ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Η καρδιά της αλληλεγγύης και της ισότητας χτυπά στα Αλληλέγγυα Σχολεία



09:00 | 16 Ιουν. 2018Τελευταία ανανέωση 14:57 | 16 Ιουν. 2018

Εδώ και πολλά χρόνια, τα Σχολεία Αλληλεγγύης σε κάθε γωνιά της χώρας βοηθούν εκατοντάδες μαθητές ελληνικής καταγωγής αλλά και όλων των εθνικοτήτων, προσφέροντας μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας, ελληνικών και ξένων γλωσσών, αλλά και προετοιμασία για τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Λειτουργώντας με ανοιχτές συνελεύσεις και οριζόντιες διαδικασίες, τα Αλληλέγγυα Σχολεία προάγουν την έννοια της δημοκρατίας, της ισότητας και της ισόνομης συμμετοχής στα κοινά, εντός και εκτός της εκπαιδευτικής διαδικασίας, δίνοντας ταυτόχρονα σε όλους μας μαθήματα αντίστασης και αλληλεγγύης προς όσους και όσες το έχουν ανάγκη.
Έτσι λοιπόν, στις 16 και 17 Ιουνίου, το Πανελλαδικό Συντονιστικό Σχολείων Αλληλεγγύης μας καλεί να «διεκδικήσουμε δημιουργώντας», διοργανώνοντας μια διήμερη συνάντηση στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με θέμα την παιδεία ως κοινό αγαθό. Στο διήμερο θα συμμετάσχουν καθηγητές και μαθητές των Αλληλέγγυων Σχολείων, αλλά και εκπαιδευτικοί και επιστήμονες από χώρες του εξωτερικού, σε συζητήσεις που ξεκινούν από τη λειτουργία των σχολείων και φτάνουν μέχρι τα κοινωνικά κινήματα σε σχέση με την παιδαγωγική, τις έμφυλες ταυτότητες στην εκπαίδευση και την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία.
Το TVXS, με αφορμή τη διήμερη συνάντηση, μίλησε με τη Μαρινίκη Κολιαράκη, καθηγήτρια στο Σχολείο Αλληλεγγύης Κερατσινίου, σε μια συζήτηση για το έργο των Σχολείων, την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία στην εκπαιδευτική διαδικασία.
-Διδάσκετε στο Σχολείο Αλληλεγγύης Κερατσινίου. Πότε ξεκίνησε η λειτουργία του, τι μαθήματα προσφέρονται και πόσοι μαθητές τα παρακολουθούν;
Το Φεβρουάριο του 2013, μια ομάδα καθηγητών και πολιτών του Κερατσινίου πήραμε την πρωτοβουλία, στο πλαίσιο δράσεων έμπρακτης αλληλεγγύης, να ξεκινήσουμε ενισχυτικά μαθήματα για μαθητές γυμνασίου και λυκείου. Ήταν ένας τρόπος για να στηρίξουμε μαθητές των οποίων οι οικογένειες δυσκολεύονταν να καλύψουν το κόστος των φροντιστηρίων, στη βάση της ισότιμης πρόσβασης στη γνώση, αλλά και στη βάση της αλληλεγγύης και της συμμετοχής.
Απευθυνθήκαμε αρχικά στα σχολεία της περιοχής για εθελοντές καθηγητές και κάναμε την πρώτη συνέλευση, στην οποία αποφασίσαμε να απευθυνθούμε στη σχολική επιτροπή του δήμου για την παραχώρηση κάποιου χώρου. Μας παραχωρήθηκε η χρήση κάποιων αιθουσών στο 2ο λύκειο Κερατσινίου, όπου συνεχίζουμε να στεγάζουμε τη δράση μας.  
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει πολλοί και πολλές εθελοντές καθηγητές και εθελόντριες καθηγήτριες,  μαθητές και μαθήτριες. Κάθε χρονιά ήταν διαφορετική. Όταν ξεκινήσαμε η ανάγκη ήταν πιο επιτακτική και ήταν περισσότεροι και οι μαθητές αλλά και οι καθηγητές που ήθελαν να προσφέρουν. Φέτος είχαμε περίπου 30 μαθητές, εκ των οποίων 16 μαθητές, σε τμήματα προετοιμασίας για πανελλήνιες, οι υπόλοιποι σε τμήματα γυμνασίου και λυκείου και ήμασταν δέκα καθηγητές. Προσπαθούμε να καλύπτουμε όλες τις ανάγκες που προκύπτουν κατά τη διάρκεια των εγγραφών, αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, αλλά καλύπτονται οι περισσότερες. Κάθε χρόνο ταυτόχρονα με την ανακοίνωση των εγγραφών κάνουμε έκκληση και για εθελοντές.
-Πότε δημιουργήθηκε το Πανελλαδικό Συντονιστικό Αλληλέγγυων Σχολείων και με ποιο τρόπο ακριβώς λειτουργεί;
Το Πανελλαδικό Συντονιστικό Αλληλέγγυων Σχολείων συγκροτήθηκε τον Οκτώβριο του 2015, μετά από μια σειρά συναντήσεων δομών που ασχολούνται με την εκπαίδευση στο πεδίο της αλληλεγγύης και σε αυτοοργανωμένο, συμμετοχικό και δημοκρατικό πλαίσιο. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις θελήσαμε να διαμορφώσουμε μια κοινή ταυτότητα, που να χωράει πολλά διαφορετικά σχολεία και ένα συνεκτικό οραματικό στόχο.
Το Συντονιστικό λειτουργεί με ανοιχτές μεικτές συνελεύσεις, μαθητών, γονέων και καθηγητών, χωρίς μόνιμους αντιπροσώπους και όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται με συναίνεση, χωρίς ψηφοφορία.
Στόχος του συντονιστικού είναι η εμβάθυνση στο ρόλο των αλληλέγγυων σχολείων, ως χώρων που θέλουν να εμπλουτίσουν το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και η ενδυνάμωσή τους. Σε αυτό το πλαίσιο έχουμε ήδη πραγματοποιήσει δύο ανοιχτές εκδηλώσεις, η πρώτη ήταν μια παρουσίαση της ταυτότητας και των στόχων των αλληλέγγυων σχολείων, όπως είχε προκύψει από τις συζητήσεις των δομών και η δεύτερη με τη διαπολιτισμικότητα.
-Σε όλο το διάστημα λειτουργίας των Αλληλέγγυων Σχολείων, έχουν δημιουργηθεί ουσιαστικοί δεσμοί με τα «κανονικά» σχολεία των μαθητών, με δεδομένο ότι ο ρόλος σας είναι συμπληρωματικός ως προς αυτά;
Η σχέση μας με το δημόσιο σχολείο είναι κυρίως μέσω των ανθρώπων. Δεν υπάρχει ένα παράλληλο μοντέλο. Αν θα θέλαμε να αναφέρουμε παραδείγματα θα έπρεπε να αναφερθούμε σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Ένα εξαιρετικά ελπιδοφόρο παράδειγμα, είναι η περίπτωση του Αλληλέγγυου Σχολείου της Κίνησης Πολιτών Μοσχάτου «Μεσοποταμία», που είναι το πιο μαζικό από τα αλληλέγγυα σχολεία και έχει μια συνεργασία με το σύλλογο γονέων του 2ου γυμνασίου Μοσχάτου, από την οποία φέτος προέκυψε και μια θεατρική ομάδα.
Στα Αλληλέγγυα Σχολεία διδάσκουν καθηγητές που διδάσκουν και στο δημόσιο σχολείο και μαθητές που είναι μαθητές και στο δημόσιο σχολείο. Ο βασικός μας στόχος είναι να καλλιεργήσουμε μια κουλτούρα συμμετοχής και πιο ισότιμες σχέσεις. Αυτό συμβαίνει μέσα από την αλλαγή της νοοτροπίας.
-Ως εκπαιδευτικός σε Σχολείο Αλληλεγγύης, ποια θεωρείτε πως είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι μαθητές και οι μαθήτριες που περνούν από τα θρανία σας και με ποιο τρόπο εργάζεστε για την επίλυσή τους;
Πρώτος στόχος είναι πάντα να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση των παιδιών που φτάνουν στα θρανία μας. Είναι πολύ σημαντικό να αποτρέψουμε την «παραίτηση». Να στηρίξουμε παιδιά που έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές δυσκολίες. Αυτό το κάνουμε με την πρόθεσή μας να βοηθήσουμε τα παιδιά, θέτοντας ρεαλιστικούς εκπαιδευτικούς στόχους, χωρίς να καλλιεργούμε τον ανταγωνισμό ή το κυνήγι των βαθμών. 
Οι έφηβοι όμως έχουν και μια ανάγκη έκφρασης, την οποία δεν μπορούν να ικανοποιήσουν μέσα στο σχολείο. Εμείς επιχειρούμε να τους δείξουμε τρόπους και να τους δώσουμε κίνητρα για να εκφραστούν θετικά. Να πουν τη γνώμη τους για το σχολείο που θέλουν.
-Τα Αλληλέγγυα Σχολεία, μεταξύ άλλων, προσφέρουν μαθήματα της ελληνικής γλώσσας σε πρόσφυγες και μετανάστες. Ποιο είναι το feedback που εισπράττει ένας καθηγητής στα σχολεία σας από τη συναναστροφή μαζί τους και ποιες είναι οι δικές τους εντυπώσεις όπως σας τις έχουν εκφράσει ανά τα χρόνια;
Τα αλληλέγγυα σχολεία μεταναστών και προσφύγων είναι σχολεία με μεγάλη ιστορία. Τα περισσότερα σχολεία μεταναστών λειτουργούν περισσότερο από μια δεκαετία και ουσιαστικά έδωσαν τεχνογνωσία στα σχολεία που δημιουργήθηκαν μετά το 2011. Προσωπικά δεν έχω μεγάλη εμπειρία από τα μαθήματα σε μετανάστες και πρόσφυγες, αν και παρακολουθώ αρκετά τη δράση του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά.
Είναι μια σπουδαία πρωτοβουλία. Τα σχολεία αυτά εκτός από την εκμάθηση της γλώσσας, είναι και χώροι κοινωνικοποίησης και προσφέρουν ορατότητα και προστασία στους μαθητές τους. Δίνουν μεγάλη βαρύτητα στην ανταλλαγή πολιτιστικών στοιχείων, στις κουζίνες, στους χορούς, τις παραδόσεις. Είναι πολύ σημαντικό γιατί εκτός από το να μαθαίνουν εκείνοι τη γλώσσα και τον πολιτισμό μας, μαθαίνουμε κι εμείς από αυτούς. Σε αυτούς τους χώρους υπάρχει μια αμοιβαιότητα, ιδιαίτερα σημαντική για κοινωνικές ομάδες, όπως τους μετανάστες.
- Έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για τα μαθήματα ελληνικών από το ξεκίνημα του έργου των Σχολείων, κι αν όχι, τι πιστεύετε πως ευθύνεται γι' αυτό;
Η εικόνα που μεταφέρουν τα σχολεία μεταναστών και προσφύγων στο συντονιστικό είναι ότι το ενδιαφέρον είναι αυξημένο, το οποίο εξηγείται εύκολα, αφού είμαστε σε μια εποχή με μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Η ποιοτική διαφορά είναι ότι υπάρχει πλέον μεγάλο ενδιαφέρον για εκμάθηση και άλλων γλωσσών παράλληλα με τα ελληνικά, αφού πολλοί μαθητές των σχολείων μεταναστών, δεν σκοπεύουν να μείνουν στην Ελλάδα.
-Πως προάγεται για εσάς η έννοια της δημοκρατίας και της ισότητας μέσω των Αλληλέγγυων Σχολείων;
Τα αλληλέγγυα σχολεία λειτουργούν με μεικτές συνελεύσεις και με οριζόντιο τρόπο, όπως και το συντονιστικό. Πραγματοποιούν δράσεις πολιτισμού και αλληλεγγύης τις οποίες οργανώνουν όλοι μαζί.
Οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν και να πουν τη γνώμη τους για το χώρο και τον τρόπο που γίνονται τα μαθήματά τους. Είναι πολύ διαφορετικό από το σχολείο τους, όπου ψηφίζουν για το πενταμελές και το δεκαπενταμελές, τα οποία έχουν κι αυτά περιορισμένο πεδίο παρέμβασης.
Επίσης σημαντικό είναι ότι το να οργανώνουμε μαζί μια δράση, να διαμορφώνουμε το χώρο μας, καθηγητές και μαθητές δημιουργεί πιο ισότιμες σχέσεις. Βοηθάει τα παιδιά να διαχωρίσουν τον ρόλο του καθηγητή στην τάξη, που είναι καθοδηγητικός και σε ένα βαθμό εξουσιαστικός, με τον καθηγητή έξω από την τάξη.   
-Πως πάρθηκε η απόφαση για τη διοργάνωση της διήμερης συνάντησης και ποιοι είναι οι στόχοι που έχουν τεθεί από το Συντονιστικό;

Πιστεύουμε ότι είναι μια κρίσιμη στιγμή για να συζητήσουμε και να αναστοχαστούμε σχετικά με το ρόλο μας και τους στόχους μας. Η οικονομική κρίση δεν έχει την επιτακτικότητα που είχε τα προηγούμενα χρόνια, συνεπώς η ανάγκη δεν είναι η ίδια.
Παρόλα αυτά δεν πιστεύουμε ότι τα αλληλέγγυα σχολεία έχουν ολοκληρώσει την αποστολή τους. Στόχος μας είναι να απευθύνουμε τα ζητήματα που αφορούν τα αλληλέγγυα σχολεία σε ένα ευρύτερο κοινό, να μιλήσουμε για το εκπαιδευτικό περιεχόμενο και τις εκπαιδευτικές πρακτικές και να καλλιεργήσουμε συμμαχίες για μια εκπαίδευση πιο δημοκρατική, πιο συμπεριληπτική, πιο συμμετοχική.
-Στο διήμερο έχετε αναλάβει την εισήγηση και το συντονισμό της συζήτησης πάνω στο ζήτημα των έμφυλων ταυτοτήτων στην εκπαίδευση.  Πόσο ενημερωμένοι είναι για εσάς οι εργαζόμενοι στην εκπαιδευτική κοινότητα γύρω από αυτές και με ποιο τρόπο συμβάλουν τα Αλληλέγγυα Σχολεία στο  κομμάτι των δικαιωματικών διεκδικήσεων αυτού του τύπου μέσω της εκπαίδευσης;
Η κοινωνία δεν είναι αρκετά ενημερωμένη για τα ζητήματα των έμφυλων ταυτοτήτων και του σεξουαλικού προσανατολισμού. Οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη επιμόρφωση στα ανθρώπινα δικαιώματα ή και ειδικότερα σε ζητήματα φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Οι δύο έρευνες που θα παρουσιαστούν στη συζήτηση από το «πολύχρωμο σχολείο» και την «Colour Youth», επιβεβαιώνουν την ανάγκη για ενημέρωση των εκπαιδευτικών. Εκτός από τους ανθρώπους και τα σχολικά εγχειρίδια πολύ συχνά δεν έχουν συμπεριληπτικές αναπαραστάσεις, όπως αποτυπώνεται και στον οδηγό που θα μας παρουσιάσουν οι «οικογένειες ουράνιο τόξο».
Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές στα αλληλέγγυα σχολεία είναι μέρος του προβλήματος. Άλλωστε οι ίδιοι είναι και στο δημόσιο σχολείο. Το πλαίσιο όμως που λειτουργούν τα αλληλέγγυα σχολεία, δημιουργεί ένα πιο ασφαλές περιβάλλον για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, αφού προωθεί τη σύνθεση των διαφορετικοτήτων και δεν αφήνει περιθώριο για διακρίσεις και συμπεριφορές εκφοβισμού.
Εξάλλου τα ζητήματα αυτού του τύπου πηγάζουν από το πατριαρχικό πρότυπο συγκρότησης της κοινωνίας, με το οποίο έρχονται σε αντίθεση οι πρακτικές των αλληλέγγυων σχολείων και αντίστοιχων εγχειρημάτων.
-Μια επίσης ενδιαφέρουσα συζήτηση του διημέρου έχει να κάνει με την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία. Με ποιο τρόπο εντάσσονται τα Αλληλέγγυα Σχολεία σε αυτή την αφήγηση;
Τα Αλληλέγγυα Σχολεία δεν είναι μέρος της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας, αφού η παιδεία είναι ένα κοινό αγαθό, επομένως δεν έχει ανταλλακτική αξία.
Όμως, το αφήγημα του εκδημοκρατισμού της οικονομίας μέσα από ένα αποκεντρωμένο μοντέλο, με άξονα τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι τα υπερκέρδη, είναι συνυφασμένο με τα χαρακτηριστικά των αλληλέγγυων σχολείων.
Μέσα από τη λειτουργία τους, μπορούν να «εκπαιδεύουν» τους εμπλεκόμενους στη λογική του συνεργατισμού.
Συνολικά τέτοιες πρωτοβουλίες, με χαρακτηριστικά τη συμμετοχή και τη συλλογική διαχείριση μπορούν να δημιουργούν οικοσυστήματα σε τοπικό επίπεδο, που συμβάλουν στη δημιουργία αυτόνομων κοινοτήτων.

Η διήμερη συνάντηση που διοργανώνει το Πανελλαδικό Συντονιστικό Αλληλέγγυων Σχολείων θα διεξαχθεί στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Για περισσότερες πληροφορίες, όπως και για το πρόγραμμα του διημέρου, μπορείτε να επισκευθείτε την ιστοσελίδα του, //meeting.solidarityschools.gr/

πηγή:https://tvxs.gr/news/paideia/i-kardia-tis-allileggyis-kai-tis-isotitas-xtypa-sta-allileggya-sxoleia:


Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

"Λαϊκισμός» και Αριστερά - Κύρκος Δοξιάδης

"Λαϊκισμός» και Αριστερά

Εχει περάσει σχεδόν ενάμισης χρόνος από το παλαιότερο άρθρο μου «Περί “λαϊκισμού”» («Εφ.Συν.», 10/1/2017). Στόχος μου σε εκείνο το άρθρο ήταν να δείξω τους τρόπους με τους οποίους ο όρος «λαϊκισμός» επενεργεί αποπροσανατολιστικά, εις βάρος κυρίως της Αριστεράς και προς όφελος των καθεστωτικών δυνάμεων. Επανέρχομαι διότι εξακολουθώ να επιμένω στον ίδιο στόχο, πιο έντονα κιόλας.
Η θέση μου, που ίσως δεν είχε καταστεί επαρκώς σαφής στο παλιό άρθρο, είναι πως θα έπρεπε η Αριστερά να αποβάλει πλήρως τον όρο «λαϊκισμός» από το λεξιλόγιό της. Δεν πρόκειται βέβαια να επαναλάβω απλώς την παλαιά επιχειρηματολογία μου, θα την αναπτύξω όμως εκ νέου ριζικά ανανεωμένη.
Αρχικό επιχείρημα λοιπόν. Ο «λαϊκισμός» δεν μπορεί να αποτελεί ονομασία κάποιας ιδεολογίας. Σύμφωνα με τις περισσότερες θεωρητικές προσεγγίσεις της τελευταίας, η ιδεολογία δεν είναι απλώς μια θεωρία ή μια άποψη στα μυαλά ή στις κουβέντες κάποιων πολιτικών ή διανοουμένων, είναι σύστημα ιδεών που εκφράζεται πρώτα και κύρια ως πρακτική, και που ως τέτοια εκδηλώνεται στις πράξεις και συνήθειες σχετικά μεγάλων κοινωνικών ομάδων.
Τι είδους κοινωνική πρακτική λοιπόν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εκδήλωση ή συνέπεια του «λαϊκισμού», ούτως ώστε να μιλάμε για λαϊκιστική ιδεολογία; Μια απεργία; Μια διαδήλωση; Μια κατάληψη; Μια οποιαδήποτε έμπρακτη εκδήλωση πολιτικής ανυπακοής; Ή μήπως κάποια επίθεση σε μετανάστες ή σε πρόσφυγες; Οποιαδήποτε απαξιωτική ή περιφρονητική ή βίαιη συμπεριφορά απέναντι σε αλλόθρησκους ή αλλοεθνείς ή σε άτομα διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού μήπως;
Θα ήταν κραυγαλέα αποπροσανατολιστικό να χρησιμοποιούμε ως όρο-ομπρέλα τον «λαϊκισμό», αποφεύγοντας έτσι να αποδίδουμε στις συγκεκριμένες πρακτικές την αληθινή τους ιδεολογική ονομασία, ανάλογα με την περίπτωση προφανώς: Αριστερά, αντικαπιταλισμός, αναρχισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, ομοφοβία, ναζισμός και ούτω καθ' εξής.
Τα παραδείγματα «πρακτικών» που ανέφερα δεν είναι τυχαία. Κοτσάροντας κιόλας το πρόσημο «αριστερός» ή «(ακρο)δεξιός» λαϊκισμός αναλόγως, η χρήση του κοινού παρονομαστή «λαϊκισμός» σερβίρει έτοιμη στο πιάτο την ευκαιρία για μία ακόμη εκδοχή της θεωρίας των «δύο άκρων».
Δεύτερο χαρακτηριστικό της ιδεολογίας, που εν μέρει απορρέει απ’ το προηγούμενο. Σε ατομικό επίπεδο, η ιδεολογία δεν μπορεί να αποτελεί γνώρισμα μόνο ορισμένων ηγετικών προσωπικοτήτων, όπως είναι οι πολιτικοί ή άλλοι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης», π.χ. γνωστοί δημοσιογράφοι ή διανοούμενοι.
Ως μαζικό φαινόμενο, στο ατομικό επίπεδο συγκροτεί τους τρόπους σκέψης και πρακτικής απλών ανθρώπων. Ενώ λοιπόν «αριστερός» ή «εθνικιστής» ή «ρατσιστής», για παράδειγμα, θα μπορούσε να θεωρηθεί οποιοσδήποτε «ανώνυμος» πολίτης, θα ήταν μάλλον φαιδρό να χαρακτηριζόταν κάποιος απλός άνθρωπος «λαϊκιστής».
Τούτο το τελευταίο είναι βέβαια αποκαλυπτικό για κάτι που είναι προφανές ούτως ή άλλως: Η λέξη «λαϊκιστής» χρησιμοποιείται κατά κανόνα για να καταγγελθεί η τάση ορισμένων ηγετών ή άλλων δημόσιων προσώπων να απευθύνονται στον κόσμο με τρόπο που έμμεσα ή άμεσα κολακεύει (με υστεροβουλία, εννοείται) τους απλούς πολίτες, τους ανθρώπους του λαού. Αυτό όμως είναι απλούστατα ο ορισμός της δημαγωγίας.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι κατά τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, ο όρος «λαϊκισμός» τείνει να αντικαταστήσει τον όρο «δημαγωγία». Προσοχή όμως. Πρόκειται για μια επιλεκτική αντικατάσταση.
Διότι δημαγωγία, για παράδειγμα, θα μπορούσε να θεωρηθεί και η απόπειρα της νεοφιλελεύθερης θεωρίας και πολιτικής να πείσει πως οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος θα μπορούσε να στήσει τη δική του επιχείρηση («start-up»). Τούτο όμως δεν αποκαλείται «λαϊκισμός».
Ο «λαϊκισμός» είναι η ρετσινιά που προσκολλάται σε ό,τι κρίνεται ως «δημαγωγία» της Αριστεράς (που βολικά τσουβαλιάζεται τοιουτοτρόπως με τη δημαγωγία της Ακροδεξιάς), στον βαθμό που εμπεριέχει οποιαδήποτε απεύθυνση ή αναφορά σε ό,τι ο νεοφιλελευθερισμός κυρίως απεχθάνεται.
Στην ιδεολογία όπου το «ανταγωνιστικός» είναι συνώνυμο του «άξιος», αυτό είναι η συλλογικότητα εν γένει, ταξική ή άλλου είδους, καθώς και εκείνη η θεμελιώδης αρχή του Διαφωτισμού από την οποία ο νεοφιλελευθερισμός έχει πάρει διαζύγιο από γεννησιμιού του, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά – η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.
Αν θέλαμε να επιδοθούμε σε μια άσκηση «σεναρίου πολιτικής φαντασίας», θα μπορούσαμε να φέρουμε στον νου μας ένα εφιαλτικό προσεχές μέλλον στο οποίο η οποιαδήποτε αναφορά στη δημοκρατία θα κρίνεται ως «λαϊκισμός».
Ως προς τη χρήση του όρου, σε επίπεδο ευρύτερης επικοινωνιακής και ιδεολογικής στρατηγικής, ο νεοφιλελευθερισμός έχει κερδίσει το παιχνίδι θριαμβευτικά και αμετάκλητα. Κάθε φορά που κάποιος αριστερός χρησιμοποιεί τον όρο «λαϊκισμός» έστω για να επικρίνει τη Δεξιά, άθελά του συμβάλλει στην επίρρωση των εξουσιαστικών συνεπειών τούτου του γεγονότος. Υπάρχουν άλλωστε τόσα άλλα ωραία επίθετα για να κοσμήσουν οι αριστεροί τη Δεξιά...
* καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

ΠΗΓΗ:http://www.efsyn.gr/arthro/laikismos-kai-aristera

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

H δίχρονη προσχολική εκπαίδευση γίνεται πραγματικότητα

Η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση γίνεται πραγματικότητα για όλα τα παιδιά ηλικίας 4 ετών εώς την είσοδο στο δημοτικό σχολείο.
Ειδικότερα, η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση αρχίζει το σχολικό έτος 2018 – 2019 σε 184 δήμους της χώρας, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας. Η υποχρεωτική φοίτηση αφορά τα νήπια που θα συμπληρώσουν την 31η Δεκεμβρίου του 2018 την ηλικία των 4 ετών και οι αιτήσεις εγγραφής ξεκινούν από 2 έως 18 Μαΐου στο Νηπιαγωγείο της γειτονιάς.
Η νομοθετική ρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας «ανακουφίζει» οικονομικά τους γονείς γιατί η εκπαίδευση στο Νηπιαγωγείο είναι δωρεάν και απευθύνεται σε όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας, ανεξάρτητα από την οικονομική ή κοινωνική τους προέλευση.
Επίσης διευκολύνει τις εργαζόμενες μητέρες παιδιών μικρότερης ηλικίας (2.5 - 4 ετών), γιατί θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να ενταχθούν τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς. Παράλληλα, δημιουργούνται ίσες ευκαιρίες μάθησης σε όλα τα παιδιά ηλικίας 4 ετών, ενώ μέχρι σήμερα άλλα παιδιά φοιτούσαν στο νηπιαγωγείο και δέχονταν προσχολική εκπαίδευση , άλλα πήγαιναν στους παιδικούς  σταθμούς και τέλος άλλα παιδιά έμεναν σπίτι γιατί δεν κατάφερναν να εξασφαλίσουν μία θέση φοίτησης σε καμία δομή.
Η δίχρονη εκπαίδευση στο νηπιαγωγείο διασφαλίζει την ισόρροπη και ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών και επιδιώκει την αναβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης που παρέχει το Νηπιαγωγείο. Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο δίνεται η δυνατότητα στο νήπιο να ολοκληρώσει πιο αποτελεσματικά και να υλοποιήσει όλους τους στόχους του υπάρχοντος αναλυτικού προγράμματος που είναι προαπαιτούμενοι για να μπορέσουν τα παιδιά  να ανταπεξέλθουν επιτυχώς στις απαιτήσεις του δημοτικού σχολείου.
Επίσης εξασφαλίζει τη δυνατότητα για διερεύνηση και πρόληψη των μαθησιακών δυσκολιών και την έγκαιρη αντιμετώπιση τους μέχρι το παιδί να φοιτήσει στο δημοτικό σχολείο, γιατί όπως έχει κριθεί στην πράξη ο ένας χρόνος δεν επαρκεί για να ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία της αξιολόγησης , με αποτέλεσμα να πηγαίνουν παιδιά στην πρώτη δημοτικού που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη μαθησιακή ετοιμότητα ή είναι αδιάγνωστα.
Επομένως, μιλάμε ήδη για εκπαίδευση με συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους, μέσα σε ένα εκπαιδευτικά ευέλικτο και με πλούσια ερεθίσματα  σχολικό περιβάλλον που με βάση το παιχνίδι, την προσωπική  διερεύνηση αλλά και την εργασία σε ομάδες, τη δημιουργικότητα και την   αποδοχή της διαφορετικότητας,  θα αποτελέσει και τη βάση για την ομαλή ένταξη των παιδιών στο επόμενο σχολικό και ευρύτερα κοινωνικό τους περιβάλλον.

http://tvxs.gr/news/paideia/h-dixroni-prosxoliki-ekpaideysi-ginetai-pragmatikotita

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Ο Βλαντιμίρ Λένιν γράφει για τον Καρλ Μαρξ

Στις 5 Μαΐου του 1918, ακριβώς 200 χρόνια πριν, έρχεται στον κόσμο ο σπουδαίος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, ιστορικός και πολιτικός οικονομολόγος Καρλ Μαρξ.
Με αφορμή την επέτειο της γέννησης του, δημοσιεύουμε το κείμενο του Β. Λένιν, του ηγέτη της Ρωσικής Επανάστασης, το οποίο  γράφτηκε για το ρωσικό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό «Γκρανάτ» για το έργο και τη ζωή του Καρλ Μαρξ.
Ακολουθεί το κείμενο του Β. Λένιν που δημοσιεύτηκε το 1915 στον 28 τόμο του Λεξικού «Γκρανάτ»:
Ο Καρλ Μαρξ γεννήθηκε στις 5 του Μάη 1818, με το νέο ημερολόγιο, στην πόλη Τριρ (παραρήνια Πρωσία). Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος, εβραίος· το 1824 ασπάστηκε τον προτεσταντισμό. Η οικογένεια του ήταν εύπορη, καλλιεργημένη, όχι όμως επαναστατική. Αφού τέλειωσε το γυμνάσιο του Τριρ ο Μαρξ πήγε στο Πανεπιστήμιο, στην αρχή στη Βόνη και έπειτα στο Βερολίνο, και σπούδασε νομικά, προπαντός όμως ιστορία και φιλοσοφία. Τέλειωσε το Πανεπιστήμιο το 1841 με μια διδακτορική διατριβή για τη Φιλοσοφία του Επίκουρου. Όσο για τις αντιλήψεις του, ο Μαρξ εκείνη την εποχή ήταν ακόμη χεγκελιανός-ιδεαλιστής. Στο Βερολίνο ανήκε στον κύκλο των αριστερών-χεγκελιανών (Μπρούνο Μπάουερ κ.ά.), που προσπαθούσαν να βγάλουν από τη Φιλοσοφία του Χέγκελ αθεϊστικά και επαναστατικά συμπεράσματα.
Όταν τέλειωσε το Πανεπιστήμιο, ο Μαρξ εγκαταστάθηκε στη Βόνη, με σκοπό να γίνει καθηγητής του Πανεπιστημίου. Η αντιδραστική όμως πολιτική της κυβέρνησης, που το 1832 αφαίρεσε την έδρα από τον Λουδοβίκο Φόιερμπαχ και το 1836 αρνήθηκε να τον επαναφέρει στο Πανεπιστήμιο ενώ το 1841 απαγόρευσε στο νεαρό καθηγητή Μπρούνο Μπάουερ να διδάσκει στη Βόνη, ανάγκασε τον Μαρξ να εγκαταλείψει τη σταδιοδρομία του καθηγητή. Η εξέλιξη των ιδεών του αριστερού χεγκελιανισμού έκανε εκείνο τον καιρό πολύ γρήγορα βήματα στη Γερμανία. Ο Λουδοβίκος Φόιερμπαχ άρχισε, ιδιαίτερα από το 1836, να επικρίνει τη θεολογία και να στρέφεται προς τον υλισμό, στον όποιο προσχωρεί οριστικά το 1841 (Η Ουσία του Χριστιανισμού)· το 1843 βγήκε το βιβλίο του Οι Βασικές Θέσεις της Φιλοσοφίας του Μέλλοντος. «Έπρεπε να υποστεί κανείς την απολυτρωτική επίδραση αυτών των βιβλίων» –έγραφε αργότερα ο Έγκελς για τα έργα αυτά του Φόιερμπαχ. «Εμείς» (δηλαδή οι αριστεροί χεγκελιανοί, ανάμεσα σ’ αυτούς και ο Μαρξ) «γίναμε αμέσως φοϊερμπαχικοί». Εκείνο τον καιρό οι ριζοσπάστες αστοί της Ρηνανίας, που είχαν σημεία επαφής με τους αριστερούς χεγκελιανούς, ίδρυσαν στην Κολωνία μια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα: την «Εφημερίδα του Ρήνου» (άρχισε να βγαίνει την 1 του Γενάρη του 1842). Ο Μαρξ και ο Μπρούνο Μπάουερ κλήθηκαν σαν κυριότεροι συνεργάτες· τον Οχτώβρη του 1842 ο Μαρξ ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας και μετοίκησε από τη Βόννη στην Κολωνία. Με τη διεύθυνση του Μαρξ η επαναστατική-δημοκρατική κατεύθυνση της εφημερίδας γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρη· η κυβέρνηση στην αρχή επέβαλε στην εφημερίδα διπλή και τριπλή λογοκρισία και μετά την 1 του Γενάρη του 1843, αποφάσισε να την κλείσει εντελώς. Ο Μαρξ βρέθηκε τότε υποχρεωμένος να φύγει από διευθυντής, η αποχώρηση του όμως δεν έσωσε την εφημερίδα, που κλείστηκε το Μάρτη του 1843. Από τα πιο βαρυσήμαντα άρθρα του Μαρξ στην «Εφημερίδα του Ρήνου» ο Έγκελς σημειώνει, εκτός απ’ αυτά που αναφέρονται παρακάτω (βλ. τη Βιβλιογραφία)[1], και ένα άρθρο για την κατάσταση των αγροτών-αμπελουργών της κοιλάδας του Μόζε. Η δημοσιογραφική δουλιά έδειξε στον Μαρξ ότι δεν ήξερε αρκετά καλά την πολιτική οικονομία και γι’ αυτό καταπιάστηκε με ζήλο με τη μελέτη της.
Το 1843 ο Μαρξ παντρεύτηκε στο Κρόιτσναχ την Τζένη φον Βεστφάλεν, παιδική του φίλη που την είχε αρραβωνιαστεί, όταν ήταν ακόμη φοιτητής. Η γυναίκα του προερχόταν από μια αντιδραστική αριστοκρατική οικογένεια της Πρωσίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Μια αδικία που συνεχίζει να υφίσταται για τα ολογοθέσια σχολεία και νηπιαγωγεία.


Γιατί οι συνάδελφοι των ολιγοθέσιων δημοτικών σχολείων έχουν υποχρεωτικό διδακτικό ωράριο 25 ωρών ;;;;; (πέρα απο την μετακίνηση και τις δύσκολες συνθήκες).
Το θέτω σαν ερώτημα στο σύλλογο εκπαιδευτικών Π.Ε
Καστοριάς όσο και στην ΔΟΕ, ώστε να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες.
Αυτός είναι ο ενιαίος τύπος σχολείου;;;Πρόκειται για κατάφωρη καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων των συγκεκριμένων συναδέλφων.
Όσο για τους προϊσταμένους των σχολείων αυτών, αυτοί πρέπει να έχουν πατίνια στα πόδια, για να ανταποκριθούν έχοντας περισσότερες διδακτικές ώρες, στην συνεχώς αυξανόμενη γραφειοκρατία.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις- ους νηπιαγωγούς.
Πρέπει επιτέλους να το ακούσουν στο υπουργείο!!!.
Απαιτούμε η ΔΟΕ να επιληφθεί του θέματος άμεσα.





Κώστας Χατζηφωτιάδης

Μέλος του συλλόγου εκπ/κων ΠΕ Καστοριάς


Δέκα τεχνικές για εμπέδωση και απομνημόνευση στη μελέτη

  Η μελέτη κάποιες φορές μπορεί να γίνει πολύ κουραστική και να μην αποδώσει καρπούς και αυτό γιατί συνήθως προσπαθούμε να μάθουμε πράγματα με τον λάθος τρόπο. Σε όλους μας, ωστόσο, αρέσει να έχουμε γνώσεις, γενικές ή εξειδικευμένες και να θυμόμαστε ακόμα και τις λεπτομέρειες των πληροφοριών που δεχόμαστε.
Παρακάτω ακολουθεί ένας οδηγός με τεχνικές, που θα σας βοηθήσουν να συγκρατείτε μεγάλο όγκο δεδομένων:
1. Μια επισήμανση
Συνήθως υπογραμμίζουμε μ’ ένα φωσφορούχο μαρκαδόρο τα σημαντικά ενός κειμένου. Όμως μια ποικιλία χρωμάτων μπορεί να φέρει περισσότερα αποτελέσματα και να οργανώσει τις πληροφορίες με καλύτερο τρόπο στο μυαλό.
Δοκιμάστε, για παράδειγμα, στην ύλη που έχετε να βγάλετε, να υπογραμμίσετε με κίτρινο χρώμα τις ημερομηνίες, με πράσινο τα σημαντικά γεγονότα, με πορτοκαλί τους ορισμούς, με μπλε τα ονόματα.
Έτσι, θα ξέρετε αυτομάτως, ανάλογα με το χρώμα που ν’ ανατρέξετε όταν ψάχνετε κάτι, χωρίς να χάνετε χρόνο. Επιπλέον, ο εγκέφαλός σας θα απορροφήσει τις πληροφορίες κατηγοριοποιημένα και αρκετά γρήγορα, αν είστε οπτικός τύπος!
2. Post-it
Κολλήστε post-it χαρτάκια με τις πληροφορίες που θέλετε να θυμάστε, παντού! Σε τοίχους, ντουλάπες, συσκευές, όπου μπορούν να είναι εύκολα ορατά, ώστε να τα βλέπετε από το πρωί που θα ξυπνήσετε μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθείτε!
Η επανάληψη είναι μητέρα της επανάληψης, λένε και δεν έχουν άδικο! Φανταστείτε να δέχεστε καθημερινά τις ίδιες πληροφορίες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα: δεν υπάρχει περίπτωση να τις ξεχάσετε.
3. Σχεδιαγράμματα και πίνακες
Τα σχεδιαγράμματα προσφέρουν τη γνώση σχηματικά και με περιεκτικό τρόπο και βοηθούν να ρίχνουμε μια γρήγορη ματιά στα πιο σημαντικά, κάτι που λειτουργεί ως υπενθύμιση για τα υπόλοιπα, που είναι κυρίως λεπτομέρειες.
Με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να φτιάξετε πίνακες με ημερομηνίες, ορισμούς και γεγονότα, ώστε να έχετε όλα τα σημαντικά συγκεντρωμένα και οργανωμένα σαν σε κατάλογο.
4. Λέξεις – κλειδιά
Διαβάζετε ένα κείμενο και συναντάτε λέξεις: ασυνήθιστες/μεγάλες/δύσκολες/δυσνόητες ή με άλλα λόγια χαρακτηριστικές! Γιατί αυτές οι λέξεις μπορούν να γίνουν λέξεις-κλειδιά για να θυμάστε τις πληροφορίες που θέλετε από ένα κείμενο.
Αν, δηλαδή, μάθετε συγκεκριμένες λέξεις, αντιπροσωπευτικές των γεγονότων που παρουσιάζονται, τότε αυτομάτως μπορεί να σας έρχονται στο μυαλό και οι υπόλοιπες πληροφορίες που συνδέονται με αυτήν τη λέξη ή αναπτύσσονται γύρω από αυτήν.
5. Μνήμη αγχίνους
Βρείτε μνημονικά τεχνάσματα για ονόματα και ημερομηνίες συνδέοντάς τα με προσωπικά σας στοιχεία, ώστε να μην τα ξεχάσετε ποτέ! Είναι γεγονός ότι μπορούμε να θυμηθούμε καλύτερα μια πληροφορία αν τη συνδέσουμε με κάποια άλλη, ευκολότερα ανακλητή, με την οποία έχει κοινά χαρακτηριστικά.
Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η ημερομηνία της Γαλλικής Επανάστασης (1789) που έχει μια ακολουθία αριθμών: 7, 8, 9. Επίσης, πολλές από τις καταλήξεις των ουδέτερων της γ’ κλίσης στα λατινικά, σχηματίζουν τη λέξη: -c, -a, -l, -e, -n, -t, -ar, που στα ισπανικά σημαίνει «ζεσταίνω».
Όσες περισσότερες γνώσεις έχουμε, τόσο πιο εύκολο μας είναι να κάνουμε τέτοια «τρικ». Άλλο παράδειγμα αποτελεί η λέξη ΓΑΛΑ, προκειμένου να θυμάται κανείς τους ποταμούς: Γαλλικό, Αξιό, Λουδία και Αλιάκμονα! Χρειάζεται μόνο λίγη φαντασία!
6. Ερωτήσεις σε κάθε παράγραφο… και γενικά
Κλασική μέθοδος και πράγματι βοηθάει πολύ. Απλά σημειώνετε μια ερώτηση σε κάθε παράγραφο σχετικά με το περιεχόμενο της και διαβάζοντας το κείμενο, την απαντάτε.
Το κακό είναι πως καμιά φορά μπορεί να χαθεί ο ειρμός και η συνοχή ολόκληρου του κειμένου όταν προχωράτε παράγραφο-παράγραφο. Παραλλαγή αυτής της τεχνικής είναι αντί για ερωτήσεις, να γράφετε σε κάθε παράγραφο τίτλο.
Μία τεχνική για να εμπεδώσετε καλύτερα το περιεχόμενο κάθε παραγράφου είναι να την διαβάζετε, έπειτα να την καλύπτετε με το χέρι σας και να προσπαθείτε να πείτε ό,τι διαβάσατε με καθαρά δικά σας λόγια. Είναι λίγο χρονοβόρο αλλά αποτελεσματικό.
Επίσης, αν η ύλη που θέλετε να βγάλετε είναι μεγάλη και δύσκολη, γράψτε σ’ ένα χαρτί ερωτήσεις σχετικές με το περιεχόμενο και κάθε βράδυ φροντίστε να τις απαντάτε. Κάποια στιγμή θα βαρεθείτε να το κάνετε: τη στιγμή που θα τις έχετε μάθει!
7. Περίληψη
Είναι γεγονός ότι πολλοί μαθαίνουν καλύτερα κάτι όταν το γράφουν! Στην ουσία, απλά κρατάτε σημειώσεις.
Δοκιμάστε να γράψετε σ’ ένα τετράδιο τα πιο σημαντικά σε στυλ περίληψης και στο τέλος να διαβάσετε και να μάθετε μόνο αυτήν την περίληψη (που βέβαια θα είναι αρκετών σελίδων, αλλά σίγουρα θα είναι η μισή των αρχικών σας δεδομένων).
8. Νοερές εικόνες
Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζετε το κείμενο που έχετε μπροστά σας με αυστηρό τρόπο, δείτε το σαν μυθιστόρημα ή ταινία. Μπορείτε, όταν διαβάζετε, ακόμα και κάτι επιστημονικό, να σχηματίσετε στο μυαλό σας μία νοερή εικόνα ή ένα σενάριο των πληροφοριών που δέχεστε.
Έτσι, δεν θα είναι απλά ένα αποστειρωμένο κείμενο, αλλά κάτι στο οποίο θα έχετε δώσει σχήμα και χρώμα, άρα θα σας δημιουργηθούν εντυπώσεις σχετικά με αυτό, θα το εμπεδώσετε καλύτερα και θα το αποθηκεύσετε ευκολότερα στη μνήμη σας!
9. Δείτε κάποιο ντοκιμαντέρ
Αν στην ύλη που έχετε να βγάλετε, προσθέσετε και το ανάλογο οπτικοακουστικό υλικό, τότε το διάβασμα θα γίνει πολύ πιο ευχάριστο, ενώ θα συγκρατήσετε καλύτερα κάτι με το οποίο υπήρξε αλληλεπίδραση με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.
10. Συζητήστε το
Συζητήστε αυτά που έχετε διαβάσει με φίλους και γνωστούς ή ακόμα και σε σχετικές κοινότητες στο διαδίκτυο. Όταν συζητάμε για κάτι, η γνώση πλέον δεν περιορίζεται στον αποθηκευτικό χώρο του μυαλού αλλά χρησιμοποιείται, είναι ενεργή.
Παράλληλα, όταν μιλάμε γι αυτό, αποκτούμε περισσότερη άνεση, το κατακτάμε ακόμα περισσότερο ως γνώση κι έτσι είναι δυσκολότερο να το ξεχάσουμε.
Μπορείτε να εφαρμόσετε όσες μεθόδους επιθυμείτε συνδυαστικά και όσες κρίνετε ότι μπορούν να σας βοηθήσουν συγκεκριμένα με τις πληροφορίες που θέλετε να θυμάστε.
Στις πανελλαδικές, είναι δυστυχώς απαραίτητη η αποστήθιση όλων των πληροφοριών και ενθαρρύνεται η παπαγαλία, ενώ στις εξεταστικές του πανεπιστημίου υπάρχει μια σχετική ελευθερία στην οργάνωση και την απόδοση των απαντήσεων.
Επίσης, άλλοι τύποι είναι περισσότερο οπτικοί ή ακουστικοί, άλλοι έχουν πιο ανεπτυγμένη τη φαντασία τους. Όταν καλείται κανείς να μάθει κάτι, τελικά μαζί με αυτό μαθαίνει και τον εαυτό του. Όποια μέθοδος από τις παραπάνω κι αν σας ταιριάζει… μην ξεχνάτε πως το μυστικό κρύβεται στην επανάληψη.


και 
http://tvxs.gr/news/paideia/deka-texnikes-gia-empedosi-kai-apomnimoneysi-sti-meleti

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Νίκη Κεραμέως: Αξιολόγηση παντού και για όλους τους εκπαιδευτικούς

Νίκη Κεραμέως: Αξιολόγηση παντού και για όλους τους εκπαιδευτικούς


Δημοσιεύτηκε: Σάββατο, 17 Μάρτιος, 2018 - 20:32 | Στην Κατηγορία: 

Τι αναφέρει η τομεάρχης Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας

«Δήλωση για την κατάργηση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών» Αθήνα, 17 Μαρτίου 2018 Η Τομεάρχης Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Επικρατείας, κυρία Νίκη Κεραμέως, σχετικά με την κατάργηση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών στο υπό δημόσια διαβούλευση σχέδιο νόμου για την αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Στο υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου για την αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, για το οποίο θα τοποθετηθούμε αναλυτικά το επόμενο διάστημα, η έννοια της αξιολόγησης βρίσκεται υπό διωγμόν.
Η αξιολόγηση, όπως είχε προβλεφθεί σε Προεδρικό Διάταγμα του 2013, επί Κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, καταργείται, χωρίς να αντικαθίσταται από κάποιο άλλο σύστημα αξιολόγησης για τους εκπαιδευτικούς, τον βασικό δηλαδή παράγοντα της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Για τη Νέα Δημοκρατία, η αξιολόγηση όλων των κρίκων της εκπαιδευτικής αλυσίδας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες του τις βαθμίδες. Αξιολόγηση παντού και για όλους. Για να επιβραβεύονται οι καλοί και να βελτιώνονται όλοι».


Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/niki-kerameos-axiologisi-pantoy-kai-gia-oloys-toys-ekpaideytikoys#ixzz5ACVpzgm8
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook


πηγή:http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/niki-kerameos-axiologisi-pantoy-kai-gia-oloys-toys-ekpaideytikoys

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΕΠΕΙΓΟΝ

Δυστυχώς , μετά την έκκληση του συλλόγου για δηλώσεις συμμετοχής προκειμένου να οργανωθεί εξόρμηση εθελοντικής αιμοδοσίας, οι συμμετοχές είναι ελάχιστες.
 Θεωρούμε πολύ λυπηρό το γεγονός  από ένα σύλλογο 450 περίπου μελών να μην μπορούν να συγκεντρωθούν 30 εθελοντές, προκειμένου να ενισχύσουμε την τράπεζα αίματος του συλλόγου.
Μια τράπεζα αίματος που έχει εξυπηρετήσει δεκάδες συναδέλφους/-ισσες ή συγγενείς τους.
Κάνουμε μια τελευταία έκκληση και ζητάμε να ξαναδείτε το ζήτημα  "ζεστά" , έχοντας κατά νου ότι με τις πράξεις μας γινόμαστε παραδείγματα για όλη την κοινωνία.
 Παρακαλούμε δηλώστε συμμετοχή στο Γραμματέα του συλλόγου κο Πάτρα Ιωάννη μέχρι την Παρασκευή 9 Μαρτίου και στο τηλέφωνο 2467051443 ( ώρες σχολείου )

Για το ΔΣ
Ο Γραμματέας

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

To μυστικό «κλειδί» για την επιτυχία των παιδιών στα μαθηματικά

Για πρώτη φορά, επιστήμονες στις ΗΠΑ, μελετώντας και νευροαπεικονιστικά τον εγκέφαλο μαθητών δημοτικού, επιβεβαίωσαν ότι η θετική ψυχολογική στάση και προδιάθεση ενός παιδιού απέναντι στα μαθηματικά, έχει ρόλο - κλειδί, εξίσου σημαντικό με τη νοημοσύνη, στο αν θα έχει καλές σχολικές επιδόσεις σε αυτό το μάθημα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Λανγκ Τσεν του Τμήματος Ψυχιατρικής και Συμπεριφορικών Επιστημών της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό ψυχολογίας «Psychological Science», εντόπισαν το «κύκλωμα» του εγκεφάλου που συνδέει τη θετική στάση απέναντι στα μαθηματικά με την επιτυχία σε αυτό τον τομέα.
Οι επιστήμονες βρήκαν ότι όσο πιο θετικά βλέπει ένας μαθητής τα μαθηματικά και δεν τα φοβάται ούτε τα βαριέται ή τα αποφεύγει, τόσο καλύτερα λειτουργεί ο ιππόκαμπος, το κέντρο μνήμης του εγκεφάλου κατά την εκτέλεση των αριθμητικών πράξεων.
Εδώ και χρόνια, οι εκπαιδευτικοί έχουν διαπιστώσει ότι οι μαθητές παίρνουν καλύτερους βαθμούς στα μαθηματικά, όταν δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι' αυτά και όταν οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους καλύτερους σε αυτό το μάθημα. Η νέα μελέτη επιβεβαιώνει ότι η θετική ψυχολογική και νοητική στάση ενός μαθητή, αποτελεί βασικό δείκτη πρόβλεψης για το πόσο καλός θα είναι πράγματι στα μαθηματικά, πέρα μάλιστα από την εξυπνάδα του.
«Η προδιάθεση είναι πραγματικά σημαντική. Σύμφωνα με τα ευρήματά μας, η συμβολή της θετικής προδιάθεσης είναι τόσο μεγάλη όσο και η συνεισφορά του δείκτη νοημοσύνης, όσον αφορά τις επιδόσεις στα μαθηματικά» δήλωσε ο Τσεν και τόνισε ότι οι επιστήμονες δεν περίμεναν να βρουν ότι η προδιάθεση παίζει τόσο μεγάλο ρόλο.
Η έρευνα βασίστηκε στη μελέτη 240 παιδιών, ηλικίας επτά έως δέκα ετών, τα οποία υποβλήθηκαν σε τεστ μαθηματικών, νοημοσύνης, μνήμης, γνώσεων κ.α., ενώ και οι γονείς τους απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με το επίπεδο άγχους και την προδιάθεση των παιδιών σε σχέση με τα μαθηματικά. Στη συνέχεια, 47 παιδιά υποβλήθηκαν σε μαγνητική απεικόνιση εγκεφάλου, ενώ έλυναν αριθμητικά προβλήματα.
Διαπιστώθηκε ότι παιδιά με αρνητική στάση απέναντι στα μαθηματικά πολύ σπάνια είχαν καλές επιδόσεις στα μαθηματικά τεστ. Από την άλλη, όμως, δεν αρκεί η θετική προδιάθεση και μόνο για να γίνει ένα παιδί «αστέρι» στα μαθηματικά.
«Η θετική προδιάθεση ανοίγει την πόρτα, προκειμένου τα παιδιά να τα πάνε καλά, αλλά δεν εγγυάται ότι αυτό όντως θα συμβεί, καθώς παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες» τόνισε ο Τσεν.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι σημαντικό να δημιουργείται ένας αλληλοτροφοδοτούμενος «ενάρετος» κύκλος, δηλαδή τα παιδιά να έχουν επιτυχίες στα μαθηματικά, ώστε αυτό να τους δημιουργεί αυτοπεποίθηση και θετική προδιάθεση, πράγμα που με τη σειρά του θα φέρει βελτίωση των επιδόσεων. Με τον ίδιο τρόπο, ένας μαθητής μπορεί να παγιδευτεί σε ένα φαύλο κύκλο στα μαθηματικά, όπου η αρνητική προδιάθεση και οι αποτυχίες στα τεστ και τους βαθμούς αλληλοτροφοδοτούνται.
Πηγή: Πρακτορείο Υγεία 
http://tvxs.gr/news/paideia/mystiko-kleidi-gia-tin-epityxia-ton-paidion-sta-mathimatika

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Πώς επικοινωνούμε με τα παιδιά μας για το διάβασμα; Τι κάνουμε στην άρνηση για μελέτη;

Πώς εμπνέουμε τα παιδιά μας να διαβάζουν; Τι τρόπους χρησιμοποιούμε; Πώς αντιμετωπίζουμε την άρνησή τους για διάβασμα; Ποια είναι η πιο ανώδυνη και αποτελεσματική μέθοδος; Για τις πιο βασικές αγωνίες και απορίες που απασχολούν όλους τους γονείς δίνει, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού και Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, «Πρακτορείο fm104.9», χρήσιμες κατευθύνσεις, ο Δρ. Νευροψυχολογίας Ιατρικής Σχολής Ηρακλείου Κρήτης-Παιδοψυχολόγος Σήφης Κουράκης. O Σ. Κουράκης επισημαίνει πώς οι τρόποι επικοινωνίας ενός τόσο σύνθετου ζητήματος, διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία των παιδιών. Οι συμβουλές αφορούν σε παιδιά των πρώτων τάξων στου δημοτικού.
Τι κάνουμε
«Δεν μπορούμε να διαβάσουμε με τον ίδιο τρόπο και την ίδια συμπεριφορά ένα παιδί της Α΄ και έναν μαθητή της ΣΤ΄ δημοτικού. Ειδικά στις πρώτες τάξεις έχουν άρνηση πολλά παιδιά ακόμη και να πάνε στο σχολείο όπως και να οργανώσουν και να συστηματοποιήσουν το διάβασμα», σχολιάζει ο καθηγητής νευροψυχολογίας και σημειώνει τρία σημαντικά βήματα κατάκτησης του στόχου. «Πρώτα από όλα, η άρνηση θέλει υπομονή. Δεύτερη επισήμανση, ο γονέας χρειάζεται να αφιερώσει χρόνο, κάτι που πολλοί γονείς δεν το κάνουν. Ένα τρίτο σημείο είναι ότι πολλά παιδιά στην Α΄ και στην Β΄ Δημοτικού προσεγγίζουν τη μάθηση με έναν παιγνιώδη τρόπο, ίσως γιατί δεν έχουν απογαλακτιστεί συναισθηματικά από την οικογένεια», αναφέρει ο Σ. Κουράκης και εξηγεί ότι οι γονείς «πρέπει να βρίσκουν τρόπους όπως παραμύθια, παιχνίδια, αλλαγή ρόλων έτσι ώστε να βοηθούν το παιδί να ενσωματώνει τη μάθηση».
Τι οφείλουμε να κάνουμε
«Πλησιάζουμε με στοργή το παιδί, εναλλάσσουμε τα μαθήματα με παιχνίδια. Βρίσκουμε σημαντικά κίνητρα, π.χ.? Εφόσον διαβάσουμε θα πάμε βόλτα?», υπογραμμίζει ο καθηγητής νευροψυχολογίας και επισημαίνει ότι «δεν αναπτύσσουμε ανταλλαγματικές συμπεριφορές, αλλά τονίζουμε ότι ο χρόνος που αφιερώνουμε στο διάβασμα είναι συγκεκριμένος και ακολουθεί ελεύθερος χρόνος για παιχνίδι. Έχει σημασία να εντάξουμε το διάβασμα μέσα στο καθημερινό πρόγραμμα. Μπορούμε επίσης να συνεργαζόμαστε με το παιδί μας προκειμένου να καταρτίσουμε μαζί αυτό το πρόγραμμα».
Ο έμπειρος παιδαγωγός - ψυχολόγος κάνει μία σημαντική επισήμανση: «ακόμη και αν περάσει ο χρόνος διαβάσματος χωρίς το παιδί να μελετήσει, να μην κρατάμε θυμό γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει τη δεύτερη, τρίτη ή πέμπτη φορά το παιδί να προσαρμοστεί».
Ο Σ. Κουράκης σημειώνει ότι πρέπει να έχουμε πάντα μία καλή κουβέντα να πούμε για επιτυχίες και ικανότητες που έχουν τα παιδιά μας σε άλλους τομείς και όχι να εστιάζουμε σε κάποια αδυναμία π.χ. σε ένα μάθημα, στην ορθογραφία κ.λπ. Να παινεύουμε τα παιδιά μας, να δείχνουμε αγάπη και θαυμασμό.
«Ας λάβουμε υπόψη ότι σύμφωνα με έρευνες και μακροχρόνιες μελέτες, τα παιδιά που δυσκολεύονται να διαβάσουν, λειτουργούν καλύτερα σε μικρές ομάδες. Ας κανονίσουμε να διαβάσουν με έναν άλλον μαθητή. Θα βοηθούσαμε ιδιαίτερα αυτά τα παιδιά, αν μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε έστω ένα μισάωρο για μελέτη παρέα με έναν συμμαθητή τους», αναφέρει ο Δρ. Νευροψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ηρακλείου Κρήτης.
Τι ΔΕΝ κάνουμε
«Δεν αρχίζουμε το κήρυγμα.
Δεν κάνουμε συγκρίσεις με αδέλφια και συμμαθητές. σε τόνο αυστηρό και συγκριτικό που πιθανότατα θα πληγώσουν και θα υποβιβάσουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού.
Επίσης ας αποφεύγουμε την επανάληψη της λέξης μάθημα. Να μην μιλάμε για τις επιδόσεις όπως π.χ. ?Διάβασες λίγο και δεν θα πάρεις καλό βαθμό αύριο?. Να μην προκαταβάλουμε την αποτυχία, κάτι τέτοιο δημιουργεί ενοχές στο παιδί και αυξάνει την άρνηση» όπως σημειώνει ο Σ. Κουράκης.
Οι γονείς, όπως υπογραμμίζει ο Σ. Κουράκης πρέπει να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στα λάθη.
«Όταν ένα παιδί κάνει πολλά λάθη αρχικά πρέπει να ελέγξουμε αν έχει διάσπαση προσοχής ή μικρή αδυναμία συγκέντρωσης. Να ξεκινάμε πάντα από το σωστό, και τα λάθη στο τέλος», επισημαίνει ο παιδοψυχολόγος και συμπληρώνει:
«Ο γονέας πρέπει να τονίζει περισσότερο τα θετικά σημεία. Επίσης τα λάθη θα ήταν καλύτερο να τα διορθώνει το ίδιο το παιδί ανοίγοντας το βιβλίο του. Η προφορική ορθογραφία είναι μία καλή πρακτική. Να βάλουμε το παιδί να μας πει προφορικά πώς θα έγραφε κάποιες λέξεις» καταλήγει ο Δρ. Νευροψυχολογίας Ιατρικής Σχολής Ηρακλείου Κρήτης-Παιδοψυχολόγος Σήφης Κουράκης.

πηγή:http://tvxs.gr/news/paideia/pos-epikoinonoyme-me-ta-paidia-mas-gia-diabasma-ti-kanoyme-stin-arnisi-gia-meleti