ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Πώς δημιουργήθηκε η ελληνική εθνικοφροσύνη - Από Ερανιστής


Πώς δημιουργήθηκε η ελληνική εθνικοφροσύνη

Πώς δημιουργήθηκε η ελληνική εθνικοφροσύνη
Κείμενο: Βασίλης Ραφαηλίδης*
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. Ρωμανός στην εισαγωγή παρουσίαση της μετάφρασης που έκανε ο ίδιος του περιβόητου έργου του Ι.Φ. Φαλμεράιερ «Περί της κα­ταγωγής των Ελλήνων», με μια σειρά από εύστοχα ερω­τήματα σκιαγραφεί εξαιρετικά παραστατικά την επι­στημονικά δυσκαθόριστη έννοια της εθνότητας: «Τι εί­ναι έθνος; Και ποια είναι τα βασικά στοιχεία που χωρίς αυτά συνέχειά του δε νοείται; Η γλώσσα; Τα ήθη, έθι­μα και οι θεσμοί; Η θρησκεία; Η φυλετική συγγένεια; Οι τόποι όπου έζησαν οι πρόγονοι; Και επειδή οι άν­θρωποι ως ένα σημείο είναι αυτό που θέλουν να πιστεύ­ουν πως είναι, τι ρόλο παίζουν στην εθνογένεση τυχαία στοιχεία, όπως π.χ. ο πολιτικός καθορισμός των συνό­ρων ενός κράτους, ή οι οραματισμοί κάποιου μεγάλου σοφού ή προφήτη, ή πολιτικού τυχοδιώκτη;».
Ο Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ (Γερμανικά: Jakob Philipp Fallmerayer 10 Δεκεμβρίου 1790, Τιρόλο – 26 Απριλίου 1861, Μόναχο) ήταν Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός, περισσότερο γνωστός για τις περιηγητικές αφηγήσεις του και τις θεωρίες του σχετικά με τη φυλετική καταγωγή των Νεοελλήνων.
Ο Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ (Γερμανικά: Jakob Philipp Fallmerayer 10 Δεκεμβρίου 1790, Τιρόλο – 26 Απριλίου 1861, Μόναχο) ήταν Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός, περισσότερο γνωστός για τις περιηγητικές αφηγήσεις του και τις θεωρίες του σχετικά με τη φυλετική καταγωγή των Νεοελλήνων.
Είναι φανερό πως ο Ρωμανός δίνει έμφαση στα τυ­χαία στοιχεία στη δημιουργία μιας εθνότητας. Πράγμα που φαίνεται και από την παρατιθέμενη παρατήρηση του μεγάλου Άγγλου ιστορικού “Αρνολντ Τόϊμπι για την τουρκική εθνότητα: «Ενδιαφέρον φαινόμενο είναι η μετατροπή των πληθυσμών της Μικράς Ασίας σε Τούρκους από το 12ο ως το 15ο αιώνα. Εδώ δεν εξο­λοθρεύτηκε ο ελληνικός μεσαιωνικός πληθυσμός, αλλά προσηλυτίστηκε. Οι ίδιοι άνθρωποι, που κάποτε μετα­μορφώθηκαν από Χιττίτες και Φρύγιους σε “Ελληνες, μεταμορφώθηκαν την εποχή αυτή σε Τούρκους». (Το δυτικό πρόβλημα στην Ελλάδα και την Τουρκία, 1922). Αν, λοιπόν, βρεθεί κανείς επιπόλαιος και πει πως η Μικρασία είναι ελληνική, διότι κατοικείται και σήμερα από “Ελληνες που εξισλαμίστηκαν και που δεν ήταν λίγοι σημειωτέον – και παρακαλούμε να τεθεί υπόψη της Αρχιεπισκοπής – κάποιος άλλος λιγότερο επιπόλαιος θα αντιτάξει πως πρέπει να ανασυσταθεί το αρχαίο κράτος των Χιττιτών και των Φρυγών γιατί προηγούν­ται των Ελλήνων και τους δημιουργούν δια πολιτιστικής μεταλλάξεως.
0Ι ΛΑΟΙ, λοιπόν, όλοι οι λαοί-, συνεχώς μεταμορφώ­νονται εθνολογικά, είτε από ιστορικά περιστατικά νο­μοτελειακά καθορισμένα είτε από τυχαία γεγονότα. Ο πολιτικός καθορισμός των συνόρων, όπως παρατηρεί ο Ρωμανός, δηλαδή ένας πολιτικός διακανονισμός άσχε­τος προς την εθνολογική σύσταση μιας συγκεκριμένης περιοχής, είναι δυνατό ν” αλλάξει εθνολογικά την περι­οχή.
Ο φοβερός αγώνας δρόμου των συμμάχων αλλά και των αντιμαχομένων κατά τους Βαλκανικούς πολέμους δεν είχε άλλο νόημα πέρα από κείνο του επαναπροσδι­ορισμού των συνόρων ερήμην των εθνοτήτων και κυρί­ως των μειονοτήτων. Με τα χρόνια οι μειονότητες έν­θεν κακείθεν των αυθαίρετων συνόρων αφομοιώνονται με την κυριαρχούσα εθνότητα εντός των συγκεκριμέ­νων συνόρων και μια καινούρια εθνότητα εμφανίζεται στη θέση της παλιάς.
Το να μιλάει, λοιπόν, κανείς για «εθνική καθαρότητα» είναι τουλάχιστον παιδαριώδες. Κι αν δεν πιστεύουν εμένα οι «καθαρόαιμοι» συννεοέλληνες, ασφαλώς θα πιστέψουν τον Τόϊμπι. Αν, βέβαια, η διαιωνιζόμενη εθνοκαπηλία άφησε εντός του κρανίου τους έστω μισό  γραμμάριο μυαλού. Είναι τόσο απλά αυτά τα πράγματα που σε πιάνει ίλιγγος μπροστά στην ανθρώπινη μωρία, στην εθνικιστική της εκδοχή. Θα πρότεινα, μάλιστα στα τεστ ευφυΐας να μπει και η κρίσιμη ερώτηση :Τι πιστεύετε για τους προγόνους σας πέραν της τρίτης.; ανιούσας γενεάς; Εδώ στην Ελλάδα, ένα τέτοιο τεστ καλύτερα να μη γίνει ποτέ. Τα αποτελέσματα θα μας; κατατάξουν στις αφρικανικές χώρες  -και να μας συγχωρούν οι Αφρικανοί για την προσβολή.
Πριν από την Ελληνική Επανάσταση, στη διάρκειά  της και μέχρι δέκα περίπου χρόνια μετά, οι Νεοέλληνες δεν είναι σοβινιστές. Κι αυτό θα μπορούσε ν” αποδειχτεί επιζήμιο όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και τις «προστάτιδες» δυνάμεις. Ο φόβος πως η πατρίδα μπορεί να καταστραφεί συντηρεί την κοινωνική συνοχή, αλλά και δημιουργεί την ανάγκη, σε μια μικρή χώρα της αναζήτησης προστασίας από μια ισχυρότερη «φίλη» χώρα. Ο Φαλμεράιερ, ως πολιτικός, γνωρίζει καλά αυτόν τον κανόνα. Και ως ιστορικός προσπαθεί να δείξει τα αίτια για τα οποία οι “Ελληνες δεν μπορούν να είναι σοβινιστές, γεγονός που του δημιουργεί την υποψία πως είτε θα ζητήσουν προστασία στους ομόθρη­σκους Ρώσους, είτε θα πέσουν στην παγίδα της προσφερόμενης απ” τους Άγγλους προστασίας. Αυτό που επιθυμεί ο ίδιος είναι να παραμείνουν οι “Ελληνες στη «σφαίρα επιρροής» των Γερμανών.
Ο ΟΘΩΝ γίνεται βασιλιάς της Ελλάδας το 1833 και το «Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων» γρά­φεται δύο χρόνια μετά, το 1835. Το γεγονός πως ο Βαυαρός ιστορικός αφιερώνει το έργο του στο Βαυαρό, βασιλιά είναι μια πράξη ολοφάνερα πολιτική – “Ηθελε να τονίσει μ” αυτή πως ο “Οθων δεν είναι παρά ο εγγυ­ητής της «εθνικής ομοψυχίας» των Νεοελλήνων, δηλα- δή ενός πολυεθνικού στη σύστασή του λαού, που ενδέχεται να συνεχίσει να αλληλοσφάζεται και μετά την απελευθέρωσή του, όπως ήδη είχε γίνει πλειστάκις κα­τά τη διάρκεια του αγώνα.
Σ” ένα προγενέστερο του επίμαχου έργου κείμενό του, ο Φαλμεράιερ γράφει χαρακτηριστικά: «Το βασικό­τερο μειονέκτημα των Ελλήνων είναι η πολιτική τους ανεπάρκεια, αδυναμία και ανικανότητα – πράγμα που η Αγγλία το διέγνωσε καλύτερα από κάθε άλλον – να δημιουργήσουν αυτοδύναμα ένα μόνιμο φράγμα κατά της καλπάζουσας φιλοδοξίας των σλαβικών λαών που απειλούν τη Δύση». Το παραπάνω απόσπασμα σου δημιουργεί την εντύπωση πως γράφτηκε μόλις χτες από τον «προστάτη» της Δύσης Ρήγκαν. Προσέξτε εκείνο: το εντός παρενθέσεως «πράγμα που η Αγγλία το διέγνωσε καλύτερα από κάθε άλλον» και θαυμάστε την πολιτική οξυδέρκεια του Φαλμεράιερ, καθώς και το  κρυφό μίσος, αλλά και το θαυμασμό του για την πάντα δόλια Αγγλία.
0 Φαλμεράιερ ως πολιτικός ακολουθεί τη «ρεαλιστική πολιτική» του Μέτερνιχ, τον οποίο και θαυμάζει απεριόριστα. Και το «Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων» είναι κατά κύριο λόγο πολιτικό κείμενο, ο πολιτικός στόχος του οποίου είναι καλά κρυμμένος  πίσω από μια σαφή και τεκμηριωμένη επιστημονική έρευνα. Συνεπώς, απαιτείται μια προσεκτική ανάγνωση και στα δύο επίπεδα, το πολιτικό και το επιστημονικό ταυτόχρονα. Εντούτοις οι “Ελληνες μελετητές αντιμετώπισαν το επίμαχο έργο του Φαλμεράιερ μόνο σαν επιστημονικό κείμενο και σαν τέτοιο προσπάθησαν να το αναιρέσουν. Ωστόσο, η πολιτικολογία γύρω από τον επιστήμονα και πολιτικό Φαλμεράιερ δε σταμάτησε ποτέ. Κι αυτό σε τελική ανάλυση σημαίνει πως οι λεγό­μενες «επιστήμες του ανθρώπου» δεν είναι ποτέ ούτε «αθώες» ούτε αντικειμενικές.
Υπηρετούν πάντα κάποιες σκοπιμότητες, έστω και ερήμην της βούλησης και της πρόθεσης του ερευνητή.
Είδαμε ήδη την πολιτική σκοπιμότητα που προσπα­θεί να υπηρετήσει ο Φαλμεράιερ: Δε θεωρεί τους Έλ­ληνες ικανούς να ανακόψουν το «σλαβικό επεκτατι­σμό». Αφού κατά το Μεσαίωνα παραδόθηκαν στους Σλάβους άνευ όρων, θα μπορούσαν να πράξουν το ίδιο και στην εποχή του Όθωνα και των «προστάτιδων δυ­νάμεων», η προστασία των οποίων καθίσταται ως εκ τούτου απολύτως αναγκαία, προκειμένου να σωθεί η Δύση απ τη «σλαβική λαίλαπα», που και τότε και τώ­ρα είναι ο πιο βολικός «μπαμπούλας». Ο Φαλμεράιερ σ” όλη του τη ζωή έπασχε μονίμως από σλαβοφοβία οξείας μορφής, περίπου όμοια μ” αυτήν των γηγενών «εθνικοφρόνων», αυτών ακριβώς που τον κυνήγησαν ανελέητα, χωρίς καλά καλά να γνωρίζουν πως κυνηγούν ένα πολύτιμο φίλο και σύμμαχο στον αντισλαβισμό τους.
ΟΠΩΣ παρατηρεί ο Μίκαελ Βάϊτμαν, «αποτελεί ει­ρωνεία το ότι ένας άνδρας που χαρακτηριζόταν στην πολιτική του σκέψη από απροκάλυπτη σλαβοφοβία, έφτασε να αποκηρυχτεί στην Ελλάδα ως σλαβόφιλος, πανσλαβιστής και πράκτορας των Τσάρων». Ε, λοιπόν, σωστά το λέει ο Φαλμεράιερ: Το βασικότερο μειονέ­κτημα των Ελλήνων είναι η πολιτική τους ανεπάρκεια. Η πολιτική στην Ελλάδα ήταν πάντα και συνεχίζει να είναι υπόθεση καφενείου και κοσμική συζήτηση. (Πα­ρατηρήσατε πως στα σαλόνια η πολιτική συζήτηση εί­ναι το δεύτερο πρόχειρο θέμα μετά τον καιρό και πριν απ” τη μόδα;)
Η πολιτική σκέψη είναι πρόβλημα παιδείας, και κα­νείς απαίδευτος δεν μπορεί να σκέφτεται πολιτικά. Και, βέβαια, δεν πρέπει να συγχέεται η πολιτική σκέψη με την πολιτικολογία, που είναι απολιτικός λόγος περί πολιτικής. Δεν είναι απορίας άξιον, λοιπόν, που οι “Ελ­ληνες «εθνικόφρονες» ούτε καν υποψιάστηκαν πως ο Φαλμεράιερ είναι ένας δικός τους άνθρωπος. Και μας φέρνουν στη δύσκολη θέση να τον υπερασπιζόμαστε εμείς οι αριστεροί για λογαριασμό τους. Σίγουρα, ζούμε σε μια χώρα όπου ο πολιτικός σουρεαλισμός κυριαρχεί απολύτως.
ΑΛΛΑ, ο ελληνικός πολιτικός σουρεαλισμός δε στα­ματάει στα καφενεία, τα σαλόνια και τη Βουλή, τούτο το «εθνικό καφενείο» όπου νυσταγμένοι βουλευτές μπαίνουν στην αίθουσα της Βουλής μόνο όταν θέλουν να πάρουν κανένα υπνάκο, ή όταν, αντίθετα θέλουν να ξυπνήσουν με τη βοήθεια μιας «έντονης» συζήτησης (τρόπος του λέγειν) ανάμεσα σε καραγωγείς που παρι­στάνουν τους βουλευτές. Ο πολιτικός σουρεαλισμός στην Ελλάδα επεκτείνεται και στη θεωρητική σκέψη, και στην ιστοριογραφία – και παντού.
Κι εδώ ακριβώς ελλοχεύει ο μέγιστος κίνδυνος για το μέλλον της χώρας. Γιατί, την πολιτική μιας χώρας δεν την κανονίζουν οι πολιτικοί, αλλά οι διανοούμενοι. Διό­τι μόνο αυτοί είναι σε θέση να επιδράσουν διαρκέστερα και σταθερότερα. Οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχον­ται, αλλά το έργο των διανοουμένων μένει και επικαθορίζει και τη σκέψη του μέλλοντος. Οι πολιτικοί δεν είναι παρά οι τεχνικοί της πολιτικής, οι διεκπεραιωτές της πολιτικής πράξης που στηρίζεται σε μια θεωρία.
(Θεωρία λέμε το μάξιμουμ όριο εντός του οποίου εί­ναι δυνατό να εμφανιστεί και να τελεστεί μια πράξη. Η θεωρία είναι πράξη. Είναι η «μάξιμουμ πράξη». Η θεω­ρία δεν είναι για να εφαρμόζεται κατά γράμμα, αλλά για να ορίζει την κίνηση της πράξης προς μια ορισμένη κα­τεύθυνση. Η θεωρία συνεπώς καθοδηγεί την πράξηκαι χωρίς αυτήν η πρακτική δραστηριότητα εκπίπτει σε ακτιβισμό. Η ελληνική πολιτική ήταν πάντα ακτιβίστικη και εμπειρική διότι η ελληνική διανόηση δε στάθηκε ικανή να ξεπεράσει τον αυτοκαταναλούμενο ναρκισσι­σμό της και να γίνει οδηγός της πράξης.)
Το ότι η ελληνική σκέψη ήταν και παραμένει βαθύ­τατα συναισθηματική και ελάχιστα νοοκρατούμενη, όπως προϋποθέτει ο ορισμός της έννοιας, γίνεται φα­νερό μεταξύ άλλων και απ” το γεγονός πως ούτε οι “Ελληνες διανοούμενοι αντιλήφθηκαν καν τις πολιτικές προϋεσεις του Φαλμεράιερ. Κι αυτό σημαίνει πως δεν μπόρεσαν να τον αξιολογήσουν σωστά, και να τον το­ποθετήσουν πέρα και πάνω απ” τις λαϊκίστικες σοβινι­στικές ιαχές. Τον έχρισαν κι αυτοί «υπ” αριθμόν ένα εχθρό των Ελλήνων και υπ” αριθμόν ένα φίλο των Σλά­βων», και ησύχασαν.
Παρά ταύτα, ολόκληρη η ελληνική πολιτική σκέψη και θεωρία μοιάζει να κινείται κάτω απ” τον αστερισμό του Φαλμεράιερ. Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει την «Ιστορία» του για να αντικρούσει τον Φαλμεράιερ. 0 Π. Καρολίδης γίνεται ιστορικός από αντίδραση προς τον Φαλμεράιερ. Ο Σπ. Ζαμπέλιος,, ιδιοφυής και τα μάλλα οξυδερκής κατά τα άλλα, παραμένει αμήχανος μπροστά στο φαινόμενο Φαλμεράιερ. Ο υπέροχος Σάθας τα μπερδεύει με τον Φαλμεράιερ. Για να αντικρου­στούν εκατό μόλις σελιδούλες φαλμεραϊερικού κειμέ­νου γράφτηκε ένας ωκεανός ιστορικών μελετών και ιστορικοφιλοσοφικών διατριβών.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για φαινόμενο ίσως μοναδικό στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος: Ένας Βαυαρός ιστορικός και πολιτικός γίνεται εξ αντιδράσεως η αιτία να δημιουργηθεί η νεοελληνική επιστήμη της Ιστορίας. Στη σκέψη αυτού του τόπου, κι όχι μόνο την ιστορική, όλα μοιάζουν να κινούνται γύρω απ” τον Φαλμεράιερ. Ο Φαλμεράιερ κατάντησε να είναι ένα είδος “Ελληνα εθνικού συγγραφέα απ” την ανάποδη: Διαβάζοντας ελ­ληνική ιστορία έχεις την εντύπωση πως όλα θα κατέρ­ρεαν αν έλειπε ο Φαλμεράιερ. Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Βολταίρου για το Θεό, θα μπορούσαμε να πούμε πως αν δεν υπήρχε ο Φαλμεράιερ θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Και υπερβάλλοντας σκόπιμα θα μπο­ρούσαμε να πούμε πως χρωστάμε την τεχνητή εθνική μας ομοψυχία στον Φαλμεράιερ. Κανείς εχθρός δε μας ένωσε σταθερότερα και διαρκέστερα απ” τον «υπ” αριθμόν ένα ανθέλληνα», το σατανικό Φαλμεράιερ! Να γιατί του χρωστάμε έναν ανδριάντα!!
Ο μελετητής του Φαλμεράιερ Χανς Αϊντενάιερ είναι πολύ σαφής επί του προκειμένου. Λέει, λοιπόν, ο Αϊντε- νάϊερ: «Ο Φαλμεράιερ με τη θεωρία του έγινε, από μια άποψη, ο καταλύτης των κοινών σκέψεων Ελλήνων και Φιλελλήνων για το ποιες είναι οι αληθινές ελληνικές αξίες, και έμμεσα ο πατέρας μιας εθνικής ελληνικής επιστήμης που αποφάσισε ότι καταπολεμώντας τον έχει χρέος να αναζητήσει τις ρίζες της στην αυτόχθονη ιστορία και γλώσσα. Ο Φαλμεράιερ με τους ισχυρισμούς του για το αίμα που ρέει στις φλέβες των Ελλήνων συ­νετέλεσε στην αυτοσυνειδησία των Ελλήνων και του νέ­ου τους κράτους πολύ περισσότερο από ολόκληρη τη φιλελληνική κίνηση της Κεντρικής Ευρώπης.»
Πέρα από την έξοχη ειρωνεία του, το παραπάνω από­σπασμα καταδεικνύει μια αλήθεια που δεν τολμούμε να την αντιμετωπίσουμε: Η νεοελληνική εθνική μας συνεί­δηση είναι αρνητικά προσδιορισμένη. Δεν είμαστε Έλ­ληνες διότι έχουμε ορισμένα ειδικά για τους “Ελληνες εθνολογικά χαρακτηριστικά, αλλά διότι προσπαθούμε μετά μανίας να αποποιηθούμε τα αρνητικά χαρακτηρι­στικά που μας αποδίδουν άλλοι, δίκαια ή άδικα αδιά­φορο. Γι” αυτό ακριβώς μας είναι αναγκαίος ο εχθρός, ο οποιοσδήποτε εχθρός, εντός και εκτός της χώρας, για να υπάρξουμε σαν έθνος.
Αν δεν είχαμε εχθρούς θα είχαμε διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθημεν. Δηλαδή στις πολλές εθνότητες που συναποτελούν τη νεοελληνική εθνότητα. Λοιπόν, ζήτω ο δημιουργός της εθνικής μας ομοψυχίας Ιάκωβος Φί­λιππος Φαλμεράιερ! Του οποίου τις εθνοσωτήριες θε­ωρίες απομένει να τις δούμε, οπότε και θα τον εγκατα­λείψουμε στην ηρεμία της αιωνιότητας. Από τώρα πάν­τως, μπορούμε να πούμε: Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε σωτήρα μας. Χωρίς εσένα δε θα υπήρχαν «εθνικόφρονες» στην πιο εθνικόφρονα χώρα του κόσμου.
*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος (19.7.87)

Τα χρέη των ολιγαρχών

Τα χρέη των ολιγαρχών που έχουν στην κατοχή τους τα τηλεοπτικά κανάλια ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν τους ενοχλεί, ενώ, παράλληλα, τους δίνονται νέα δάνεια. Κάποια στιγμή θα περάσει μια τροπολογία, ώστε τα χρέη και τα δάνεια των ολιγαρχών να τα πληρώσουμε εμείς.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει να διαπομπεύονται δημόσια πάρα πολλοί συνάνθρωποί μας για χρέη προς το δημόσιο, αν και οι Έλληνες που χρωστάνε είναι μάλλον περισσότεροι από αυτούς που δεν έχουν χρέη.
Η διαπόμπευσή τους γίνεται μέσα από τα τηλεοπτικά κανάλια των ολιγαρχών που χρωστάνε εκατοντάδες εκατομμύρια στις τράπεζες. Και όχι μόνο.
Δηλαδή, παρουσιάζεται ως εγκληματίας αυτός που δεν έχει να πληρώσει 10 χιλιάδες ευρώ. Και τον παρουσιάζουν ως εγκληματία αυτοί που χρωστούν εκατοντάδες εκατομμύρια.
Αν μάλιστα αυτός που έχει την ατυχία να χρωστάει στο δημόσιο δεν είναι φίλος της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ, η δίκη του γίνεται κατευθείαν στα δελτία ειδήσεων.
Οι Έλληνες ολιγάρχες είναι καταχρεωμένοι.
Ουσιαστικά, έχουν πτωχεύσει.
Αλλά, αντί να είναι στο δικαστήριο, συνεχίζουν να ελέγχουν την ενημέρωση, με διαρκή προπαγάνδα και αθλιότητες, όπως αυτή του ΑΝΤ1 την παραμονή των ευρωεκλογών.
Η κυβέρνηση Σαμαρά έκλεισε την ΕΡΤ, για να δώσει το φιλί της ζωής στα ετοιμοθάνατα ΜΜΕ των ολιγαρχών.
Τα χρόνια της «ευημερίας», οι ψύχραιμοι αναλυτές έλεγαν πως η ελληνική αγορά μπορεί να αντέξει δυόμισι τηλεοπτικά κανάλια.
Η χρεοκοπημένη Ελλάδα πόσα μπορεί να αντέξει;

ΠΗΓΗ:http://pitsirikos.net/2014/05/%CF%84%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CF%81%CF%87%CF%8E%CE%BD/

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ

Μην την τρως την καραμέλα !!!

Μην την τρως την καραμέλα !!!

 

Αν ο Κουβέλης ήταν ζαχαρωτό τι χρώμα θα είχε; Ο Καπερνάρος θα είχε ραβδώσεις οριζόντιες ή κάθετες; Και ο Λοβέρδος θα κατάφερνε επιτέλους να ευθυγραμμιστεί με τον…

Βενιζέλο και τον Χρυσοχοΐδη; Οι πολιτικές εξελίξεις με όρους ενός δημοφιλούς ηλεκτρονικού παιχνιδιού.

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Δεν ξέρω αν έχετε υπόψη σας τι είναι το Candy Crush. Είναι ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι – αυτή τη στιγμή το πιο δημοφιλές στον κόσμο. Αρχίζοντας να παίζεις βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα ταμπλό γεμάτο με ζαχαρωτά διαφορετικών τύπων και χρωμάτων. Μετακινώντας καραμέλες, επιδιώκεις να σχηματίσεις σειρές ή στήλες τριών ή περισσότερων ομοειδών καραμελών, οπότε στο παιχνίδι δημιουργούνται διάφορες θεαματικές καταστάσεις. Ζαχαρωτά εξαφανίζονται, άλλα εκρήγνυνται, δημιουργείται μια κοσμογονία μετατοπίσεων, πανδαισία χρωμάτων και επιτάχυνση του ρυθμού, ενώ μια μονότονη εθιστική μουσική συμπληρώνει τη φάση. Προσοχή όμως! Μερικά ζαχαρωτά είναι παγιδευμένα, φέρουν ένα φυτίλι που καίγεται γρήγορα και αν δεν προλάβεις να το εξουδετερώσεις σκάνε και σου παίρνουνε τη ζωή. Ανάλογα με την ευστοχία των κινήσεων που κάνει ο παίκτης και τα αποτελέσματα που παράγει στο ταμπλό με τα ζαχαρωτά, κερδίζει πόντους και επιτυγχάνει κάποιους επιμέρους στόχους. Εάν στον προκαθορισμένο αριθμό κινήσεων ο παίκτης επιτύχει τους στόχους που του έχουν κάθε φορά τεθεί, περνάει στην επόμενη πίστα. Αλλιώς, καλείται να την επαναλάβει.
Τα σκέφτηκα όλ’ αυτά παρατηρώντας την κινητικότητα που παρουσιάζεται στο κοινοβουλευτικό τοπίο Κινητικότητα στους βουλευτές των κομμάτων, αποσκιρτήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις, επανεντάξεις, συμμαχίες, πλειοψηφίες που κλονίζονται εξαιτίας ενός νομοσχεδίου, ενός μνημονίου, ενός μεσοπρόθεσμου σχεδίου, ακόμα και μιας τροπολογίας της τελευταίας στιγμής. Ξαφνικές μεταπτώσεις του πολιτικού κλίματος. Η αρχή της δεδηλωμένης σε συνεχή αμφισβήτηση. Διαρκής παλινδρόμηση και ρευστότητα. Κι όλ’ αυτά επενδεδυμένα με ζαχαρωτά λόγια, με υποσχέσεις και χρωματιστά οράματα, συνήθως απατηλά. Κάτι σαν το Cundy Crush, δηλαδή, αν και πολύ λιγότερο ελκυστικό.
Χαρακτηριστικό του Cundy Crush είναι ότι ο εκάστοτε στόχος που τίθεται μοιάζει να μην έχει κάποιο λογικό σκοπό ή σκοπιμότητα, κάποιο ορατό όφελος για τον παίκτη. Κάτι σαν τα μνημόνια, δηλαδή, σαν προαπαιτούμενα για να περάσεις την πίστα, να πάρεις την επόμενη δόση. Αν δεν κατορθώσεις να περάσεις την πίστα υποχρεώνεσαι να την ξαναπιάσεις απ’την αρχή, και πάλι, και πάλι, μέχρι να εκπληρώσεις όλα τα προαπαιτούμενα. Άλλο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι ότι ο παίκτης δεν μπορεί να υπεισέλθει και να προσδιορίσει τους στόχους του, τα προαπαιτούμενα. Αυτά έρχονται άνωθεν και καθίστανται υποχρεωτικά.
Παρότι το παιχνίδι προσφέρεται φαινομενικά δωρεάν, εάν ο παίκτης καεί πέντε φορές χάνει το δικαίωμα συμμετοχής για μισή ώρα, εκτός εάν πληρώσει. Αντίστροφη διαδικασία δεν υπάρχει, το παιχνίδι ουδέποτε σου δίνει λεφτά, όσο καλές επιδόσεις κι αν σημειώσεις – δεν υπάρχει περίπτωση ούτε καν να σου επιστρέψει τα όσα ξόδεψες.
Κάπως έτσι βλέπω και το πολιτικό σύστημα στη συγκυρία με την οποία έχουμε μπλέξει. Αυθαίρετοι στόχοι τίθενται από τους δανειστές. Η κοινωνία αδυνατεί να τους εκπληρώσει, αλλά το παιχνίδι συνεχίζεται αδυσώπητο αφήνοντας πίσω του ηττημένους και συντρίμμια. Αν έχεις λεφτά μπορείς να μείνεις στο κόλπο, αλλά αν δεν έχεις είσαι καταδικασμένος να μείνεις στην άκρη περιμένοντας ν’ αλλάξει ο οικονομικός κύκλος. Αν και όταν αλλάξει…
Είναι αλήθεια ότι το παιχνίδι προσφέρει θέαμα και συγκινήσεις. Μονάχα που, επειδή όλ’ αυτά γίνονται χωρίς κανένα προφανή λόγο, οι συγκινήσεις είναι απατηλές και το φρόνημα του παίκτη υπονομεύεται εκ των ένδον. Άσε που τελικά, όσο καλά και να τα πας, είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα χάσεις.
Το Candy Crush είναι επίσης ατομικό παιχνίδι, αποξενώνει τον άνθρωπο, τον βάζει σε μια γωνία να προσπαθεί να πετύχει ανούσιους προσωπικούς στόχους που μόλις τους επιτύχει -αν τους επιτύχει- θα πρέπει να αποδεχτεί ένα καινούριο σετ στόχων να κυνηγήσει. Η όποια χαρά είναι εφήμερη, κενή περιεχομένου, συνοδευόμενη από αύξηση του κόστους και του ρίσκου προκειμένου να έρθει η επόμενη επιτυχία. Παρά τη θεαματικότητά του ο κόσμος του Candy Crush είναι σκληρός και μοναχικός, μια περιδιάβαση στην έρημο μέσα σε αλλεπάλληλους αντικατοπτρισμούς.
Και οι βουλευτές συνεχίζουν να μετατοπίζονται και να υποχωρούν βγαίνοντας τελικά από το παιχνίδι, αλλά αυτό εκεί, αδυσώπητο, συνεχίζει την πορεία του μέσα από αλλεπάλληλες «νέες προκλήσεις», «προγραμματικές συμφωνίες», «προτάσεις μομφής» και «ανασχηματισμούς», μέχρι ότου οι ιδιοκτήτες της πλατφόρμας να ολοκληρώσουν τις δουλειές τους, τα χρηματιστηριακά τους κόλπα και τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών και συγχωνεύσεων, ώσπου το παιχνίδι θα κάνει τον κύκλο του και θα μαραζώσει, όπως γίνεται πάντα μ’ αυτά τα παιχνίδια, που μεσουρανούν για κάποιο διάστημα και μετά χάνονται στη λησμονιά ή γίνονται μια υποσημείωση στην ιστορία του τόπου.
Η πρότασή μου: Κλείσε τον υπολογιστή και βγες απ’ το παιχνίδι. Ας μην τη φας αυτή την καραμέλα… Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά παιχνίδια εκεί έξω, η δημιουργικότητα, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα, το διάβασμα, τα ταξίδια, οι μουσικές. Ας φτιάξουμε το δικό μας παιχνίδι, στο οποίο τους στόχους θα τους θέτουμε εμείς με βάση τις ζωτικές μας ανάγκες και όχι με βάση τις επιταγές και τα κέρδη κάποιων άλλων.

ΠΗΓΗ:http://paganeli.wordpress.com/2014/05/31/%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CF%81%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B1/

Το τελικό σχέδιο του υπουργείου Παιδείας για τη σχολική χρονιά 2014-2015

Το τελικό σχέδιο του υπουργείου Παιδείας για τη σχολική χρονιά 2014-2015

Στις 8 Σεπτέμβρη θα ανοίξουν τα σχολεία

Σύμφωνα με την οριστική απόφαση του υπουργείου Παιδείας, χάνονται: δύο ημέρες από τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, η πρώτη και η τελευταία, δηλαδή η προπαραμονή και του Αγίου Ιωάννη, η αργία των Τριών Ιεραρχών (για Γυμνάσια-Λύκεια) και δύο μέρες από τον Ιούνιο.
Σύνολο 5 ημέρες, δηλαδή όσες χρειάζονται για την επινόηση της χειμερινής τουριστικής εβδομάδας (μετά τις Απόκριες-Καθαρά Δευτέρα), η οποία φυσικά εντάσσεται στο ευέλικτο θεσμικά σχήμα του προεδρικού διατάγματος και δεν ανακοινώνεται τώρα.
Πιο αναλυτικά:
  • Για το σχολικό έτος 2014-15 οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες για τα Νηπιαγωγεία, καθώς και η διδασκαλία των μαθημάτων για τα Δημοτικά, Γυμνάσια, Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια, δημόσια και ιδιωτικά, ημερήσια και εσπερινά, αρχίζει στις 8 Σεπτεμβρίου 2014.
  • Για το σχολικό έτος 2013-14 οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες για τα Νηπιαγωγεία και η διδασκαλία των μαθημάτων στα Δημοτικά λήγουν στις 13 Ιουνίου 2014, ενώ για το σχολικό έτος 2014-15 θα λήξουν στις 15 Ιουνίου 2015.
  • Οι διακοπές των Χριστουγέννων για Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια, δημόσια και ιδιωτικά, ημερήσια και εσπερινά θα διαρκέσουν από τις 24 Δεκεμβρίου 2014 μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου 2015.
  • Για το σχολικό έτος 2014-15 η θρησκευτική εορτή των Τριών Ιεραρχών την 30ή Ιανουαρίου 2015 δεν αποτελεί ημέρα αργίας για Γυμνάσια, Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια, δημόσια και ιδιωτικά, ημερήσια και εσπερινά, αλλά ορίζεται για όλες τις σχολικές μονάδες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ως ημέρα εορτής, κατά την οποία γίνεται εκκλησιασμός και δραστηριότητες σχετικά με την προσφορά των Τριών Ιεραρχών στα γράμματα.
  • Το σχολικό έτος αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου και λήγει την 31η Αυγούστου, ενώ το διδακτικό από την 1η Σεπτεμβρίου έως την 30ή Ιουνίου. «Το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουνίου δύναται να αξιοποιηθεί για επιμορφωτικά σεμινάρια».
 
Α.Ανδρ.
- See more at: http://left.gr/news/teliko-shedio-toy-ypoyrgeioy-paideias-gia-ti-sholiki-hronia-2014-2015#sthash.N1IrNUu3.dpuf

Τίνος μοιάζει το Ποτάμι

Χριστόφορος Κάσδαγλης

πηγή: thepressproject.gr

Πολιτική

Τίνος μοιάζει το Ποτάμι

Το Ποτάμι είναι φρέσκο κόμμα. Το Ποτάμι κρατάει τα μυστικά του προγράμματός του καλά φυλαγμένα. Ελλείψει επαρκών στοιχείων για την ταυτότητά του, το ρεπορτάζ συνεχίστηκε ακόμα και πίσω από το παραβάν. Εκεί όμως καραδοκούσε η έκπληξη.

Δεν θα πω πολλά σήμερα για το Ποτάμι, είναι νωρίς ακόμα. Ασφαλώς συγκαταλέγεται στους νικητές των εκλογών – ως γνωστόν μόνο η ΔΗΜΑΡ έχασε την Κυριακή, όλοι οι άλλοι αναδείχτηκαν νικητές.
Δεν θα μιλήσω για θεωρίες συνωμοσίας, για υπερπροβολή του Ποταμιού από τα ΜΜΕ και για πουσάρισμα από το δημοσκοπικό λόμπι. Κι ακόμα, θα προβώ σε μια δημόσια ομολογία: Ζηλεύω στο Ποτάμι δυο τρία πράγματα: την ικανότητά του να αποφεύγει στον λόγο του τα στερεότυπα, αυτό που συνήθως αποκαλούμε ξύλινη γλώσσα. Την τόλμη του στην επικοινωνία. Την έλλειψη βαριδιών από το παρελθόν.
Νομίζω ότι όλα τα άλλα κόμματα, ακόμα και τα αριστερά που δεν βαρύνονται από μνημονιακές πολιτικές και από το προπατορικό αμάρτημα των συμπεριφορών που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, έχουν κάτι να διδαχτούν από το πείραμα του Ποταμιού. Σε μερικούς τομείς το Ποτάμι αποτελεί το αντεστραμμένο είδωλό τους, πατάει σε δικά τους λάθη και τις ολιγωρίες, είναι φρέσκο και είχε την πολυτέλεια να μελετήσει τι ενοχλεί τους πολίτες για να το αποφύγει. Στερούμενο παντελώς μελών, δεν κινδυνεύει από την ύπαρξη τάσεων και συνιστωσών, ούτε από προσωπικές στρατηγικές των στελεχών του. Προσωπική στρατηγική διαθέτει μόνο ο Σταύρος Θεοδωράκης. Για την ακρίβεια, το Ποτάμι είναι η προσωπική στρατηγική του.
Διάβασα στο twitter ότι στις ευρωεκλογές το Ποτάμι λειτούργησε με τον ίδιο μηχανισμό που λειτουργούν οι κίντερ-έκπληξη. Αγοράζεις το σοκολατένιο αυγό χωρίς να γνωρίζεις τι περιέχει. Αργότερα ανακαλύπτεις ότι περιέχει σοσιαλιστική ομάδα. Υποθέτω πως η έκπληξη είναι τόση, όση θα ήταν και αν προέκυπτε η ομάδα των Φιλελευθέρων. Οι διαχωριστικές γραμμές είναι άλλωστε τρε μπανάλ στις μέρες μας. Όλες οι ιδεολογίες διαθέτουν και τη θετική τους πλευρά. Το Ποτάμι έχει την ευελιξία να επιλέγει από όλους τα καλύτερα. Γιατί να μαντρωθεί σε συγκεκριμένη ομάδα;
Το Ποτάμι είναι μοντέρνο, έχει καθαρό μυαλό, διαθέτει κοινή λογική. Αλλά δεν είναι πλέον αθώο. Απώλεσε το τεκμήριο της αθωότητας πολύ νωρίς, εξαιτίας της ευθύτητας και της αυστηρότητας του Νίκου Δήμου. Με αφορμή τις άγιες ημέρες του Πάσχα, ο Δήμου αρνήθηκε να μπει στο κοστούμι του παραδοσιακού πολιτικού. Εκφράστηκε με τρόπο μοντέρνο, με καθαρό μυαλό και με απλή λογική λέγοντας το προφανές.
Ο Σταύρος, του οποίου τις επαγγελματικές επιδόσεις -σε αντίθεση με τη στάση άλλων συναδέλφων- προσωπικά εκτιμώ, είχε τη μοναδική ευκαιρία να κεντήσει. Να δείξει ένα διαφορετικό κομματικό πρόσωπο, να στηρίξει τον συνεργάτη του και την αιρετική άποψή του ή, έστω -αν αυτό του έπεφτε πολύ βαρύ- να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να δώσει ένα ρεσιτάλ πλουραλισμού, ευρύτητας πνεύματος και ανεκτικότητας. Δεν έκανε τίποτα απ’ αυτά. Αντιθέτως, φοβήθηκε το πολιτικό κόστος και άδειασε τον συνεργάτη του αρχηγικώ τω τρόπω. Έμαθε γρήγορα το μάθημά του, να προσκυνάει σε κάθε περίπτωση το κατεστημένο της εκκλησίας όπως κάνει σύσσωμος ο παλιός πολιτικός κόσμος (και μέρος του «καινούριου», για να είμαστε ειλικρινείς).
Αλλά εδώ δεν υπάρχει καμία έκπληξη. Όπως ομολογεί ο ίδιος ο ιδρυτής και ηγέτης του κόμματος, κλέβει από δεξιά κι από αριστερά. Γιατί να μην κλέβει και παλαιοκομματικές συμπεριφορές; Ποιο είναι το ιδεολογικό του έρμα, το σύστημα αξιακών κριτηρίων, που θα τον αποτρέψει; Πού είναι η συλλογική ηγεσία που θα τον προστατέψει από τον κακό εαυτό του;
Ο Σταύρος Θεοδωράκης μαθαίνει γρήγορα. Μεταξύ άλλων και την τέχνη ν’ αλλάζεις γλώσσα κατά τη μετάβαση από την προεκλογική περίοδο στη μετεκλογική. Πριν από τις εκλογές είχε βάλει τον πήχυ σε διψήφιο ποσοστό. Πώς γίνεται αμέσως μετά να πανηγυρίζει για το 6,5%, μονάχα ο ίδιος το ξέρει.
Δεν θα πω άλλα για το Ποτάμι, είναι νωρίς ακόμα και τα δεδομένα παραμένουν ελλιπή. Θα κλείσω αυτό το εισαγωγικό σημείωμα με μια μικρή ιστορία.
Μπαίνω, που λέτε, στο παραβάν. Αρχίζω να περιεργάζομαι τα ψηφοδέλτια όλων των συνδυασμών. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω ψηφοδέλτιο του Ποταμιού. Με έκπληξη διαπιστώνω ότι εκτός από το όνομα του συνδυασμού, στο ψηφοδέλτιο αναγράφεται και το ονοματεπώνυμο του αρχηγού. Η ανακάλυψη αυτή μου κάνει εντύπωση. Θέλω να το πάω παραπέρα. Με κίνδυνο να δυσανασχετήσει ο δικαστικός αντιπρόσωπος και να μου ζητήσει το λόγο επειδή καθυστερώ, ψάχνω να βρω ποιοι άλλοι συνδυασμοί έχουν υιοθετήσει την ίδια αρχηγική λογική. Ελλείψει επαρκών στοιχείων, να ανακαλύψω τελικά πέραν πάσης αμφιβολίας τίνος μοιάζει το Ποτάμι. Έχουμε, λοιπόν, και λέμε, με τυχαία σειρά: Δημήτρης Κολλάτος. Δημοσθένης Βεργής. Γεώργιος Χατζημαρκάκης. Θάνος Τζήμερος – Θόδωρος Σκυλακάκης. Υπάρχουν και μερικοί αρχηγοί που αντί του ονόματος, προτιμούν να κοσμήσουν το ψηφοδέλτιο με τη φωτογραφία τους. Δεν διαφέρει και πολύ η λογική, οπότε τους καταγράφω κι εκείνους: Βύρων Πολύδωρας - Χρήστος Ζώης – Νίκος Νικολόπουλος – Παναγιώτης Ψωμιάδης. Γιώργος Καρατζαφέρης. Βασίλης Λεβέντης. Αυτά.
- See more at: http://left.gr/news/tinos-moiazei-potami#sthash.4DysfL3K.dpuf

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Καθρεφτάκια Βρυξελλών προς ιθαγενείς

     
Εμπλεος ενθουσιασμού με ταρατατζούμ και πανηγυρικά παρόμοια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραψε, σαν σήμερα στα 1979, την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η οποία παρουσιάστηκε ως πανάκεια διά πάσαν νόσον. Στο πλευρό των Ευρωπαίων συμμάχων της η πτωχή και πεπλανημένη Ελλάς θα εξασφάλιζε τάχα μου την οικονομική της ανάπτυξη, με εκατοντάδες χιλιάδες καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας, την εθνική της ανεξαρτησία, την εμπέδωση των δημοκρατικών θεσμών και την εις το διηνεκές αναγεννησιακή της πορεία εν γένει (σ.σ. όχι μούσι). Ο Ανδρέας Παπανδρέου που ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε αντιταχθεί σθεναρά, για προφανείς δημαγωγικούς λόγους, στα σχέδια του δεξιού εθνάρχη, ανέκρουσεν επιδέξια πρύμναν έπειτα από δύο έτη ως πρωθυπουργός, για να καταστήσει τον εναγκαλισμό των εταίρων μας ακόμα πιο σφικτό· κάπως σαν του βόα και ο όχλος εβόα.

Ορρωδεί η σήμερον ενώπιον της αύριον 29ης Μαΐου, όταν στα 1453 η Πόλις εάλω υπό των αλλοδόξων. Και οι δύο ωστόσο παραμένουν αποφράδες, με την Κερκόπορτα να χάσκει σατανικά ως μαύρη κηλίδα στις σελίδες της Ιστορίας που επιμένει να επαναλαμβάνεται. Χρειάστηκαν τριάντα πέντε μόλις χρόνια για να αποβιομηχανοποιηθεί πλήρως η χώρα, να καταβαραθρωθεί η αγροτική της παραγωγή, η ανεργία να καλπάζει με φρενήρεις ρυθμούς, τα λουκέτα να αντικαθιστούν τις βιτρίνες των καταστημάτων, το δημόσιο χρέος να εκτοξεύεται σε αλπικές κορυφές και η χρεοκοπημένη κοινωνία να βυθίζεται στα Τάρταρα. Οπως ο Γεώργιος Γεννάδιος, μετέπειτα Σχολάριος, είχε σχολάσει τον Κωστή τον Παλιοκουβέντα και τον Γενοβέζο Τζιάνι Ιουστινιάνη που έδιναν τις ύστατες μάχες στα τείχη, έτσι και οι διαβόητοι πολιτικοί μας προσυπέγραφαν τις ντιρεκτίβες της νεοφιλελεύθερης νομενκλατούρας των Βρυξελλών που κατάντησαν τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές κατεψυγμένα λαχανάκια και εμάς τους ίδιους χαμηλόμισθα, αναλώσιμα γκαρσόνια.

Κοιτάζοντας πίσω ξαναβλέπω την παλιά ασπρόμαυρη αφίσα που έδειχνε έναν τυπάκο με μοϊκάνα, τζιν σωλήνα κι αμάνικο μπλουζάκι να κρατάει με το ένα χέρι τη σύριγγα και με το άλλο το κεφάλι του απελπισμένος. Θυμάστε την επωδό; «Οι φίλοι τού είχαν πει πόσο θα τον ανέβαζε η ηρωίνη, όχι όμως πού θα τον έριχνε». Κάπως έτσι την πατήσαμε κι εμείς. Ανήλθαμε τις κλιμακίδες των επιδοτήσεων, του άκρατου καταναλωτισμού, της επίπλαστης χλιδής, διαγράψαμε διά παντός την Ψωροκώσταινα, εξευρωπαϊστήκαμε, βρε αδελφέ, έστω και καθυστερημένα κι εκεί που ψευδίζαμε το ψευδεπίγραφον του βίου μας, την έωλη ανάτασή του, πέσαμε αίφνης σε μνημόνια επί μνημονίων, σε περικοπές, απολύσεις, στην απόλυτη φτωχοποίηση της τσέπης και της ψυχής. Νιώσαμε Ευρωπαίοι, λησμονήσαμε πως υπήρξαμε οπαίοι και αγνοήσαμε τα πέη. Μας παρηγορεί κομμάτι η σημερινή αιθρία που θα διαταραχθεί από σποραδικές, απογευματινές νεφώσεις και λίγα νερά στα ηπειρωτικά.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr

Χοντρά παιχνίδια για την καρέκλα της ΤτΕ

Έντυπη Έκδοση 

ΜΑΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΕΡΟΓΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Χοντρά παιχνίδια για την καρέκλα της ΤτΕ

Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και προβοκάτσιες συνθέτουν το μετεκλογικό σκηνικό, ενδεικτικά της λυσσαλέας αντιπαράθεσης συμφερόντων και αναδιάταξης δυνάμεων κάτω από την ασφυκτική πίεση της τρόικας.
Αλλος για την... χρυσή καρέκλα του διοικητήΑλλος για την... χρυσή καρέκλα του διοικητήΜε αφορμή την κατηγορηματική διάψευση του Νίκου Παππά -διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα- για όσα αναφέρθηκαν για εκλεκτούς του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ενισχύονται εκτιμήσεις τραπεζικών παραγόντων για... βρόμικα παιχνίδια και ιδιοτελείς μεθοδεύσεις.
Ο σάλος προκλήθηκε κυρίως με αφορμή δημοσίευμα των «Νέων», σύμφωνα με το οποίο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένος να ασκήσει κάθε δυνατή πίεση προκειμένου να διορισθεί ένας από τους εκλεκτούς του στη θέση του διοικητή της ΤτΕ. Μάλιστα τα «Νέα» προχωρούσαν με την απαραίτητη ονοματολογία, αναφέροντας τη Λούκα Κατσέλη -που θεωρείται η επικρατέστερη, αφού χαίρει μεγάλης εμπιστοσύνης από το κόμμα-, τον Γιάννη Βαρουφάκη, τον Θεόδωρο Πανταλάκη (πρώην στέλεχος της ΑΤΕ και της Τράπεζας Πειραιώς) και τον Νίκο Καραμούζη (στέλεχος παλαιότερα της Eurobank και τώρα του Ομίλου Πειραιώς).
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στο παρασκήνιο μαίνεται ένας «πόλεμος» που σχετίζεται με τις υπέρογκες υποχρεώσεις υπερχρεωμένων επιχειρήσεων, ΜΜΕ, συμφέροντα που επιθυμούν την προώθηση δικών τους ανθρώπων σε καίριες θέσεις, με τη σύγκρουση επιχειρηματικών κύκλων.
Αυτά, υπό την ασφυκτική πίεση των δανειστών να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και της πρόσφατης αναφοράς του διοικητή της ΤτΕ Γ. Προβόπουλου, ο οποίος σημείωσε πως πρέπει να σταματήσει η συντήρηση υπερχρεωμένων επιχειρήσεων, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν αυτές που είναι βιώσιμες.
Το όλο νοσηρό κλίμα συντηρείται παράλληλα από την αναβλητικότητα της κυβέρνησης που σε ένα μείζον θέμα όπως είναι ο ορισμός του διοικητή της ΤτΕ ακολουθεί παρελκυστική τακτική, δίνοντας αφορμές για σενάρια που μόνο θετικά δεν λειτουργούν στην αγορά.

Παγκρήτια διαμαρτυρία κατά των χημικών στις 5 Ιούνη

21:12 | 29.05.2014

Οικολογία

Παγκρήτια διαμαρτυρία κατά των χημικών στις 5 Ιούνη

Την παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος επέλεξαν συμβολικά για την επόμενη διαμαρτυρία κατά της καταστροφής των χημικών της Συρίας ανοιχτά της Κρήτης το Συντονιστικό Χανιών ενάντια στην καταστροφή τον χημικών της Συρίας στην Μεσόγειο».

Μετά τα Σφακιά και το Αρκάδι εκ νέου τα Χανιά θα είναι και πάλι ο τόπος μιας παγκρήτιας διαμαρτυρίας ενάντια στον εφιάλτη των χημικών. Η διαμαρτυρία θα γίνει στις 5 Ιουνίου, στις 19.30, στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς.
Η ανακοίνωση-κάλεσμα:
Αγαπητή φίλοι το Συντονιστικό Χανιών ενάντια στην καταστροφή τον χημικών της Συρίας στην Μεσόγειο απευθύνει πρόσκληση συμμετοχής προς όλους την Πέμπτη 5 Ιουνίου 2014 και ώρα 19:30 στην ανοικτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας – συλλαλητήριο στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς.
Πρέπει να δώσουμε για ακόμα μία φορά ένα βροντερό παρόν γιατί ο αγώνας συνεχίζεται, διευρύνεται, κλιμακώνεται και δεν θα λάβει τέλος αν δεν καταφέρουμε να το αποτρέψουμε γιαυτό σας θέλουμε όλους εκεί…
Δεν πρέπει να τους περάσει!
- See more at: http://left.gr/news/pagkritia-diamartyria-kata-ton-himikon-stis-5-ioyni#sthash.UA3mSAmB.dpuf

Έγραψα χάλια χθες στην έκθεση

Πέτρος Κατσάκος

Κοινωνία

Έγραψα χάλια χθες στην έκθεση

Ευτυχώς που δεν είμαι 17 χρόνων.

Ευτυχώς που δεν είμαι μαθητής της τρίτης λυκείου να γράφω Πανελλήνιες. Κομμένος από χέρι θα ήμουν χτες στην έκθεση με το θράσος αυτών που μιλούν για ανθρωπισμό στη χώρα της ανθρωπιστικής κρίσης. Δέκα σελίδες θα έγραφα για τον ανθρωπισμό του Άδωνι και του Στουρνάρα και άλλες τόσες για τον ανθρωπισμό του Μητσοτάκη, του Δένδια, του Βρούτση, του Βαρβιτσιώτη, του Βορίδη και του Πλεύρη. Ποιος Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος και ποιος ανθρωπισμός στη χώρα των άστεγων, των πεινασμένων, των ανασφάλιστων, της Μανωλάδας, των Κασιδιάρηδων και των Φαρμακονησιών; Για ποιον «σύγχρονο άνθρωπο» να γράψεις και να αναπτύξεις τη σκέψη σου στην κόλλα των εξετάσεων; Για τον σύγχρονο απολυμένο; Για τον σύγχρονο καρκινοπαθή που ψάχνει φάρμακο στα κοινωνικά ιατρεία; Για τον σύγχρονο πεινασμένο που στριμώχνεται στις ουρές των συσσιτίων; Για τον μετανάστη που ζει πίσω από τα συρματοπλέγματα της Αμυγδαλέζας ή για τον "παρείσακτο" πρόσφυγα που χάθηκε στα νερά του Αιγαίου;

Με τους εξεταστές να περιμένουν βαθυστόχαστες αναλύσεις και υψηλά αισθήματα, θα έγραφα σίγουρα κάτω από τη βάση με την απανθρωπιά που βιώνω τα τελευταία χρόνια στη χώρα που έκανε κουρελόχαρτο κάθε έννοια ανθρωπισμού. Θα γέμιζα τις σελίδες με αμέτρητες εικόνες απανθρωπιάς και αναλγησίας, όπως αυτές που εικονογραφούν την κοινωνική μας καθημερινότητα και θα αράδιαζα ένα προς ένα τα ονόματα των ανάλγητων βιαστών της ζωής μας.
Θα τους περιέγραφα με τα πιο μελανά χρώματα την ώρα που σηκώνουν το χέρι στη Βουλή και ψηφίζουν τον αφανισμό μας. Θα άδειαζα όλο το μελάνι πάνω στο χαρτί για να μετρήσω την έλλειψη ανθρωπισμού στους νόμους και στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που μας καταδίκασαν να ζούμε. Δεν περισσεύει ανθρωπισμός πια από εσάς. Τον εξαντλήσατε όλο στους λίγους και εκλεκτούς σας φίλους. Για τους υπόλοιπους περίσσεψαν μονάχα τα ψίχουλα του οίκτου και της φιλανθρωπίας των κοινωνικών σας μερισμάτων.
Εκεί αρχίζει και τελειώνει ο δικός σας ανθρωπισμός. Στο προεκλογικό χαρτζιλίκι. Σε αυτή την έκθεση λοιπόν εγώ κόβομαι, είμαι εκτός θέματος και γράφω κάτω από τη βάση. Γιατί, για όλους αυτούς που ζουν κάτω από τη βάση, εσείς είστε εκτός θέματος και ευτυχώς που δεν είμαι δεκαεφτάρης γιατί θα έγραφα και κάτι πιο βαρύ.
- See more at: http://left.gr/news/egrapsa-halia-hthes-stin-ekthesi#sthash.7SWrpcP9.dpuf