ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατί 25 ώρες το υποχρεωτικό διδακτικό ωράριο στα ολιγοθέσια σχολεία???Είναι ενιαίος τύπος σχολείου αυτός???


Γιατί οι συνάδελφοι των ολιγοθεσίων δημοτικών σχολείων έχουν υποχρεωτικό διδακτικό ωράριο 25 ωρών (πέρα απο την μετακίνηση και
τις δύσκολες συνθήκες) ???
Το θέτω σαν ερώτημα στο σύλλογο εκπαιδευτικών Π.Ε
Καστοριάς όσο και στην ΔΟΕ, ώστε να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες.
Αυτός είναι ο ενιαίος τύπος σχολείου???
Πρόκειται για κατάφωρη καταπάτηση των εργασιακών
δικαιωμάτων των συγκεκριμένων συναδέλφων.
Όσο για τους προισταμένους των σχολείων αυτών , αυτοί
πρέπει να έχουν πατίνια στα πόδια,για να ανταποκριθούν έχοντας περισσότερες διδακτικές ώρες, στην συνεχώς αυξανόμενη γραφειοκρατια.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις- ους νηπιαγωγούς.
Πρέπει επιτέλους να το ακούσουν στουπουργείο!!!.
Απαιτούμε η ΔΟΕ να επιληφθεί του θέματος άμεσα
!!!!  





Κώστας Χατζηφωτιάδης

Μέλος του συλλόγου εκπ/κων ΠΕ Καστοριάς


Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης Γράμμου: Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν

Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης Γράμμου: Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν

Χτισμένη ανάμεσα στις κορυφές του Γράμμου, μια κοιτίδα πολιτισμού αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο.
Ανηφορίζοντας στο χωματόδρομο μέχρι να φτάσουμε τα 1450 μέτρα υψόμετρο, θαύμαζα την υπεροχή της φύσης, ενώ φανταζόμουν γύρω μου αδέλφια να σκοτώνονται και σκληρές μάχες να μαίνονται σε αυτό το άγρια όμορφο τοπίο. Σε λίγο θα συναντούσα έναν άνθρωπο που θα μου μιλούσε για αυτά τα αιματοβαμμένα χώματα, αγκαλιάζοντας την ιστορική πραγματικότητα με σεβασμό και αφοπλιστική αντικειμενικότητα.
Το Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης και ο κύριος Ραϋμόνδος Αλβανός ήταν στη διάθεση μου για να με βοηθήσουν να γνωρίσω την ιστορία του Γράμμου, της Καστοριάς, της Ελλάδας, αλλά περισσότερο του ίδιου μου του εαυτού. Αφού παρακολούθησα την καθιερωμένη ξενάγηση της Κυριακής, ακολούθησα τον κύριο Αλβανό στη βιβλιοθήκη του Πάρκου και συζήτησα μαζί του για αυτό το ξεχωριστό κέντρο πολιτισμού, την ιστορία της νεότερης Ελλάδας και τα βαθιά διδάγματά της.
Λέγομαι Ραϋμόνδος Αλβανός -έχω αυτό το περίεργο όνομα, μου συστήθηκε με ένα αμήχανο γέλιο- γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, αλλά τα τελευταία 21 χρόνια ζω στην Καστοριά. Είμαι ερωτευμένος με την Καστοριά και χαίρομαι που ζω σε αυτόν τον υπέροχο τόπο. Έχω κάνει διδακτορικό στη σύγχρονη Ιστορία και το θέμα μου αφορά την περίοδο του Μεσοπολέμου και της δεκαετίας του 40. Για αυτές τις περιόδους μιλάω εδώ στο Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK!    👉      

Θα θέλατε να μας δώσετε κάποιες γενικές πληροφορίες για το Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης;
Το Πάρκο ανήκει στο Ίδρυμα της Βουλής και ξεκίνησε τη λειτουργία του πριν 5 χρόνια, το 2012. Οι κυρίες του Συνεταιρισμού Γυναικών Νεστορίου έχουν αναλάβει το κομμάτι της εστίασης (εστιατόριο και ξενώνας)  και εγώ το εκπαιδευτικό κομμάτι, τις ξεναγήσεις και τις εκδηλώσεις που γίνονται εδώ. Οι ξεναγήσεις γίνονται, κατά κανόνα κάθε Κυριακή, στις 12.00. Ξεναγήσεις γίνονται και τις αργίες ενώ κατόπιν συνεννόησης, μπορεί να οργανωθεί ξενάγηση και κάποια άλλη μέρα και ώρα, για μεγάλα γκρουπ, σχολεία ή συλλόγους. Μπορεί κάποιος στη σελίδα του Πάρκου στο Internet  και στο Facebook, να βρει τα προγράμματα ξεναγήσεων, οδηγίες πρόσβασης, φωτογραφίες κλπ.
Οι επισκέπτες έχουν ξεπεράσει τις 20.000. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που επισκέπτονται έναν τόπο όχι μόνο για να δούνε ένα ωραίο μέρος, να φάνε και να πιούνε -κάλο είναι και το φαγητό βέβαια- αλλά πάνε κάπου για να μάθουν κάτι, για να σκεφτούνε. Έτσι πολλοί έρχονται εδώ και για τη μαγευτική φύση, καθώς το τοπίο είναι καταπληκτικό, αλλά και για την Ιστορία.
Υπάρχει, δηλαδή, αυξανόμενη κίνηση και ενδιαφέρον…
Ναι, βέβαια υπάρχει μεγάλη κίνηση, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει καθόλου διαφήμιση.
Ας περάσουμε στην ουσία του πράγματος. Τι περιλαμβάνει η ξενάγηση που παρακολουθούν εδώ οι επισκέπτες;
Λοιπόν, ξεκινάμε με ένα μικρό ντοκιμαντέρ, που έχει γίνει από το Ίδρυμα της Βουλής για να προβάλλεται στους επισκέπτες του Πάρκου, το οποίο έχει εικόνες από την εποχή. Νομίζω είναι σημαντικό ο επισκέπτης να έχει μια αίσθηση του πώς ήταν τότε· και αυτό είναι το πλεονέκτημα της εικόνας και του βίντεο. Αφού τελειώσει αυτό το βιντεάκι των 15 λεπτών μετά ξεκινάω εγώ με την Ιστορία. Το μεγαλύτερο μέρος της ξενάγησης γίνεται στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πάρκου, όπου με τη βοήθεια του προτζέκτορα οι επισκέπτες βλέπουν επιλεγμένες φωτογραφίες από την έκθεση Ιστορικής Φωτογραφίας που υπάρχει στο άλλο κτήριο. Αναφέρομαι στο ιστορικό πλαίσιο των φωτογραφιών με εστίαση στα βασικά ιστορικά γεγονότα (Μακεδονικός Αγώνας, Βαλκανικοί πόλεμοι, Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, Προσφυγικό ζήτημα, Μεσοπόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος) έτσι ώστε όταν μετά πάμε κάτω στην έκθεση με τις φωτογραφίες οι επισκέπτες να είναι προετοιμασμένοι. Πριν πάμε στην έκθεση δείχνω στους επισκέπτες τα γύρω βουνά και αναφέρομαι στις μάχες που έγιναν και στο πώς ο Γράμμος συνδέεται με τα γεγονότα του Εμφυλίου. Αν υπάρχει διάθεση πηγαίνουμε και μια μικρή βόλτα στο δάσος και σε ένα μνημείο που είναι κοντά στο Πάρκο.
Τι είναι αυτό που θέλετε να κρατήσει ο επισκέπτης φεύγοντας από εδώ;
Αυτό που θεωρώ πολύ σημαντικό, είναι αυτός ο αναστοχασμός πάνω στο παρελθόν, το πώς το παρελθόν διαμορφώνει το παρόν. Με άλλα λόγια με ενδιαφέρει να καταλάβουν οι επισκέπτες ότι η μελέτη της ιστορίας είναι αναγκαία για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα του σήμερα, η ιστορία είναι μια άσκηση αυτογνωσίας. Αυτό είναι το ένα. Το άλλο αφορά ειδικά τον Εμφύλιο και το πώς ο αυτός επηρέασε την ελληνική κοινωνία, αλλά και τον κάθε ένα Έλληνα.
Αυτό που μου λένε πολλοί επισκέπτες και με κάνει να χαίρομαι, είναι ότι επιτέλους έβαλα τα γεγονότα σε μια σειρά. Στη ξενάγηση ξεκινάω από το Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς, τον Α’ Παγκόσμιο, φτάνοντας στα Δεκεμβριανά και τον Εμφύλιο. Επίσης, δίνω πολύ μεγάλη έμφαση στο Μεσοπόλεμο καθώς πιστεύω ότι πρόκειται για τη σημαντικότερη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Πολλοί μου λένε ότι ήρθαν να μάθουν για τον Εμφύλιο, αλλά λένε ότι ήταν ευχάριστη έκπληξη που τελικά έμαθαν και για αυτήν την τόσο σημαντική αλλά και τόσο παραμελημένη περίοδο.

Πηγή Φωτογραφίας  Άποψη του εσωτερικού του Πάρκου Εθνικής Συμφιλίωσης
Θεωρείτε ότι οι πληγές του Εμφυλίου μπορούν να επουλωθούν, μέσω της αναβίωσης της μνήμης ή μια τόσο σκληρή και αιματοβαμμένη σελίδα της ιστορίας είναι καλύτερα να λησμονηθεί, έστω προσωρινά;
Ναι αυτό μου έχουν πει ορισμένοι επισκέπτες. «Μήπως να τα ξεχάσουμε καλύτερα»; Ο εμφύλιος είναι ένα συλλογικό τραύμα για την ελληνική κοινωνία. Όμως οι ψυχολόγοι λένε ότι το τραύμα δεν το θεραπεύεις αν το κουκουλώνεις. Ίσα ίσα όσο το κουκουλώνεις τόσο χειρότερα γίνεται. Το τραύμα το θεραπεύεις αν το αντιμετωπίσεις κριτικά, με το μυαλό σου, προσπαθώντας να το κατανοήσεις με λογική και κριτική επεξεργασία. Εκεί ελπίζω ότι μπορεί να βοηθήσει το Πάρκο και η δουλειά που γίνεται εδώ. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να σκεφτόμαστε τον Εμφύλιο με τέτοιους όρους και να τον προσεγγίσουμε με διάθεση όχι να δικάσουμε και να καταδικάσουμε αλλά να κατανοήσουμε, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί ξαφνικά οι άνθρωποι άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους με τέτοιο μίσος.
Ο σκοπός του Πάρκου Εθνικής Συμφιλίωσης δεν είναι να πάρει θέση. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να μιλάς για τον Εμφύλιο. Ούτε οι πανεπιστημιακοί ιστορικοί δεν έχουν συμφωνήσει σε μια ενιαία αφήγηση για αυτήν την ιστορία και πολλές φορές όταν μιλάω για τον Εμφύλιο αισθάνομαι ότι περπατάω σε ένα τεντωμένο σχοινί, κυριολεκτικά ισορροπώ μεταξύ δύο τελείως διαφορετικών ερμηνειών για τα ίδια ιστορικά γεγονότα.
Σχεδόν κάθε επισκέπτης έχει μια ιστορία από την οικογένειά του και κάποιο θύμα, είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά. Όταν κάποιος μεγαλώνει σε μια οικογένεια που ακούει ότι οι «κακοί» είναι από την άλλη πλευρά είναι λογικό να αναπτύσσει μια συγκεκριμένη οπτική για τον Εμφύλιο. Άλλη εικόνα έχει ένας άνθρωπος που μεγάλωσε σε μια οικογένεια με τραύματα από τη μια μεριά και άλλη κάποιος που έχει θύματα από την άλλη μεριά. Το αίμα φτιάχνει ταυτότητες. Ορίζει το “εμείς” εναντίον  των “άλλων”, που είναι πάντα οι κακοί, φυσικά. Ο εμφύλιος έφτιαξε βαθιά ριζωμένες πολιτικές ταυτότητες. Πολλοί Έλληνες ψηφίζουν σχεδόν πάντα το ίδιο κόμμα όχι με γνώμονα το μέλλον, ποιο είναι το καλύτερο κόμμα για να μας κυβερνήσει, αλλά με γνώμονα το παρελθόν και τις εμπειρίες του Εμφυλίου.
Ο Εμφύλιος βρίσκεται στο πολύ κοντινό παρελθόν μας. Έχουν υπάρξει στο ακροατήριό σας άνθρωποι της μιας ή της άλλης πλευράς; Τι συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις;
Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθω πολύ αμήχανα. Αυτά που εγώ λέω σαν ιστορία, αυτοί οι άνθρωποι τα ζήσανε. Είναι συγκλονιστικό. Τι να πεις σε αυτούς τους ανθρώπους; Πάντα προσπαθώ να τους δίνω το λόγο, να μας πουν κι αυτοί τη δική τους ιστορία, γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές. Βέβαια, αυτοί το βλέπουν από τη δική τους σκοπιά. Υπάρχουν πολλοί που είναι διαλλακτικοί και άλλοι που το βλέπουν διαφορετικά. Θυμάμαι κάποιος 90χρονος με είχε “μαλώσει” γιατί θεωρούσε ότι έπρεπε τους αντάρτες να τους αποκαλώ “συμμορίτες”. Και το καταλαβαίνω αυτό. Αυτός ο άνθρωπος στα καλύτερα χρόνια της ζωής του πολεμούσε εδώ σε αυτά τα βουνά. Θεωρούσε ότι οι «συμμορίτες» του κατέστρεψαν τη ζωή. Σέβομαι απόλυτα τις εμπειρίες του καθένα και τις διαφορετικές γνώμες που ακούγονται. Υπάρχουν φορές που κάποιοι διαφωνούν μαζί μου. Άλλοι με έχουν πει πάρα πολύ αριστερό, άλλοι πάρα πολύ δεξιό.
Όμως νομίζω αυτό είναι και το μάθημα που μας δίνει ο Εμφύλιος. Να μάθουμε να σεβόμαστε την άποψη του άλλου και να αγαπάμε τη διαφωνία. Δεν είναι κακό να διαφωνούμε. Ειδικά όταν μιλάμε για Ιστορία, δεν μπορεί κανείς να είναι απόλυτος.
Κατά πόσο, θεωρείτε, ότι έχει επηρεαστεί η ιστορία και ο τρόπος με τον οποίο συνέβησαν τα γεγονότα από τη φύση του Γράμμου;
Βεβαίως η φύση έχει επηρεάσει τα γεγονότα. Η γεωγραφία παίζει πάντα ρόλο στην Ιστορία. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ που βρισκόμαστε τώρα, στα 1450 μέτρα υψόμετρο, έγιναν οι πιο σκληρές μάχες. Το καλοκαίρι του ‘48 οι μάχες ήταν απίστευτα αιματηρές. Μόνο στη μάχη του Γράμμου, που διήρκησε 65 μέρες, υπολογίζεται ότι οι νεκροί και από τις δύο πλευρές ίσως να έφτασαν τις 12.000. Προφανώς, λοιπόν, παίζει ρόλο η γεωγραφία. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Εδώ ήταν μια περιοχή με ορεινούς όγκους, οι οποίοι ευνοούν πάντα τον πιο αδύνατο. Εν προκειμένω, ο πιο αδύνατος σε οπλισμό ήταν ο Δημοκρατικός Στρατός. Επιπλέον ο Γράμμος είχε και το πλεονέκτημα ότι βρισκόταν κοντά στα σύνορα με την Αλβανία, από όπου μπορούσε ο ΔΣ να ανεφοδιάζεται με τη βοήθεια που έστελναν οι κομμουνιστικές χώρες.
Όσο αναφορά τα κατάλοιπα των πολεμικών συγκρούσεων, δηλαδή τις νάρκες, έχουν αφαιρεθεί από τους χώρους που υπήρξαν πεδία μαχών; Είναι ασφαλής η πρόσβαση;
Νάρκες υπάρχουν ακόμη. Η ναρκαλίευση γίνεται από ειδικό τμήμα του στρατού, τα ΤΕΝΚΣ και έχει προχωρήσει πολύ. Ωστόσο οι κυνηγοί, οι υλοτόμοι, όλοι αυτοί που κυκλοφορούν στο βουνό μου λένε ότι αισθάνονται ασφαλείς πλέον. Έχει να συμβεί ατύχημα από νάρκη περισσότερα από 40 χρόνια, επομένως λένε ότι δεν υπάρχει φόβος. Βέβαια ποτέ δεν μπορεί να είναι κάποιος εντελώς σίγουρος και μάλιστα σε περίπτωση πυρκαγιάς οι νάρκες σκάνε και είναι επικίνδυνες. Πρόσφατα διάβασα για τον τραυματισμό ενός πυροσβέστη από νάρκη που έσκασε λόγω πυρκαγιάς. Επίσης κατάλοιπα του πολέμου βρίσκει όποιος περπατήσει στο βουνό, σφαίρες, θραύσματα από βλήματα, ακόμη και οχυρωματικά έργα.
Ας γυρίσουμε πάλι σε εσάς και στις ξεναγήσεις. Ακούγοντάς σας -για μια ακόμη φορά- μου έχει εντυπωθεί μια φράση που μας είπατε στο τέλος της ομιλίας σας και η οποία με προβλημάτισε, γιατί πάντα πίστευα το ακριβώς αντίθετο. Μας είπατε, λοιπόν, “Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται”. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για αυτήν την άποψη;
Πράγματι η Ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται! Προσοχή, δεν επαναλαμβάνεται ακριβώς όπως έγινε. Κάθε στιγμή -κι αυτό που ζούμε τώρα εμείς- είναι μοναδική και ανεπανάληπτη, δε θα ξαναέρθει ποτέ. Κάθε φορά θα συμβεί κάτι διαφορετικό, δεν ξέρουμε τι θα είναι αυτό και αυτό είναι και το ενδιαφέρον.
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά η ιστορία έχει αναλογίες. Για παράδειγμα, μια αναλογία, ένας νόμος, αν θέλετε, της ιστορίας είναι ότι η έλλειψη φυσικών πόρων οδηγεί συχνά στην έκρηξη βίας. Όταν υπάρχει φτώχεια πιθανόν να ακολουθήσει αλληλοφάγωμα και αλληλοσκοτωμός.
Σε καμία περίπτωση, όμως, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Οι συνθήκες κάθε φορά είναι διαφορετικές, εμείς είμαστε διαφορετικοί, η κουλτούρα μας, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μάθουμε πράγματα από την Ιστορία. Μπορούμε να διδαχθούμε από αυτήν, από αυτές τις αναλογίες. Για αυτό και πάντα στο τέλος της ξενάγησης αναφέρομαι στην επικαιρότητα που έχει η εμπειρία του Εμφυλίου, ιδίως στη σημερινή συγκυρία που ζούμε σαν έθνος.
Ακόμη, σας άκουσα να μιλάτε για την περίοδο του Μεσοπολέμου, ως τη σημαντικότερη για τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, περίοδο του 20ου αιώνα. Συνήθως, όμως, θεωρούμε ότι οι εμπόλεμες καταστάσεις διαμορφώνουν τη ζωή και την ιστορία μας.
Πάντα δίνω μεγάλη έμφαση στο Μεσοπόλεμο. Θεωρώ ότι είναι ακόμη σημαντικότερη περίοδος και από τον Εμφύλιο. Όπως είπατε συνήθως μας ενδιαφέρει να μάθουμε για τις πολεμικές περιόδους, τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, τον Εμφύλιο κλπ. Αλλά για μένα μεγαλύτερη γοητεία και σημασία έχουν οι ειρηνικές περίοδοι. Δεν είναι ήρωας μόνο αυτός που πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και σκοτώθηκε για την Ελλάδα. Ηρωίδα είναι και η μάνα που ήρθε πρόσφυγας το ‘22, με 5, 6, 10 παιδιά, χωρίς τον άντρα της, χωρίς τίποτα και τα ανέθρεψε μέσα σε αυτήν την απίστευτη κατάσταση φτώχειας. Στο Μεσοπόλεμο εκτός από την ανταλλαγή πληθυσμών, έγιναν και άλλες συγκλονιστικές αλλαγές στις οποίες αναφέρομαι αναλυτικά κατά τη ξενάγηση.
Είμαστε όλοι προϊόντα της Ιστορίας.
Ποια είναι τελικά η κληρονομιά που μας αφήνει η γνώση της ιστορίας;
Αυτό που δεν καταλαβαίνει πολύς κόσμος και οι μαθητές και οι φοιτητές και πολλοί άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την Ιστορία, είναι ότι είμαστε όλοι μας προϊόντα της Ιστορίας. Ακόμα και οι λέξεις που χρησιμοποιώ αυτή τη στιγμή δεν είναι δικές μου, μου τις έχουν μάθει, όλα αυτά που έχουμε στο μυαλό μας, οι αξίες, η θρησκεία, ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, οι κανόνες που διέπουν τη ζωή μας,  όλα αυτά που λέμε πολιτισμός. Όλα αυτά, λοιπόν, δεν τα παράγουμε εμείς, μας έρχονται έτοιμα και μας διαμορφώνουν. Άρα δεν είναι δυνατόν να καταλάβουμε τον εαυτό μας, χωρίς να ξέρουμε το παρελθόν μας. Μέσα από τη μελέτη του παρελθόντος μαθαίνουμε και τον εαυτό μας και πώς είναι φτιαγμένη η κοινωνία μας.
Εθνική Συμφιλίωση: Πιστεύετε ότι με τη βοήθεια αυτού του κέντρου, θα μπορούσε να επιτευχθεί ποτέ κάτι τέτοιο;
Σημασία εδώ έχει το τι εννοούμε όταν λέμε συμφιλίωση. Δεν έχω στο μυαλό μου μια ουτοπική κατάσταση, όπου όλοι θα αρχίσουμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Ωραίο θα ήταν αυτό αλλά το βλέπω αδύνατο να γίνει τουλάχιστον όσο ζούμε εμείς. Ούτε συμφιλίωση θα πει να αρχίσουμε να συμφωνούμε σε όλα. Πιστεύω ότι πάντα οι άνθρωποι θα έχουν διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές ανάγκες και συγκρουόμενες εικόνες για την πραγματικότητα.
Συμφιλίωση για μένα είναι η προσπάθεια να σεβαστούμε τον τρόπο που ο άλλος βλέπει την πραγματικότητα. Η πρόκληση είναι  να προσπαθήσουμε να έρθουμε στη θέση του άλλου, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το πώς βλέπει τον κόσμο με τα δικά του μάτια, ακόμα και σε ένα θέμα τόσο δύσκολο όσο ο Εμφύλιος. Αν υπάρξει αυτή η προσπάθεια αλληλοκατανόησης τότε μπορούμε να μειώσουμε μέσα μας το θυμό, το μίσος, τη βία που μας βγαίνει όταν διαφωνούμε με κάποιον άλλον. Ο θυμός, το μίσος, πιστεύω είναι μεγάλη φθορά για όποιον το νιώθει.
Βγαίνοντας από εκείνη τη βιβλιοθήκη τριγύριζε στο μυαλό μου μια σκέψη. Πώς είναι δυνατόν αυτός ο τόσο πονεμένος τόπος, ο ποτισμένος από το αίμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και του Εμφυλίου, να φαίνεται πλέον τόσο όμορφος, ένα σωστό μνημείο της φύσης. Και πώς αυτό το εκστατικό ταξίδι στο παρελθόν ημερώνει όσο συμφύρεται με το παρόν μας και οδηγεί τα βήματά μας.
πηγή:https://inzone.gr/parko-grammou/



Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Ο σουρρεαλιστής Ανδρέας Εμπειρίκος

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1901 γεννιέται ο Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, φωτογράφος και ψυχαναλυτής Ανδρέας Εμπειρίκος, ο οποίος έμελλε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού υπερρεαλισμού, εξέχουσα μορφή της αποκαλούμενης Γενιάς του '30.
«Εγώ εξεπαιδεύθην στην καθαρεύουσα. Τα εκφραστικά μου μέσα στη δημοτική ήσαν ακαδημαϊκά, ψεύτικα. Τα 'μαθα. Έγραφα ως δημοτικιστής ώσπου έφθασα στον υπερρεαλισμό. Και έχω ακόμη μερικά κείμενά μου τυπικώς υπερρεαλιστικά. Και σαν νέος που ήμουν και παιδί, δεν ήμουν καν δημοτικιστής, με την έννοια που λέμε σήμερα, ήμουν μαλλιαρός, μαθητής του Ψυχάρη, κάτοχος της γραμματικής του».
Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την ομιλία του Ανδρέα Εμπειρίκου στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, 22 Μαρτίου 1973. 
Ποιητής, πεζογράφος, φωτογράφος και ψυχαναλυτής, γεννήθηκε στη Μπραΐλα της Ρουμανίας στις 2 Σεπτεμβρίου του 1901 και το 1931 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας την πρώτη εμφάνισή του στα ελληνικά γράμματα το 1935. Ως λογοτέχνης ανήκει στη Γενιά του '30, ενώ υπήρξε εισηγητής του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα, καθώς και ο πρώτος που άσκησε την ψυχανάλυση στον ελληνικό χώρο.
Η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Υψικάμινος» αποτελεί το πρώτο αμιγώς υπερρεαλιστικό κείμενο στην Ελλάδα. Η συλλογή με 63 πεζόμορφα ποιήματα εξαντλήθηκε γρήγορα «όχι από ενδιαφέρον, αλλά διότι εθεωρήθη βιβλίο σκανδαλώδες, γραμμένο από ένα παράφρονα», όπως θυμάται ο ίδιος ο ποιητής.
«Το βιβλίο αυτό [Υψικάμινος] αποτελεί την πρώτη πραγματική εκδήλωση και την πρώτη πράξη του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα, αν εξαιρέσω μία διάλεξη που έκαμα περί του κινήματος και των επιδιώξεών του την άνοιξη του ίδιου έτους», αναφέρει στο Αμούρ-Αμούρ (1939).
Η ομιλία στη προαναφερθείσα διάλεξη στη Λέσχη Καλλιτεχνών το 1935, εκδόθηκε σε βιβλίο πέρσι με τον τίτλο «Διάλεξη του 1935 για τον σουρρεαλισμό» και με εισαγωγή-επιμέλεια του Γιώργη Γιατρομανωλάκη («'Αγρα»). Ο Εμπειρίκος μιλάει για το τι καινούργιο θα έφερνε ο υπερρεαλισμός στα τότε ποιητικά δρώμενα:
«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
Τη μαρτυρία του για τη συγκεκριμένη διάλεξη είχε καταθέσει ο Οδυσσέας Ελύτης στα «Ανοιχτά χαρτιά»: «[...] 'Εγινε η διάλεξη μπροστά σε μερικούς βλοσυρούς αστούς που άκουγαν, φανερά ενοχλημένοι, ότι εκτός από τον Κονδύλη και τον Τσαλδάρη, υπήρχαν και άλλοι ενδιαφέροντες άνθρωποι στον κόσμο, που τους έλεγαν Φρόιντ ή Μπρετόν. 'Ελειπαν οι καλοί αγωγοί της θερμότητας, οι νέοι. Παρ' όλα αυτά ο σπόρος είχε πέσει και σε λίγο, μέσα στη χρυσή σκόνη της άνοιξης που έφτανε, άρχισαν να μετεωρίζονται και να στίλβουν παράξενα ονόματα και όροι πρωτάκουστοι: το υποσυνείδητο, η αυτόματη γραφή, το hasard objectif, η μέθοδος paranoiaque critique, το merveilleux και τα λοιπά».
Ο Ανδρέας Εμπειρίκος πέθανε στην Κηφισιά στις 3 Αυγούστου 1975, σε ηλικία 74 ετών, από καρκίνο του πνεύμονα. Μετά το θάνατό του, εκδόθηκε για πρώτη φορά το οκτάτομο μυθιστόρημα «Ο Μέγας Ανατολικός», που αποτελεί το εκτενέστερο και τολμηρότερο νεοελληνικό κείμενο, και προκάλεσε αντιδράσεις για την ελευθεροστομία και το ερωτικό περιεχόμενό του.
http://tvxs.gr/news/%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%84%CE%B1/%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%81%CE%B5%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Εγκληματικές ιδεολογίες και δημαγωγία (Αντώνης Λιάκος)

Είναι ο ναζισμός και ο κομμουνισμός εγκληματικές ιδεολογίες; Ας αποσαφηνίσουμε πρώτα το ιστορικό ζήτημα. Τα μείζονα ιδεολογικά – πολιτικά προτάγματα της νεωτερικότητας είναι σαν τα παγόβουνα. Εχουν ένα εμφανές μέρος ιδεών και αξιών, και ένα αφανές, μεγάλο, βίαιο και αιματηρό εκτόπισμα.
Τρία παραδείγματα: Πρώτο: Ποια ιδεολογία απαίτησε μεγαλύτερες θυσίες, ομοεθνών και αλλοεθνών, από την εθνική ιδεολογία; Ανυπολόγιστος ο αριθμός των θυμάτων για να θεμελιωθεί το σημερινό σύστημα εθνικών κρατών στο οποίο συνεχίζουμε να ζούμε, πόλεμοι, εξανδραποδισμοί, μετοικεσίες, εγκλεισμοί. Δεύτερο: Ζούμε σε καπιταλιστικές κοινωνίες, αλλά ξεχνάμε ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός βασίστηκε στη δουλεία και τα αμέτρητα θύματα που μεταφέρθηκαν από την Αφρική στις φυτείες της Αμερικής, όπως και στα κόκαλα των μικρών παιδιών στο εργοστασιακό σύστημα της Αγγλίας, μια σπονδή που συνεχίζεται αμείωτη στο εργοστασιακό σύστημα που έχει μεταφερθεί στην ΝΑ Ασία. Τρίτο: Η επέκταση των λευκών Ευρωπαίων σε όλο τον κόσμο, η αποικιοκρατία, πώς έγινε; Γενοκτονίες και εγκλήματα, όσα διέπραξαν οι Ευρωπαίοι στην Αφρική, οι λιμοί που προκάλεσαν οι Αγγλοι στην Ινδία, η εξολόθρευση φυλών και λαών στην αμερικάνικη ήπειρο. Και, βεβαίως, και τα δύο μείζονα ιδεολογικά προτάγματα του 20ού αιώνα έχουν αφήσει το βαρύ αιμάτινο αποτύπωμά τους στην ιστορία: ο κομμουνισμός και ο φασισμός.
Το αιμάτινο και βίαιο αποτύπωμα όλων αυτών των ιδεολογικοπολιτικών προταγμάτων τα κάνει εγκληματικά; Να ξεκαθαρίσουμε πριν από την απάντηση ότι η βία έχει πολλές αιτίες και πολλές μορφές. Η βία είναι ένα σύστημα το οποίο εν μέρει έχει τη δική του λογική και αυτονομία, ικανή να μεταλλάξει ακόμη και την πιο ειρηνική ιδεολογία. Για παράδειγμα, ο Χριστιανισμός στην πολυσχιδή και μακραίωνη ιστορία του. Το βίαιο αποτύπωμά του όμως δεν τον καθιστά αυτονοήτως εγκληματική ιδεολογία, όπως, εξάλλου, ούτε την εθνική ιδεολογία. Και στη Γαλλική Επανάσταση θα βρούμε πλήθος από διακηρύξεις και δημόσιες τελετουργίες (γκιλοτίνα) που εξυμνούν τη βία. Ούτε αυτή όμως θα την κατατάξουμε στις εγκληματικές ιδεολογίες.
Τότε τι είναι αυτό που ξεχωρίζει μια ιδεολογία ως εγκληματική; Είναι η διακηρυκτική ταξινόμηση των ανθρώπινων όντων σε ανθρώπους (αξιοβίωτους) και υπανθρώπους (που πρέπει να εξολοθρευτούν). Ο πυρήνας του ναζισμού είναι αυτός. Ακόμη και όλα τα φασιστικά ή φασιστοειδή κινήματα -λ.χ., ο Μεταξάς- δεν είχαν αυτό τον πυρήνα της εγκληματικής ιδεολογίας. Ο ρατσισμός, η ευγονική, η φυλετική αντιμετώπιση της κοινωνίας και της ιστορίας, η επιχείρηση επιστημονικής και βιομηχανικής αποκάθαρσης της ανθρώπινης κοινωνίας (αυτό που επιχειρήθηκε με την εξόντωση των Εβραίων), αυτός είναι ο πυρήνας της εγκληματικής ιδεολογίας.
Εγκληματικές στιγμές και περιόδους έχουν όλες οι ιδεολογίες. Ο ρατσισμός και η «εκπολιτιστική αποστολή» συνυπάρχουν στην αποικιοκρατία. Η περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, επίσης. Τι άλλο ήταν οι ατομικές βόμβες και οι βομβαρδισμοί πόλεων από τους συμμάχους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο; Ο πυρήνας όμως της εγκληματικής ιδεολογίας δεν βρίσκεται σε όλες τις ιδεολογίες. Ο ναζισμός και ο σταλινικός κομμουνισμός έχουν παρά πολλά κοινά χαρακτηριστικά και ο ένας μιμήθηκε τον άλλο, παρά το γεγονός της θανάσιμης πάλης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο μαοϊσμός έχει χρησιμοποιήσει σταλινικές πρακτικές, οι Κόκκινοι Χμερ υπήρξαν προϊόν αυτού του επαναστατικού ανθρωποκτόνου πυρετού, τα διάφορα ευρωπαϊκά αντίγραφα Στάλιν επίσης. Αλλά ο ναζισμός δεν εξελίχθηκε, ενώ ο σταλινισμός αποδείχτηκε ένα καρκίνωμα του κομμουνισμού. Η δυστοπία προκύπτει μέσα από την ουτοπία, αλλά ουτοπία και εγκληματικό σχέδιο διαφέρουν. Εχει τη σημασία του να θυμηθούμε ότι οι πρώτοι που άσκησαν κριτική στη ρώσικη επανάσταση ήταν οι σύγχρονοί της Γερμανοί κομμουνιστές και ότι σύνθημα του ευρωκομμουνισμού ήταν ότι ο Σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει.
Τι εξυπηρετεί η εξίσωση φασισμού και κομμουνισμού και γιατί την καταδικάζουμε; Η εξίσωση φασισμού – κομμουνισμού ήρθε στην ευρωπαϊκή πολιτική μετά το 1989 από τις πρώην χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, που βρήκαν ευήκοα ώτα στη συντηρητική στροφή στην Ευρώπη και την Αμερική. Η βασική ιδεολογική πλατφόρμα που συγκροτήθηκε η μεταπολεμική Ευρώπη και στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Κοινότητα ήταν ο αντιφασισμός. Εξέχουσα θέση είχαν οι δυνάμεις που στήριζαν το κοινωνικό κράτος (Σοσιαλδημοκρατία, ευρωκομμουνιστές και Χριστιανοδημοκρατία). Η πλατφόρμα αυτή ενισχύθηκε μετά το 1975, με τη συμμετοχή των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου. Ωστόσο, μετά το 1989, οι καινούριες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ενοποιήθηκαν με την υπόλοιπη Ευρώπη σε μια εντελώς διαφορετική πλατφόρμα. Δεν ήταν η δημοκρατική του Πάβελ Κόχουτ και του Βάτσλαβ Χάβελ και των αντίστοιχων διανοουμένων από κάθε χώρα, αλλά ο τραχύς αντισοβιετισμός, με αναβίωση φιλοφασιστικών ιδεολογικών ρευμάτων που αναβαπτίστηκαν σε απελευθερωτικά. Η κατοχή αυτών των χωρών από τον σοβιετικό στρατό θεωρήθηκε ως η ήττα της Ευρώπης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον Στάλιν.
Επομένως, η επανενοποίηση με την Ευρώπη θεωρήθηκε επιστροφή από την αιχμαλωσία. Οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες έκαναν τα στραβά μάτια στην παραβίαση των ελευθεριών των μειονοτήτων στις χώρες αυτές και στην άνθηση ενός εθνικισμού, του οποίου ο κίνδυνος άρχισε να κρούει καμπανάκι με την αντιπροσφυγική κρίση και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Πολωνία και την Ουγγαρία. Προείχαν η πλήρης και ριζική αποσοβιετοποίησή τους και η επιβράβευσή τους γιατί έγιναν τα καλά και πρόθυμα παιδιά κάθε νεοφιλελεύθερης πολιτικής σε βάρος των ίδιων των πολιτών τους. Οι χώρες του Βίζεγκραντ αποτελούν πλέον συμπαγή ομάδα και χρειάζεται μεγάλη προσοχή πια στην αντιμετώπισή τους. Προσοχή που δεν θα ακυρώνει τις ευαισθησίες τους, αλλά θα έχει σταθερό άξονα τη δημοκρατική διαπαιδαγώγηση και τα δικαιώματα.
Οι ιδεολογικές αυτές μετατοπίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο έλαβαν τη μορφή μιας νομοθεσίας που ρύθμιζε τη μνήμη, καταδικάζοντας την αμφισβήτηση των εγκλημάτων του φασισμού και του ναζισμού, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αυτή η αστυνόμευση της ιστορικής σκέψης αποτέλεσε το αντικείμενο μεγάλης συζήτησης ανάμεσα στους ιστορικούς και οδήγησε στην ομόθυμη καταδίκη εκ μέρους τους των «νόμων της μνήμης» στη Διακήρυξη της Blois «Liberté pour l’Histoire» (2008 – http://www.lph-asso.fr/actualites/50.html).
Στην Ελλάδα τώρα… Αναπτύσσεται μια έξαλλη και ουσιωδώς δημαγωγική αντιπολίτευση. Μέσα από αυτές τις εξαλλοσύνες, δεν ματαιώνονται μόνο η μετριοπάθεια και η νηφαλιότητα που έχει ανάγκη η δημοκρατία, δεν περιφρονείται μόνο ο στοχασμός πάνω στην ιστορία και στα τραύματα του 20ού αιώνα, αλλά χτίζεται το ιδεολογικό πρόσωπο μιας υπερδεξιάς Ελλάδας. Η κρίση προκάλεσε τεράστιες ιδεολογικές μετατοπίσεις, τις οποίες αποκρυσταλλώνουν πρωτοσέλιδα για «Σταλινισμό στην εξουσία» («Νέα», 31/8/17).
* Καθηγητής Ιστορίας
Πηγή: neaselida

14 λόγοι που θα θέλατε το παιδί σας να πηγαίνει σε σχολείο στην Φινλανδία

Σύμφωνα με έρευνες, οι μαθητές στην Φινλανδία συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα παιδιά στον κόσμο. Περνάνε λιγότερο χρόνο στο σχολείο σε σχέση με παιδιά από άλλες χώρες και ο μέσος όρος χρόνου που περνούν καθημερινά για να κάνουν τα μαθήματά τους δεν ξεπερνάει τα 30 λεπτά.
Το BrightSide θα σας αποκαλύψει τα μυστικά της εκπαίδευσης στην Φινλανδία, που είναι αξιοθαύμαστη σε όλο τον κόσμο.
14. Όλα είναι δωρεάν
Η φινλανδική εκπαίδευση είναι δωρεάν, όπως και όλα τα υπόλοιπα- το μεσημεριανό, οι εκδρομές και όλα τα σχολικά είδη. Αν οι μαθητές ζουν 2 χιλιόμετρα μακριά από το σχολείο υπάρχει ειδικό λεωφορείο για να τους μεταφέρει από και προς αυτό. Όλα τα έξοδα καλύπτονται από το κράτος. Περισσότερο από το 12,2% του συνολικού προϋπολογισμού της χώρας προορίζεται για την εκπαίδευση.
13. Ατομική προσέγγιση σε κάθε μαθητή
Εδώ κάθε μαθητής μπορεί να επιτελέσει καθήκοντα διαφορετικής πολυπλοκότητας, ανάλογα με τις ικανότητές του. Παιδιά με διαφορετικές πνευματικές και σωματικές ικανότητες διαβάζουν μαζί. Αν ένας μαθητής δεν μπορεί να κάνει κάτι, οι καθηγητές κανονίζουν ένα ξεχωριστό μάθημα μόνο για εκείνον. Επίσης, υπάρχουν και άλλα μαθήματα, όπως άλλες μητρικές γλώσσες.
12. Οι βαθμοί ανακοινώνονται μόνο στον μαθητή
Το βαθμολογικό σύστημα στην Φινλανδία έχει 10 βαθμούς. Ωστόσο, δεν υπάρχουν βαθμοί στα σχολεία μέχρι την 3η δημοτικού. Από την 3η δημοτικού μέχρι την 1η γυμνασίου οι βαθμοί είναι προφορικοί και ξεκινάνε από το «μπορείς και καλύτερα» μέχρι το «τέλεια.» Μόνο οι μαθητές γνωρίζουν τους βαθμούς τους. Οι βαθμοί χρησιμοποιούνται για να παρακινήσουν τα παιδιά να μαθαίνουν καλύτερα.
11. Μπορούν να πηγαίνουν στα μαθήματα με τις πιτζάμες τους
Δεν υπάρχουν σχολικές στολές στα Φινλανδικά σχολεία. Μπορούν να πηγαίνουν ντυμένοι όπως θέλουν. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός.
10. Κατά την διάρκεια του μαθήματος, οι μαθητές μπορούν να κάθονται σε καναπέ ή στο πάτωμα
Τα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να κάθονται στο θρανίο τους. Μπορούν να κάτσουν στον καναπέ ή στο πάτωμα, αν νιώθουν άνετα. Αν ο καιρός είναι καλός, το μάθημα μπορεί να γίνει και σε εξωτερικό χώρο ή σε ειδικά παγκάκια που είναι τοποθετημένα σε αμφιθεατρικό σχήμα.
9. Τα μαθήματα για το σπίτι είναι πολύ λίγα
Οι δάσκαλοι στην Φινλανδία ξέρουν, ότι οι μαθητές χρειάζονται ξεκούραση και χρόνο για να περάσουν με την οικογένειά τους. Τα μαθήματα για το σπίτι καταλαμβάνουν πολύ λίγο χρόνο και μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέροντα. Για παράδειγμα, στο μάθημα της ιστορίας μπορεί να ζητηθεί από έναν μαθητή να πάρει συνέντευξη από την γιαγιά του για να μάθει πως ήταν η ζωή το 1950.
8. Δεν υπάρχουν καθόλου εξετάσεις
Οι δάσκαλοι στην Φινλανδία λένε «Κάποιος πρέπει να είναι προετοιμασμένος είτε για την ζωή, είτε για εξετάσεις. Διαλέγουμε το πρώτο.» Γι' αυτό ακριβώς δεν υπάρχουν καθόλου εξετάσεις στο Φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα.
7. Σε μερικά σχολεία της Φινλανδίας έχουν ακυρωθεί όλα τα μαθήματα
Μία από τις νέες κατευθύνσεις του φινλανδικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι η μάθηση βασισμένη σε φαινόμενα. Αντί για μαθήματα, υπάρχουν τμήματα διάρκειας 6 εβδομάδων όπου οι μαθητές μελετούν ένα θέμα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Για παράδειγμα, το θέμα των προσφύγων εξετάζεται από άποψη γεωγραφίας, ιστορίας και πολιτισμού.
6. Έχουν τα μεγαλύτερα διαλείμματα στον κόσμο
Όσο ενδιαφέρον και αν είναι ένα μάθημα, οι μαθητές πάντα χρειάζονται διάλειμμα. Τα παιδιά στην Φινλανδία κάνουν ένα 15λεπτο διάλειμμα μετά από κάθε 45λεπτο μάθημα.
5. Οι δάσκαλοι στην Φινλανδία είναι πολύ καλοί και χαλαροί
Ο διαγωνισμός για τη Σχολή Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι είναι 20 άτομα για μία θέση. Ο αριθμός των ατόμων που θέλουν να διδάξουν ξεπερνάει τις θέσεις εργασίας κατά 10 φορές. Ο μέσος μηνιαίος μισθός ενός δασκάλου είναι 3.500 ευρώ. Η διδασκαλία είναι ένα πολύ αναγνωρισμένο επάγγελμα στη Φινλανδία. Δεν υπάρχει αυστηρό πρόγραμμα εκπαίδευσης. Κάθε δάσκαλος αποφασίζει μόνος του ποια βιβλία και προγράμματα θα χρησιμοποιήσει.
4. Οι μαθητές διδάσκονται μόνο όσα θα χρειαστούν στην ζωή τους
Στα μαθήματα κολύμβησης μαθαίνουν πως να αναγνωρίζουν τις ενδείξεις, ότι κάποιος πνίγεται. Επίσης, δίνεται μεγάλη έμφαση στην φροντίδα του περιβάλλοντος. Ο σημαντικότερος στόχος είναι να μάθουν να προσαρμόζονται σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.
3. Όλα τα σχολεία είναι εξίσου καλά
Στην Φινλανδία όλοι πηγαίνουν στο κοντινότερο σχολείο, γιατί είναι εξίσου καλά και δεν υπάρχουν «σχολεία ελίτ.» Όπου και αν ζει ένα παιδί, έχει πρόσβαση σε ένα καλό σχολείο με έμπειρους καθηγητές.
2. Οι μαθητές διαλέγουν μόνοι τους τι θα φάνε
Το φαγητό στην Φινλανδία έχει μεγάλη ποικιλία και είναι δωρεάν. Το μενού ανακοινώνεται στην ιστοσελίδα του σχολείου ένα μήνα πριν, ώστε οι μαθητές να μπορούν να βάλουν στην κάρτα τους αυτά που τους αρέσουν και θέλουν να φάνε.
1. Στα σχολεία γίνονται ολονύχτια πάρτι
Μερικές φορές, τα παιδιά παίρνουν τα σακίδια και τους υπνόσακούς τους για να μείνουν ένα ολόκληρο βράδυ στο σχολείο μαζί με τους καθηγητές. Βλέπουν ταινίες, παίζουν και κοιμούνται στο γυμναστήριο. Το πρωί τρώνε παγωτό.
Μπόνους
Υπάρχουν ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά στις βιβλιοθήκες που εμπνέουν στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα. Αυτά τα σκυλιά ακούνε τα παιδιά να τους διαβάζουν ιστορίες.\

πηγή:http://tvxs.gr/news/paideia/14-logoi-poy-tha-thelate-paidi-sas-na-pigainei-se-sxoleio-stin-finlandia

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Άγχος και σχολείο

Το καλοκαίρι τελειώνει, σηματοδοτώντας το τέλος των διακοπών και συνάμα την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, τόσο για τα παιδιά που θα πάνε στην αμέσως επόμενη τάξη, όσο και γι’ αυτά που θα έρθουν για πρώτη φορά σε επαφή με την σχολική τάξη. Πολλά από αυτά, ως «πρωτάκια» θα μπουν σε ένα νέο ευρύτερο περιβάλλον πέρα από αυτό της οικογένειας. Ιδιαίτερα τα παιδιά που αλλάζουν εκπαιδευτική βαθμίδα, δηλαδή από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό, από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, ή από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, βιώνουν έντονα το άγχος της έναρξης της σχολικής χρονιάς, καθώς δεν ξέρουν τι θα αντιμετωπίσουν στο καινούριο περιβάλλον.
Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται. Το νέο σχολικό περιβάλλον απαιτεί ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, μια νέα πραγματικότητα με περισσότερες υποχρεώσεις, λιγότερο ελεύθερο χρόνο και περισσότερο διάβασμα. Ειδικά για τα παιδιά που ολοκληρώνουν το Γυμνάσιο, πρόκειται για μια μετάβαση είτε στην επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα, το Λύκειο, με σκοπό την συνέχιση των σπουδών τους είτε την εισαγωγή τους στην αγορά εργασίας, αν δεν συνεχίσουν τις σπουδές τους.
Η περίοδος αυτή είναι σημαντική, γιατί ο μαθητής ή η μαθήτρια πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του/της και να προετοιμαστεί κατάλληλα για την υλοποίηση τους. Οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να διερευνήσουν πολλά θέματα που αφορούν τον εαυτό τους, την γνωριμία τους με τον κόσμο της εργασίας και τη λήψη αποφάσεων.
Το άγχος των γονιών και των παιδιών
Οι γονείς των παιδιών εκφράζουν ανησυχίες για το αν το παιδί θα καταφέρει να προσαρμοστεί στο καινούριο πλαίσιο, αν η μετάβαση θα είναι ομαλή και αν είναι έτοιμο να την πραγματοποιήσει. Ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι ιδιαίτερα σημαντικός σ’ αυτήν την φάση, καθώς χρειάζεται να δείχνουν την διαθεσιμότητα τους στους μαθητές και να συζητούν μαζί τους τις ανησυχίες τους. Οι ίδιοι αισθάνονται ότι έχουν αυξημένες ευθύνες για την ομαλή προσαρμογή των μαθητών τους στο νέο σχολικό περιβάλλον και φροντίζουν με διάφορους τρόπους να τους την εξασφαλίσουν. Προετοιμάζουν τους μαθητές τους γνωστικά και συναισθηματικά μέσα από την διδασκαλία, προσπαθούν να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στις βαθμίδες εκπαίδευσης δίνοντας χρόνο στους μαθητές να ενταχθούν στην καινούρια τάξη.
Το άγχος της μετάβασης
Πολλά παιδιά προσαρμόζονται ομαλά, αλλά ένα σημαντικό ποσοστό τους δεν μπορεί να διαχειριστεί ικανοποιητικά ούτε να αξιοποιήσει δημιουργικά τις νέες απαιτήσεις και προκλήσεις, με αποτέλεσμα να βιώνει αρνητικές εμπειρίες και άγχος. Τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν διάφορες δυσκολίες, όπως απροθυμία ή άρνηση στο να πάνε σχολείο, διαταραχή στον ύπνο, πόνους στο στομάχι ή ξεσπάσματα θυμού. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να είναι εκδηλώσεις που οφείλονται στα άγχος εξαιτίας της προσπάθειας που κάνουν, ώστε να αντιμετωπίσουν την καινούρια πρόκληση στη ζωή τους και να προσαρμοστούν στις νέες σχολικές απαιτήσεις.
Τέτοιες αντιδράσεις δημιουργούν εύλογα προβληματισμό και ανησυχία στους καθηγητές και τους γονείς. Σε κάθε περίπτωση, όταν οι καθηγητές παρατηρήσουν κάποια συμπεριφορά του μαθητή στο σχολείο που τους ανησυχεί, πρέπει να έρθουν σε επαφή με τους γονείς των παιδιών ή με ειδικό ψυχικής υγείας.
Πηγή: talcmag.gr

