ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Η κακοδαιμονία της χώρας - Το υπουργείο Παιδείας

Η κακοδαιμονία της χώρας - Το υπουργείο Παιδείας

Του Γιώργου Τσιάκαλου

09:52 | 24 Νοε. 2014
Το σημερινό μου άρθρο για την κακοδαιμονία που βασανίζει τη χώρα μας και τους ανθρώπους της το έγραψε ουσιαστικά το υπουργείο Παιδείας. Γιατί μόνον αυτό είναι σε θέση με τα κείμενα και τις πράξεις του να παρουσιάσει με απαράμιλλη σαφήνεια και παραστατικότητα τους λόγους και τους τρόπους γένεσης και αναπαραγωγής της κακοδαιμονίας σε όλους τους τομείς ταυτόχρονα: στην παιδεία, στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, στη διακυβέρνηση, στη δημόσια διοίκηση, στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Σ’ αυτή τη διαπίστωση καταλήγω για άλλη μια φορά, παρακολουθώντας τον τελευταίο καιρό τις απόψεις που υιοθετούν και εκφράζουν παράγοντες του υπουργείου Παιδείας σχετικά με τη μειονοτική εκπαίδευση στη Θράκη. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα που δίνουν τα επίσημα ντοκουμέντα για την μέχρι τώρα προσπάθεια βελτίωσης της εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών των μειονοτικών σχολείων. Υπενθυμίζω ότι η εκπαίδευση των δασκάλων που ανήκουν στη μειονότητα και καλούνται να διδάξουν μαθήματα στην τουρκική γλώσσα γινόταν στη λεγόμενη Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης (ΕΠΑΘ) - Ενα δημιούργημα της Χούντας, και μοναδικό κατάλοιπό της σε θεσμικό επίπεδο για πολλά χρόνια. Αποφασίστηκε, λοιπόν, έστω και αργά, η κατάργησή της.
Στις 31 Μαΐου 2011 το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε: «Ηδη η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης (ΕΠΑΘ) καταργήθηκε με νόμο. Πλέον οι εκπαιδευτικοί του μειονοτικού προγράμματος θα είναι απόφοιτοι του Παιδαγωγικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Οι φοιτητές που θα προέρχονται από τη μειονότητα θα εισέρχονται στο Τμήμα με ποσόστωση και θα ακολουθούν ειδικό πρόγραμμα σπουδών επιλογής, που θα τους παρέχει ισότιμο με τους υπόλοιπους φοιτητές πτυχίο, αλλά και το δικαίωμα να διδάσκουν στα μειονοτικά σχολεία».
Η επιλογή του Παιδαγωγικού Τμήματος της Θεσσαλονίκης δεν ήταν αυθαίρετη, συνδέεται αποκλειστικά με την ευρέως αναγνωρισμένη και αναμφισβήτητη τεχνογνωσία του σε θέματα εκπαίδευσης μειονοτήτων, γραμματισμού σε πολύγλωσσα περιβάλλοντα, αντιρατσιστικής εκπαίδευσης και άλλα σημαντικά για τον συγκεκριμένο τομέα. Οι πρώτες φοιτήτριες και οι πρώτοι φοιτητές μπήκαν στο Τμήμα το 2011, και τα θετικά αποτελέσματα φάνηκαν από πολύ νωρίς, παρόλο που από την πλευρά του υπουργείου υπήρχε ανεπίτρεπτη καθυστέρηση τόσο στη ρύθμιση κάποιων θεσμικών ζητημάτων όσο και στην ενίσχυση του Τμήματος με προσωπικό. Καθησύχασε όμως τους όποιους φόβους η εξής απάντηση του, τότε, υφυπουργού Κωνσταντίνου Γκιουλέκα στις 10 Σεπτεμβρίου 2013 (σε σχετική επερώτηση βουλευτή της κυβερνητικής πλειοψηφίας): «Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επειδή ετέθη το θέμα, θα ήθελα να σας πω για τον Τομέα της Μειονοτικής Εκπαίδευσης στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, είναι ότι γίνεται δεκτή η πρόταση του Πανεπιστημίου και θα λειτουργήσει κανονικά».
Η ηγεσία του υπουργείου μπορούσε να αισθάνεται δικαιωμένη με την απόφασή της, καθώς τον επόμενο μήνα η «Εκθεση των Εξωτερικών Αξιολογητών» (δηλαδή της επιτροπής επιστημόνων του εξωτερικού που όρισε το υπουργείο Παιδείας), πιστοποιούσε στον ύψιστο βαθμό την «αριστεία» του Παιδαγωγικού Τμήματος στη διδασκαλία και στην έρευνα, καθώς και τη διεθνή του αναγνώριση, ενώ στις προτάσεις της έκανε ειδική αναφορά στην άμεση ανάγκη «να προχωρήσουν οι θεσμικές ρυθμίσεις» για τον Τομέα της Μειονοτικής Εκπαίδευσης. Η Ελλάδα ερχόταν όχι απλώς να καλύψει κενά του παρελθόντος, αλλά να βρεθεί στην πρωτοπορία της Ευρώπης και να μετατρέψει ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που εδώ και δεκαετίες αποτελούσε πρόξενο πολλών κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων, σε παράγοντα οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης.
Σε κάθε άλλη χώρα αυτό θα προκαλούσε ικανοποίηση και οι προτάσεις της Επιτροπής θα γίνονταν αμέσως πραγματικότητα. Ομως στο δικό μας υπουργείο, οι τόσο θετικές διαπιστώσεις της -δικής του- Επιτροπής Εξωτερικών Αξιολογητών φαίνεται ότι ξύπνησαν κάποιους βρικόλακες του παρελθόντος. Η επιτυχία δεν χαροποίησε, μάλλον τρόμαξε και ανησύχησε κάποιους παράγοντες. Βεβαίως, το γεγονός αυτό δεν επιτρέπεται να ξαφνιάζει, καθώς δεν ήταν καθόλου τυχαία η επιβίωση της ΕΠΑΘ τόσα χρόνια: Ηταν αποτέλεσμα της δουλειάς ανθρώπων σε «υπεύθυνες» θέσεις, οι οποίοι στα θέματα της μειονοτικής εκπαίδευσης ταυτίζονται ακόμη και σήμερα με την προσέγγιση της Χούντας. Και οι οποίοι προφανώς έλπιζαν ότι το Παιδαγωγικό Τμήμα της Θεσσαλονίκης θα λειτουργούσε όπως η ΕΠΑΘ: με το ίδιο προσωπικό, τις ίδιες συνεργασίες και τις ίδιες εξαρτήσεις. Απογοητεύτηκαν και κινητοποιήθηκαν.
Πριν δύο εβδομάδες σε ερώτηση παρόμοια με εκείνη του προηγούμενου έτους στην οποία είχε απαντήσει ο κ. Γκιουλέκας (αυτή τη φορά βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ), ο υπουργός ανακοίνωσε τον τερματισμό του προγράμματος στο ΑΠΘ, και, στη θέση του, την ίδρυση ειδικού διδασκαλείου επιμόρφωσης για μειονοτικούς εκπαιδευτικούς στην Αλεξανδρούπολη. Πρόκειται για ανακοίνωση επιστροφής στη λογική της ΕΠΑΘ, που παραμερίζει όλα τα επιστημονικά δεδομένα για τον τρόπο οργάνωσης της εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών που καλούνται να διδάξουν σε πολυγλωσσικά περιβάλλοντα. Αυτό όμως προφανώς δεν είναι αποτέλεσμα (μόνο) άγνοιας –είναι συνειδητή ιδεολογική επιλογή, και μάλιστα τόσο σημαντική για κάποιους, ώστε να μη διστάζουν να γελοιοποιούν ακόμη και τους θεσμούς στους οποίους προΐστανται. «Προγραμματισμός», «αξιολόγηση», «επιστημονική επάρκεια»: λέξεις-μαστίγια στα χέρια του υπουργείου στις σχέσεις του με τους/τις εκπαιδευτικούς στα σχολεία. Αλλά λέξεις χωρίς καμιά αξία στη δική του πράξη. Πόσο μεγάλη υποκρισία και κοινωνική αναλγησία σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές! Πόσο μπορεί ν’ αντέξει η χώρα αυτήν την κακοδαιμονία;
Ο Γιώργος Τσιάκαλος είναι ομότιμος καθηγητής Παιδαγωγικής ΑΠΘ
Πηγή: agelioforos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου