ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

να επιστρέψει η παιδεία από την εξορία

να επιστρέψει η παιδεία από την εξορία


Χριστίνα Κουλούρη

Ζούμε τα τελευταία χρόνια, αλλά όχι λόγω της οικονομικής κρίσης, την κρίση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Μια κρίση, που αναπόφευκτα αντανακλά την κρίση στην κοινωνία και τη δημοκρατία. Η συντηρητική αναδίπλωση ξεκίνησε σταδιακά, με τις εκρήξεις του εθνικισμού μέσα στη δεκαετία του 1990 και απέκτησε θεσμική μορφή σταδιακά μετά την επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2004 και εν συνεχεία με την εμφάνιση ακροδεξιών πολιτικών πιέσεων από το ΛΑ.Ο.Σ. και τη Χρυσή Αυγή. Βεβαίως, οι συντηρητικές θεσμικές αλλαγές δεν έγιναν μόνο από τη Νέα Δημοκρατία ούτε έγιναν αμέσως. Μέσα στην τελευταία δεκαετία, στο όνομα της «μεταρρύθμισης», ξηλώθηκαν κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης, ενώ σκλήρυναν παραδοσιακά στοιχεία και αδράνειες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο εξετασιοκεντρικός χαρακτήρας της ελληνικής εκπαίδευσης. Αντί να αναθεωρηθούν οι μέθοδοι διδασκαλίας και αξιολόγησης των μαθητών ώστε να προσφέρεται ουσιαστική Παιδεία και καλλιέργεια, ιδιαίτερα στο Λύκειο, εξακολουθεί να ισχύει το σύστημα του μοναδικού κρατικού εγχειριδίου και της αξιολόγησης με βάση την ικανότητα αποστήθισης. Παράλληλα, πολλαπλασιάζονται συνεχώς οι εξετάσεις. Αντί να συνταχθεί ένας νέος νόμος-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια, η ανώτατη εκπαίδευση καραβοτσακίζεται στα βράχια αλληλοαναιρούμενων διατάξεων, αναποτελεσματικού μιμητισμού και ενός δαιδαλώδους γραφειοκρατικού συστήματος. Αντί η ελληνική εκπαίδευση να γίνει εξωστρεφής ώστε να συμπορευτεί με τα διεθνή ρεύματα, αναδιπλώνεται στην εσωστρέφεια της καταγγελίας λέξεων μέσα στα σχολικά εγχειρίδια, που θεωρούνται ότι θίγουν την εθνική ταυτότητα!
Είναι λοιπόν απαραίτητο, είναι επείγον, να αλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες. Ο πρώτος στόχος είναι να ανακτήσει το δημόσιο ελληνικό σχολείο και οι εκπαιδευτικοί του το κύρος τους. Η έννοια της δημόσιας παιδείας έχει υπονομευτεί συστηματικά, για πολλούς λόγους αλλά και γιατί συνυπάρχει επί δεκαετίες με ένα υψηλού κόστους σύστημα παραπαιδείας. Η επόμενη μέρα δεν μπορεί παρά να σημαίνει λιγότερες εξετάσεις, ενίσχυση της πρωτοβουλίας του εκπαιδευτικού με συνεχή επιμόρφωση και περιορισμό των φροντιστηρίων.
Οι νέες γενιές διακατέχονται από ένα αίσθημα δυσφορίας, ανασφάλειας και ματαιότητας. Διατρέχουν όλες τις τάξεις του σχολείου με μοναδικό όραμα τις εισαγωγικές εξετάσεις και φτάνουν στο Πανεπιστήμιο χωρίς πυξίδα. Στην πραγματικότητα αυτή επενδύουν ακροδεξιές, νεοναζιστικές ιδεολογίες για να διεισδύσουν στο σχολικό περιβάλλον και να καλλιεργήσουν μισαλλοδοξία και οργή. Η επόμενη μέρα δεν μπορεί παρά να σημαίνει την ανακούφιση των παιδιών από έναν παράλογο φόρτο «ύλης» που πρέπει να καλυφθεί, μέσα από έναν μακρόπνοο στρατηγικό σχεδιασμό της δομής και του περιεχομένου του εκπαιδευτικού συστήματος. Από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο.
Μπορούμε να φτιάξουμε σχολεία που δεν είναι φυλακές του πνεύματος; Μπορούμε να φτιάξουμε μια παιδεία που δεν είναι τόπος εξορίας; Μπορούμε να φέρουμε τα παιδιά πίσω στα θρανία του σχολείου τους; Φαίνεται τελικά, ότι, παρόλο που όλοι συμφωνούν ότι η εκπαίδευση χρειάζεται γενναίες τομές και ρήξεις, έχει λείψει η τόλμη. Αυτές οι αλλαγές που, τα τελευταία χρόνια, παρουσιάστηκαν ως μεταρρυθμίσεις αποτύπωσαν μια οπισθοδρόμηση σε πολλούς τομείς. Η πορεία αυτή πρέπει να ανακοπεί. Όχι με την επιστροφή σε ένα προηγούμενο καθεστώς, μια λάθος «παλινόρθωση», αλλά με το ουσιωδώς καινούριο και καινοτόμο. Το αύριο φτιάχνεται από το χθες και από το σήμερα. Από παλιά υλικά, από τους ίδιους ανθρώπους, από εμάς τους ίδιους.
files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png
ΧΡΟΝΟΣ 21 (01.2015)

http://chronosmag.eu/index.php/l-psps-pe-p-x.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου