ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Ολα αυτά όμως έχουν όρια

30/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ολα αυτά όμως έχουν όρια

     
Του Νικόλαου Α. Μπινιάρη*

Πράγματι έμεινα εμβρόντητος. Οχι από την παρανοϊκή φορολογία, όχι από τη μετάταξη της δημοτικής αστυνομίας, όχι από το κλείσιμο ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ. Εμεινα εμβρόντητος από τον διορισμό του Χρήστου Παπουτσή ως εκπροσώπου της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα.

Ο Χρήστος Παπουτσής σε καμία άλλη δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα δεν θα ήταν πολιτικά ενεργός. Θα είχε παραιτηθεί μετά το ναυάγιο του οχηματαγωγού «Σαμίνα» και θα ασχολούνταν με τις προσωπικές του υποθέσεις. Αντίθετα, σε αυτή τη χώρα έχει εκλεγεί βουλευτής, έχει διοριστεί σε άλλα υπουργεία και σήμερα διαβάζω πως ηγείται μιας φράξιας στο ΠΑΣΟΚ η οποία απειλεί τoν Ε. Βενιζέλο. Το βιογραφικό του εμπεριέχει, για να μην τον αδικώ, τη θητεία του ως επίτροπου στην Ε.Ε. αλλά και την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ σε άλλες πιο αγαστές εποχές.

Με ένα τόσο πλούσιο βιογραφικό είναι φυσικό -στην Ελλάδα- να έχει πολιτικούς φίλους, οι οποίοι προσβλέπουν σε αυτόν για τη σωτηρία της πατρίδος και του κόμματος, με αυτή ή και την αντίστροφη προτεραιότητα. Υποψιάζομαι πως η εξήγηση έχει να κάνει μάλλον με τη σωτηρία του προσωπικού δέματος εκάστου της κάστας αυτής παρά με τη σωτηρία θεσμών ή πατρίδος. Πάντως επειδή δεν έχω κανένα φίλο που να επηρεάζεται από τον περιώνυμο αυτόν πολιτικό άνδρα, μένω εμβρόντητος με την έννοια της πολιτικής φιλίας. Θα το διερευνήσω αρχίζοντας από τον Αριστοτέλη, μια και αυτός είχε ασχοληθεί με τη σημασία της φιλίας ως προς το ευ ζην του έκαστου εξ ημών.

Αντιλαμβάνομαι πως ζω σε μια χώρα με ιδιοτυπίες κάθε είδους. Αν και μέλος της Ε.Ε. η Ελλάδα πόρρω απέχει σε ζητήματα πολιτικής ευθιξίας και αντίληψης ευθύνης της δημόσιας θέσης που κατέχει ένα πολιτικό πρόσωπο. Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά που ομολογώ πως συνιστούν τον κανόνα παρά την εξαίρεση στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

Σήμερα, μετά την πτώχευσή μας, την καταστροφή της οικονομικής ζωής και την εξοντωτική ανεργία, η κυβέρνηση, και μάλιστα η παρούσα, θα όφειλε να είναι πιο ευαίσθητη σε ζητήματα πολιτικής παρουσίας προσώπων και των σχέσεών τους με το παρελθόν.

Ο νυν πρωθυπουργός είναι κατανοητό πως ψυχολογικά βρίσκεται, θα το πω κομψά, πιεσμένος. Εχει να αντιμετωπίσει τη διοίκηση μιας χώρας η οποία διοικήθηκε δίχως κανένα σχέδιο και με απουσία οργάνωσης. Εχει να αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση η οποία, αν εξαιρέσουμε τις ακρότητες της Χ.Α. και τις ουτοπίες του ΚΚΕ, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, δηλαδή στο ότι η χώρα πρέπει να παράξει για να επιζήσει. Εχει επίσης να διαπραγματευτεί με εντεταλμένους εκπρόσωπους κυβερνήσεων και διεθνών οργανισμών, οι οποίοι δεν είναι καν οι καλύτεροι τεχνοκράτες, ούτε καν καλοί. Είναι απλά μαθητές ελληνικού λυκείου, οι οποίοι έμαθαν να παπαγαλίζουν φόρμουλες και νούμερα ταμπού.

Ολα αυτά όμως έχουν όρια. Εχουν όρια όταν κάποιος ο οποίος δεν έχει καμία θέση στην πολιτική ζωή της χώρας, παίρνει μια ανώτερη θέση. Είναι παλαιότατη αυτή η μέθοδος να απαλλάσσεσαι από έναν ενοχλητικό αντίπαλο προάγοντάς τον. Η θέση του Παπουτσή είναι διακοσμητική, αλλά παχυλά αμειβόμενη και η τιμητική θέση υποδηλώνει μια επιτυχημένη καριέρα. Τίποτα τέτοιο δεν περιγράφει τα έργα και τις ημέρες του ανδρός. Εκπροσωπεί ακριβώς αυτό το οποίο θα θέλαμε να ξεχάσουμε, να αλλάξουμε, αυτό που βαραίνει στη συνείδησή μας, η ανοχή μας απέναντι στην ανικανότητα, στην κομματική υποδούλωση προς χάριν μιας ιδεολογικής, ούτως ειπείν, θέσης.

Ο πρωθυπουργός σε αυτήν την περίπτωση δεν έχει τη δικαιολογία της πίεσης για τη σωτηρία της χώρας. Δεν έχει τη δικαιολογία πως ικανοποιεί ξένους δανειστές. Εχει πιθανώς τη δικαιολογία πως αν δεν το έκανε θα έπεφτε η κυβέρνηση.

Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε, παρ’ όλο που ανήκω στους σώφρονες και γνωρίζω πολύ καλά τις επιπτώσεις μιας τέτοιας έκβασης, ομολογώ πως το θυμοειδές μου, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, έχει ακυρώσει το λογιστικό μέρος της ψυχής μου. Αν η κυβέρνηση στηρίζεται στο λαμπρό αυτό τέκνο της πατρίδος, τότε ας πέσει. Δεν είναι δυνατόν να στηρίζει την κυβέρνηση ένα πρόσωπο το οποίο είναι, μαζί με τον Ακη, η πεμπτουσία της αιτίας της καταστροφής μας. Ας πέσει λοιπόν η κυβέρνηση και ας πάμε σε εκλογές.

Αν πάλι δεν συντρέχει τέτοιος λόγος, τότε ο πρωθυπουργός οφείλει μια εξήγηση στους ψηφοφόρους του γιατί με αυτόν τον διορισμό έχει ξεπεράσει τα όρια της ανοχής τους. Το ερώτημα δεν είναι ηθικολογικό αλλά απόλυτα ηθικό, και με αυτήν την έννοια πολιτικό. Αν ο πρωθυπουργός πιστεύει πως «τακτοποιώντας» μια εσωτερική διένεξη του ΠΑΣΟΚ θα έχει την ησυχία του από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, μάλλον θα έχει μια τεράστια ανησυχία στις επόμενε εκλογές. Αρκετοί ψηφοφόροι του, έστω και με το φάσμα της ακυβερνησίας, δηλαδή το χάος, θα προτιμήσουν να δουν τον υπουργό του περιτυλίγματος της πολιτικής και τους όμοιούς του στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Σε αυτήν την αποθήκη που προφανώς είναι τόσο μικρή ώστε δεν χωράει κανέναν Ελληνα πολιτικό. Είναι όλοι μάχιμοι και έτοιμοι να σώσουν την Ελλάδα για μια ακόμη φορά. Το ζητούμενο βέβαια για αυτούς είναι να σώσουν τα κεκτημένα τους.

………………………………………………………………………………………………………………………….

*Συγγραφέας

Πρώτο θύμα διαθεσιμότητας

30/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πρώτο θύμα διαθεσιμότητας

     
Ο καύσωνας θα είναι μίνι. Σαν το Μνημόνιο
 
Του Λάκη Μπέλλου

Τα ιταλικά του Αντώνη Σαμαρά με τον Λέτα έκλεψαν την παράσταση. Ξεχνάς τα αγγλικά του Τσίπρα και τα γερμανικά της Κοσιώνη.

Ολόιδιο κοστούμι, πουκάμισο, γραβάτα φορούσαν ο Σαμαράς με τον Ιταλό πρωθυπουργό! Παραλίγο να αποχωρήσει ο δικός μας.

Δικαιολογείται όμως η ταύτιση, γιατί φορούσαν τη «στολή ΔΝΤ».

Ο Λέτα τόνισε ότι την έκνομη δραστηριότητα στη χώρα τους την αποκαλούν «Μαφία». Ο Σαμαράς απάντησε ότι στην Ελλάδα ονομάζουν «Μαφία» την κυβέρνηση.

Μέχρι το 2016-17 και βλέπουμε, η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης. Αυτή που δεν ξέρουμε πού πάει. Θα το μάθουμε μαζί με τις δωρεές για τις πυρκαγιές στην Ηλεία.

Πάντως η εισφορά αυτή είναι «έκτακτη»! Πάλι καλά που δεν τη λένε «στιγμιαία».

Το παρατράβηξε ο Τσίπρας! Διέκοψε συνέντευξη και με δημοσιογράφο της «Αυγής», γιατί δεν του άρεσαν οι ερωτήσεις.

Να το προσέξει. Γιατί άρχισαν να μην αρέσουν οι απαντήσεις του.

Είχαμε και την πρωτοφανή σύγκρουση ΜΑΤ και μοναχών στο Αγιο Ορος. Μπουλντόζες τα ΜΑΤ, μέχρι και Μολότοφ οι μοναχοί! Είχαν πολλά άδεια μπουκάλια μπίρας από το προηγούμενο βράδυ.

Ακούστηκαν τα συνθήματα:

- Κάτω από τα ράσα, κρυμμένο το καδρόνι – μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

- Στουπί, Μολότοφ και ιερά η ζώνη – μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

Και τα ΜΑΤ δεν έχουν τον Θεό τους. Στις συγκρούσεις, αλλού ο παπάς κι αλλού τα ράσα.

Υπήρχαν, όμως, και ΜΑΤατζήδες θρήσκοι. Εδιναν μια με το κλομπ και μετά έκαναν τον σταυρό τους.

Τη δόξα του Κοέλιο ζήλεψε ο Στουρνάρας και βγάζει βιβλίο. Εχει γράψει και διάφορα τσιτάτα:

1. Οταν θέλεις να φορολογήσεις κάτι, όλα συνωμοτούν για να το πετύχεις.

2. Επιβάλλεται ο φορολογούμενος να πέσει, επιβάλλεται να μη σηκωθεί.

3. Αν δεν μπορείς να αποφύγεις την απόλυση, απόλαυσέ την.

Οχι, δεν θέλουμε τον τελάλη του Λονδίνου να ανακοινώνει τις απολύσεις. Εχουμε μπόλικους τελάληδες στα κανάλια γι’ αυτήν τη δουλειά.

Να του πούμε και ευχαριστώ; Ο Βρούτσης «προσφέρει» κοντά στο 400άρικο για εργασία πέντε μηνών σε άτομα από οικογένειες που δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑΝ εργαζόμενο. Και βρίζαμε τον Γιωργάκη που μιλούσε για έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια.

Καθηγήτρια Νοσηλευτικής στη Λάρισα την πρόδωσε η καρδιά της, λίγες μέρες μετά τη διαθεσιμότητα. Την πρόδωσαν επίσης Σαμαράς, Μητσοτάκης, Γεωργιάδης κ.λπ.

Σε μπελάδες τούς έβαλε. Μετράει στους απολυμένους ή να απολύσουν κι άλλη;

Εχουμε πια τα κύματα διαθεσιμότητας και τα θύματα διαθεσιμότητας.

Είχε κάνει, όπως καταγγέλλουν οι συνάδελφοί της, αίτηση εξαίρεσης από τη διαθεσιμότητα -απόλυση, λόγω τριπλού μπάι πας, και απορρίφθηκε.

Η τρόικα τον χαβά της. Ζήτησε ονοματεπώνυμο: Καψαχάτη Κλαίρη.
 
twitter.com/pamelouketo

Στο σφυρί η πρώτη κατοικία

31/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Στο σφυρί η πρώτη κατοικία

Από 1/1/2014 η κυβέρνηση θα επιτρέψει τους πλειστηριασμούς - Κινδυνεύουν 200.000 σπίτια - Έρχονται δράματα για χιλιάδες οικογένειες με στεγαστικό.
     
Κυβέρνηση και τρόικα ανοίγουν διάπλατα το παράθυρο των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας στη χειρότερη συγκυρία της ελληνικής κρίσης.
Πρώτο βήμα θα είναι η μερική άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών από τον Ιανουάριο του 2014 με τη μείωση του ορίου κάτω από τις 200.000 ευρώ για τα σπίτια που οι τράπεζες θα μπορούν να βγάλουν στο σφυρί.
Δεύτερο η οριστική κατάργηση του μέτρου, όπως επιδιώκει η τρόικα, για να ξεπαγώσει η αγορά ακινήτων.
Με συντηρητικούς υπολογισμούς εκτιμάται πως τουλάχιστον 200.000 σπίτια θα κινδυνεύσουν να βγουν στο σφυρί τα επόμενα χρόνια, καθώς χιλιάδες δανειολήπτες αδυνατούν να αποπληρώσουν τις δόσεις τους. Ήδη δύο στα δέκα στεγαστικά δάνεια, συνολικού ύψους άνω των 16 δισ. ευρώ, βρίσκονται στο κόκκινο.
Αναλυτικά το ρεπορτάζ του Βασίλη Γεώργα στη σελίδα 44 της Εφημερίδας των Συντακτών που κυκλοφορεί

πηγη: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Το βαλιτσάκι του Καβάφη

Το βαλιτσάκι του Καβάφη


     
Της Μαρίας Μήτσορα*

Οταν στα δεκατρία το έσκαγα από το σχολείο, περιπλανιόμουν ώρες εκεί που τελείωνε τότε η πόλις των Αθηνών, πέρα και πάνω από τα νεκροταφεία της Νέας Σμύρνης και του Παλαιού Φαλήρου, ψιθυρίζοντας στίχους του Καβάφη που είχα αποστηθίσει διαβάζοντας την αλεξανδρινή έκδοση του πατέρα μου. Ενιωθα ήδη πολύ παλιά, έτσι ήταν η εποχή της Πόλης του που από τότε φοβόμουν πως πάντα θα με ακολουθεί και θα την ακολουθώ.

Στα είκοσι πέντε ήμουν πολύ πιο νέα, ήταν η εποχή της Ιθάκης του, έτσι χάρισα το πιο πολύτιμο βιβλίο μου σε κάποιον που έφευγε για την Αυστραλία. Χάρισα στα ποιήματα του Καβάφη μια βαλίτσα, το ταξίδι, μια ξένη ήπειρο.

Πέρασαν οι δεκαετίες κι άλλαξε η χιλιετία. Αθήνα/άνοιξη 2013. Ετος Καβάφη και η εικαστική έκθεση στον «Ιανό» με θέμα «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον». Αυτό είναι τώρα το ποίημα της ζωής μου; αναρωτιέμαι όταν σταματώ μπροστά σε μια κατασκευή. Ενα βαλιτσάκι της Δάφνης Ρόκου, όπου σε μια οθόνη γυρίζουν και προβάλλονται διαδοχικά φωτογραφίες της σαν φαντάσματα ερωτευμένα με τους στίχους του και για πρώτη φορά διακρίνω «τον αόρατο θίασο». Στον νου μου έρχεται το άλλο βαλιτσάκι που πήρε μαζί του στο νοσοκομείο ο ποιητής όταν μπήκε για τελευταία φορά, το ίδιο εκείνο που είχε αγοράσει «βιαστικά πριν από τριάντα χρόνια για γλέντια στο Κάιρο». Θέλω όμως να μάθω και για το παρελθόν των 14 αυτών φωτογραφιών. Ο παππούς της Δάφνης ήταν καπετάνιος και ωκεανοπλόος που αργότερα άνοιξε το σινεμά «Ααβίτα» στο 196 της λεωφόρου Συγγρού. Μέσα στις δικές του αποσκευές είχε φέρει από την Κίνα 64 διαφορετικά είδη τριανταφυλλιές που γέμισαν τον κήπο τους… κι εγώ είχα ίσως κάποτε κινέζικα τριαντάφυλλα στο μυαλό μου, μήπως η ζωή είναι άδεια γιατί λείπουν αυτά και τ’ αγκάθια τους;

Οταν βγαίνω στη Σταδίου ψιχαλίζει, ο ουρανός βαρύς σαν πετσέτα υγρή. Ανηφορίζοντας τη Βουκουρεστίου ακούγεται μια πλανόδια μελωδία αλλά αμέσως χάνεται. Καθώς προσπερνώ στη Βαλαωρίτου το παλιό γραφείο του πατέρα μου, η μνήμη του βγαίνει ψυχρή να με συναπαντήσει. Ταχύνω το βήμα αποχαιρετώντας βιαστικά την Αθήνα που χάνεται.

……………………………………………………………………………………………………………………

* Συγγραφέας

Αγροτουρισμός και αλληλέγγυα οικονομία

Αγροτουρισμός και αλληλέγγυα οικονομία

Εισήγηση του Θοδωρή Βασιλείου Προέδρου της Ένωσης Αγροτουρισμού Δ. Μακεδονίας στην ημερίδα αγροτουρισμού Επιδαύρου

Η εποχή μας είναι όπως όλοι συμπεραίνουν άκρως μεταβατική και ευμετάβλητη.
Η κοινωνία συνολικά εδώ και δεκαετίες καταναλώνει τους πόρους των επόμενων γενεών.
Ο τρόπος οργάνωσης της παγκόσμιας οικονομίας επικεντρώνεται σε κάποια υποθετική ανάπτυξη στο όνομα της οποίας καταναλώνει τους πόρους της Γης  τους πόρους της φύσης με ένα τρόπο που συμπιέζει το περιβάλλον στα άκρα, διαλύει τα οικοσυστήματα και δημιουργεί απίστευτες ανισορροπίες.
Ο αστικός τρόπος ζωής έφτασε στα όριά του, σπέρνοντας φτώχεια και δυστυχία όχι μόνο στον τρίτο κόσμο αλλά και σε προηγμένες πλέον Ευρωπαϊκές χώρες. Η χώρα μας ήδη βιώνει μια πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο τουρισμός ως κοινωνικό φαινόμενο καλείται να ικανοποιήσει την ανάγκη για προσωπική ψυχαγωγία και ψυχική ισορροπία. Ο δυνητικός τουρίστας - καταναλωτής, προκειμένου να αντισταθμίσει την απώλεια του χρόνου, λόγω της συμμετοχής του στην παραγωγική διαδικασία, χρησιμοποιεί τον τουρισμό ως «όχημα» στην προσπάθειά του για αναζήτηση νέων γνώσεων και εμπειριών που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
Ένα τέτοιο μοντέλο τουρισμού που υπηρετεί απόλυτα αυτή την τάση, δεν μπορεί παρά να
βασίζεται σε ποιοτικές μονάδες μικρής κλίμακας, που συνδέονται με την τοπική οικονομία, τις γαστρονομικές παραδόσεις την ιστορία τον πολιτισμό και την φιλική σχέση με το περιβάλλον.
Αυτό το τουριστικό πρότυπο όπως θα αναλύσουν οι άλλοι ομιλητές είναι ο αγροτουρισμός – τουρισμός υπαίθρου.
Εμείς θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε την σχέση του αγροτουριστικού μοντέλου με τα τεκταινόμενα στον πλανήτη γη, με τα κινήματα (φιλοσοφικά και κοινωνικά ) που αμφισβητούν την μέχρι τώρα πορεία μας ως ανθρωπότητα, που επιχειρούν με παραδειγματικό τρόπο να καταδείξουν ότι υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές,  ότι δεν είναι απαραίτητο να θυσιαστεί ο πλανήτης και να δυστυχούν οι άνθρωποι. Ότι δεν είναι καθόλου αυτονόητο το  μέλλον μας να προσφέρεται ως βορά στην ασυνειδησία των ολίγων.
Σήμερα οι φωνές της λογικής πυκνώνουν, μετατρέπονται σε ατομικές στάσεις ζωής, σε κοινότητες εναλλακτικής οικονομίας, σε ομάδες ανταλλαγής προϊόντων και αλληλεγγύης των ανθρώπων, σε στάσεις ζωής φιλικές προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο, αλλά ακόμη και σε επιχειρηματικές πρωτοβουλίες ατομικές η συλλογικές όπως ο Αγροτουρισμός.
Η κοινωνία αντιδρά θετικά στον παραλογισμό του συστήματος, ενός συστήματος που με τεχνητά χρέη δένει ολόκληρους λαούς και τους καθιστά νεόπτωχους προς δόξα των ολίγων.
Η κοινωνία λοιπόν αντιδρά θετικά και αυτοοργανώνεται.
Όπως υποστηρίζει η συγγραφέας και δημοσιογράφος Βάσω Κανελλοπούλου
<< Έχουμε άμεση ανάγκη από καινοτόμες μορφές κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, γιατί όσο είμαστε κολλημένοι στα σημερινά - χωρίς να δίνουμε κάποια εξουσία και στην...
φαντασία, καμία μαύρη ή πράσινη ανάπτυξη δεν θα λύσει τα περιβαλλοντικά και κοινωνικοοικονομικά προβλήματα της εποχής μας.
Έχουμε ανάγκη από θετικές προτάσεις και πράξεις εδώ και τώρα, που δεν θα παραπέμπουν χρονικά στη Δευτέρα Παρουσία. Στόχος μας πρέπει να είναι η δημιουργία μιας πιο δίκαιης αποκεντρωμένης κοινωνίας, χαμηλής έντασης άνθρακα, όπως αποκαλείται πλέον διεθνώς η ενεργειακή μείωση.

Τα προβλήματα είναι μεν παγκόσμια αλλά οι λύσεις μπορούν να είναι τοπικές.>>
Εάν η μείωση ενεργειακής κατανάλωσης (ή αλλιώς η ενεργειακή κάθοδος) χωρίς απώλεια ευημερίας της κοινωνίας είναι ένα βασικό στοίχημα που πρέπει μα κερδίσουμε , τότε ας ρίξουμε μια ματιά στις σοβαρές εφαρμοσμένες προσπάθειες, ουτοπικές για ορισμένους αλλά πολύ πετυχημένες για άλλους.
Μια από αυτές είναι το κοινωνικό κίνημα της περμακουλτούρας που ξεκίνησε από τον γεωργικό χώρο και επεκτάθηκε και στον κοινωνικό.
«Permaculture είναι η φιλοσοφία της εκτενούς και προσεκτικής μελέτης, αντί της παρατεταμένης και επίπονης εργασίας» (όπως παρατήρησε ο γνωστός πλέον παγκοσμίως Masanobu Fukuokα).
Λιγότερος κόπος; Δηλαδή πιο εύκολη δυνατότητα ενεργειακής καθόδου; μάλλον ναι.
Η Κωνσταντίνα

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Προβληματικός ο σχηματισμός κυβέρνησης (Με βάση τη δημοσκόπηση της Pulse RC)

26/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Προβληματικός ο σχηματισμός κυβέρνησης (Με βάση τη δημοσκόπηση της Pulse RC)

     
Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*

Είναι γνωστό ότι οι δημοσκοπήσεις, όταν γίνονται με βάση τους κανόνες της επιστήμης και χωρίς παρεμβάσεις από εκείνους που τις παραγγέλνουν, αποτελούν μια «ακτινογραφία» των προθέσεων του εκλογικού σώματος για την ψήφο τους στα κόμματα που είναι γνωστά. Οι προθέσεις αυτές επηρεάζονται από τα όσα βιώνουν οι πολίτες την περίοδο που διεξάγεται η δημοσκόπηση, τα οποία φυσικά μπορεί να αλλάξουν ακόμα και την επόμενη ημέρα, και να ανατρέψουν τις εκδηλωθείσες προθέσεις. Και αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και κατά τη διάρκεια μιας εκλογικής περιόδου, όπως π.χ. συνέβη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων στη χώρα μας, τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012.

Εχοντας υπόψη τις παραπάνω παρατηρήσεις, την 1η στήλη του Πίνακα που ακολουθεί δίνουμε τη δύναμη των κομμάτων με βάση τις απαντήσεις της δημοσκόπησης που διεξήχθη στο διάστημα 11-17.7.13 από την Pulse RC με βάση τους κανόνες της επιστήμης. Στη 2η στήλη δίνονται οι έδρες που θα έπαιρναν τα κόμματα τα οποία, με βάση το ισχύον εκλογικό σύστημα, «πιάνουν» ή ξεπερνούν το όριο του 3% (πρόκειται για τα κόμματα που και σήμερα αντιπροσωπεύονται στη Βουλή). Οι έδρες αυτές προκύπτουν από τα αυξημένα ποσοστά των κομμάτων αυτών όταν προστεθούν σ’ αυτά, αναλογικά, τα ποσοστά εκείνων που απάντησαν: Αλλο Κόμμα, Λευκό-Ακυρο, Αναποφάσιστοι ή Δεν Απάντησαν και εκείνων που δήλωσαν ότι θα ψήφιζαν Οικολόγους Πράσινους, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Δημιουργία Ξανά (27,5% συνολικά) και το πρώτο κόμμα παίρνει το «δώρο» των 50 εδρών. Στην 3η στήλη δίνονται οι έδρες που θα έπαιρναν με την απλή αναλογική όλα τα κόμματα τα οποία προσδιόρισαν οι ερωτηθέντες στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση (δηλαδή και εκείνα που πήραν 1%). Οι έδρες των κομμάτων αυτών προκύπτουν όταν προστεθούν στα ποσοστά τους αναλογικά τα ποσοστά εκείνων που δήλωσαν: Αλλο Κόμμα, Λευκό-Ακυρο, Αναποφάσιστοι και Δεν Απαντώ.

8Από την κατανομή των εδρών τόσο με το ισχύον εκλογικό σύστημα όσο, και πολύ περισσότερο, με την απλή αναλογική, φαίνεται ότι, με βάση τις μέχρι σήμερα θέσεις των κομμάτων, είναι προβληματικός ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού κάποιων από αυτά και η οποία να έχει πλειοψηφία εδρών στη Βουλή και ακόμα πιο προβληματικό το να έχει πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα αν στις εκλογές επαληθεύονταν τα ευρήματα της δημοσκόπησης της Pulse RC. Το ίδιο ισχύει και για τα ευρήματα άλλων δημοσκοπήσεων.

Ιδιαίτερα ανησυχητικός, όμως, είναι ο αριθμός των εδρών που θα έπαιρνε η Χρυσή Αυγή, γεγονός που πρέπει να προβληματίσει όλα τα άλλα κόμματα, και ιδιαίτερα αυτά που στηρίζουν τη δικομματική κυβέρνηση. Περισσότερο, όμως, πρέπει να προβληματίσει εκείνους που δείχνουν εκλογική προτίμηση στη Χρυσή Αυγή, ένα κόμμα που απροσχημάτιστα υποστηρίζει και χρησιμοποιεί τη βία ή απειλεί με βία όχι μόνο αλλοδαπούς αλλά και Ελληνες που δεν συμφωνούν με τις ρατσιστικές και φασιστικές απόψεις τους.

Η σύνθεση, όμως, της Βουλής που δείχνει ο παραπάνω Πίνακας μπορεί, ανάλογα με τις εξελίξεις, να αλλάξει ριζικά τόσο στο διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι τις επόμενες εκλογές όσο και στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όποτε και αν προκηρυχθούν, ή ακόμα και την ημέρα διεξαγωγής τους. Αν δεν προκηρυχθούν πρόωρες βουλευτικές εκλογές, δηλαδή αν η κυβέρνηση αντέξει –ενδεχόμενο κάθε άλλο παρά σίγουρο– μέχρι τον Μάιο του 2014, μια πρώτη γεύση των πραγματικών εκλογικών προτιμήσεων του εκλογικού σώματος θα έχουμε με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών που θα διεξαχθούν τότε.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………
 
* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Μας τα παίρνουν όλα (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" )

Ηλεκτρονική Έκδοση

Μας τα παίρνουν όλα

Στους πιστωτές καταλήγει το 98% των δανείων
Μπορεί η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να επαινούν την Ελλάδα για τις θυσίες της, υποσχόμενοι δόσεις και νέα βοήθεια εφ' όσον οι Έλληνες τηρούν τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από τις μνημονιακές συμβάσεις όμως γεγονός παραμένει πως ελάχιστο μέρος από τα δάνεια και τις ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις (μόλις το 1,6%) που λαμβάνει η χώρα καταλήγει στον κρατικό προϋπολογισμό και την πραγματική οικονομία με τους ανθρώπους της.
Αντίθετα, σχεδόν το σύνολο της βοήθειας προς την Ελλάδα χρησιμεύει για την εξυπηρέτηση των πιστωτών της. Από τα 236,8 δισ. που η χώρα μας έχει λάβει ως επίσημη βοήθεια, προσθέτοντας και τα 25,5 δισ. από αποκρατικοποιήσεις την περίοδο 2010-2014, μόλις το 1,6% προβλέπεται να ωφελήσει το κράτος και την οικονομία.
Με άλλα λόγια ώς και το 2014 το 98,4% των χορηγηθέντων θα έχει διατεθεί για υποχρεώσεις προς τους πιστωτές.
Διαβάστε περισσότερα στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Ο σπλήνας σκοτώνει το βιολογικό μετανάστη, το νεφρό

Έντυπη Έκδοση

Ο σπλήνας σκοτώνει το βιολογικό μετανάστη, το νεφρό

Ο Θανάσης Παπαγεωργίου θα παρουσιάσει το πρώτο θεατρικό έργο τού Αρκά «Επείγοντα περιστατικά»
Απρόβλεπτος και ανατρεπτικός όπως πάντα ο κομίστας Αρκάς, ολοκλήρωσε το πρώτο θεατρικό του έργο, στο οποίο πρωταγωνιστεί το παχύ και το λεπτό έντερο μαζί με το δεξί νεφρό.
Το πρώτο μέρος αυτού του έργου έχει ήδη παιχτεί στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τον τίτλο «Εχθροί εξ αίματος». Ο Αρκάς εν τω μεταξύ έγραψε και το δεύτερο μέρος, το «Βιολογικό μετανάστη», ολοκληρώνοντας το θεατρικό του με τον τίτλο «Επείγοντα περιστατικά», το οποίο πήρε ο Θανάσης Παπαγεωργίου και σκοπεύει να ανοίξει με αυτό τη νέα περίοδο 2013-2014 του Θεάτρου Στοά.
Πρόκειται για μια αλληγορία που βασίζεται σε πραγματικά επιστημονικά στοιχεία. «Δεν υπάρχει πουθενά αυθαίρετη διατύπωση. Θα μπορούσε να το γράψει γιατρός. Κι όλα λέγονται με τον πιο σοβαρό τρόπο», μας εξηγούσε χθες ο Θ. Παπαγεωργίου απολαμβάνοντας να μιλάει για το έργο και για τον Αρκά, με τον οποίο έχει παλιούς δεσμούς. «Εχει ιδιαίτερη σημασία για μας αυτή η συνεργασία, γιατί ανανεώνει μια παλιά σχέση που ξεκίνησε από τότε που κάναμε τα πρώτα μας βήματα. Τότε, ο τωρινός συγγραφέας δεν είχε ακόμη ασχοληθεί με τη συγγραφή θεατρικών κειμένων, ούτε με τα κόμικς. Από το 1977 μέχρι το 1980, επί τέσσερις συνεχόμενες θεατρικές περιόδους, ο Αρκάς είχε την εικαστική ευθύνη για τα έργα που παρουσιάσαμε τότε, προκαλώντας το γενικό θαυμασμό για την ευρηματικότητα και τη φαντασία του. Τώρα θα ξανασυναντηθούμε στην ίδια σκηνή, αλλά αυτή τη φορά ερμηνεύοντας δικό του έργο», λέει ο σκηνοθέτης.
«Τα όργανα του ανθρώπινου σώματος που πρωταγωνιστούν ανήκουν σε έναν άντρα που με τα καμώματά του τα φέρνει σε δύσκολη θέση, μεθάει και τρακάρει. Μπαίνει στην εντατική και τότε τα όργανα θορυβημένα συνεδριάζουν για να δουν τι μπορούν να κάνουν. Η επιστήμη τελικά δεν τα καταφέρνει και ο άντρας πεθαίνει. Οπότε του παίρνουν τα ζωτικά όργανα για μεταμόσχευση. Ολα αυτά συμβαίνουν στο πρώτο μέρος τού έργου. Στο δεύτερο μέρος παρακολουθούμε την περιπέτεια μετά τη μεταμόσχευση του νεφρού, που αντιμετωπίζεται από τα άλλα όργανα ως ένας βιολογικός μετανάστης».
Η θεατρική απόδοση των οργάνων γίνεται με ηθοποιούς που φορούν μάσκες που έχει φιλοτεχνήσει ο ίδιος ο Αρκάς. Δύο από τις πολύ γνωστές φιγούρες των κόμικς του απεικονίζουν το συκώτι και τη χολή. «Το συκώτι ανησυχεί γιατί αυτό δεν θα γίνει βιολογικός μετανάστης, κάποιοι θα το διώξουν, μπορεί και να το φάνε κιόλας... Και όντως, εμφανίζεται ο σπλήνας, ο οποίος ανήκει στο ανοσοποιητικό σύστημα. Για να μπορέσει ο οργανισμός να δεχθεί το νέο όργανο, το τροφοδοτούν με κυκλοσπορίνες-κορτιζόνες. Ετσι το ανοσοποιητικό, στο οποίο ανήκει ο σπλήνας, βρίσκεται σε καταστολή και δεν μπορεί να δράσει όπως πρέπει. Είναι υποχρεωμένο να δεχθεί καινούργιο επισκέπτη τον οποίο δεν θέλει, γιατί είναι μετανάστης, είναι ξένο σώμα και πρέπει να σηκωθεί και να φύγει, να πάει από εκεί που ήρθε. Στα καθ' ημάς ο σπλήνας είναι ένας χρυσαυγίτης, ένας τραμπούκος, ο οποίος έχει βάλει στοίχημα ζωής να φύγει το νεφρό γιατί είναι ένας παρείσακτος και επιπλέον αριστερός».
- Δηλαδή όλη η πλοκή έχει αναφορές στη σημερινή πραγματικότητα;
«Ο συγγραφέας παραβάλλει όλο το σύστημα λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού με την πολιτική -όχι κομματική- ζωή αυτού του τόπου. Οπως λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, λειτουργούν και τα όργανα. Υπάρχει ο εγκέφαλος, κάποια σημαντικά όργανα και κάποια ασήμαντα. Το κακό προέρχεται πάντα από τα ασήμαντα».

Γιάννης Καλαϊτζής 25-7 2013

Γιάννης Καλαϊτζής
     
Kalaitzis_25-07-13


Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

ΜΟΝΤΙΛΙΑΝΙ-Beggar Woman

Amedeo Modigliani
   


Beggar Woman





Beggar Woman - Amedeo Modigliani

   ΠΗΓΗ:MY STUDIOS

 

Το τελετουργικό της ανθρωποφαγίας

Το τελετουργικό της ανθρωποφαγίας

     
Βλέποντας τα πάθη και τα μίση μας, αναρωτιέμαι πόσο έχουμε αληθινά προχωρήσει

 Της Μαριαλένας Σπυροπούλου*

Η σχέση των πολιτών με τους πολιτικούς εδώ στην Ελλάδα δεν εξηγείται μόνον με πολιτικούς όρους. Είναι αρκετές οι φορές που οι σκέψεις, οι ιδέες, η στάση που κρατάμε απέναντί τους, ακόμα και οι πράξεις διάφορων περιθωριακών ξεπερνούν τη λογική και εκεί πρέπει να βρούμε άλλα εργαλεία ερμηνείας. Ενώ οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η ψυχανάλυση αρχίζει και τελειώνει στο ντιβάνι του αναλυτή, μελετώντας τον ιδιωτικό βίο, συνειδητό και ασυνείδητο, του αναλυόμενου, εντούτοις ο Φρόιντ μπορεί να λειτουργήσει και ως πολιτικός αναλυτής. Η πρόσφατη άνανδρη επίθεση στον δήμαρχο Αθηναίων Γ. Καμίνη, η εξιδανίκευση και η λατρεία διάφορων πολιτικών ανδρών της ιστορίας, όπως για παράδειγμα συνέβη με την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ή η μήνις, η επιθετικότητα, η δυσπιστία ενός ολόκληρου λαού απέναντι στους αιρετούς πολιτικούς άρχοντες για το πώς διαχειρίζονται την κρίση είναι σκηνές επιλεγμένες μέσα από τις σελίδες του «Τοτέμ και ταμπού» του ιδρυτή της ψυχανάλυσης. Εργο διαχρονικό, που γράφτηκε περίπου το 1913, επιχειρεί μέσα από 4 μελέτες να συνδέσει την εθνολογία, τη λαογραφία, τη γλωσσολογία κ.λπ. με την ψυχανάλυση, αναδεικνύοντας ότι η ιδιωτικότητα ενός ανθρώείναι βαθιά επηρεασμένη από τις αρχαϊκές καταβολές της φυλής του. Και ο πρωτογονισμός μπορεί να υφίσταται, ακόμα και εάν βρισκόμαστε τελικά σήμερα στο 2013.

Βλέποντας τον ταλαιπωρημένο δήμαρχο της Αθήνας, μιας πόλης που ταλανίζεται σαν ανθρώπινος οργανισμός από συνεχείς βίαιες επιθέσεις, είτε από την πλευρά των κατοίκων της είτε από την πλευρά των αιρετών αρχόντων, να γίνεται και εκείνος στόχος μιας τέτοιας βίαιης επίθεσης, θυμήθηκα το χωρίο του Φρόιντ που αφηγείται ότι «οι άγριοι Timmes της Σιέρα Λεόνε επιφυλάσσονται του δικαιώματος να ξυλοφορτώνουν άγρια τον εκλεγμένο βασιλιά τους ένα βράδυ πριν τη στέψη του και εφαρμόζουν με τόση ευσυνειδησία αυτό το συνταγματικό τους προνόμιο ώστε ο άτυχος άρχοντας μερικές φορές δεν προλαβαίνει να χαρεί για πολύ ζωντανός τον θρόνο του. Για αυτό κατά κανόνα εκλέγουν για βασιλιά κάποιον που εχθρεύονται…».

Πώς όμως φτάσαμε στην εχθρότητα; Οι άνθρωποι περνάνε ψυχικά από διάφορα στάδια συμφιλίωσης ή κρυφής εναντίωσης με το διαφορετικό. Οσο πιο πρωτόγονοι, αρχαϊκοί, ανώριμοι είναι τόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουν έναν άρχοντα και για το καλό και για το χειρότερο. Στην αρχή, την εποχή της εξιδανίκευσης, ο άρχοντας προερχόταν κατευθείαν από τους θεούς. Ηταν ο πιο δυνατός, ο μύστης, ο μάγος της φυλής. Αυτός που θα τους έσωζε από τα αμαρτήματα και τις αρρώστιες τους. Για παράδειγμα, «ο Κάρολος Α’ λέγεται ότι το 1633 θεράπευσε μεμιάς εκατό αρρώστους». Αναρωτιέμαι, πόσες ελπίδες στηρίξαμε και εμείς ως λαός σε διάφορους θεόσταλτους, μάγους της πολιτικής… Στη συνέχεια, άρχισαν να αναδύονται οι αντιφάσεις, οι φόβοι στην ψυχή των λαών. Ενώ πίστευαν στη θεϊκή παντοδυναμία του άρχοντά τους, εντούτοις έκριναν σκόπιμο να τον προστατεύουν λες και η δύναμή του δεν ήταν αρκετή να προστατεύσει τον εαυτό του. Και μαζί με την προστασία έρχεται και η επίβλεψη… των ΜΜΕ. «Οι λαοί αυτοί θεωρούν επίσης απαραίτητο να επιβλέπουν τους βασιλιάδες τους, αν χρησιμοποιούν σωστά τη δύναμή τους, δεν είναι καθόλου σίγουροι για τους καλούς σκοπούς και την ευσυνειδησία τους»… Μπαίνουν, λοιπόν, οι πρώτοι σπόροι για την περιθωριοποίηση ενός αιρετού στις πλάτες του οποίου στηρίχθηκε το μέλλον, για να καταλήξει το «επάγγελμα» αυτό απεχθές, ήδη εδώ και εκατοντάδες χρόνια… «Αυτή η τελετουργία μάς αποκαλύπτει στα σίγουρα το διπλό της νόημα και την καταγωγή της από αμφιθυμικές τάσεις, αρκεί μόνο να παραδεχτούμε ότι οι επιδράσεις και οι συνέπειές της είναι και ο αρχικός της σκοπός. Η ίδια τελετουργία δεν χρειάζεται μόνο για να ξεχωρίζει τους βασιλιάδες και να τους ανυψώνει πάνω από όλους τους άλλους συνηθισμένους θνητούς, αλλά και για να κάνει τη δική τους ζωή μαρτυρική και ανυπόφορη, για να τους εξαναγκάζει σε μια δουλεία πολύ χειρότερη από αυτή των υπηκόων τους»… Βλέποντας τα πάθη και τα μίση μας, αναρωτιέμαι πόσο έχουμε αληθινά προχωρήσει από τον πρωτογονισμό και κυρίως ποιος συνετός και σώφρων θα αναλάβει τον σχεδόν μαζοχιστικό ρόλο να γίνει άρχοντας ενός λαού με «κανιβαλικές» τάσεις…

Σίγκμουντ Φρόιντ «Τοτέμ και Ταμπού», εκδόσεις Επίκουρος

marialenas77@gmail.com
 
* Η Μαριαλένα Σπυροπούλου είναι ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια
 

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Εκδήλωση Ημερίδας Αγροτουρισμού - «Τα κριτήρια ένταξης στον Τουρισμό Υπαίθρου –Αγροτουρισμό»

Εκδήλωση Ημερίδας Αγροτουρισμού - «Τα κριτήρια ένταξης στον Τουρισμό Υπαίθρου –Αγροτουρισμό»
Ο Σύνδεσμος Ενώσεων Αγροτουρισμού Ελλάδος, σας προσκαλεί το Σάββατο 27 Ιουλίου 2013 στην Ενημερωτική Εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Ξενοδοχείου VERDELIS-INN στην Παραλία της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο της 16ης Έκθεσης Αγροτουρισμού, που διοργανώνει ο Δήμος Επιδαύρου σε Συνεργασία με την Περιφέρεια Πελοποννήσου & Ανάδοχο Εταιρία την ALFA EXPO, με θέμα:
«Τα κριτήρια ένταξης στον Τουρισμό Υπαίθρου –Αγροτουρισμό»
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 10:30 με Ομιλητές τους κ.κ.
  • 1. Νικόλαος Φραντζεσκάκης Πρόεδρος Συνδέσμου Αγροτουρισμού Ελλάδος (ΣΕΑΓΕ)
     
  • 2. Κα. Κορίνα (Αικατερίνη) Μηλιαράκη, Πρόεδρος Ένωσης Αγροτουρισμού Κρήτης
     
  • 3. Θεόδωρος Βασιλείου, Πρόεδρος Ένωσης Αγροτουρισμού Δυτικής Μακεδονίας
     
  • 4. Κα Μαρία Εμμανουηλίδου, Υποψήφια Διδάκτωρ Αγροτικής Οικονομίας Α.Π.Θ, Υπεύθυνη Κατεύθυνσης Αγροτουρισμού Κολλεγίου PERROTIS Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής
  • 5. Πάνος Πούλος, Πρόεδρος ΑΓΡΟΞΕΝΙΑ, μέλος Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Αγροτουρισμού EuroGites
  • 6. Παπούλιας Μάκης, Εκπρόσωπος Αρκαδιανής
Η κατάταξη μιας επιχείρησης στο χώρου του Τουρισμού Υπαίθρου – Αγροτουρισμού, καθώς και σε μηχανισμούς εμπορικής προώθησης, προϋποθέτει την δημιουργία ενός εμπορικού Προϊόντος με κοινά χαρακτηριστικά και κοινή ταυτότητα. Απαιτεί την απόκτηση ειδικού ποιοτικού σήματος Τουρισμού Υπαίθρου – Αγροτουρισμού.
Η εμπειρία μας, ως Σύνδεσμος Ενώσεων Αγροτουρισμού Ελλάδος (Σ.Ε.ΑΓ.Ε.), με την ταυτόχρονη σύμπραξη της ΑΓΡΟΞΕΝΙΑ, καθώς και της Ευρωπαϊκης Ομοσπονδίας Αγροτουρισμού EuroGites, μπορεί να θέσει τις βάσεις για μια εποικοδομητική και αποτελεσματική πρωτοβουλία ανάπτυξης και προώθησης των αναγκών και στόχων του Τουρισμού Υπαίθρου-Αγροτουρισμού
Με εκτίμηση
Δήμος Επιδαύρου
Περιφέρεια Πελοποννήσου
Σύνδεσμος Ενώσεων Αγροτουρισμού Ελλάδας
Ανάδοχος ALFA EXPO

Η ενσωμάτωση Της Πέπης Ρηγοπούλου


Η ενσωμάτωση

     
Της Πέπης Ρηγοπούλου

Ακούω τον κ. Μητσοτάκη να λέει ότι θα προσπαθήσει να εφαρμόσει όσο το δυνατόν πιο δίκαια την «κινητικότητα», τη «διαθεσιμότητα» και όλες αυτές της εκπάγλου κυνισμού έννοιες που σημαίνουν το λιώσιμο ανθρώπων, και σκέφτομαι ότι το στοιχειώδες που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να δώσει ένα μέρος της περιουσίας του, αυτός και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του, για να μη χρειαστεί να μπουν και άλλοι άνθρωποι στο περιθώριο. Με 3,5 εκατομμύρια Ελληνες στο όριο της επιβίωσης, τι περιμένουν οι πολιτικοί, αλλά και οι υπόλοιποι που έχουν λεφτά να δώσουν ένα μέρος από αυτά ως πράξη αλληλοβοήθειας; Οχι σε ένα ταμείο τύπου ΤΑΙΠΕΔ, που έχει πάρει εργολαβία το ξεπούλημα της χώρας.

Ούτε στο χωρίς όνομα άλλο, στο οποίο καταβάλλονται οι περίφημες «εισφορές αλληλεγγύης», για τις οποίες διερωτώμαι ποιοι τις εισπράττουν, ποιοι άλλοι ασκούν έναν στοιχειώδη έλεγχο και γιατί δεν μας ενημερώνουν για το πού διοχετεύονται αυτά τα χρήματα. Μιλώ για ένα άλλο ταμείο, το οποίο θα διαχειρίζονταν αυτοί που θέλουν πραγματικά να σωθεί η Ελλάδα από τους σωτήρες της. Και από τον θανάσιμο εναγκαλισμό τους. Στο ταμείο αυτό θα μπορούσε να συνεισφέρει, εκτός από αυτούς που έχουν χρήματα, και ο καθένας από τα υπόλοιπα 2/3 που περισσεύουν από τους Ελληνες, μαζί με τους μετανάστες που έχουν κάνει πια την Ελλάδα μόνιμο τόπο διαμονής. Και βέβαια, το ταμείο αυτό θα πρέπει να είναι εκτός κομματικών ελέγχων. Για να μη σέρνονται οι άνθρωποι στους δρόμους. Για να μη διαχέεται στις σχέσεις ο φόβος της επιβίωσης. Αυτός ο υπέρτατος φόβος, που κάνει τους ανθρώπους μίζερους, αλλοπρόσαλλους, φονικούς.

Μια τέτοια προσπάθεια δεν θα μπορούσε να βρει ηθικό έρεισμα, αν δεν αποφασίζαμε ότι δεν είμαστε ένας ξεφτιλισμένος, ένας παρηκμασμένος, ένας καταραμένος λαός, που του αξίζει να τιμωρηθεί γιατί «έφταιξε». Αυτή η «οριζόντια» ενσωμάτωση της ενοχής είναι, πιστεύω, το μείζον ζήτημα σήμερα. Γι” αυτό δεν μπορούν να βρουν ακόμα ένα ενιαίο σχήμα οι πολλές, οι αξιοθαύμαστες ενέργειες συλλογικοτήτων, που υπάρχουν σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.

Οσο λειτουργεί το λαϊκίστικο και μοιραίο εκείνο «μαζί τα φάγαμε», δεν μπορεί να αναδυθεί η τσαλακωμένη από το περιτύλιγμα της προπαγάνδας αξιοπρέπειά μας. Και αυτό το βλέπουμε να παίρνει διάφορες μορφές, σε διαφορετικούς χώρους. Οπως π.χ. στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όταν, σύμφωνα με κείμενο που μου έστειλε φίλη, ο κ. Ε. Τσακαλώτος, μιλώντας για το ποιος πρέπει να πληρώσει την κρίση, αναρωτήθηκε: ένας άστεγος Γερμανός, ένας άνεργος Ισπανός ή ένας μαγαζάτορας από τα Γιάννενα; Και αποφάνθηκε ότι πρέπει να πληρώσει ο Γιαννιώτης μαγαζάτορας.

Αν η ενσωμάτωση της ενοχής και η απαξίωση ενός συμπολίτη μας, όχι ως συγκεκριμένου ατόμου, αλλά ως κατηγορίας και, κατά συνέπειαν, με μία έννοια, η απαξίωση του ίδιου μας του εαυτού, μεταμφιέζεται σε λογικό επιχείρημα μέσα σε ένα παράλογο περιβάλλον, σημαίνει ότι ο δρόμος είναι δύσκολος. Οτι το «όχι» στην κατοχή, που ζητά συνεχώς φρέσκο αίμα, δεν είναι εύκολο να ακουστεί από χιλιάδες, από εκατομμύρια ανθρώπους μαζί, γιατί δεν μπορούν να πείσουν τον ίδιο τον εαυτό τους για την αναγκαιότητα μιας τέτοιας πράξης. Τον πληγωμένο, τον ασυνάρτητο, τον χαμένο εαυτό τους. Θα μπορέσουμε, άραγε, να τον κερδίσουμε ξανά;
 

In Sickness and in Debt (BBC "Our World")-Greek Subtitles- ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ BBC


Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Η «Ελληνική τραγωδία» και το παγκόσμιο δράμα

Η «Ελληνική τραγωδία» και το παγκόσμιο δράμα

Αρθρο του Π. Κρούγκμαν στη De Morgen
Η κρίση βαθαίνει παγκόσμια παρά τα σωσίβια και τα επιμέρους σκαμπανεβάσματα. Η «ελληνική τραγωδία» δεν είναι ιδιαίτερο φαινόμενο. «Η συνεχής επίκληση της Ελλάδος ως παράδειγμα προς αποφυγήν συσκοτίζει τα πραγματικά αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», τονίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του που φιλοξενεί η φλαμανδόφωνη εφημερίδα De Morgen.
Ο Αμερικανός οικονομολόγος διερευνά κατά πόσον η περίπτωση του Ντιτρόιτ - που ως γνωστόν πριν από μερικές μέρες κήρυξε στάση πληρωμών - μπορεί να παραλληλιστεί με την περίπτωση της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τον Π. Κρούγκμαν, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία θα έπρεπε να έχουν αμελητέο αντίκτυπο σε παγκόσμια κλίμακα, λόγω του περιορισμένου μεγέθους της, που είναι μόλις 1,5 φορά μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του Ντιτρόιτ.
Δυστυχώς, όμως, όπως παρατηρεί, πολλοί διαμορφωτές γνώμης χρησιμοποίησαν την ελληνική κρίση για να επισείσουν τον μπαμπούλα της επαπειλούμενης πτώχευσης, προκειμένου να φέρουν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης την ανάγκη υλοποίησης πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Για τον διάσημο νομπελίστα, η Ελλάδα αποτελεί μία εντελώς ειδική περίπτωση, από την οποία δύσκολα μπορεί κανείς να αντλήσει διδάγματα σχετικά με το ποια πρέπει να είναι η ενδεδειγμένη οικονομική πολιτική για την υπέρβαση της κρίσης.
Δεν είναι μάλιστα τυχαίο, όπως προσθέτει, ότι ακόμα και στην Ελλάδα τα δημοσιονομικά ελλείμματα δεν αποτέλεσαν παρά ένα μέρος του συνολικότερου προβλήματος. Παρόλα αυτά, συμπληρώνει πως η περίπτωση της Ελλάδας έχει κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο και παντού ακούγονται απειλές ότι μία χώρα μπορεί ανά πάσα στιγμή να έχει την τύχη της Ελλάδας.
Καταλήγοντας, ο Αμερικανός οικονομολόγος τονίζει:
«Η συνεχής επίκληση της Ελλάδας ως παράδειγμα προς αποφυγήν συσκοτίζει τα πραγματικά αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Επειδή, δε, οι συνταγές που προτείνονται είναι λανθασμένες, οι πιθανότητες η παγκόσμια οικονομία να οδηγηθεί σε ανάκαμψη έχουν συρρικνωθεί σημαντικά».
Ωστόσο, αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι πως ο Π. Κρούγκμαν, αν και έχει σε πολλά δίκιο, υποτιμά πως στο σύγχρονο συγκεντρωποιημένο καπιταλισμό των πολυεθνικών ανά γωνιά της γης, ακόμα και μικρά μεγέθη αποκτούν "συστημική βαρύτητα", εξαιτίας της τεράστιας αλληλοδιασύνδεσεις, εταιρειών, τραπεζών, ολόκληρων οικονομιών.
Και αυτό που δείχνουν τα πράγματα είναι πως οι ενεξέλεγκτες χρεοκοπίες παραμένουν στην ημερήσια διάταξη, παρά τα κρατικά σωσίβια, καθώς η ρίζα στην παραγωγή εξακολουθεί να είναι προβληματική, ελλειμματική σε επενδύσεις σε συνθήκες φαύλου κύκλου ύφεσης και χρέους.
Κ.Σαρ.
ΠΗΓΗ : ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Γιάννης Καλαϊτζής(ΑΜΜΟΣ ΣΕ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ)

Γιάννης Καλαϊτζής
     
Kalaitzis_23-07-13

ΠΗΓΗ: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Κοινωνία έτοιμη να εκραγεί(ΔΕΛΑΣΤΙΚ)

Κοινωνία έτοιμη να εκραγεί


Δραματικά έχει βαρύνει το οικονομικό και κοινωνικό κλίμα στη χώρα μας τον τελευταίο έναν-ενάμιση μήνα. Για όποιον δεν το έχει καταλάβει, η Ελλάδα βρίσκεται πάλι στα πρόθυρα νέας κοινωνικής έκρηξης. Μια σπίθα λείπει, ένα τυχαίο γεγονός για να σημειωθεί νέα ανάφλεξη. Δεν υπάρχει κοινωνική τάξη, κοινωνικό στρώμα, ομάδα εργαζομένων που να μη θεωρεί την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου εχθρική απέναντι στα συμφέροντά της. Ολοι ανεξαιρέτως οι επιχειρηματίες μιλούν για επικείμενη κατάρρευση της αγοράς. Για μείωση πωλήσεων που τους έχει φέρει στα πρόθυρα της απόγνωσης. Για ολοκληρωτική άρνηση των τραπεζών να τους χρηματοδοτήσουν ή για επιτόκια δανεισμού που ξεπερνούν το 8% ή και το 10% για μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Να φάει τα λεφτά ακόμη και των... τραπεζών (!) προσπαθεί η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Να τους φάει δηλαδή τα επιπλέον χρήματα που μάζεψαν με την ανακεφαλαιοποίηση. Οι τραπεζίτες αρνούνται να τα δώσουν, γιατί τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έχουν εκτιναχθεί και είναι βέβαιο ότι θα χρειαστεί νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών!
Κοινωνικό πογκρόμ κάνουν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος. Απολύουν χιλιάδες εκπαιδευτικούς, χιλιάδες εργαζόμενους στα νοσοκομεία, χιλιάδες εργαζόμενους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, χιλιάδες δημοτικούς αστυνομικούς και πάει λέγοντας. Σε εργασιακό νεκροταφείο έχουν μετατρέψει τη χώρα. Κατά εκατοντάδες χιλιάδες οι Ελληνες πετιούνται στη χωματερή των ανέργων από την κυβερνητική πολιτική που ασκείται κατ' εντολήν των Γερμανών και της ΕΕ. Η κοινωνική εξαθλίωση απλώνεται με καλπάζοντες ρυθμούς. Ο πρωθυπουργός νομίζει ότι αφού δεν ξεσηκώθηκε ο κόσμος μέχρι τώρα, αποκλείεται να ξεσηκωθεί και στο μέλλον. Πολύ σύντομα θα διαπιστώσει ότι αυτός ο συλλογισμός του είναι εντελώς λανθασμένος.
Η οργή ξεχειλίζει. Διεισδύει σε κοινωνικές ομάδες που ούτε τις φαντάζεται η κυβέρνηση - συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών αλλά και των αστυνομικών, με την εξαίρεση των «πραιτωριανών» των ΜΑΤ. Αλλάζουν οι διαθέσεις των πολιτών. «Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;» ρωτούσαν μέχρι τώρα όλοι, βγάζοντας τον εαυτό τους απέξω. «Είμαστε τόσο ηλίθιοι και δεν ξεσηκωνόμαστε;» είναι η φράση που ακούμε τους τελευταίους δύο μήνες. Η επάνοδος του πρώτου πληθυντικού δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Είναι το τελευταίο στάδιο πριν από την κυοφορούμενη νέα κοινωνική έκρηξη.
Πού θα οδηγήσει η έκρηξη αυτή δεν το γνωρίζουμε. Το τυφλό μίσος εναντίον όλων των πολιτικών που έχουν συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας, αυτοί ή τα κόμματά τους, είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί. Σε εκατοντάδες χιλιάδες άτομα με κατώτερο πολιτικό κριτήριο συμπαρασύρει μάλιστα το μίσος αυτό και τα κόμματα που δεν έχουν ποτέ κυβερνήσει.
Αριστερή στροφή, πάντως, προς μια φιλολαϊκή μετατόπιση της ασκούμενης πολιτικής είναι αδύνατη, αν προηγουμένως δεν υπάρχει ηγεμονία της αριστερής πολιτικής - και κάτι τέτοιο δεν παρατηρείται στην Ελλάδα σήμερα.
Το «κοινωνικό αντάρτικο» που διεξάγουν όλο και περισσότερες δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων με δυναμικό ή ηπιότερο τρόπο αναζητεί επειγόντως πολιτική διέξοδο. Αν δεν μπορέσει να του τη δώσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η υπόλοιπη Αριστερά, τότε θα καταστεί εφικτός ο εγκλωβισμός αυτών των μαζών στην «αντισυστημική» υποκρισία της Ακροδεξιάς. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα.

ΠΗΓΗ:ΕΘΝΟΣ

Μετατρέποντας τον εργαζόμενο σε «ωφελούμενο»

Μετατρέποντας τον εργαζόμενο σε «ωφελούμενο»
Μέσα στην κρίση δημιουργείται μια γενιά ηττημένων εργαζόμενων που μπορούν να δεχθούν οποιεσδήποτε συνθήκες εργασίας προκειμένου να ξεφύγουν, έστω προσωρινά, από το φάσμα της ανεργίας
 

Του Οδυσσέα Αϊβαλή

Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων στα τρία χρόνια εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής, έχει οδηγήσει σε επιδείνωση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων και σε αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Γενικεύεται η εφαρμογή των συνθηκών εργασίας που είχαν επιβληθεί σε τμήματα των εργαζόμενων τάξεων πριν το μνημόνιο, όπως στους νέους, στους μετανάστες και στις γυναίκες.

Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε στην αγορά εργασίας, και αρχικά στην αυτοδιοίκηση, το πείραμα του «ωφελούμενου», δηλαδή του συμβασιούχου εργαζόμενου που καλύπτει πάγιες ανάγκες αλλά χωρίς ουσιαστικά εργασιακά δικαιώματα. Το μοντέλο του «ωφελούμενου» αποτελεί πρόπλασμα για τις εργασιακές συνθήκες που έπονται για την πλειοψηφία των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επέκτασης του μοντέλου στον ιδιωτικό τομέα είναι το νέο πρόγραμμα απασχόλησης του ΟΑΕΔ για 35.000 νέους άνεργους έως 29 ετών, σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Το πρόγραμμα «προσφέρει» 460 ευρώ για κάθε μήνα εκπαιδευτικής πρακτικής άσκησης στους αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και 400 ευρώ τον μήνα στους απόφοιτους υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ενώ το πρόγραμμα επεκτάθηκε και στις τουριστικές επιχειρήσεις.

Το πείραμα του ωφελούμενου εργαζόμενου έχει διπλή απεύθυνση: αφενός προσφέρει 35.000 δωρεάν εργαζόμενους στις επιχειρήσεις χωρίς δυνατότητα εργασιακών διεκδικήσεων και, αφετέρου, διαπαιδαγωγεί ένα μεγάλο κομμάτι νέων εργαζόμενων στη λογική της επιδοματικής εργασίας με την οποία δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές βιοτικές τους ανάγκες. Δημιουργείται έτσι μία νέα γενιά εργαζομένων με επιστημονική εξειδίκευση στην πλειοψηφία τους, που αναγκάζεται να αποδεχτεί την έλλειψη οποιουδήποτε εργασιακού δικαιώματος, την απουσία συλλογικής διεκδίκησης και την εξάλειψη του συνδικαλισμού.

Αστικοί μύθοι για την εργασία και την παραγωγή

Πώς φτάσαμε, όμως, μέχρι εδώ; Σύμφωνα με την κυρίαρχη αφήγηση η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στο υψηλό μισθολογικό κόστος και στην ανελαστική αγορά εργασίας. Επίσης, ένα ακόμη επιχείρημα, το οποίο το υιοθετούν και τμήματα της Αριστεράς, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και άρα χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.

Ξεκινώντας από το τελευταίο, κοιτάζοντας τους δείκτες της τελευταίας δεκαετίας πριν την κρίση (1997-2007), βλέπουμε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός είχε μία τεράστια αύξηση σε τομείς όπως οι Μεταφορές, οι Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες, η Βιομηχανία (Τρόφιμα, Χημικές Ουσίες, Παραγωγή βασικών μετάλλων, κ.α.) και στις νέες τεχνολογίες. Σε βαθμό που η αύξηση της παραγωγής σε πολλούς τομείς ξεπερνούσε ακόμα τον μέσο όρο της Ευρώπης των 15 ενώ στους υπόλοιπους τομείς παρουσιαζόταν η ίδια αύξηση. Επιπλέον, είναι χαρακτηριστικό ότι το ελληνικό κεφάλαιο πραγματοποιεί τα τελευταία χρόνια επενδύσεις στο εξωτερικό, κυρίως σε χώρες των Βαλκανίων, και ως επί το πλείστον στον χρηματοπιστωτικό τομέα και στις επικοινωνίες [1]. Έτσι, αποτελεί επιλογή του ελληνικού καπιταλισμού η απομάκρυνση από την αγροτική παραγωγή λόγω των μικρών περιθωρίων κέρδους.

Ως προς την σχέση ανταγωνιστικότητας και κόστους εργασίας, είναι ξεκάθαρο ότι ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα ξεπερνούσε την Γερμανία και την Γαλλία την περίοδο 2000-2008, το πραγματικό ετήσιο κόστος εργασίας στην Ελλάδα παρέμενε το 2009, σημαντικά χαμηλότερο από το αντίστοιχο των προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών. Αντίθετα, η Ελλάδα είχε και διατηρεί ακόμη ένα από τα υψηλότερα περιθώρια κέρδους στην ΕΕ των 15, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίοδο 1995-2009 όπου το μέσο περιθώριο κέρδους της ελληνικής οικονομίας ήταν 40%, το δεύτερο μεγαλύτερο στην ΕΕ. Έτσι, είναι σαφές ότι η πραγματική πρόθεση της συμπίεσης του μισθολογικού κόστους και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων είναι η βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου και η επιβολή ενός νέου μοντέλου του ελληνικού καπιταλισμού με κύριο χαρακτηριστικό την φθηνή, επισφαλή και απροστάτευτη εργασία [2].

Ένας ακόμη μύθος της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι η παρουσίαση της Γερμανίας ως ιμπεριαλιστικής δύναμης που στο ¨σύνολό¨ της επιτίθεται στην Ελλάδα. Όμως ένας από τους βασικούς λόγους ανάπτυξης του γερμανικού κεφαλαίου είναι η ένταση της εκμετάλλευσης στην γερμανική εργατική τάξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αύξηση της ενοικιαζόμενης εργασίας στην Γερμανία την τελευταία δεκαετία: υπολογίζεται ότι περίπου ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι δουλεύουν ως ενοικιαζόμενοι με περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα και αμείβονται με το 50% του βασικού μισθού.

Η απάντηση των «από κάτω»

Είναι σαφές ότι μέσα στην ανεργία, χωρίς εμφανή προοπτική διεξόδου και με μοναδική ρεαλιστική προοπτική την μετανάστευση, δημιουργείται μία γενιά ηττημένων εργαζόμενων που μπορούν να δεχθούν οποιεσδήποτε συνθήκες εργασίας προκειμένου να ξεφύγουν, έστω προσωρινά, από το φάσμα της ανεργίας. Η στρατηγική της αστικής τάξης, που προσπαθεί να διατηρήσει τα κέρδη της ρίχνοντας το βάρος στις δυνάμεις της εργασίας, είναι σαφής. Το ζήτημα είναι η δημιουργία της στρατηγικής «των από κάτω».

Εκεί έρχεται η ανάγκη η Αριστερά να περιγράψει ένα σχήμα για τη ζωή μετά το Μνημόνιο και αυτό το σχήμα να γίνει ηγεμονικό και διεκδικήσιμο από τις εργαζόμενες τάξεις.

Οι πρώτες σκέψεις οδηγούν στην ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας, που ξεκινάει από σήμερα, φτιάχνοντας κύτταρα από αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, καφενεία, εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, εφημερίδες, παντοπωλεία. Η δεύτερη σκέψη είναι η επαναλειτουργία από τους εργαζόμενους επιχειρήσεων που κλείνουν όπως η ΒΙΟΜΕ, διαδικασία που θα βοηθούσε να απορροφηθεί το αργούν εργατικό δυναμικό που έχει εγκλωβιστεί στην μακροχρόνια ανεργία. Η κυβέρνηση της Αριστεράς  θα πρέπει όλα αυτά τα εγχειρήματα να τα προωθήσει ως μέθοδο αντιστροφής της διάλυσης των τελευταίων χρόνων, φροντίζοντας παράλληλα για τη δημιουργία νομικού πλέγματος προστασίας των εργαζομένων.

____________

Σημειώσεις

[1]. Λάσκος, Χ. - Τσακαλώτος, Ε.(2012), 22 πράγματα που μας λένε για την ελληνική κρίση και δεν είναι έτσι, Αθήνα: ΚΨΜ.
[2]. ό.π.
  ΠΗΓΗ:RED NOTEBOOK

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Σε αναβρασμό χιλιάδες εκπαιδευτικοί – Νέα κινητοποίηση την Τετάρτη (24/7) στις 7μμ

Σε αναβρασμό χιλιάδες εκπαιδευτικοί – Νέα κινητοποίηση την Τετάρτη (24/7) στις 7μμ

  • 22.07.2013 , 15:33 μμ
  • Τελευταία ενημέρωση : 22.07.2013, 15:38 μμ
(Photo Eurokinissi)

 


Σε αναβρασμό βρίσκονται χιλιάδες εκπαιδευτικοί μετά την αιφνιδιαστική απόφαση του υπουργείου Παιδείας να θέσει από σήμερα σε διαθεσιμότητα τους πρώτους 2000 της τεχνικής εκπαίδευσης με ταυτόχρονη κατάργηση 53 τεχνικές ειδικοτήτων, την ίδια στιγμή που η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) προειδοποιεί για "θερμό Σεπτέμβριο".
H ΟΛΜΕ πάντως έχει εξαγγείλει συνέχιση των κινητοποιήσεων, αρχής γενομένης από την Τετάρτη (24/7) στις 7 μμ, οπότε το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών καλεί όλες τις ομοσπονδίες των κλάδων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα που βρίσκονται σε κινητοποίηση να συναντηθούν στα γραφεία της προκειμένου να «οργανωθεί από κοινού ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις». Ταυτόχρονα, προαναγγείλει έναν "θερμό" Σεπτέμβριο με την έναρξη του σχολικού έτους.
Νωρίτερα, σήμερα πορεία διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν οι εκπαιδευτικοί στο κέντρο της Αθήνας με βασικό αίτημα να συναντήσουν τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα. Ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Θέμης Κοτσιφάκης, χαρακτήρισε τη σημερινή ημέρα "μαύρη" με αφορμή τη διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικών που μέχρι πρότινος δίδασκαν σε ΕΠΑΛ για ειδικότητες που καταργήθηκαν.
Στην Αργολίδα, ομάδα εκπαιδευτικών-μέλη της τοπικής ΕΛΜΕ προχώρησε σε κατάληψη της εισόδου των γραφείων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αργολίδας, στο Ναύπλιο, από το πρωί έως τις 12.00 το μεσημέρι, μη επιτρέποντας την είσοδο στο κτίριο. Με δηλώσεις τους στα τοπικά μέσα ενημέρωσης οι καθηγητές σημειώνουν πως θα συνεχίσουν και θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους, ενώ υπογράμμισαν με νόημα πως, «θα έχουμε θερμό Σεπτέμβριο».
Να σημειωθεί ότι περισσότερες οργανικές θέσεις, 388, χάθηκαν με την κατάργηση της ειδικότητας της Νοσηλευτικής, ακολουθούν οι Βρεφονηπιοκόμοι με 355 και οι ειδικότητες Αισθητικής με 211. Στις προθέσεις των υπουργείων Παιδείας και Υγείας, ωστόσο, είναι το 60% με ειδικότητες υγείας να απορροφηθούν σε αυτόν τον τομέα. Εκτιμάται ότι από το μέτρο αυτό θα ευεργετηθούν περίπου 1.000 καθηγητές.
 
ΠΗΓΗ:ΑΥΓΗ

«Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στα όρια της βίας και της ντροπής»

Έντυπη Έκδοση

«Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στα όρια της βίας και της ντροπής»

Ο Στέλιος Μάινας και η Δήμητρα Ματσούκα ερμηνεύουν τον Περλιμπλίν και την Μπελίσα, του Λόρκα
Τελευταία ενημέρωση:
Ο Στέλιος Μάινας, προτού βάλει μπροστά τη θεατρική μεταφορά της «Τίρζα», του βραβευμένου Ολλανδού Αρνον Γκρούνμπεργκ (σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου), ένα έργο-φωτιά για τη χρεοκοπία των δυτικών κοινωνιών και οικογενειών, προθερμαίνεται με έναν λυρικότατο Λόρκα, τον οποίο ωστόσο αναγκάστηκε να προσεγγίσει με «σιδερένια παπούτσια».
Διότι στο «Περλιμπλίν και Μπελίσα» (με συμπρωταγωνίστρια τη Δήμητρα Ματσούκα, τη Δευτέρα παρουσιάζεται στο Βεάκειο, την Τρίτη στην Ηλιούπολη και την Τετάρτη στο Γαλάτσι) τη σκηνοθεσία υπογράφει ο «κοσμοκαλόγερος» του ελληνικού θεάτρου, Δήμος Αβδελιώδης.
Πριν από την «Τίρζα», που πασχίζει ο ηθοποιός 5 χρόνια να ανεβάσει, ο Ολλανδός συγγραφέας, που επισκέφθηκε το Γκουαντάναμο και τα ολλανδικά στρατεύματα σε Ιράκ και Αφγανιστάν, συνέγραψε το «The Jewish Messiah» για «έναν Χίτλερ από την ανάποδη, ο οποίος κάνει παγκόσμιο πόλεμο μοιράζοντας πυραύλους σε όλη τη γη. Είναι ένα βαθιά πολιτικό κείμενο, χωρίς να έχει την πολιτική σε πρώτο επίπεδο, με φοβερό κυνισμό και αυτοσαρκασμό. Ο συγγραφέας του είναι συγγενής με τη Σάρα Κέιν και τον Πίντερ».
- Η «προθέρμανση» με τον Λόρκα είναι, πάντως, τελείως κόντρα.
«Ο Αβδελιώδης είναι βηματισμός μέσα από σιδερένια παπούτσια. Δεν σου επιτρέπει να φορέσεις την ελβιέλα σου. Σου βάζει σιδερένια παπούτσια και αν μπορείς να προχωρήσεις, καλώς, αλλιώς σπας τα μούτρα σου».
- Επέλεξε τη φόρμα του κουκλοθεάτρου. Γιατί;
«Είναι ένα κουκλοθέατρο που παραπέμπει σε λαϊκή όπερα. Κι εμείς εμφανιζόμαστε σαν κούκλες. Γιατί ο έρωτας ζωντανεύει ακόμη και τα ξύλινα κατασκευάσματα. Αυτό είναι το έργο. Είναι μια παραβολή. Εχει παιχτεί και στην Ισπανία για κουκλοθέατρο».
- Η ποίηση και ο λυρισμός του Λόρκα τι μπορούν να εκπέμψουν σε εποχές αντιποιητικές, αντιλυρικές, αντιερωτικές σαν τη σημερινή;
«Το έργο μιλά για το αν διακινδυνεύουμε για κάποια πράγματα, αν βάζουμε το κεφάλι μας στον ντορβά ή περνάμε επιδερμικά τη ζωή μας. Ο ήρωας, ένας διανοούμενος, βυθισμένος στα βιβλία του, ερωτεύεται και ρισκάρει. Κερδίζει τον έρωτα και χάνει τη ζωή του. Αξίζει τον κόπο; Κάποια στιγμή δηλώνει ότι βρίσκεται "μακριά από τον κόσμο και από τη γελοία ηθική των ανθρώπων"».
- Υπάρχει κάτι για το οποίο ο μέσος Ελληνας βάζει το κεφάλι του στον ντορβά;
«Υπάρχει κάτι παρήγορο μέσα σε μια σκατά εποχή. Μέσα σ' αυτή τη φοβερή απαξίωση σε όλα τα επίπεδα, οι άνθρωποι ανακαλύπτουν ξανά ποιες είναι οι αξίες. Αρχίζουν και πετούν το έρμα, τα βαρίδια, τα περιττά. Ο κόσμος ανακαλύπτει πάλι τι έχει αξία στη ζωή του. Εχει αξία το παιδί του, έχει αξία η γυναίκα του, ο άνδρας του, ο διπλανός του; Η έννοια αλληλεγγύη είναι εντελώς νέα, σε μια κοινωνία που κανονικά θα έπρεπε να αλληλοσπαραχθεί για να επιβιώσει. Αρχίζουν και φαίνονται ψήγματα κοινωνικής και προσωπικής οργάνωσης, που δεν έχει ούτε τις κομματικές ταυτότητες ούτε κάποια κομματική προστασία. Γιατί πάντα χρειαζόμασταν ένα περιβάλλον προστασίας για να λειτουργούμε, μια ομπρέλα. Αρχίζει να καταλαβαίνει ο κόσμος ότι η ομπρέλα είναι ο ίδιος του ο εαυτός και ο διπλανός του».
- Η «ομπρέλα» της δικομματικής κυβέρνησης σας εμπνέει εμπιστοσύνη; Η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τρικομματική συγκυβέρνηση ήταν αναμενόμενη;
«Πιστεύω ότι έπρεπε να φύγει αναγκαστικά η ΔΗΜΑΡ. Υπήρχε μια κόκκινη γραμμή. Πρέπει να κρατάς ένα στοιχειώδες μέτρο στα πράγματα. Και το στοιχειώδες μέτρο προφανώς είχε ξεπεραστεί από καιρό. Δεν μπορείς να είσαι διακοσμητικός σε μια κυβέρνηση -αν και εγώ ήμουν από την αρχή υπέρ του να είναι η ΔΗΜΑΡ σ' αυτήν. Σε μια τόσο κρίσιμη εποχή χρειαζόταν μια κοινή αντίληψη για τα πράγματα, που θα σήμαινε τη σωτηρία της Ελλάδας».
- Την είδαμε τη σωτηρία της Ελλάδας;
«Οχι».
- Τι είδαμε;
«Είδαμε ένα Μνημόνιο να μεγαλώνει μαζί με το χρέος μας. Ενας άξονας σε μια εποχή μεγάλης σύγχυσης είναι να μπορείς να κρατάς ένα μέτρο στα πράγματα. Οχι από συντηρητισμό, αλλά από φρένο, για να μην κάνεις επιπολαιότητες».
- Το μέτρο πρέπει να το κρατήσουν οι πολίτες όταν το επίσημο κράτος το έχει χάσει προ πολλού;
«Εχετε δίκιο. Αλλά η πρόθεσή μου ως πολίτης είναι το να ομονοήσουμε παρά να διχαστούμε. Το διχασμό τον έχουμε δει. Αν και η κοινωνία μας οδηγείται μαθηματικά, από μόνη της, σε συγκρουσιακή κατάσταση».
- Δεν θέλετε κανενός είδους σύγκρουση;
«Δεν θέλω τη σύγκρουση για τη σύγκρουση».
- Τη σύγκρουση τη βλέπουμε, ωστόσο, γύρω μας παντού.
«Παγκοσμίως. Αλλά ο Ελληνας δεν κοιμάται. Υπάρχει μια ρήση του Ελύτη που λέει: Ο Ελληνας ξυπνά όταν τα όρια της βίας και της ντροπής έχουνε φτάσει στο ελάχιστό τους σημείο».
- Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχουμε προσεγγίσει αυτό το σημείο;
«Προφανώς υπάρχει κι άλλο "λίπος". Δεν έχουμε φτάσει στα όρια της βίας και της ντροπής. Είμαστε σχετικά κοντά. Βεβαίως η καθημερινότητά μας μάς διαψεύδει».
- Δεν ξεπεράσαμε το όριο όταν αρπάζονται συντάξεις και μισθοί;
«Αυτό είναι αιτία πολέμου. Αλλά δεν έχουμε πανευρωπαϊκά μόνο εμείς τόσο χαμηλούς μισθούς. Το Παρίσι είναι καθημαγμένο. Εχει το 25% των μαγαζιών του κλειστά».
- Πώς, ενώ λεφτά δεν υπάρχουν, γίνονται τόσο πολλά πράγματα σήμερα το θέατρο;
«Οι περισσότεροι είναι απλήρωτοι. Εχει δημιουργηθεί ένα νέο είδος εργασιακών σχέσεων».
- Στο θέατρο μόνο;
«Παντού. Το νέο μοντέλο λέει "είμαι ευτυχής που εργάζομαι, ακόμα και χωρίς μισθό". Η εργασία πλέον δεν συνδέεται με την επιβίωση! Αλλά ο φασισμός, η ακρότητα είναι επακόλουθα της πίεσης που νιώθει ο κόσμος».
- Ο ακραίος καπιταλισμός που βιώνουμε ευθύνεται και για την ανάδυση του φασισμού;
«Δεν το συζητάμε! Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός ευθύνεται για τα αποτελέσματα αυτής της άκρατης απελευθέρωσης της αγοράς και της παρερμηνείας της. Δεν είμαι νεοφιλελεύθερος, αλλά θα ήθελα να βλέπω την αγορά ελεύθερη. Ομως η παρερμηνεία αυτού του μοντέλου συνέβαλε στο αποτέλεσμα ενός καπιταλιστικού Αρμαγεδδώνα ο οποίος αυτοτρώγεται. Ούτε οι αρχές του καπιταλισμού είναι σύμφωνες με αυτό που συμβαίνει. Πρόκειται για ένα αυτοάνοσο νόσημα του καπιταλισμού, για το οποίο δεν υπάρχουν αντιβιοτικά. Ευχή μου είναι να δημιουργηθούν νέες πολιτικές τάσεις που δεν θα έχουν τις ταυτότητες ούτε τα κόμπλεξ ούτε τα βαρίδια των προηγούμενων κοινωνικών μοντέλων. Μπορεί να δούμε δηλαδή στο μέλλον συνδυασμούς νέους, "άχρωμους", χωρίς τη ρετσέτα κοινωνικοπολιτικών μοτίβων...».
- Κάτι που αποτυπώνεται στις εξεγέρσεις στην Τουρκία και στη Βραζιλία;
«Ναι, αυτό είναι το βρέφος. Θέλει χρόνο για να γίνει παιδί και να λυτρωθεί».

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Μπανάνα σε μας, κύριε Σόιμπλε; •Καρτερός Θανάσης

Μπανάνα σε μας, κύριε Σόιμπλε;

Είπε ένα σεμνό, ότι δεν ήρθε να κάνει τον από άμβωνος δάσκαλο στην Ελλάδα, ο Σόιμπλε. Κόσμησε έτσι με μια πινελιά γερμανικής ταπεινότητας την εικόνα της τευτονικής επιβολής που φρόντισε να δώσει σε όλους η επίσκεψη στην Αθήνα. Με το αυστηρό ύφος, με την απαγόρευση ακόμα και να αναφέρεται το κούρεμα, με την πρωσική επιμονή στην άγρια λιτότητα, με τους συγκρατημένους επαίνους προς την κατεύθυνση των σκυμμένων κεφαλών του Σαμαρά, του Στουρνάρα και της κομπανίας, με το ξερό όχι στις αποζημιώσεις, με το όλον που απέπνεε κάθε του κίνηση και κάθε ακινησία.
Τη μισή αλήθεια είπε όμως με τη σεμνή του δήλωση. Γιατί όντως δεν ήρθε ως δάσκαλος, αλλά επί του άμβωνος βρισκόταν όλες τις στιγμές. Ως φονταμενταλιστής ιεροκήρυκας όμως, με το δάχτυλο σηκωμένο πάνω από το έμφοβο εκκλησίασμα. Ως ιεροκήρυκας που δεν έχει καμιά αμφιβολία για το αλάθητο της πίστης του. Που έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να μοιράζει επαίνους, τιμωρίες, χάντρες και προειδοποιήσεις στους ιθαγενείς. Που μπορεί χωρίς δισταγμό να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και τους καλούς από τους κακούς. Και που ξέρει, τέλος, αν και δεν το λέει, αυτό που ξέρουν όλοι: Ότι με ένα νεύμα του από του άμβωνος θα πλακώσει ο στρατός.
Από του άμβωνος, όπως ήταν φυσικό, υπέδειξε και τον αποσυνάγωγο, εκείνον που θεωρεί εκπρόσωπο των εχθρών του ενός και μοναδικού Θεού. Και τον υπέδειξε με πολιτικά μισαλλόδοξο, θρησκευτικό ορθόδοξο και γερμανικά ένδοξο τρόπο: Με την περιφρονητική αποσιώπηση του ονόματός του και την αντικατάστασή του από το Κάποιος. Και την επίσης άκρως περιφρονητική αναφορά στο κόμμα του, το οποίο τυγχάνει να είναι αξιωματική αντιπολίτευση, ως μια πολιτική ομάδα. Έτσι ο Τσίπρας ανακηρύχτηκε επισήμως σε ακατονόμαστο και ο ΣΥΡΙΖΑ σε ακαταχώριστο.
Μπορεί βέβαια κάποιος να σκεφτεί, ή ακόμα χειρότερα να το φωνάξει κιόλας, ότι τέτοια συμπεριφορά ταιριάζει σε μπανανία. Ε, ας το πει: Θα μείνει Κάποιος στον αιώνα τον άπαντα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κι αν τυχόν έχει κόμμα, αυτό θα παραμείνει ομάδα, μέχρις ότου χωνέψει αυτό που ο Στουρνάρας είπε: Με τον Σόιμπλε μας ενώνουν περισσότερα απ' όσα μας χωρίζουν. Κι έτσι κράτησε το όνομά του, κέρδισε και μια μπανάνα....

Η Μηχανή του Χρόνου - Θανάσης Βέγγος Α'


Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Περί υποδοχής Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

Έντυπη Έκδοση

Περί υποδοχής

18 Ιουλίου, οι δρόμοι απ' τους οποίους περνάει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ερημώνουν. Κλείνουν επίσης δίοδοι, πάροδοι, σταθμοί μετρό και ανισόπεδες διαβάσεις.
Δρακόντειοι περιορισμοί, μέτρα εκτάκτου ανάγκης, ελικόπτερα, αστυνομία παντού, απαγόρευση των συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, σκηνές πραξικοπήματος -όλα τα παραπάνω φανερώνουν με τον πιο κινηματογραφικό τρόπο αυτό ακριβώς που υποτίθεται ότι πρέπει να παραμείνει κρυφό: τη σχέση αποικιοκρατικού δικαίου ανάμεσα στη γερμανική μητρόπολη και την κατακτημένη ζώνη, όπως όταν ο Χίτλερ επιχείρησε το ταξίδι-αστραπή στην Πράγα σαν ο νέος άρχων. Ακόμη και η επίσκεψη του υπ' αριθμόν ένα του ναζιστικού καθεστώτος στο Παρίσι έγινε, σκοπίμως, χαράματα, σχεδόν νύχτα, όταν η πόλη ήταν ούτως ή άλλως άδεια, οπότε δεν χρειάστηκε να την αδειάσει ο στρατός κατοχής με περιπόλους και διαταγές απ' τα μεγάφωνα.
Μια τέτοια υπερβολή τριτοκοσμικής δουλοπρέπειας μας δείχνει επιπλέον το βαθμό στον οποίο η εποχή μας αντιδρά στα πολιτικά και κοινωνικά ερεθίσματα ομοιοπαθητικά, δηλαδή υπερθεματίζοντας εκείνο που καλείται να αναχαιτίσει: αν η βία αντιμετωπίζεται με περισσότερη βία, τώρα αυτό μοιάζει να εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε περίπτωση. Για παράδειγμα, η φτώχεια αντιμετωπίζεται με περισσότερη φτώχεια (μέτρα επί μέτρων), ενώ η ασυνάρτητη διάρθρωση του ελληνικού Δημοσίου δέχεται τις πρώτες βοήθειες με μεθόδους (ξαφνικοί θάνατοι, οριζόντιες απολύσεις) που ενισχύουν, ειδικά και πρωτίστως, την ασυναρτησία. Αναλόγως, και όχι λιγότερο ανεξήγητα, η θρυλική αντιπάθεια της ελληνικής κοινωνίας για το πρόσωπο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε οδηγεί την κυβέρνηση να φερθεί έτσι ώστε ο συγκεκριμένος να γίνει ακόμη πιο αντιπαθητικός, τουτέστιν με το να του επιφυλάξουν αυτοκρατορική υποδοχή. Εν προκειμένω, το φάρμακο είναι το ίδιο το σύμπτωμα.
Βλέπουμε εδώ καθαρά το είδος του αδιεξόδου που προκαλείται όταν μια κοινωνία μπει σε τροχιά μονής κατεύθυνσης: η κυβέρνηση φέρεται σαν να μην υπάρχει πια επιστροφή, λοξοδρόμηση ή επιβράδυνση· δεν απομένει παρά η φυγή προς τα εμπρός -Flucht nach vorne. Οσο πιο έντονες οι υποψίες ότι έχουμε μετατραπεί σε προτεκτοράτο, όσο πιο επιτακτική η επιθυμία να διαψεύσουμε το γεγονός της υποτέλειας, τόσο πιο εντυπωσιακή η φροντίδα να το επιβεβαιώσουμε: η επισημότητα του καλωσορίσματος ενός μισητού αξιωματούχου εξασφαλίζεται με ρωμαϊκών διαστάσεων θεάματα περιφρούρησης και η περίφημη, προαιώνια τουριστική πανάκεια, που εκφράζεται με το σύνθημα «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε», προσλαμβάνει μιαν απόχρωση γκροτέσκ, καθ' όλα ταιριαστή με τη γερμανική λογοτεχνική παράδοση.
Σ' αυτή την επίδειξη μεγαλοπρέπειας, οι φτωχοί αντιστέκονται σιωπηρά κάτω απ' τις φυλλωσιές, στις βρόμικες αλλ' ακόμη εκθαμβωτικές παραλίες, μαζί με τα τελευταία τζιτζίκια του 20ού αιώνα

Φουαγιέ Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΕΔΑΚΙΣ g.tzedakis@eleftherotypia.net

Έντυπη Έκδοση

Φουαγιέ

* Φοβού τους εφοπλιστάς και δώρα φέροντας!
* Και σιγά τα δώρα... Η Στανίση στην πασχαλινή διαφήμιση πιο πολλά είχε φέρει στα βαφτιστήρια της.
* Για να δεχτούν να πληρώσουν «εθελοντικά» φόρους 140 εκατ. ευρώ, ποιος ξέρει τι θα ζήτησαν...
* Δεν μπορεί να είναι τόσο καλοί άνθρωποι και να αγαπούν τόσο πολύ την Ελλάδα και από την άλλη να αφήνουν νησιά μας χωρίς ακτοπλοϊκή σύνδεση το χειμώνα και να υψώνουν σημαίες ευκαιρίας στα πλοία τους για να μη φορολογούνται!
* Και ο Αντώνης πανηγύριζε, όταν με αυτά τα 140 εκατ. και τα άλλα 100 του Σόιμπλε δεν κλείνει ούτε η μαύρη τρύπα στα ταμεία της Νέας Δημοκρατίας!
* Αυτή δεν είναι οικονομική πολιτική, αλλά ζητιανιά!
* Από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση του Γιώργου, στη διακυβέρνηση με ελεημοσύνες του Αντώνη!
* Οταν ο πρωθυπουργός δήλωνε συγκινημένος (λίγο ακόμα και θα δάκρυζε...) για την προσφορά της ναυτιλίας στην Ελλάδα, να υποθέσουμε ότι είχε στο μυαλό του εκείνους τους... ευπατρίδες που έπνιξαν με τα σαπιοκάραβά τους κόσμο και κοσμάκη;
* Ή τους άλλους, που μετά τον πόλεμο τους χάρισαν τα πολεμικά «Liberty» και έγιναν μέσα σε μία νύχτα από δωσίλογοι εφοπλιστές;
* Ή μήπως αυτούς που τους χρηματοδότησαν από τα αποθεματικά του ΙΚΑ και έκτοτε το Ταμείο κατέρρευσε οικονομικά, αφού δεν επέστρεψαν ποτέ τα χρήματα;
* Μα έτσι, Αντώνη, γινόμασταν και εμείς εφοπλιστές!
* Ο Βαρβιτσιώτης της Ναυτιλίας (φυσικά και του Αιγαίου, προσεχώς και του Ιονίου...), όταν είπε «πάντοτε στις στιγμές της κρίσης η θάλασσα ήταν η φυσική διέξοδος για την Ελλάδα», εννοούσε ότι:
α) πρέπει εμείς να φύγουμε;
β) θα την κοπανήσουν οι εφοπλιστές;
γ) θα εγκαταλείψουν τη χώρα οι κυβερνώντες;
* Μπορεί να έκανε ορθογραφικό λάθος γράφοντας «εφοπ-ληστές», αλλά άθελά του έγραψε την αλήθεια.
* Διότι, οι φόροι που πληρώνουν είναι σταγόνα στο φορολογικό ωκεανό...
* Το 70% των φορολογικών εσόδων προέρχεται από μισθωτούς και συνταξιούχους, το 12% από ελεύθερους επαγγελματίες και το υπόλοιπο 18% από εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες και βιομήχανους.
* Δηλαδή, αυτοί που νέμονται το 90% του εγχώριου πλούτου πληρώνουν σε φόρους λιγότερο από 20%!
* Κατά τα άλλα, για τη χρεοκοπία της χώρας ευθύνονται οι... δημόσιοι υπάλληλοι και γι' αυτό άρχισαν να τους απολύουν.
* Α, και όσοι απεργούν και κάνουν πορείες, γιατί έτσι χάνονται πολύτιμες εργατοώρες!
* Για να μη συνυπολογίσουμε τους... προκλητικούς συνταξιούχους που συνεχίζουν να απομυζούν την ελληνική οικονομία με την επιμονή τους να ζουν!
* Καλό μας Σαββατοκύριακο, σύντροφοι...
ΥΓ. Η νέα εργασιακή μόδα είναι η απλήρωτη εργασία και αναμένεται να φορεθεί πολύ...

Για την τιμή του μουσακά…

18/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Για την τιμή του μουσακά…

     
Του Φώτη Παπούλια

Η αποστροφή του πρωθυπουργού «γαμώ το κεφάλι μου, μαλάκα» θα μείνει στην πολιτική και όχι μόνο ιστορία του τόπου, όχι για το κλασικό σαρδάμ ενός πολιτικού, όσο για τον εν δυνάμει αυτοκριτικό του λόγο και για όλα εκείνα που η τηλεοπτική κάμερα αποκάλυψε.

Η αγοραία έκφραση, την οποία χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός, ο οποίος μέχρι χθες προσπαθούσε να μας πείσει για την καλλιέπεια του λόγου του, ανεξαρτήτως αν αυτός εμφορείται από ακροδεξιά ιδεολογία, αποτυπώνει πολλά περισσότερα από την επιμελώς καλλιεργημένη εικόνα του στιβαρού, σοβαρού και αόκνως κοπιάζοντος πρωθυπουργού.

Οταν ένας πρωθυπουργός προβαίνει σε διάγγελμα για να ενημερώσει τον λαό για τη μείωση του ΦΠΑ εστίασης, επιδιώκοντας να μας πείσει ότι «κατόπιν προσπαθειών του» επετεύχθη ο σχεδόν εθνικός στόχος να μειωθεί η τιμή της «χωριάτικης», του «πιτόγυρου» και του «μουσακά», τότε το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι όντως πολλαπλάσιο από εκείνο που ο κύριος πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται.

Δυστυχώς γι’ αυτόν, η τηλεοπτική εικόνα προδίδει όσα επιμελώς, αλλά προφανώς ανεπαρκώς, το επικοινωνιακό επιτελείο του προσπαθεί να μας πείσει, ότι δηλαδή ο Αντώνης Σαμαράς είναι πρωθυπουργός μακράς πνοής…

Η φράση του πρωθυπουργού (δεν την επαναλαμβάνουμε για λόγους ευγένειας προς τους αναγνώστες), δείχνει τον πανικό και την απόγνωση του ίδιου του πρωθυπουργού απέναντι στην πραγματικότητα, η οποία έχει τους δικούς της κανόνες, οι οποίοι απέχουν από εκείνους που φαντασιώνεται ο ίδιος και οι επικοινωνιολόγοι του.

Η εικόνα του πρωθυπουργού δείχνει έναν πολιτικό που «σπρώχτηκε» για να βγει στα κανάλια, σε μια κίνηση αντιπερισπασμού για όσα τραγικά συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία, για να κάνει «ρελάνς» σε όσα η κυβέρνησή του ψηφίζει, οδηγώντας την ελληνική κοινωνία σε παρακμή.

Οσοι παρατήρησαν το ύφος του Α. Σαμαρά, εύκολα διαπίστωσαν ότι αναζητούσε σανίδα σωτηρίας για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τραγικά επαναλαμβανόμενος, χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική. Ακολουθώντας το πρότυπο γυμνασιάρχη της δεκαετίας του ‘60 σήκωνε το χέρι για να προειδοποιήσει, να απειλήσει, να νουθετήσει και εν τέλει όχι να πείσει, αλλά να φοβίσει ένα λαό που μάλλον τον αγνοεί επιδεικτικά. Η αποστροφή του «βασίστηκα στο φιλότιμο του Ελληνα» ήχησε ψεύτικη, αφού ο ίδιος στερείται φιλότιμου και ο Ελληνας δεν ανέχεται να του μιλάει κάποιος για φιλότιμο, ακόμη και αν είναι ο πρωθυπουργός, όταν η πολιτεία του αποδεικνύει ότι δεν διαθέτει αυτή την ελληνική αρετή.

Οταν ένας πρωθυπουργός αισθάνεται την ανάγκη να απευθυνθεί στον λαό, και μιλάει σαν να είναι ο υπουργός Οικονομικών, τότε είναι βέβαιο ότι το καράβι βουλιάζει και όταν ο ίδιος λέει ότι «το όνειρό μου ήταν πάντα η μείωση των φόρων», μόνο ως επίδειξη κακού χιούμορ, αν όχι προσβολής, μπορεί να εκληφθεί.

Ο κύριος πρωθυπουργός χθες, μέσα στην ηρωική του αυτοαποθέωση, δεν βρήκε το πολιτικό θάρρος να ζητήσει συγγνώμη από την κοινωνία των ανέργων, των αποκλεισμένων, των απασχολήσιμων, των… των… των…

Και παρά την κορόνα ότι «πατάμε γερά στο έδαφος», γνωρίζει ότι το έδαφος τρίζει κάτω από τα πόδια του, σε πείσμα όσων προσπαθούν να τον πείσουν ότι πατάει σε τσιμέντο. Εκτός και αν το νέο μότο της κυβέρνησης είναι το «τσιμέντο να γίνουν…».