ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Όταν ο γονέας έρχεται στο σχολείο να μαλώσει ένα παιδί που δεν είναι δικό του

Όταν ο γονέας έρχεται στο σχολείο να μαλώσει ένα παιδί που δεν είναι δικό του

20:09 | 16 Μάιος. 2015
Εφτασαν στα αυτιά μου δύο ανάλογα περιστατικά (το ένα από γυμνάσιο, το άλλο από δημοτικό). Δείτε και την ταινία (μία από τις πολλές με αφορμή πραγματικές ιστορίες εκπαίδευσης) Οι συγγραφείς της Ελευθερίας – Freedom Writers, για να δείτε τι οφείλει να κάνει κάθε εκπαιδευτικός και κάθε σχολείο.
Είναι πιθανότατο στο σχολείο να εμφανιστούν παραβατικές συμπεριφορές (ενδεχομένως και με μια έντονη μορφή και περιεχόμενο). Το πρώτο πράγμα που συχνά συμβαίνει είναι ο γονέας του οποίου το παιδί (ή και όχι μόνον το δικό του παιδί) θίγεται από μια τέτοια παραβατική συμπεριφορά να πηγαίνει στο σχολείο και να πιάνει ο ίδιος το άλλο παιδί. Συχνά επίσης διογκώνεται η σήμανση του περιεχομένου της παραβατικότητας καθώς ο γονέας κάμνει το λάθος να αντιλαμβάνεται την παραβατική συμπεριφορά ενός παιδιού με όρους ενήλικα και προβάλλει στο παιδί τη συνειδητότητα στην παραβατικότητα ενός ενήλικα ή την ερμηνεία που ισχύει για τέτοιες συμπεριφορές στο χώρο των ενηλίκων. Από την άλλη οι εκπαιδευτικοί όταν ενημερώνονται για τέτοια συμπεριφορά, συνήθως με καταγγέλλοντα λόγο από γονείς, αμύνονται είτε ταυτιζόμενοι με τους γονείς επιβάλλοντας στο παιδί με την παραβατική συμπεριφορά τον αποκλεισμό και την απομόνωση ή και δείχνοντας ως «λύση» τη μεταγραφή του σε άλλο σχολείο (με εκφράσεις του τύπου από πού μας ήρθε αυτό, είναι φοβερό και άλλα τέτοια) είτε παραπέμποντας το θέμα σε ειδικό εκτός σχολείου ή και στην οικογένεια του παιδιού με την παραβατική συμπεριφορά (τύπου «τι να κάνουμε και εμείς» ή «δεν είναι ΚΑΙ δική μας δουλειά» ή «ας το αναλάβει ο Σύμβουλος να το λύσει» ή «ο Διευθυντής – ή η γυμνασιάρχης – φταίει που το έγραψε» ή «η υπηρεσία που της είπε, ή του είπε, να το γράψει στο σχολείο» και άλλα παρόμοια).
ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ
  1. Κανένας ενήλικας δεν έχει δικαίωμα να αποδίδει σε ανήλικους προθέσεις ενηλίκων. Γιατί τότε αποκαλύπτεται το ασυνείδητο (ως φοβική εμμονή και όχι μόνον) πρόβλημα του ενήλικα.
  2. Κανένας ενήλικας- γονέας δεν έχει δικαίωμα να πηγαίνει στο σχολείο και να αναλαμβάνει το ρόλο εκείνου που κάνει συστάσεις, επιβάλλει ποινή («μαλώνει»), δηλαδή το ρόλο του ενήλικα εκπαιδευτικού, μήτε να παίρνει άλλους γονείς, μήτε να παίρνει τηλέφωνο τους γονείς του παιδιού που εκδηλώνει παραβατική συμπεριφορά.
  3.  Ενημερώνουμε το σχολείο διευθυντή και εκπαιδευτικό της τάξης. Εκείνοι με τη σειρά τους σχεδιάζουν – αφού κάνουν μια πολύ καλή διερεύνηση της αναφοράς που τους κάνουμε ώστε να ελεγχθεί μέχρις ποιου σημείου είναι η ερμηνεία του γονέα που αναφέρει και μέχρι πού είναι τα αναφερόμενα πραγματικότητες και με ποια σήμανση/σημασιοδότηση.
  4. Γίνεται ενημέρωση όλων των εκπαιδευτικών ανεξαρτήτως των ωρών που έχουν το παιδί ή δεν το έχουν στην τάξη ώστε να συμβάλλουν με ενδεχόμενα στοιχεία.
  5. Καταρτίζεται πρόγραμμα αντιμετώπισης της παραβατικότητας με γνώμονα η σχολική κοινότητα να μην στοχοποιεί ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΝΑ ΠΑΓΙΩΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ την παραβατική συμπεριφορά.
  6. Ενημερώνονται οι γονείς της τάξης για το πρόγραμμα και ζητείται η συμβολή τους. Ο στόχος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ (το σχολείο οφείλει να προσπαθεί ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΝΤΑΣΣΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ (παιδιά και προ-εφήβους ή εφήβους της δεκάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης).
  7. Κανένα πρόγραμμα δεν φέρει αποτέλεσμα δίχως χρόνο. Και δεν υπάγεται στον αυτοματισμό της βιομηχανίας. Το πρόγραμμα προφανώς και καταρτίζεται με την αξιοποίηση κάθε δυνατού θεσμού περί την εκπαίδευση ή της εκπαίδευσης (από προγράμματα επιστημονικών ενώσεων ή πανεπιστημίων μέχρι και τον Σχολικό Σύμβουλο).
  8.  Το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί και τα στελέχη εκπαίδευσης φέρουν ακεραία την ευθύνη για την αποτυχία και τον αποκλεισμό των μαθητών.
Και οφείλουν να κάνουν το κάθε τι ώστε να μην παραδίδουν στην κοινωνία άλλον έναν περιθωριοποιημένο άνθρωπο ή άλλον έναν εχθρό της δημοκρατίας.
ΚΑΘΕ ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΜΑΛΛΟΝ ΝΑΡΚΙΣΣΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ Ή ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗΝ.
Μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση του Ευάγγελου Ιντζίδη στο Facebook. Την αντέγραψα και τη μοιράζομαι μαζί σας ανερυθρίαστα.
Πηγή: fresheducation.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου