ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Γιατί το 24ωρο θα γίνει… 25ωρο

Γιατί το 24ωρο θα γίνει… 25ωρο

15:47 | 08 Δεκ. 2016
Τελευταία ανανέωση 15:51 | 08 Δεκ. 2016
Το 24ωρο δεν θα είναι πάντα 24ωρο.
Η Γη περιστρέφεται όλο και πιο αργά.
Συνεπώς, η διάρκεια της μέρας στον πλανήτη μας θα μεγαλώνει κατά σχεδόν δύο χιλιοστά του δευτερολέπτου κάθε αιώνα που περνάει.
Αυτό τον υπολογισμό έκανε μια νέα βρετανική επιστημονική μελέτη, που βασίσθηκε στην ανάλυση αστρονομικών δεδομένων για μια περίοδο σχεδόν 3.000 ετών.
Οι αστρονόμοι γνωρίζουν από καιρό ότι ο πλανήτης μας σταδιακά «κατεβάζει στροφές»γι' αυτό άλλωστε ο δορυφόρος μας, η Σελήνη, απομακρύνεται όλο και περισσότερο.
Ο ρυθμός επέκτασης της μέρας ασφαλώς είναι πολύ αργός και έτσι το γεγονός περνάει απαρατήρητο από τους ανθρώπους.
Για να μεγαλώσει η μέρα κατά μια ώρα και το 24ωρο να γίνει 25ωρο, θα πρέπει να περιμένουμε άλλα... δύο εκατομμύρια αιώνες περίπου.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Ντάραμ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Proceedings of Royal Society A» της Βασιλικής Εταιρείας Επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με τον Guardian, μελέτησαν ιστορικές περιγραφές για εκλείψεις και άλλα ουράνια φαινόμενα που συνέβησαν από το 720 π.Χ. μέχρι σήμερα.
Μεταξύ άλλων, έλαβαν υπόψη τις βαβυλωνιακές πήλινες πινακίδες με σφηνοειδή γραφήελληνικά κείμενα όπως την «Αλμαγέστη» του Πτολεμαίουκινεζικά, αραβικά, ευρωπαϊκά μεσαιωνικά κ.ά.
Με τη βοήθεια υπολογιστή, οι επιστήμονες υπολόγισαν πού και πότε οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν δει στον ουρανό συγκεκριμένα συμβάντα, αν η περιστροφή της Γης ήταν σταθερή και η μέρα δεν μεγάλωνε αργά.
Τελικά, εκτίμησαν ότι κατά μέσο όρο η μέση ηλιακή μέρα μεγαλώνει κατά 1,8 χιλιοστά του δευτερολέπτου κάθε αιώνα.
Ο ρυθμός αυτός δεν είναι απολύτως σταθερός, αλλά εμφανίζει διακυμάνσεις με το πέρασμα του χρόνου για λόγους που δεν είναι πλήρως κατανοητοί.
πηγή:http://tvxs.gr/news/sci-tech/giati-kai-pote-24oro-tha-ginei-25oro

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Η Ελλάδα δείχνει στην Ευρώπη το δρόμο για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων

Η Ελλάδα δείχνει στην Ευρώπη το δρόμο για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων

18:45 | 01 Δεκ. 2016
Τελευταία ανανέωση 18:46 | 01 Δεκ. 2016
Ολοκλήρωσε σήμερα τις εργασίες του το διεθνές συνέδριο «Εκπαίδευση για τα παιδιά των προσφύγων - Τρέχουσες πρακτικές και προοπτικές» που διοργάνωσε στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες η ομάδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς με πρωτοβουλία του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου για την ένταξη των προσφυγόπουλων στην εκπαίδευση.
Στο συνέδριο πήραν μέρος εμπειρογνώμονες, ακτιβιστές αλλά και εκπρόσωποι της Ουνέσκο, μη κυβερνητικών οργανώσεων και άλλων διεθνών παραγόντων από πολλές χώρες, με στόχο την ανταλλαγή εμπειριών και τη συγκρότηση σχετικών δικτύων, αλληλοενημέρωσης, αλληλοβοήθειας.
Στις εισαγωγικές του παρατηρήσεις, ο Στέλιος Κούλογλου, συντονιστής και του συνεδρίου υπογράμμισε ότι η εκπαίδευση των προσφυγόπουλων ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που δεν είναι μόνο ένα ανθρωπιστικό καθήκον, δεν είναι μόνο μια υποχρέωσή μας που προκύπτει από τη διεθνή νομοθεσία αλλά και από τις αξίες της ΕΕ, είναι και κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε, ώστε αυτά τα παιδιά που έχουν βρεθεί σε τόσο δύσκολη θέση να μπορέσουν να ενταχθούν αρμονικά μέσα στις κοινωνίες και να μην καταλήξουν σε παραβατικές ή άλλου είδους συμπεριφορές για τις οποίες δε θα φταίνε αυτοί αλλά οι πόλεμοι αφενός αλλά και το γεγονός ότι εμείς δε θα τους έχουμε δώσει την εκπαίδευση που θα έπρεπε να είχαν πάρει.
Παρακολουθείστε ολόκληρη την εκδήλωση εδώ. 
«Η εκπαίδευση μπορεί να σώσει ζωές» τόνισε  ο Επίτροπος Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων, Χρήστος Στυλιανίδης,εξηγώντας ότι « είναι ο παράγοντας που μπορεί να αποκαταστήσει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή».
Στην παρέμβασή της η Αλεξάνδρα Ανδρούσου, αντιπρόεδρος της επιτροπής του υπουργείου Παιδείας για τη στήριξη των παιδιών των προσφύγων, παρουσίασε τα βασικά σημεία της πολιτικής του υπουργείου παιδείας για την ένταξη των παιδιών των προσφύγων στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα κάτι που αποτελεί «βασικό καθήκον και πολιτική απόφαση» της ελληνικής πολιτείας. Το παρόν στο συνέδριο έδωσε και η πρόεδρος της Επιτροπής Λίνα Βεντούρα.
Στο συνέδριο παραβρέθηκε επίσης ο Δημήτρης Γουλής, διευθυντής του 67ου Γυμνασίου Ξηροκρήνης στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος προκάλεσε ιδιαίτερη συγκίνηση διηγούμενος τον ενθουσιασμό με τον οποίο τα προσφυγόπουλα έχουν ενταχθεί στο σχολικό πρόγραμμα. «Όχι μόνο δεν τα κουράζει το σχολείο αλλά ζητούν και περισσότερο» είπε. Επιπλέον, εστίασε στην αλληλεγγύη που επιδεικνύουν οι Έλληνες μαθητές για τους καινούριους συμμαθητές τους.
Ο Σύρος πρόσφυγας Λουάι Κομμάμ Αλμπαμπιλίαναγκάστηκε να αφήσει πίσω την καριέρα του ως καθηγητής πανεπιστημίου και να κάνει το ταξίδι στην Ελλάδα προκειμένου να ξεφύγει από τον πόλεμο. Όταν βρέθηκε στο κέντρο φιλοξενίας του Σκαραμαγκά, βλέποντας τα μικρά παιδιά που ήταν εκεί, αποφάσισε να του δώσει ξανά μια φυσιολογική ζωή, ιδρύοντας το Σχολείο της Ελπίδας.
Η Άνχελα Μαρία Αρμπελάες, μετανάστρια η ίδια από την Κολομβία, η οποία τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια ζει στην Ελλάδα και όταν ως δημοσιογράφος επισκέφθηκε τη Λέσβο, αποφάσισε να μη φύγει από κει. Θέλοντας μαζί με την κόρη της να συνεισφέρουν στα παιδιά που έβλεπαν να έρχονται καθημερινά με τις βάρκες, αποφάσισαν να τους μιλήσουν σε μια γλώσσα που δε γνωρίζει σύνορα, αυτή της μουσικής. Έτσι, ίδρυσαν τη μη κυβερνητική οργάνωση Art Angels Relief Team και καθημερινά μαθαίνουν στα παιδιά να παίζουν με το βιολί τους Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και Ξυλούρη, αλλά και μουσικές της πατρίδας τους.
Στο συνέδριο παραβρέθηκαν εκπρόσωποι των οργανώσεων North West Migrants’ Forum (Ιρλανδία), Be Aware and Share (Chios Island), Secondary School (Στοκχόλμη), Γιατροί του Κόσμου, ΠΡΑΞΙΣ (Αθήνα) μεταξύ άλλων.
* Φωτογραφίες Βασίλης Κατσαρδής 
πηγή:
http://tvxs.gr/news/paideia/i-ellada-deixnei-stin-eyropi-dromo-gia-tin-ekpaideysi-ton-prosfygopoylon

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Η νεαρή γαρίδα. Του Τζιάνι Ροντάρι


Η νεαρή γαρίδα. Του Τζιάνι Ροντάρι

18:49 | 29 Νοε. 2016
Στη ζωή τίποτε δεν είναι αυτονόητο και όλα θα πρέπει, με γνώση και σύνεση, να αμφισβητούνται...
Μία νεαρή γαρίδα έκανε μία σκέψη: «Γιατί στην οικογένειά μου όλοι περπατούν ανάποδα; Εγώ θέλω να μάθω να περπατάω ίσια και μπροστά, όπως όλα τα άλλα ζώα και βάζω στοίχημα την ουρά μου πως θα τα καταφέρω».
Άρχισε να εξασκείται στα κρυφά, ανάμεσα στις πέτρες του ρυακιού του χωριού της και τις πρώτες μέρες η προσπάθεια την κούραζε αφάνταστα. Χτυπούσε παντού, τσάκιζε το κέλυφός της και πατούσε το ένα της πόδι με το άλλο, αλλά σιγά - σιγά και με προσπάθεια τα πράγματα πήγαν καλύτερα, γιατί όλα μπορεί να τα μάθει κανείς αν θέλει.
Όταν ένιωσε ολότελα σίγουρη για τον εαυτό της, παρουσιάστηκε στην οικογένειά της και είπε: «Κοιτάξτε με προσεκτικά». Κι έτρεξε προς τα εμπρός με αξιοθαύμαστο τρόπο.
- Κόρη μου, έμπηξε τα κλάματα η μαμά της, σου έστριψε ολότελα; Σύνελθε μικρή μου, περπάτα όπως σου έμαθαν οι γονείς σου, περπάτα όπως τα αδέλφια σου που τόσο σε αγαπάνε.
Τα αδέλφια της όμως άλλο δεν έκαναν παρά να χαχανίζουν κοροϊδευτικά.
Ο πατέρας της στάθηκε και την κοίταξε αυστηρά για λίγο κι ύστερα είπε: «Αρκετά. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μας, περπάτα όπως οι άλλες γαρίδες. Αν θες κάνε του κεφαλιού σου, το ρυάκι είναι μεγάλο φύγε και μην ξαναγυρίσεις ποτέ πια πίσω».
Η νεαρή γαρίδα αγαπούσε του γονείς της, αλλά ήταν σίγουρη ότι είχε δίκιο κι έτσι δε δίστασε στιγμή. Αγκάλιασε τη μητέρα της, χαιρέτησε τον πατέρα και τ’ αδέλφια της και έφυγε από το σπίτι.
Το πέρασμα της προκάλεσε αμέσως την έκπληξη μιας συντροφιάς βατράχων, που είχαν συγκεντρωθεί σας τις καλές κουμπάρες για να κουτσομπολέψουν λιγάκι γύρω από ένα φύλλο νούφαρου.
- Ανάποδα πάει ο κόσμος, είπε μία βατραχίνα, κοιτάξτε αυτή τη γαρίδα και πείτε μου αν έχω άδικο.
- Δεν υπάρχει πια σεβασμός είπε μία άλλη βατραχίνα.
Αλλά η νεαρή γαρίδα συνέχισε ίσια μπροστά, μην το ξεχνάμε αυτό, στο δρόμο της. Κάποια στιγμή άκουσε να τη φωνάζει μία γριά γαρίδα με μελαγχολικό ύφος, που καθόταν ολομόναχη δίπλα σε μία πέτρα.
- Καλημέρα, είπε η νεαρή γαρίδα.
Η γριά γαρίδα την περιεργάστηκε για πολύ κι ύστερα είπε:
- Τι νομίζεις πως κάνεις; Κι εγώ όταν ήμουν νέα, σκεφτόμουν να διδάξω στις γαρίδες να περπατούν ίσια και μπροστά και να τι κέρδισα: ζω ολομόναχη κι ο κόσμος θα προτιμούσε να καταπιεί τη γλώσσα του παρά να μου μιλήσει. Όσο προλαβαίνεις, δώσε βάση σ’ αυτά που σου λέω: παρ’ το απόφαση και κάνε όπως οι άλλοι. Μία μέρα θα με ευχαριστείς για τη συμβουλή που σου έδωσα.
Η νεαρή γαρίδα δεν ήξερε τι ν’ απαντήσει κι έμεινε σιωπηλή. Αλλά μέσα της σκέφτονταν: «Εγώ έχω δίκιο».
Κι αφού αποχαιρέτησε ευγενικά τη γριά γαρίδα, πήρε πάλι το δρόμο της.
Θα πάει μακριά; Θα κάνει την τύχη της; Θα ισιώσει όλα τα στραβά πράγματα αυτού του κόσμου; Εμείς δεν το ξέρουμε, γιατί ακόμη περπατάει με το θάρρος και την αποφασιστικότητα της πρώτης μέρας. Μπορούμε μονάχα να της ευχηθούμε από την καρδιά μας: «Καλό ταξίδι!».

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Και ο Βαρουφάκης υποψήφιος για το κρατικό βραβείο παιδικού βιβλίου

Και ο Βαρουφάκης υποψήφιος για το κρατικό βραβείο παιδικού βιβλίου

16:19 | 28 Νοε. 2016
Τελευταία ανανέωση 16:25 | 28 Νοε. 2016
Το υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε τις βραχείες λίστες για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου. 
Οι υποψηφιότητες στις κατηγορίες παιδικού λογοτεχνικού βιβλίου, εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου, εφηβικού νεανικού βιβλίου και βιβλίου γνώσεων για παιδιά, στις οποίες κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου.
Κατηγορία παιδικού λογοτεχνικού Βιβλίου 
Κοντολέων Μ. συγγραφέας , Δεληβοριά Μ. εικονογράφος , «Στο νησί της Ροδιάς», εκδ. Ψυχογιός.
Πατσαρός Κ. συγγραφέας, Γρίβας Β. εικονογράφος, «Το κουτί», εκδ. Μεταίχμιο.
Σερέφας Σ. συγγραφέας, Παπαδοπούλου Σ., εικονογράφος, «Μήπως είμαι βλάκας;» εκδ. Μεταίχμιο.
Χαρίτος Κ. συγγραφέας , Σταματιάδη Ν. εικονογράφος, «Το τραγούδι του ύπνου», εκδ. Μεταίχμιο.
Κατηγορία εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου
Celia Chauffrey εικονογράφος, Παππά Ροδούλα συγγραφέας, «Μια φορά κι έναν καιρό ένα κλουβί», εκδ. Νεφέλη.
Ζαχαριά Π. εικονογράφος, Μιχαηλίδου Σ. συγγραφέας, «Πολυξένη», εκδ. Παπαδόπουλος.
Κατσίκα Μάρω, εικονογράφος και συγγραφέας, «Το καραβάκι που ήθελε να ταξιδέψει ως την άκρη του κόσμου», εκδ. Καλειδοσκόπιο. 
Μελισσινού Μ. εικονογράφος , Πιπίνη Α. συγγραφέας, «Το δικό τους ταξίδι», εκδ. Καλειδοσκόπιο.
Μιμηλάκη Θ. εικονογράφος, Κουτσιαρής Β. συγγραφέας, «Μη φοβάσαι Κοκκινοσκουφίτσα», εκδ. Κόκκινη κλωστή δεμένη.
Σαμαρτζή Ι. εικονογράφος, Δαρλάση Α. συγγραφέας, «Το παλιόπαιδο», εκδ. Πατάκη.
Τουλιάτου Σ. εικονογράφος, Αγγέλου Α., Σίνη Ε. συγγραφείς, «Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει», εκδ. Παπαδόπουλος.
Κατηγορία εφηβικού-νεανικού βιβλίου
Κατσαμά Ε., «Γορίλλας στο φεγγάρι», εκδ. Πατάκη.
Παπαθεοδώρου Β., «Το ημερολόγιο ενός δειλού», εκδ. Καστανιώτη.
Πιπίνη Α., «Η Αλίκη στην πόλη», εκδ. Πατάκη.
Κατηγορία βιβλίου γνώσεων για παιδιά
Αγγελίδου Μ., «Ιστορίες που τις είπε το φως», εκδ. Μεταίχμιο.
Ανδρεάδη Ε., «Γίνε πράκτορας του πλανήτη», εκδ. Μεταίχμιο.
Βαρουφάκης Γ., «Μιλώντας στην κόρη μου για την οικονομία», εκδ. Πατάκη.
Τσερόλας Π., «Ο Προϊστορικός ζωγράφος ( και ένα τερατάκι)», εκδ. Κέδρος.
Την Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου αποτελούν οι: Αλέξης Κυριτσόπουλος, εικονογράφος, πρόεδρος, Αναστασία Οικονομίδου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επιστημών της Εκπαίδευσης στην Προσχολική Ηλικία του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, αντιπρόεδρος, Τασούλα Τσιλιμένη, επίκουρη καθηγήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, συγγραφέας, μέλος, Γιώργος Θεοχάρης, συγγραφέας, μέλος, Νέαρχος Ντάσκας, εικονογράφος, μέλος, Ιωάννης Βασιλαράκης, κριτικός, μέλος, Κατερίνα Δερματά, κριτικός, μέλος, Αγγελική Γιαννικοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Παιδικής Λογοτεχνίας του Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος και Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος, επίκουρος καθηγητής Δημιουργικής Γραφής και Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, μέλος.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Η κινηματογραφική παιδεία στην εκπαίδευση – Μοντέλα λειτουργίας και προκλήσεις

Η κινηματογραφική παιδεία στην εκπαίδευση – Μοντέλα λειτουργίας και προκλήσεις

Παρουσιάζουμε το άρθρο «Η Κινηματογραφική Παιδεία στην Εκπαίδευση» της  Ειρήνης Ανδριοπούλου, Ερευνήτριας ΜΜΕ ΙΟΜ, Υπεύθυνης Θεμάτων Οπτικοακουστικής Αγωγής medialiteracy@iom.gr
To άρθρο λάβαμε ως σχόλιο σε παλαιότερη σχετική δημοσίευσή μας και έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων (ΙΟΜ), Συχνότητες, Τεύχος 10, Απρίλιος – Αύγουστος 2010, σελ. 15-20
Η κινηματογραφική παιδεία στην εκπαίδευση – Μοντέλα λειτουργίας και προκλήσεις
«Cineliteracy: more than making movies, provides authentic and challenging literacy strategies that enable teachers and community members to build connections with students’ real world experiences through reading and writing moving images».
Στην εποχή του θεάματος και των διευρυμένων κωδίκων επικοινωνίας μέσα από τις νέες ψηφιακές μορφές έκφρασης (κινηματογράφος, βίντεο, πολυμέσα, διαδίκτυο), ο ρόλος του κινηματογράφου επαναπροσδιορίζεται, αποκτώντας μια νέα παιδευτική διάσταση, η οποία, αν και εφόσον χρησιμοποιηθεί σωστά από τους «πολιτιστικούς διαχειριστές» του, μπορεί να προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες κοινωνικής μάθησης και αισθητικής καλλιέργειας στους ανήλικους θεατές. Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι η κινηματογραφική παιδεία, την οποία καλείται να εκτελέσει ο κινηματογράφος ως ένα «άλλος» παροχέας περιεχομένου, μπορεί να συμβάλλει σε μια ρεαλιστικότερη πρόσληψη της πραγματικότητας, σε μια κοινωνική νοημοσύνη, την κοινωνιογνωσία, γεφυρώνοντας τις γνώσεις των ανηλίκων με τις εμπειρίες του εξω-κινηματογραφικού κόσμου.
Σε μια απόπειρα εννοιολογικής προσέγγισης, θα λέγαμε ότι η κινηματογραφική παιδεία (film literacy, cine-literacy) αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις άξονες της οπτικοακουστικής παιδείας και της Παιδείας στα Μέσα γενικότερα (media literacy). Κατά συνέπεια, υπακούει στις ίδιες συνισταμένες που αφορούν στην ικανότητα της πρόσβασης (φυσική και τεχνική), της γνωστικής πρόσληψης και κριτικής ανάλυσης και στην ικανότητα της δημιουργίας περιεχομένου, μετατρέποντας τους θεατές σε ενεργούς και αυτόνομους χρήστες των μέσων.
Πέρα από ένα πρώτο φιλτράρισμα του κινηματογράφου, η κινηματογραφική παιδεία προσφέρει τη δυνατότητα στους θεατές να «διαβαζουν πίσω από τις γραμμές», να αποκωδικοποιούν τα υπο-κείμενα από τα οποία πηγάζει και το πραγματικό νόημα. Με άλλα λόγια, μαθαίνουν «να κατανοούν όχι μόνο τις ρητές παραδοχές αλλά και τις άρρητες ιδεολογικές συμβάσεις που υπολανθάνουν στις κινηματογραφικές ταινίες και να αντιλαμβάνονται τις οικονομικές και κοινωνικές συνιστώσες παραγωγής τους» . Αν και μοιράζεται εικονοκείμενα παρόμοια σε περιεχόμενο και δομή με τα άλλα ΜΜΕ, η κινηματογραφική παιδεία έχει πιο έντονα καλλιτεχνικά κριτήρια και υψηλές αισθητικές νόρμες οι οποίες συμβάλλουν τελικά και στην πολιτισμική ενηλικίωση του ανήλικου θεατή.
Η κινηματογραφική παιδεία λαμβάνει χώρα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, σε ένα δεδομένο κοινωνικό περιβάλλον το οποίο αλληλεπιδρά με το θεατή ως προς τον τρόπο θέασης και πρόσληψης του περιεχομένου μιας κινηματογραφικής ταινίας. Με άλλα λόγια, ένα παιδί προσλαμβάνει διαφορετικά μια ταινία στο σαλόνι του σπιτιού του, μόνο ή μαζί με την οικογένειά του, με άλλο τρόπο στο σχολείο στο πλαίσιο μιας μαζικής εκπαιδευτικής προβολής και διαφορετικά στον κινηματογράφο όταν βρίσκεται με την παρέα του. Σε κάθε περίπτωση όμως, το κομβικό σημείο εκκίνησης είναι ένα: κάθε παιδί – θεατής είναι και ένας μοναδικός αναγνώστης της ταινίας, με μοναδική ικανότητα πρόσληψης, αποκωδικοποίησης και κριτικής ανάλυσης του περιεχομένου, εν ολίγοις, η διαδικασία της κινηματογραφικής ανάγνωσης είναι διαφορετική σε κάθε παιδική ιδιοσυγκρασία. Ισχύει δηλαδή η γενική παραδοχή της Παιδείας για τα Μέσα «Δεν υπάρχει ένας τρόπος για τη σωστή ανάγνωση στα μέσα, υπάρχει μόνο ο δικός μας τρόπος».
Προϋποθέσεις για τη διδασκαλία της Κινηματογραφικής Παιδείας
Η κινηματογραφική παιδεία είναι εφικτό να ξεκινήσει από την προσχολική ηλικία, αφού είναι η ηλικία που εγγράφονται, ασυνείδητα στην αρχή και πιο συνειδητά αργότερα, οι γενικές αρχές που διέπουν τις κινούμενες εικόνες. Όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες της παιδικής ηλικίας, τα παιδιά από πολύ νωρίς γνωρίζουν ήδη τις βασικές ερωτήσεις για την αποκωδικοποίηση ενός φιλμ, αντιλαμβάνονται δηλαδή ερωτήματα που έχουν να κάνουν με το είδος (genre) της ταινίας, τον αφηγηματικό ή μη χαρακτήρα του έργου, την τοποθεσία και το χρόνο στον οποίο λαμβάνει χώρα. Τα παιδικά κινηματογραφικά έργα δε, αποτελούν το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα εξοικείωσης με το μέσο του κινηματογράφου λόγω της επακόλουθης ταύτισης με τους ήρωες και την ιστορία. Η αντίληψη αυτή των κωδίκων επικοινωνίας είναι ασυνείδητη και σε πιο απλοϊκή μορφή στην πρώιμη παιδική ηλικία και πιο συστηματική και συγκροτημένη στις μεγαλύτερες ηλικίες, από 5 ετών και έπειτα .
Ένα πρόσθετο στοιχείο που ευνοεί την καλλιέργεια της κινηματογραφικής παιδείας είναι η εξοικείωση που έχουν ήδη τα παιδιά με το μέσο της τηλεόρασης, το οποίο χρησιμοποιεί οπτικοακουστικούς κώδικες παρόμοιους με εκείνους του κινηματογράφου. Η πρώτη επαφή που γίνεται με τη «μικρή οθόνη» προλειαίνει το έδαφος για την κριτική επεξεργασία και πρόσληψη του μέσου του κινηματογράφου. Και οι δύο πλατφόρμες λοιπόν, έχουν το advantage του οπτικοακουστικού περιεχομένου, κύριο πόλο έλξης για την παιδική ηλικία. Όμως, η κινηματογραφική παιδεία πάει και ένα βήμα πιο πέρα από τη γραμμική ταύτιση με τα οπτικοακουστικά προϊόντα της τηλεόρασης… αφού δύναται να διευρύνει τους γνωστικούς ορίζοντες των παιδιών για το κοινωνικό γίγνεσθαι, μέσα από την επαφή με πιο επιλεκτικά κινηματογραφικά προϊόντα και είδη (πχ. ντοκιμαντέρ, εικόνες από μακρινούς, ανεξερεύνητους πολιτισμούς) με προοπτικές για μια εναλλακτική πολιτιστική εμπειρία.
Εφαρμόζοντας τα «3 Cs» της Cary Bazalgette στην Κινηματογραφική Παιδεία
Ta παιδιά στη σημερινή εποχή δεν είναι επουδενί μιντιακά αναλφάβητα, οι γνώσεις τους ξεπερνούν εκείνες των γονέων και δασκάλων τους και ως άλλοι «αυτόχθονες» γνωρίζουν πώς να χειρίζονται με δεξιοτεχνία τα νέα μέσα συγκριτικά με τους «μετανάστες» ενήλικες. Όπως επισημαίνει η Cary Bazalgette, εκείνο που χρειάζονται ουσιαστικά οι μαθητές είναι να τους δοθούν οι κατάλληλες ευκαιρίες για να εκφραστούν δημιουργικά μέσα από τα ΜΜΕ. Η νέα αυτή οπτική αφορά και τη μελέτη της κινηματογραφικής παιδείας και συνοψίζεται στην θεωρία για τα «3Cs» της Παιδείας στα Μέσα. Η οπτική αυτή στηρίζεται σε τρεις δομικούς άξονες:
  • Την κριτική προσέγγιση ( Critical)
  • Την πολιτιστική προσέγγιση (Cultural)
  • Τη δημιουργική προσέγγιση (Creative)
α) Κριτική προσέγγιση
Η κριτική προσέγγιση αποτελεί εκ των ουκ άνευ στοιχείων της Παιδείας στα Μέσα, αφού συμβάλλει στην καλλιέργεια των κριτικών δεξιοτήτων και την αξιολόγηση (αποδοχή ή απόρριψη) των προϊόντων των ΜΜΕ. Στο πλαίσιο της κινηματογραφικής παιδείας, πέρα από την αυτονόητη κριτική επεξεργασία του σημαινόμενου και του υπολανθάνοντος νοήματος, είναι δυνατή η κριτική προσέγγιση και ως σύγκριση ενός λογοτεχνικού έργου με την αντίστοιχη μεταφορά του στον κινηματογράφο, με αντιπαράθεση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών για το καθένα, διαφορές και ομοιότητες στην απόδοση της πλοκής, των ηρώων, της τοποθεσίας και του χρόνου . Εναλλακτικά, μπορεί να γίνει συγκριτική ανάλυση του ιδίου έργου ή του θέματος όπως προσεγγίζεται από διαφορετικούς δημιουργούς. Οι δυνατότητες είναι απεριόριστες και υπόκεινται στην καλλιτεχνική ευαισθησία και παιδεία του εκάστοτε εκπαιδευτικού.
Β) Πολιτιστική προσέγγιση
Η βασική παραδοχή της προσέγγισης αυτής έγκειται στην εξοικείωση και αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς μέσα από τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Η προσέγγιση αυτή στοχεύει όχι μόνο στην εκμάθηση της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά και στη γνωριμία και εξοικείωση με την πολιτιστική πραγματικότητα του 20ου και 21ου αιώνα. Οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν διαφορετικές πρακτικές αναπαράστασης του συναισθήματος, της γλώσσας του σώματος, πέρα από τις οικείες εικόνες του δυτικού κόσμου. Καλούνται προς μια εναλλακτική θέαση της πραγματικότητας, μέσα από μια νέα ματιά, ένα νέο «ανδαλουσιανό μάτι» , το οποίο προκύπτει όταν το παλαιό μάτι απελευθερωθεί από τον συμβατικό τρόπο θέασης.
Γ) Δημιουργική προσέγγιση
Η δημιουργία και παραγωγή οπτικοακουστικού περιεχομένου προβάλλεται ως η συνηθέστερη και η πιο ψυχαγωγική πτυχή της εφαρμογής της κινηματογραφικής παιδείας στην εκπαίδευση. Είναι η φάση που δεν αναλύεται πλέον ο κινηματογράφος αλλά δημιουργείται ένα νέο κινηματογραφικό προϊόν από παιδιά-δημιουργούς, λαμβάνοντας ενεργό μέρος στην πλοκή και διάθεση του έργου. Περικλείει όλα τα στάδια παραγωγής ενός φιλμ ενώ δύναται να επεκταθεί και στις διαδικασίες προώθησης και προβολής μετά την ολοκλήρωση της ταινίας. Η εκπαίδευση των μαθητών στην κινηματογραφική «γραφή», αφού έχει προηγηθεί η κριτική ανάγνωση, είναι σημαντική και για ένα πρόσθετο λόγο: όταν τα παιδιά μπαίνουν στο ρόλο του δημιουργού και φτιάχνουν παιδικές ταινίες, μπορούν να αναδείξουν νέους δρόμους ανάλυσης του έργου, νέες μορφές έκφρασης και επικοινωνίας οι οποίες πιθανόν να διαφεύγουν των ενηλίκων.
Η Κινηματογραφική Παιδεία στο σχολείο – από την θεωρία στην… τάξη
Ο διάλογος που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια σχετικά με την εφαρμογή της κινηματογραφικής παιδείας στο σχολείο εστιάζει κυρίως στην τεχνική του διάσταση και δη, στις πρακτικές εκμάθησης των εργαλείων και επαγγελμάτων του κινηματογράφου. Στο περιβάλλον της σύγχρονης εκπαίδευσης στην Ελλάδα δεν υπάρχει συστηματική διδασκαλία των αρχών του κινηματογράφου στο σχολείο, πέραν μεμονωμένων και αποσπασματικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων με τοπικιστικό χαρακτήρα και σύντομη διάρκεια .
Οι προβληματικές που αφορούν στην ενσωμάτωση της κινηματογραφικής παιδείας στην τυπική εκπαίδευση δανείζονται στοιχεία από τον ευρύτερο διάλογο για την ενσωμάτωση της Παιδείας στα Μέσα στο σχολείο, όπως:
▶ καταλληλότητα της βαθμίδας εκπαίδευσης: ένταξη από την πρωτοβάθμια ή την δευτεροβάθμια εκπαίδευση;
▶ αναζήτηση του συμβατού με τα ελληνικά δεδομένα, μοντέλου εφαρμογής: Διαθεματική ένταξη σε όλο το εύρος του σχολικού προγράμματος ή πλήρης ενσωμάτωση ως αυτόνομη διδακτική ενότητα στο πλαίσιο της διδασκαλίας του κινηματογράφου; Και πως μπορεί να εφαρμοστεί με επιτυχία το διδακτικό μοντέλο της σπειροειδούς διδασκαλίας του Bruner;
Στη συνέχεια, η προβληματική εκτείνεται και σε πιο ειδικά ζητήματα, που είναι επίσης μετέωρα και αφορούν:
▶ το κινηματογραφικό είδος (genre)
Ποιό κινηματογραφικό είδος είναι καταλληλότερο για την κινηματογραφική παιδεία στο σχολείο; Πρέπει να περιλαμβάνει μόνο παιδικά έργα και έργα κινουμένων σχεδίων (animation) ή να εκτείνεται σε μια πιο ευρεία γκάμα με δείγματα από τον παγκόσμιο κινηματογράφο; Ένα άλλο ερώτημα αφορά στην επιλογή ανάμεσα σε ταινίες μυθοπλασίας ή και λιγότερο δημοφιλή είδη, όπως ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ.
Η επαφή των παιδιών με τον παιδικό κινηματογράφο και τα κινούμενα σχέδια ασφαλώς και απολαμβάνει μεγαλύτερη απήχηση από τα παιδιά. Εντούτοις, η εμπειρία σε αντίστοιχα προγράμματα του εξωτερικού έχει δείξει ότι όταν η κινηματογραφική παιδεία γίνεται με τη σωστή καθοδήγηση από τους εκπαιδευτικούς, με κριτική ανάλυση και δημιουργική επεξεργασία του περιεχομένου, τα παιδιά απορροφούνται και συμμετέχουν ενθουσιωδώς στη διαδικασία, ανεξαρτήτως του κινηματογραφικού είδους. Επιπλέον, οι ταινίες μικρού μήκους είναι ένα δείγμα κινηματογραφικής γραφής που μπορεί κάλλιστα να εφαρμοσθεί στο σχολείο και για ένα πρόσθετο λόγο: την πρακτική ευκολία που προσφέρουν λόγω της μικρής διάρκειας σε σχέση με μια ταινία μεγάλου μήκους, η οποία είναι πρακτικά αδύνατο να προβληθεί και να συζητηθεί στο πλαίσιο μιας διδακτικής ώρας στο σχολείο.
Οι ταινίες μικρού μήκους χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στην εκπαίδευση στη Μ. Βρετανία, στο πλαίσιο του National Literacy Strategy και της εκστρατείας «Reframing Literacy» της οποία ηγήθηκε το British Film Institute (BFI) το 1999. Για την εν λόγω εκστρατεία συστάθηκε μια ομάδα ειδικών, οι Lead Practioners, οι οποίοι ανέλαβαν τη δημιουργία σχολικών εγχειριδίων, πηγών και πρακτικών εκμάθησης και εφαρμογής στα σχολεία . Σε συνέχεια της εκστρατείας, το 2007 η κυβέρνηση εξέδωσε αναθεωρημένη οδηγία προς τα σχολεία για τον εμπλουτισμό της διδακτέας ύλης με υλικό για την οπτικοακουστική εκπαίδευση των μαθητών (Τύπος και οθόνη) με δείγματα ταινιών μικρού μήκους από το BFI . Σύμφωνα με τα καταγεγραμμένα αποτελέσματα στη Μ. Βρετανία, τα έργα μικρού μήκους είναι καταλληλότερα σε σχέση με ένα 90λεπτο φιλμ το οποίο είναι δύσκολο να προβληθεί και να αναλυθεί στην τάξη. Επιπλέον, τα έργα μικρού μήκους λειτουργούν όπως τα ποιήματα έναντι των λογοτεχνικών κειμένων: περιέχουν έντονο, γλαφυρό λόγο και πολυσημία, είναι πυκνογραμμένα και πολυεπίπεδα και ως εκ τούτου ανοιχτά σε ποικίλες ερμηνείες. Τέλος, οι ταινίες μικρού μήκους δεν υπόκεινται σε εμπορικές πρακτικές στο βαθμό των ταινιών μεγάλου μήκους αλλά αποτελούν, κατά το μάλλον ή ήττον, πειραματικά προϊόντα, και ως εκ τούτου δεν υπάρχει το άγχος της έκθεσης σε προωθητικές τακτικές, όπως η τοποθέτηση προϊόντος (product placement), και τα παιδιά είναι πιο ελεύθερα να απολαύσουν μια φιλμική εμπειρία με έμφαση στην εικόνα, το λόγο και την κίνηση.
▶ τη θεματολογία, με κυριότερο το δίλημμα ανάμεσα στον εμπορικό και εναλλακτικό κινηματογράφο (σινεφίλ)
Είναι ζητούμενο η επαφή των μαθητών και με άλλα είδη, πλην του εμπορικού μοντέλου, χολιγουντιανού τύπου; Η πλειοψηφία των ερευνητών πιστεύει ότι είναι προτιμότερη η επαφή των μαθητών και με άλλα είδη από τον παγκόσμιο κινηματογράφο, τα οποία υπό άλλες συνθήκες δε θα τα γνώριζαν ούτε θα τα επέλεγαν για προσωπική προβολή. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Γαλλίας με το νέο πρόγραμμα κινηματογραφικής παιδείας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με τίτλο Cinélycée, με στόχο την αξιοποίηση της παγκόσμιας κινηματογραφικής κληρονομιάς στην εκπαιδευτική διαδικασία. Στο Cinélycée προβάλλονται έργα αντιπροσωπευτικά των σημαντικότερων τάσεων και αισθητικών ρευμάτων στον κινηματογράφο, με ταινίες από το Νέο Κύμα του γαλλικού κινηματογράφου (Τρυφό, Ρομέρ, Γκοντάρ κ.α.) μέχρι κλασικά αριστουργήματα από τον παγκόσμιο κινηματογράφο (Πολίτης Κάιν, Θωρηκτό Ποτέμκιν) .
▶ τα πνευματικά δικαιώματα για την προβολή και χρήση των ταινιών για εκπαιδευτικούς σκοπούς και τον φορέα που θα είναι αρμόδιος για τη διάθεση του υλικού αυτού
Η προβληματική με τα δικαιώματα προβολής και εκμετάλλευσης των ταινιών για παιδαγωγική χρήση εντάσσεται στον ευρύτερο διάλογο για την προστασία των οπτικοακουστικών έργων στην ψηφιακή εποχή . Η λύση βρίσκεται στη σύσταση ενός εντεταλμένου φορέα για την παροχή κατάλληλου υλικού από μια ευρεία κινηματογραφική γκάμα. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στο πρόγραμμα Cinélycée στη Γαλλία, αρμόδιος φορέας για τη διάθεση του οπτικοακουστικού και ψηφιακού υλικού είναι το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών της Γαλλίας, ΙΝΑ (προσφορά περίπου 200 έργων στην ταινιοθήκη κάθε σχολείου), ενώ στη Μ. Βρετανία τον ίδιο ρόλο έχει αναλάβει το BFI. Στα ίδια πρότυπα είναι δυνατή και η εκπόνηση έρευνας στην Ελλάδα για την ανάθεση σε φορείς των αρμοδίων Υπουργείων (Παιδείας, Πολιτισμού) και σε φορείς διαχείρισης ψηφιακού υλικού (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, Ταινιοθήκη της Ελλάδος κ.α.).
▶ το συνοδευτικό υλικό, που λειτουργεί συμπληρωματικά για την προώθηση του κινηματογραφικού έργου, ως metadata νέου τύπου (πχ. αφίσες, preview βίντεο, making of, συνεντεύξεις, κ.ο.κ.).
Στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι σημαντική η χρήση και πρόσβαση σε προϊόντα και εποπτικά εργαλεία για την μεγαλύτερη εξοικείωση και την ευχερέστερη αφομοίωση του συνόλου της ανάλυσης μιας κινηματογραφικής ταινίας.
Σε αναζήτηση ενός θεσμικού πλαισίου…
Η διάθεση κινηματογραφικού υλικού σε συνδυασμό με την κατάρτιση των εκπαιδευτικών συνιστούν προαπαιτούμενα για την εφαρμογή της κινηματογραφικής παιδείας στην εκπαίδευση. Η προώθηση της κινηματογραφικής παιδείας πρέπει να γίνει υπό το πρίσμα ενός θεσμικού πλαισίου, το οποίο θα προωθεί την πρόσβαση και προσφορά των κινηματογραφικών ταινιών στο σχολείο. Εκτός από τον τρόπο διάθεσης, το υπό αναζήτηση θεσμικό πλαίσιο πρέπει να περιλαμβάνει και διατάξεις που να ορίζουν μια ταινία κατάλληλη για προβολή για παιδαγωγικούς σκοπούς, ενώ πρέπει να καταρτιστούν συλλογικά κριτήρια για την αξιολόγηση και σήμανση των ταινιών από ομάδα εμπειρογνωμόνων (εκπαιδευτικοί, ερευνητές, κινηματογραφιστές). Πρόκειται λοιπόν για ένα πλαίσιο που θα εξετάζει το ζήτημα επί της ουσίας, και όχι ως lex imperfectα, δηλαδή ως ατελής κανόνας υπό την μορφή ευχολογίου. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται και η απόφαση της OFCOM, της βρετανικής ρυθμιστικής αρχής για θέματα επικοινωνιών, περί της διάθεσης σχολικού προγράμματος από το κανάλι Channel 4 στη Μ. Βρετανία. Σύμφωνα με το Νόμο για την Ψηφιακή Οικονομία (14.04.2010), το Channel 4 θα μπορεί να προσφέρει το σχολικό τηλεοπτικό πρόγραμμα και από άλλες πλατφόρμες, μη-γραμμικές όπως το διαδίκτυο, λόγω της μεγαλύτερης ανατροφοδότησης που προσφέρει . Τέλος, είναι σημαντική και η εκπόνηση έρευνας πεδίου για την αξιολόγηση των δράσεων και την καταγραφή της εμπειρίας από τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.
Έχει καταστεί σαφές ότι η κινηματογραφική παιδεία είναι σαφώς πιο σύνθετη από ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης και εξοικείωσης με την κινούμενη εικόνα του κινηματογράφου: πέρα από μια δυνητική επαγγελματική κατεύθυνση, είναι ένας δίαυλος χαρούμενης γνώσης (Νίτσε) που λειτουργεί ως κανάλι διάδοσης πολιτιστικών, ιδεολογικών, ιστορικών, κοινωνικών ιδεών και ρευμάτων, η πρόσληψη των οποίων μπορεί να προσφέρει αισθητική και κοινωνική αυτάρκεια στο μαθητή, προκειμένου να είναι σε θέση να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του. Αυτή η παραδοχή πρέπει να είναι και η κυρίαρχη κατά την εφαρμογή πρακτικών κινηματογραφικής παιδείας για μια εκ των βάθρων ενσωμάτωση στη θεσμοθετημένη εκπαίδευση με διάρκεια και ουσία.
Δραστηριότητες κινηματογραφικής παιδείας στην τάξη
◓ Κάντε αναπαράσταση και παίξτε παιχνίδια ρόλων με τους ήρωες της ταινίας.
◓ Εντοπίστε τα εκφραστικά μέσα της ταινίας και συζητήστε για την επιρροή τους στην πλοκή, σενάριο, ύφος του έργου.
◓ Μοιράστε αυτοσχέδια ερωτηματολόγια στους μαθητές σχετικά με την πρόσληψη και κατανόηση της ταινίας (είδος, περιεχόμενο, σενάριο, μουσική επένδυση).
◓ Παίξτε παιχνίδια μνήμης, παιχνίδια γνώσεων με βάσει τη μουσική επένδυση και παντομίμα (πχ. αναζήτηση τίτλων ταινιών).
◓ Δημιουργήστε ταινίες μαζί με τους μαθητές με χρήση της φωτογραφικής μηχανής (αλληλουχία στατικών εικόνων), της βιντεοκάμερας και άλλων υλικών (πχ. πλαστελίνη, αντικείμενα καθημερινής χρήσης).
Βιβλιογραφία – Πηγές
• Bruner, J.S. (1960). The Process of Education. Harvard College
• Κούρτη Ε. Σιδηροπούλου Χ. Τσίγκρα Μ. (2009). Ερευνώντας τον Κόσμο του Παιδιού, Αφιέρωμα” Παιδική Ηλικία και Κινημ

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Η Παιδεία αλλάζει πρόσωπο με ορίζοντα τριετίας

Η Παιδεία αλλάζει πρόσωπο με ορίζοντα τριετίας

gavroglou.jpg

Κώστας ΓαβρόγλουEUROKINISSI / ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ
Τα εργασιακά, τα δημοσιονομικά και ζητήματα παιδείας (Τριετές Σχέδιο για τις μεταρρυθμίσεις) μπήκαν στο τραπέζι των συζητήσεων χθες στις συναντήσεις της ελληνικής πλευράς με τους επικεφαλής των θεσμών.
Το Τριετές Σχέδιο για τις μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία (με την υπογραφή πλέον του υπουργού Κώστα Γαβρόγλου), με ορίζοντα υλοποίησης την ερχόμενη σχολική χρονιά (2017-2018), περιλαμβάνει έξι άξονες που αρχίζουν από το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό και φτάνουν έως το Πανεπιστήμιο και την Eρευνα (πίνακας).

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο Τριετές Σχέδιο για το θέμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων όπου σημειώνεται«Η κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων στην τωρινή τους μορφή πρέπει να παρουσιαστεί με μία πλήρη ανάλυση και τον δημιουργικό συνδυασμό όλων των πορισμάτων εθνικών διαλόγων για την Παιδεία και την εκτίμηση της ευρωπαϊκής εμπειρίας, ενώ η αποστολή εξαντλητικών συζητήσεων και συναίνεσης σε εκπαιδευτικό και πολιτικό επίπεδο έχει δοθεί στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής».
Στο κείμενο που στάλθηκε στους θεσμούς αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Μία από τις πολλές παρενέργειές του (του συστήματος των Πανελλαδικών Εξετάσεων) είναι ότι έχει υποβαθμίσει τις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου λόγω της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές εξετάσεις και τα παράλληλα μαθήματα εκτός σχολείου. Η πρόταση σχετικά με τις πανελλαδικές πρέπει να είναι υπέρ της αναβάθμισης των τελευταίων τάξεων του Λυκείου».
Παράλληλα περιλαμβάνει και 13 παρεμβάσεις:
1. Θεσμοθέτηση φορέα παρακολούθησης της υλοποίησης των προβλεπόμενων μεταρρυθμίσεων.
2. Θεσμοθέτηση ενιαίου φορέα αξιολόγησης για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης - αυτοαξιολόγησης.
3. Εθνικό σύστημα διαρκούς επιμόρφωσης εκπαιδευτικών.
4. Νέο σύστημα επιλογής και αξιολόγησης στελεχών εκπαίδευσης. Σύσταση Κεντρικής Δομής Υποστήριξης Εκπαιδευτικής Κοινότητας (ψήφιση το πρώτο εξάμηνο του 2017).
5. Σειρά επιμορφώσεων εκπαιδευτικών [εξ αποστάσεως ή μικτές (πρότυπο Μείζονος Επιμόρφωσης)] (ολοκλήρωση τέλη του 2019).
6. Ανασχεδιασμός του τρόπου προγραμματισμού και υλοποίησης των υπηρεσιακών μεταβολών.
7. Ενοποίηση συγγενών κλάδων εκπαιδευτικών. Εξορθολογισμός της διαχείρισης εκπαιδευτικού προσωπικού.
8. Αναδιαμόρφωση της ύλης σε σχέση με τα Προγράμματα Σπουδών. Ανανέωση-ριζική αναμόρφωση των σχολικών εγχειριδίων (σταδιακά μέσα στο 2017).
9. Ενταξιακή πολιτική για ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες των προσφύγων και των μεταναστών.
10. Αναβάθμιση της Ειδικής Αγωγής με θεσμοθέτηση κανονισμού λειτουργίας των ΣΜΕΑΕ, Τμημάτων Ενταξης, ΕΔΕΑΥ, ΚΕΔΔΥ-ανάπτυξη συνεργατικών πρακτικών.
11. Εφαρμογή του ενιαίου Προγράμματος Σπουδών Πληροφορικής από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού μέχρι και την τελευταία τάξη του Λυκείου με δημιουργία υψηλής ποιότητας δικτυακής δομής στα σχολεία.
12. Επέκταση του θεσμού των βιβλιοθηκών και στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και σύνδεση με την τοπική κοινωνία.
13. Νέο πλαίσιο αρμοδιοτήτων Συλλόγου Εκπαιδευτικών, νέο πλαίσιο λειτουργίας μαθητικών κοινοτήτων.

Οι μόνιμοι διορισμοί ως μια... ανάμνηση

Σχολική αίθουσα
Είναι γνωστό ότι από τις αρχές του 2015 υπήρχε από τη μεριά των ηγεσιών του υπουργείου Παιδείας εξαγγελία για μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών.
Τόσο ο πρώην υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς όσο και ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Τάσος Κουράκης εξήγγειλαν 20-25.000 μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών σε βάθος τριετίας αρχής γενομένης από το 2015/16.
Κατόπιν, μετά την αλλαγή της ηγεσίας στο υπουργείο Παιδείας, από την αρχή του 2016 ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης υποσχέθηκε 20.000 μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών, που μάλιστα, σύμφωνα με τις αρχικές εξαγγελίες, το μεγαλύτερο μέρος τους θα γινόταν μέσα στο 2016 και η τελευταία δόση θα ήταν το 2018.
Τον Ιούνιο του 2016 ο υπουργός Παιδείας δηλώνει ότι οι μόνιμοι διορισμοί δεν προφταίνουν να γίνουν μέσα στο 2016 «γιατί καθυστέρησε η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας από τους θεσμούς».
Στην ίδια αυτή δήλωσή του υπόσχεται ότι «από το 2017 θα υπάρξουν προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών».
Σήμερα, η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τηρεί σιγήν ιχθύος για την προοπτική μόνιμων διορισμών.
Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνάντηση της Παρασκευής 21 Οκτωβρίου, οι θεσμοί επικαλέστηκαν τη δυσμενή δημοσιονομική κατάσταση που «απαγορεύει» τους διορισμούς στο Δημόσιο και ξεκαθάρισαν ότι για να πραγματοποιηθούν διορισμοί στα σχολεία πρέπει να προηγηθεί αυστηρή και εξαντλητική αξιολόγηση του υπάρχοντος διδακτικού δυναμικού, να απομακρυνθούν οι «ακατάλληλοι» από τις τάξεις και όσα κενά προκύψουν να καλυφθούν με αντίστοιχο αριθμό προσλήψεων.