηθίζω να λέω ότι η τέχνη είναι ένας τρόπος για να αγαπηθείς. Εκδίδεσαι. Με όλη τη σημασία της λέξης. Και όσο πιο μεγάλο το ταλέντο σου, τόσο πιο εύκολα μπορείς να αγαπηθείς. Αν δεν έχεις ταλέντο, τι να αγαπήσουν από εσένα.
          Πιθανόν και να σας μισήσουν για το ταλέντο σας.
          Βέβαια. Αλλά είναι θείο δώρο. Μην ξεχνάτε ότι το ωραιότερο αγόρι του κόσμου, ο Αντί-νοος, γιος βοσκών, έδωσε μάθημα απόφασης και χαρακτήρα απέναντι στον χρησμό για τον Αδριανό, και αυτοκτόνησε. Ποιος του είχε μάθει αυτούς τους τρόπους; Οι γονείς του, κι αυτό λέει μερικά πράγματα.
          Το ήθος το βρίσκετε πάντα σ τη φτώχεια και σ την ταπεινότητα;
          Η φτώχεια αυτών των ανθρώπων είναι το μεγαλείο μέσα στο οποίο δημιουργούν. Όπως, φαντάζομαι, οι ήρωες του Τένεσι Γουίλιαμς, του Ντοστογιέφσκι, του Παπαδιαμάντη. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ζουν και, παρόλο που παντού διαφημίζονται τα χρήματα και η καλοπέραση, ο παγκόσμιος χώρος του κόσμου χαρακτηρίζεται από την έλλειψη χρήμα­τος. «Σήμερα είσαι ωνάσης κι αύριο Θανάσης», όπως μου είπε η τραγουδίστρια λιλή στη Θεσσαλονίκη.
          Έχετε καταγράψει τον βίο πολλών καλλιτεχνών που, από τη μία στιγμή στην άλλη, βρέ­θηκαν από τη δημιουργία και τη δόξα στο περιθώριο και την αφάνεια. Τι είναι εκείνο που επιδιώκετε να αναδείξετε;
          Το μεγαλείο της ψυχής τους. Πολλοί διανοούμενοι στην Ελλάδα θεωρούν ότι μόνο οι μορφωμένοι έχουν να κομίσουν στην τέχνη. Εγώ πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι που αναπνέουν και ζουν σ’ αυτήν τη γη, χωρίς να κάνω τίποτα άλλο παρά να παίρνω τον λόγο τους και να τον παρουσιάζω, αποδεικνύονται πολύ μεγάλοι συγγραφείς. Συνάντησα πρώτη φορά την Καίτη Γκρέυ το 1981 και κατάλαβα αμέσως ότι είχα να κάνω με μια με­γάλη συγγραφέα. Η διήγησή της, με κάθε λεπτομέρεια, για έναν λευκό γάμο που έκανε με έναν Αμερικάνο για να αποκτήσει δικαίωμα παραμονής στην Αμερική, είχε κρατή­σει δύο ολόκληρες ώρες χωρίς να με κάνει να πλήξω καθόλου. Την ονόμασα Μαρσέλ Προυστ.
          Η Καίτη Γκρέυ, βέβαια, σε σχέση με τη Σεβάς Χανούμ, έτυχε μιας μεγάλης καριέρας.
          Με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπισα την Καίτη Γκρέυ, αντιμετώπισα και τη Σεβάς Χανούμ. Για την τελευταία, δεν ήταν στις επιδιώξεις μου γίνει θεατρικό έργο. Ήταν η επι­μονή της Κωνσταντίνας Μιχαήλ να το παίξει στο θέατρο και ακολούθησε η βοήθεια του θεάτρου «Αγγέλων Βήμα», της ομάδας που συνεργάστηκε, και, βεβαίως, ο σκηνοθέτης μας, ο λαμπρός χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος. Έτυχε μεγάλης αποδοχής από τον κόσμο.
          Τι νομίζετε ότι τράβηξε τον κόσμο;
          Η Σεβάς Χανούμ, μόνη και φτωχή, δεν έχει να μιλήσει με άνθρωπο, δέχεται σπίτι της έναν δημοσιογράφο ντυμένη με ταγιέρ. Μιλάει σχεδόν σαν την Εκάβη, τη βασίλισσα των Τρωάδων στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη. Ένα πρόσωπο που βγαίνει από το σκο­τάδι και τη σιωπή. Μεγαλειώδης μέσα στη φτώχεια της, μέσα στη ζούγκλα. Όλη αυτή η δύναμη που έχει η ανθρώπινη ψυχή να ζήσει, είτε πρόκειται για μια τραγουδίστρια είτε για έναν ζωγράφο. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε στην Αθήνα τού τότε δεν διαφέρουν καθόλου από τις δυσκολίες της σήμερον. Είτε πρόκειται να κάνεις καριέρα στην Αυστρία ή στην Αγγλία, μπορεί να είναι η ίδια ιστορία της Έιμι Γουάινχαουζ. Θα μπορούσε να είναι και ένας ζωγράφος στη Νέα Υόρκη που έχει ταλέντο, αλλά του κλείνουν τον δρόμο γιατί δεν έχει καλό χαρακτήρα ή τα μέσα.
          Κι έρχεστε εσείς και φωτίζετε την τραγικότητα αυτών των προσωπικοτήτων.
          Εγώ με τον τρόπο μου και τα ποιήματά μου δεν κάνω λαϊκή τέχνη και δεν το λέω υποτι­μητικά, προέρχομαι από τις γειτονιές του Πειραιά, απλώς διηγούμαι πράγματα που δεν έχουν σχέση με χρήμα και χρηματιστήρια. Όταν η Σεβάς Χανούμ βγαίνει και λέει «έχω καρκίνο, θα πεθάνω», αγγίζει τους θεατές, άντρες και γυναίκες, που κάνουν καρκινικά τεστ αγωνιώντας για την πενταετία που ορίζει η ιατρική επιστήμη αν θα τη γλιτώσεις ή όχι, αν βέβαια έχεις αυτό το προνόμιο και δεν σε φάει μέσα σε έναν - δύο μήνες. Επίσης η Σεβάς έχει στοιχεία που ανήκουν σε έναν άλλο πολιτισμό κι αυτό είναι καταπληκτικό. Είναι σαν τις πόλεις που κτίζονται πάνω σε παλιές πόλεις, βυζαντινές και αρχαίες, με νέα κτίσματα.
          Έχετε συναντήσει πολλές φορές μεγάλα ταλέντα που κάηκαν προτού ανθίσουν;
          Συναντώ συνεχώς ταλέντα που, καταρχάς, τα πιο πολλά καίγονται. Ακολουθούν τα πα­ραδοσιακά… ξενύχτια, κακές παρέες, ναρκωτικά, τα οποία θεωρούν πολύ σπουδαία, μιμούμενοι έναν διεθνή καλλιτέχνη που έχει τα χρήματα να τα κάνει. Το ταλέντο όμως πρέπει να συνοδεύεται από τους νόμους της υγείας και της αυστηρότητας. Επίσης να μην απομονωθεί από τον κόσμο, έστω και αν εργάζεται μόνος δίπλα σε ένα κερί, δίπλα σε ένα πιάνο, μια ζωγραφιά. Το θέμα είναι ότι, παρόλο που έχουν υπάρξει μεγάλες στιγ­μές σε όλες τις τέχνες, τα νέα ταλέντα έρχονται κι αυτά να καταθέσουν κάτι. Στα βιβλία των γιγάντων έχουν κι αυτοί να προσθέσουν ένα βιβλίο. Το να συναγωνιστώ με τα ποι-ήματά μου τον Καβάφη, τον Έλιοτ, τον Σεφέρη, χρειάζεται μια μορφή τρέλας για να το πιστέψω και να προχωρήσω. Ένα περπάτημα μοναξιάς δίπλα στα μεγάλα ονόματα, να τα περιέχω, να τα ξεπεράσω και να καταθέσω κι εγώ τη γραφή μου. Κι αυτό πάλι μες στο πέλαγος, γιατί πρέπει να το πιστέψουμε ότι αυτό που κάνουμε είναι του χαμού. Όπως όλος ο κόσμος, έτσι κι εμείς με την τέχνη μας πηγαίνουμε προς τον χαμό. Δηλαδή, να μην την ψωνίσουμε γιατί μπορεί αύριο να μην έχουμε να φάμε και να βλέπουμε δίπλα μας ανθρώπους να κοιμούνται με κουβέρτες στον δρόμο. Αυτά σκέφτομαι όταν πηγαίνω να συναντήσω τις ηρωίδες μου, και πιστεύω ότι υπήρξα πολύ τυχερός που συνάντησα αυτά τα πρόσωπα.
          Διαπιστώσατε ποτέ αναντιστοιχία ταλέντου και χαρακτήρα;
          Ένας από τους δασκάλους μου, ο Μιχάλης Κατσαρός, τον οποίο συνάντησα πρώτη φορά, μες στη χούντα, στον Πειραιά και ανεβήκαμε μαζί στην Ομόνοια, μου έλεγε ότι ο καλλιτέχνης διαφέρει στην τέχνη του από τη ζωή. Εμένα δε μ’ αρέσει αυτό. Δεν γίνεται να σκοτώνεις και να γράφεις ωραία ποιήματα. Αφήνω τη ζωή κάθε καλλιτέχνη στη διάθεση του.
          Πώς θυμάστε την Ομόνοια του τότε;
          Ήταν ο ομφαλός της γης και της Ελλάδας. Αυτή η Ελλάδα καταστράφηκε. Ήταν ο παρά­δεισος του έρωτα, μέχρι που καταργήθηκε ο έρωτας. Για να μην κάνουν οι άνθρωποι έρωτα, κάνουν όλα τα ναρκωτικά της γης. Αξιολύπητο και συγκλονιστικό. Δεν ξέρω άλ­λη πόλη διεθνώς που σε τόσο εμφανή της σημεία πεθαίνουν τόσα νέα παιδιά μπροστά στα μάτια των περαστικών.
          Ο άνθρωπος τρελαίνεται από έλλειψη ευτυχίας;
          Ο άνθρωπος τρελαίνεται από έλλειψη αγάπης κι ενδιαφέροντος. Είμαστε τόσο φθαρτοί και γρήγοροι από τον κόσμο αυτόν. Τόσο ανόητη και βιαστική η ζωή του κόσμου.
          Αν η Ελλάδα συντριβεί, θα ξαναγίνουμε μια φτωχή αλλά ευτυχισμένη χώρα;
          Δεν θα είναι η ίδια φτώχεια. Ο Τσαρούχης έλεγε «θαυμάζω τους Εβραίους που είναι ορ­γανωμένοι». Εγώ λέω, λυπάμαι τους Έλληνες που είναι ανοργάνωτοι. Ελπίζω μόνο στα νέα Ταλέντα που θα έρθουν. Και στις Μούσες.
          *Φωτό: Στέλιος Σκοπελίτης

          ΆΝΩ ΚΑΤΩ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑ

          ΆΝΩ ΚΑΤΩ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑ




          Γκίντερ Γκρας: Εγώ έγραψα το ποίημα για την Ελλάδα
          Ο Γερμανός νομπελίστας Γκίντερ Γκρας, επιβεβαίωσε ότι έγραψε ποίημα για την Ελλάδα, τασσόμενος στο πλευρό της χώρας μας.
          Ο Γκίντερ Γκρας διάβασε στο κρατικό ραδιόφωνο της Βρέμης, στίχους από το ποίημα δίνοντας ουσιαστικά την απάντησή του στην Frankfurter Allgemeine Zeitung, η οποία υποστήριξε ότι ο νομπελίστας δεν έγραψε ποτέ αυτό το ποίημα, και στην πραγματικότητα επρόκειτο για φάρσα του περιοδικού Titanic.
          "Εγώ είμαι ο συντάκτης αυτού του ποιήματος. Το κακόβουλο δημοσίευμα της Frankfurter Allgemeine Zeitung δείχνει το χαμηλό επίπεδο αυτής της εφημερίδας" είπε ο νομπελίστας.
          Η εκπρόσωπος του Γκίντερ Γκρας, ερωτηθείσα σχετικά, απάντησε ότι ο κ. Γκρας απάντησε με τους στίχους του και δεν χρειάζεται να λεχθεί κάτι παραπάνω.
          Στο ποίημά του ο Γκίντερ Γκρας κατηγορεί την Ευρώπη για τη στάση της απέναντι στην Ελλάδα, που δοκιμάζεται σκληρά, λόγω της οικονομικής κρίσης.

          Το ποίημα του Γκίντερ Γκρας

          "Η Ντροπή της Ευρώπης"

          "Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.
          Όσα εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

          Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.

          Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.

          Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

          Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.

          Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμων εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.

          Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.

          Όμως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.

          Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.

          Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.

          Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε".

          Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

          ΣΚΙΤΣΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

          ... ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

          Υπαρξιακή αμφιβολία στη θέση της αντίστασης, αμήχανο «τέλος του καπιταλισμού» στη Νέα Υόρκη

          Υπαρξιακή αμφιβολία στη θέση της αντίστασης, αμήχανο «τέλος του καπιταλισμού» στη Νέα Υόρκη


          Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/05/2012
          ΚΑΝΝΕΣ, ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ
          Πολύ δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς τον φετινό Χρυσό Φοίνικα που θα απονείμει η κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ υπό την προεδρία του Νάνι Μορέτι, ωστόσο κάποιες ενδείξεις οδηγούν στην εκτίμηση ότι ο Φοίνικας θα είναι μάλλον ευρωπαϊκός...
          Στα φαβορί ο φιλόσοφος - σκηνοθέτης Μίκαελ Χάνεκε, με την «Αγάπη», που απαντάει στην καταλυτική εισβολή της ανημπόριας και του θανάτου στη ζωή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού με το φάρμακο της αγάπης, ο Ρουμάνος Κριστιάν Μουντζίου με το «Πέρα από τους λόφους», όπου εισδύει στην εσωτερική ζωή και στις ταραγμένες ψυχές ενός γυναικείου μοναστηριού στη Ρουμανία (και οι δύο σκηνοθέτες έχουν ήδη κερδίσει Χρυσό Φοίνικα, ο Μουντζίου το 2007 για το «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες» και ο Χάνεκε το 2009 για τη «Λευκή κορδέλα»).
          Υπολογίσιμοι για βραβείο είναι ακόμη ο Δανός Τόμας Βίντερμπεργκ με το «Κυνήγι», όπου αποτυπώνει τη μαζική υστερία, τα δολοφονικά ένστικτα της «κοινότητας» εναντίον ενός νεαρού παιδαγωγού που κατηγορείται άδικα για κακοποίηση παιδιών, ο Κεν Λόουτς με την ευχάριστη «σκωτσέζικη» κωμωδία του «The Angel's Share», όπου ένα βαρέλι σπάνιο ουίσκι βοηθά μερικούς νέους να ξεφύγουν από το περιθώριο, ο Γάλλος Ζακ Οντιάρ με το συγκινητικό «Σκουριά και οστά», αλλά και το «Δεν έχετε δει τίποτε ακόμη», ίσως η τελευταία ταινία του 90άχρονου αλλά πάντα δημιουργικού Αλέν Ρεναί.
          Δεν αποκλείεται τελικά να δοθεί και κάποιο βραβείο στο αμφιλεγόμενο «Holy Motors» του Λεός Καράξ, ο οποίος εξακολουθεί να είναι δημοφιλής εδώ στη Γαλλία, παρότι για χρόνια εξαφανισμένος από το κινηματογραφικό προσκήνιο.
          Μια από τις τελευταίες ταινίες που είδαμε στη φετινή διοργάνωση ήταν το «Στην ομίχλη» του Ουκρανού Σεργκέι Λοζνίτσα (διαγωνιστικό τμήμα), του οποίου το «My Joy» πριν από δύο χρόνια είχε εντυπωσιάσει τους πάντες εδώ στις Κάννες κερδίζοντας το βραβείο σκηνοθεσίας. Πολύ πιο συμβατική η νέα του ταινία, μας μεταφέρει στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Λευκορωσία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (η ταινία έχει γυριστεί με σημαντική γερμανική χρηματοδότηση). Ουσιαστικά βλέπουμε έναν «εμφύλιο» ανάμεσα σε ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών και σε αντάρτες, ενώ οι κατακτητές εμφανίζονται μάλλον σε δεύτερο πλάνο.
          Στο ξεκίνημα της ταινίας τρεις άντρες οδηγούνται στην αγχόνη ενώ μια φωνή προειδοποιεί τους ντόπιους πως κάθε απόπειρα αντίδρασης στους Γερμανούς, οι οποίοι θέλουν να βοηθήσουν τον λαό να χτίσει μια καινούρια Λευκορωσία, θα τους φέρει στην ίδια θέση. Η εκτέλεσή τους δεν εμφανίζεται μέσα στο πλάνο, αλλά «μεταφορικά» η κάμερα δείχνει τα απομεινάρια σφαγμένων ζώων έξω από ένα χασάπικο. Στη συνέχεια η σκηνοθεσία παρακολουθεί δύο αντάρτες που φτάνουν σε ένα απομονωμένο σπίτι στη διάρκεια της νύχτας και παίρνουν μαζί τους τον άνδρα της οικογένειας για να τον σκοτώσουν ως προδότη, καθώς τον θεωρούν υπεύθυνο για την εκτέλεση των τριών ανδρών.
          Ωστόσο στο σινεμά του Λοζνίτσα τίποτα δεν εκφράζεται «γραμμικά», αυτό που δηλώνεται ως προφανές αποδεικνύεται απατηλό... Οι δύο αντάρτες με τον μελλοθάνατο θα «χαθούν» σε ένα υπαρξιακό ταξίδι μέσα στο δάσος, με τον Λοζνίτσα να αμφισβητεί ευθέως τον «κλασικό» ηρωισμό της αντίστασης κατά των Γερμανών

          Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

          Mordillo - The acrobats

          The Guardian: Eντός ή εκτός Ευρωζώνης, πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό το αποτυχημένο μοντέλο

          The Guardian: Eντός ή εκτός Ευρωζώνης, πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό το αποτυχημένο μοντέλο


          Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/05/2012
          Του Σίμας Μιλν

          Η ελίτ της Ε.Ε. προσπαθεί να τρομάξει Έλληνες και Ιρλανδούς ώστε να καταπιούν την λιτότητα, αλλά αυτή είναι υπεύθυνη που γονάτισε η οικονομία
          Η δημοκρατία ποτέ δεν υπήρξε το δυνατό σημείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ένας θεσμός όπου οι μη -εκλεγμένοι και οι οριακά νομιμοποιημένοι έκαναν ανέκαθεν κουμάντο -και το εκλογικό σώμα αναγκάζεται να ψηφίσει ξανά αν δεν τους βγει η απάντηση που ήθελαν σε κάποιο δημοψήφισμα. Οπότε ίσως δεν αποτελεί έκπληξη πως, όταν έγινε σαφές πως οι Έλληνες θα είχαν αλλή μια ευκαιρία να απαντήσουν για το πρόγραμμα λιτότητας που έχει οδηγήσει την χώρα σε ύφεση ανάλογη της δεκαετίας του '30, ξεκίνησαν και οι απειλές και τραμπουκισμοί.

          Ολόκληρο το ευρωπαϊκό κατεστημένο έχει παραταχθεί για να τρομάξει τους Έλληνες ώστε να μην δώσουν ξανά την πλειοψηφία σε αντιμνημονιακά κόμματα, όπως έκαναν στις εκρηκτικές εκλογές νωρίτερα αυτόν τον μήνα. Η επανάσταση της Ευρώπης κατά της λιτότητας πρέπει να περιοριστεί. Τα δημοκρατικά χαϊδολογήματα της μη εμπλοκής στις εκλογές άλλων χωρών τα έχουν παρατήσει. Αν οι Έλληνες ψηφίσουν κόμματα όπως το ριζοσπαστικό αριστερό ΣΥΡΙΖΑ -που προπορεύεται στις περισσότερες δημοσκοπήσεις- η πολιτική ελίτ της Ε.Ε. προειδοποιεί πως θα ψηφίζουν υπέρ της εξόδου της χώρας από το ευρώ.

          ***

          "Για να παραμείνει στο ευρώ", εξήγγειλε ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Κομισιόν Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, "η Ελλάδα πρέπει να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της". Με τον όρο "δεσμεύσεις" εννοούσε το πακέτο κονιορτοποιητικών ιδιωτικοποιήσεων, φορολογικών αυξήσεων και περικοπών στις θέσεις εργασίας, στους μισθούς και τις υπηρεσίες που απαίτησαν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ ως αντάλλαγμα για τα δάνεια τα οποία δεν μπορούν να αποπληρωθούν και εξαθλιώνουν τη χώρα.
          Γνωρίζοντας πως οι περισσότεροι Έλληνες απορρίπτουν το θανατηφόρο σπιράλ της λιτότητας και θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ, η πολιτική τάξη της Ευρώπης κλιμακώνει τους φόβους της κατάρρευσης που θα επέλθει από μια αναγκαστική έξοδο.
          Πιο παράλογη από όλα ήταν η τοποθέτηση του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον στην Ελλάδα αναφορικά με τις ευθύνες της, με τη Βρετανία να είναι εκτός Ευρωζώνης. "Μπορείτε να ψηφίσετε να παραμείνετε στο ευρώ με όλες τις δεσμεύσεις που έχετε κάνει", εξήγγειλε, "ειδάλλως ψηφίζετε την αποχώρησή σας". Ο άλλος συντηρητικός υπουργός, ο Κεν Κλαρκ, προειδοποίησε τους Έλληνες για τις "σοβαρές συνέπειες" αν ψήφιζαν τους "ιδιότροπους εξτρεμιστές". Όλα αυτά προήλθαν από μια κυβέρνηση που απαιτεί η Ευρώπη να έχει ανάπτυξη, ενώ την ίδια στιγμή βυθίζει την οικονομία της σε βαθιά ύφεση με τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλει.

          ***

          Στο μεταξύ οι Ιρλανδοί τυγχάνουν ανάλογης μεταχείρισης, ενώ οι ελίτ της χώρας προσπαθούν να τρομάξουν τους ψηφοφόρους ώστε να υποστηρίξουν το σύμφωνο της Ε.Ε. που προβλέπει μόνιμη λιτότητα σε ένα δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί αργότερα αυτόν τον μήνα. Κρίσιμο σημείο της εκστρατείας είναι η απειλή ότι αν απορριφθεί το σύμφωνο η Ιραλνδία θα στερηθεί μελλοντικά πακέτα διάσωσης για την συρρικνούμενη οικονομία της. Μέχρι τώρα, αυτό έχει κρατήσει μπροστά την καμπάνια υπέρ του ναι, παρά το γεγονός πως το Σιν Φέιν αντανακλά την ευρωπαϊκή τάση διπλασιάζοντας το ποσοστό του

          Le Monde: Οι Ευρωπαίοι δοκιμάζουν ένα ευρώ χωρίς την Ελλάδα

          Le Monde: Οι Ευρωπαίοι δοκιμάζουν ένα ευρώ χωρίς την Ελλάδα



          Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/05/2012
          Το σήμα δεν θα παρέμενε μυστικό για πολύ καιρό. Έθεσε μάλιστα σε δοκιμασία το πρώτο ευρωπαϊκό ραντεβού του Φρανσουά Ολάντ, την Τετάρτη 23 Μαΐου στις Βρυξέλλες. Τη Δευτέρα, δύο ημέρες πριν από το δείπνο των 27, τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης συμφωνούσαν άρον - άρον για να προετοιμάσουν το καθένα ξεχωριστά ένα επείγον σχέδιο στην περίπτωση που η Ελλάδα εγκατέλειπε το ενιαίο νόμισμα.
          Το θέμα θίχτηκε στη διάρκεια μιας τηλεφωνικής διάσκεψης των διευθυντών των Δημοσίων Ταμείων της Νομισματικής Ένωσης. Εκπρόσωποι της ΕΚΤ και της Κομισιόν μετείχαν στη συνάντηση αυτή. Ο Τόμας Βίζερ, ο πρόεδρος του οργάνου που έχει την ευθύνη της προετοιμασίας των εργασιών των υπουργών Οικονομικών, θα πάει στην Ελλάδα τις επόμενες ημέρες προκειμένου να μελετήσει όλες τις επιλογές με τις διάφορες πολιτικές δυνάμεις.
          Εντός της ΕΚΤ, συστάθηκε μια μικρή επιτροπή για την προετοιμασία σεναρίων επείγουσας ανάγκης, υπό την προεδρία ενός μέλους του διευθυντηρίου, τον Γερμανό Γιόργκ Άσμουσεν, πρώην σύμβουλο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που πλέον έχει την ευθύνη στη Φρανκφούρτη των σχέσεων με την Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
          Επισήμως, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων προσπαθούν να καθησυχάσουν όλες τις κερδοσκοπικές κινήσεις προς την κατεύθυνση αυτή και να στείλουν ένα ενθαρρυντικό μήνυμα τους Έλληνες ψηφοφόρους ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 17ης Ιουνίου: «Θέλουμε η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη, σεβόμενη τις δεσμεύσεις της, γράφτηκε σε μια κοινή δήλωση που δόθηκε στη δημοσιότητα το βράδυ Τετάρτης προς Πέμπτη. Ελπίζουμε ότι μετά από τις εκλογές, η νέα κυβέρνηση θα κάνει αυτή την επιλογή».
          Αλλά στα παρασκήνια, πλέον δεν αποκλείεται κανένα ενδεχόμενο. «Είναι απαραίτητο να προετοιμαστούμε για όλα τα σενάρια, συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου μιας εξόδου της Ελλάδας, ακόμη κι αν δεν είναι σήμερα αυτή η κεντρική υπόθεση», παρατηρεί ένας ανώτερος Ευρωπαίος οικονομικός υπεύθυνος που επιθυμεί την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, με την προϋπόθεση ότι η Αθήνα θα τηρήσει το σχέδιο προσαρμογής που διαπραγματεύτηκε σε αντάλλαγμα του δεύτερου σχεδίου βοήθειας. Κάτι που αρνούνται τα πιο ριζοσπαστικά ελληνικά κόμματα.
          Για ορισμένους, η υπόθεση μιας εξόδου, πρέπει να ερμηνευθεί ως μπλόφα με στόχο τον εντυπωσιασμό των Ελλήνων ψηφοφόρων. Και η οποία δεν πρέπει να απαγορεύσει την παράταση των προθεσμιών που δόθηκαν στην Αθήνα για να σεβαστεί το πρόγραμμα προσαρμογής που διαπραγματεύθηκε με τους πιστωτές της. «Μπορεί τα μέλη της Ευρωζώνης να είναι διατεθειμένα να αυξήσουν την οικονομική τους στήριξη - και ίσως και να την επιμηκύνουν - προς την Ελλάδα γιατί θα θεωρήσουν την ολοκλήρωση της Ευρωζώνης αρκετά προσοδοφόρα έτσι ώστε να δικαιολογείται επιπλέον επένδυση», παρατήρησε η Κριστίν Λαγκάρντ, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, προβάλλοντας τον κίνδυνο «μετάδοσης» σε περίπτωση εγκατάλειψης του ευρώ από την Αθήνα. «Μια επιπλέον προθεσμία ενός χρόνου θα σήμαινε επιπλέον κόστος της τάξης των 20 ως 30 δισ. ευρώ», σημειώνει μια καλά γνωρίζουσα τα πράγματα, πηγή.
          Για άλλους, η “Grexit” (από τη σύνθεση των λέξεων Greece και exit) είναι μια προοπτική που υπάρχει ο κίνδυνος να επιβληθεί αυτή καθαυτή, κυρίως σε περίπτωση μεγάλου εύρους τραπεζικής κρίσης ή αναστολής του σχεδίου βοηθείας, στη διάρκεια του καλοκαιριού, ελλείψει σεβασμού των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί.
          Οι συζητήσεις εντατικοποιήθηκαν εδώ και καμιά δεκαριά ημέρες, μετά από την άνοδο των κομμάτων που τάσσονται κατά της λιτότητας, στις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα στις 6 Μαίου, που δεν επέτρεψαν τον σχηματισμό κυβέρνησης. Θα συνεχιστούν ως τις 17 Ιουνίου. Αλλά ως σήμερα, κανένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα δεν έχει συγκεκριμενοποιηθεί.
          Κάθε χώρα λοιπόν κλήθηκε να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας και να υπολογίσουν τον αντίκτυπο. Πολλές από αυτές, μεταξύ τους η Γερμανία και η Φινλανδία, αναγνώρισαν ότι επεξεργάζονταν ένα τέτοιο σενάριο. Η επιλογή μάλιστα αυτή θεωρείται «διαχειρίσιμη» από τη Μπούντεσμπανκ στη μηνιαία έκθεσή της, που δόθηκε την Τετάρτη στη δημοσιότητα. Σύμφωνα με το Πρακτορείο Ρώυτερς, που αναφέρεται σε ένα προπαρασκευαστικό κείμενο από ένα κράτος μέλος, ένα «φιλικό διαζύγιο» μπορεί να στοιχίσει στην Ε.Ε. και στο ΔΝΤ 50 δισ. ευρώ.
          Ακόμη και ο Φρανσουά Ολάντ, που δραστηριοποιείται για την παραμονή της Αθήνας στο ευρώ, αναγκάστηκε να πει: «Δεν μπορώ να σας πω ότι δεν υπάρχουν προπαρασκευαστικές εργασίες», αναγνώρισε στις Βρυξέλλες, ενώ βεβαίωσε ότι δεν γνωρίζει για ποιες «προσομοιώσεις» γίνεται λόγος.
          Ωστόσο, οι αναταράξεις στην Αθήνα παρακίνησαν τον επικεφαλής του γαλλικού κράτους να διευρύνει τον επαναπροσανατολισμό της κρίσης του χρέους, τον οποίο επιθυμεί. ευρωομόλογα, ρόλος της ΕΚΤ στην κατεύθυνση υποστήριξης των ταμείων βοήθειας, επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, μέτρα επείγουσας ανάγκης που πρέπει να εξεταστούν σε περίπτωση νέας κατάστασης.
          «Στο θέμα των ευρωομολόγων, η δυναμική έχει εξελιχθεί πολύ λόγω της πρόσφατης επιδείνωσης της κατάστασης στην Ελλάδα και την Ισπανία», παρατηρεί συνεργάτης του Βαν Ρομπάι: «Η προοπτική μιας εξόδου πρέπει να συνοδεύεται από ένα πολιτικό κεφάλαιο για την ανάσχεση του κύματος που μπορεί να προκαλέσει».

          Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

          Αντώνης Περρής: Αυτοκτόνησε με την ηλικιωμένη μητέρα του

          Αντώνης Περρής: Αυτοκτόνησε με την ηλικιωμένη μητέρα του

          Σοκ προκάλεσε η είδηση της διπλής αυτοκτονίας στην περιοχή του κέντρου της Αθήνας.

          Μάνα και γιος, 90 και 60 ετών αντίστοιχα, «βούτηξαν» στο κενό, λίγο μετά τις 09.00 το πρωί, από πολυκατοικία που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ακομινάτου και Παλαιολόγου στην πλατεία Βάθη. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι ο γιος, αφού έσπρωξε τη μητέρα του από την ταράτσα, στη συνέχεια πήδηξε κι αυτός.

          Ο 60χρονος Αντώνης Περρής ήταν άνεργος μουσικός.

          Είχε περιγράψει την απόγνωσή του με ένα σημείωμα στο site stixoi.info

          «Λέγομαι Αντώνης Περρής. Εδώ και 20 χρόνια φροντίζω την 90 χρονών Μητἐρα μου(την γεροντοκομώ). Τώρα τα 3- 4 χρόνια έχει πάθει Αλτζχάϊμερ και τελευταία την πιάνουν και κρίσεις σχιζοφρένειας και έχει κι᾽ άλλα προβλήματα υγείας, Και τα γηροκομεία δεν δέχονται τὀσο επιβαρυμένους ασθενείς.
          Το πρὀβλημα είναι ότι δεν είχα προβλέψει να έχω αρκετό ρευστό στο λογαριασμό μου, διότι έπιασε ξαφνικά η οικονομική κρίση. Παρόλο που έχω αρκετή περιουσία, και τα πουλώ όλα όσο όσο τόσο καιρό, έχω μείνει χωρίς ρευστό(χρήματα) και δέν έχουμε πια να φάμε, κι´η πιστωτική μου κάρτα με 22% επιτόκιο γεμάτη κι´ας δανείζονται με 1%, κι´άλλα έξοδα που τρέχουν. Ζω πια συνέχεια μιά ζωή δράμα.


           Τώρα τελευταία δυστυχώς έχω νέα σοβαρότατα δικά μου προβλήματα υγείας.

          Δεν έχω καμμία λύση μπρος μου. Περιουσία αρκετή αλλά ρευστό καθόλου, οπότε χωρίς φαγητό τι γίνεται ? Μήπως ξέρει κανείς καμμία λύση.

          Ισχυροί της γης γιά την οικονομική κρίση που δημιουργήσατε θέλετε κρέμασμα
          και σας είναι λίγο."

          Και λίγο πιο κάτω ανέβασε κάποιους δικούς του στίχους

          Μη μείνει απ´ αυτούς κανείς.

          1) Τον κόσμο αυτό αν θες να φτιάξεις
          πρέπει ν΄αλλάξεις τη δομή,
          πρωτού λόγω της απραξίας μας
          μας αφανίσει η παρακμή,
          μας κυβερνούν οι λωποδύτες,
          οι τραπεζίτες κι´ οι αγιογδύτες
          κι´ όλοι τους οι υποτακτικοί.

          R. Δίχως έλεος λοιπόν, δίχως οίκτο,
          κτύπα τους πριν αφανιστείς,
          γιατί αλλιώς μεσ´ στη μιζέρια
          και μεσ´ στο άδικο θα ζεις,
          δίχως έλεος λοιπόν, δίχως οίκτο,
          μη μείνει απ´ αυτούς κανείς.

          2) Λέει η εντολή ου αυτοκτονήσεις,
          μα κατ´ ανάγκη αυτοκτονείς,
          χτύπα τους πριν σε αφανίσουν,
          εγκληματείς που αδρανείς,
          της ηθικής μας απραξίας
          όπως και της νωθρότητάς μας
          πια ας μην είμαστ´ ασθενείς».