Ο κινηματογράφος του Θανάση Βέγγου

Θανάσης Βέγγος.
 Ο «καλός μας Άνθρωπος». Από τις σπάνιες στιγμές που μπορείς χωρίς δισταγμό να χρησιμοποιήσεις κεφαλαίο Α. Ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με έναν ολόκληρο λαό, που σαν βιοπαλαιστής μοχθούσε κόντρα σε δυσκολίες κι εμπόδια να επιβιώσει, που έτρεχε να μην χάσει το τρένο της μεταπολεμικής ανάπτυξης και αγωνιούσε να γευτεί κάτι λίγο από αυτήν, με δύναμη πάντα την αστείρευτη θέλησή του και πάνω απ’ όλα το ήθος του. Ένα ήθος που τον έκανε να ξεχωρίζει και να στέκει σαν παράδειγμα.
Θα ήταν παράλειψη, όμως, να μη γίνεται αναφορά και στην τεράστια καλλιτεχνική προσφορά τού Θανάση Βέγγου. Και με αυτό δεν εννοούμε τον όγκο των 128 ταινιών του, των θεατρικών έργων που συμμετείχε, των τηλεοπτικών του σήριαλ και εμφανίσεων. Εννοούμε την ανάγκη να τονιστεί η ιδιαίτερη καλλιτεχνική του μανιέρα, που αποτελεί ένα απαράμιλλο δείγμα λαϊκής τέχνης που συστεγάζει πολιτιστικές πρακτικές της δημοτικής παράδοσης και του λαϊκού-πληβειακού χιούμορ με τα ρεύματα του λαϊκού πολιτισμού της πόλης και των καλλιτεχνικών πρωτοποριών του 20ού αιώνα.
Οι παραλληλισμοί και μόνο που χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν το έργο του, από την παντομίμα και τον Καραγκιόζη μέχρι τους μεγάλους κωμικούς του αμερικανικού βωβού κινηματογράφου και το σουρεαλισμό, δείχνουν τον πλούτο που περιέχει η αισθητική του γλώσσα. Μία κινηματογραφική αισθητική που, σε μεγάλο βαθμό, παραμένει ανεξερεύνητη και αναξιοποίητη. Γνώμη του γράφοντα είναι ότι ο κινηματογράφος του Θανάση Βέγγου, και ειδικά αυτός της περιόδου της «Θ-Β Ταινίες Γέλιου» (1966-1969) όπου παρήγαγε ή/και σκηνοθέτησε ο ίδιος τις ταινίες του, προτείνει, έστω πρωτόλεια, ένα άλλο μοντέλο λαϊκού προοδευτικού κινηματογράφου στον αντίποδα του κυρίαρχου τότε εμπορικού, αλλά και του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου που αναπτύχθηκε σαν απάντηση στον τελευταίο.
Ο Κ. Σταματίου είχε γράψει ότι ο Βέγγος «είναι μία μοναδική περίπτωση, ένα εκκρεμές κινούμενο ανάμεσα στον εμπορικό και στον ποιοτικό κινηματογράφο» (Τα Νέα, 1970). Μία εύστοχη παρατήρηση που όμως αδυνατεί να συλλάβει ότι ο κινηματογράφος του Βέγγου υπερέβαινε αυτό το διαχωρισμό. Ο Βέγγος δεν κινούνταν «ανάμεσα». Ο Βέγγος συνέθετε τα πάντα, ρίχνοντας κάθε παραδοσιακή ή σύγχρονη -«τοπική» ή «ξένη»- πολιτιστική επιρροή στο μπλέντερ μίας συγκεκριμένης παράδοσης παραγωγής λαϊκού γέλιου. Έδινε, έτσι, ζωή σε αυτό που κανείς μπορεί να ονομάσει «αισθητική της παρα-μοντερνικότητας», χαρακτηριστικό των χωρών της καπιταλιστικής περιφέρειας, σαν μία άλλη τρίτη πρόταση ανάμεσα στο (βιομηχανικό) μοντέλο κινηματογράφου του Χόλιγουντ και σε αυτό του ευρωπαϊκού κινηματογράφου Τέχνης.
«Η φάτσα» και «ο ασήμαντος Έλληνας»
Ο ίδιος ο Βέγγος δήλωνε πως «δουλεύω με το ένστικτο…», πως «δεν μπορώ να σκεφτώ. Λέω: η μηχανή εδώ. Αν με ρωτήσεις γιατί εδώ κι όχι εκεί, δεν ξέρω να απαντήσω» (Σύγχρονος Κιν/φος, τ.13, Μαρ-Απρ, 1971).
Ωστόσο, αυτή η «μη γνώση» του καταγράφεται σαν τέτοια κυρίως επειδή δεν χωρούσε στα κυρίαρχα συστήματα προσέγγισης του κινηματογράφου τότε, και ειδικά του ελληνικού. Και είναι ξανά ο ίδιος που προσφέρει το κλειδί για να κατανοήσουμε μία άλλου τύπου γνώση και πολιτιστική πρακτική, που οι μοντέρνες αντιλήψεις για τον κινηματογράφο, είτε σαν τέχνη είτε σαν εμπορικό προϊόν, είχαν αποκλείσει, όταν λέει στην ίδια συνέντευξη πως «δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα, που, κοίταξέ την καλά και διάβασε. Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».
Δύο είναι τα σημαντικά στοιχεία: «η φάτσα» και «ο ασήμαντος Έλληνας». Το πρώτο, συνεπικουρούμενο από το τρέξιμο και τις δοκιμασίες στις οποίες ο Βέγγος υποβάλει τον εαυτό του στις ταινίες του, υποδηλώνει την κεντρικότητα του σώματος στη δουλειά του. Το δεύτερο, δηλώνει την πλευρά από την οποία ο Βέγγος μιλάει σαν Θανάσης και από εδώ η αγωνιώδης έκκληση «καλέ μου άνθρωπε». Και τα δύο μαζί αποτελούν δομικά στοιχεία του λαϊκού γέλιου, της καρναβαλικής πρακτικής των «από κάτω», της γνώσης και της κωμωδίας του σώματος. Του υποτελούς υποκειμένου που διακωμωδεί και παρωδεί τον κόσμο και τους κώδικες των «από πάνω», δουλεύοντας μέσα και την ίδια στιγμή ενάντια σε αυτούς. Που ενθρονίζει και εκθρονίζει τους δικούς του βασιλιάδες, σε μία διαλεκτική θανάτου και γέννησης με την οποία επαναορίζει συνεχώς τα νοήματα, μέσω απανωτών ανατροπών και εκτροπών και σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο, μέσα από συλλογικές διαδικασίες όπου αναγεννάται και συνεχίζει να υπάρχει όχι το άτομο αλλά η κοινότητα.
Είναι αυτή η πρακτική «καρναβαλοποίησης» ή «καραγκιοζοποίησης του προβλήματος του (Βέγγου)», όπως γράφει ο Σολδάτος (Ένας Άνθρωπος Παντός Καιρού, σελ. 11, 2000), που αποτελεί την παράδοση μίας καλλιτεχνικής δημιουργίας, όπου τέχνη και ζωή δεν έχουν διαχωριστεί ακόμα. Από εδώ προκύπτει σε μεγάλο βαθμό και ο ρεαλισμός και το ήθος του Βέγγου. Όπως λέει ο Μιχαηλίδης, που τον σκηνοθέτησε, «ο Βέγγος δεν είναι υποκριτής, δεν είναι ηθοποιός με την έννοια που μιλάμε στο θέατρο, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έφτιαξε τον εαυτό του και έφτιαξε ταυτόχρονα και τον κινηματογραφικό και θεατρικό του τύπο». Μια ταύτιση αναπαράστασης και καθημερινότητας που αναγνωρίζεται σαν «ειλικρίνεια», σαν «αυθεντικότητα» και στέκεται στον αντίποδα της αποξένωσης που προκαλεί το θέαμα ή η αισθητικοποίηση της κοινωνικής ζωής μέσα από τον κινηματογράφο και την τέχνη.
Ριζοσπαστική κριτική
Την ίδια στιγμή ο κινηματογράφος του Βέγγου είναι σύγχρονος με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν υπερασπίζεται μία νεκρή παράδοση. Δεν είναι φολκλόρ, δεν σατιρίζει τον επαρχιώτη, τον μικροαστό καταναλωτή, τον θεατή. Ο Βέγγος μπαίνει στη θέση τους και γίνεται όλα αυτά, όπως ο Θου-Βου που ονειρεύεται να γίνει 007, μόνο και μόνο για να αποτύχει. Το στοιχείο της αποτυχίας, που αναγνωρίζεται και σαν τραγικότητα, καταδεικνύει ακριβώς την ασυμβατότητα του κόσμου των «από κάτω» με το μοντέλο στο οποίο καλούνται να εκ-συχρονιστούν, με το είδος της ανάπτυξης στο οποίο καλούνται να ανταποκριθούν.
Είναι αυτό το «ξέρεις από βέσπα;» που φωνάζει πανικόβλητος ο Βέγγος λίγο πριν τσακιστεί. Ο «παραλογισμός» (που μοιάζει πιο λογικός από τον ορθολογισμό που διακωμωδεί) ή σουρεαλισμός για κάποιους, των ταινιών του Βέγγου, δεν αντανακλά παρά τον παραλογισμό της προσπάθειας «εκπολιτισμού» του ελληνικού λαού και των «από κάτω», της προσπάθειας να γίνουν κάτι που δεν είναι. Και σαν τέτοιο αποτελεί μία ριζοσπαστική κριτική του κυρίαρχου λόγου και κουλτούρας συνολικά, άσχετα αν αυτά παίρνουν τη μορφή της μαζικής ή της υψηλής τέχνης.
Ο Βέγγος, που δεν είχε θεατρική παιδεία, μαθαίνει σαν τους τεχνίτες της προ-αστικής εποχής την τέχνη του παρατηρώντας και δοκιμάζοντας. Μέσα σε όλη του την πορεία από παιδί για όλες τις δουλειές στα στούντιο μέχρι την καταξίωση του ως ηθοποιός και παραγωγός, μαθητεύει και βρίσκεται σε έναν ανοιχτό διάλογο με το κοινό του, τους ρόλους και τους συνεργάτες του. Η ιδιαίτερη προσωπική του περσόνα, γίνεται μία κοινή (με την έννοια της συλλογικής) φιγούρα αντίστοιχη με αυτή του Καραγκιόζη ή του Σαρλό. Συνέλεγε το υλικό του από τις γειτονιές και τις πλατείες, έστελνε τα παιδιά του να κρυφακούσουν τους θεατές στις ταινίες του, κρατούσε τις σκηνές και τα κόλπα που έκαναν τον κόσμο να γελά χωρίς να φοβάται να τα επαναλάβει ή να τα διακωμωδήσει και δοκίμαζε νέα. Ακόμα και η συνεχής επιστροφή του ίδιου χαρακτήρα που πάμε να δούμε τις επόμενες περιπέτειες του, αποτελεί ένα δομικό στοιχείο της δημοτικής τέχνης, όπου ένα κοινό μοντέλο αναπαράγεται, ανα-μορφώνεται, εξελίσσεται, διαφοροποιείται.
Οικειοποίηση και όχι αφομοίωση 
Την ίδια στιγμή λειτουργεί μέσα στο κυρίαρχο εμπορικό μοντέλο κινηματογράφου. Μόνο που κι εδώ η ίδια η καλλιτεχνική του πρακτική τον οδηγεί όχι στην αφομοίωση, αλλά σε μία πρακτική οικειοποίησης (των μέσων και κωδίκων) και εκτροπής (της χρήσης και των νοημάτων τους), παράμιλων με αυτή των πρωτοποριακών κινημάτων του νταντά, του σουρεαλισμού και των καταστασιακών. Αυτό που έχει σημασία ωστόσο, και που διαφοροποιεί τέτοιες πρακτικές από τον «κινηματογράφο τέχνης», είναι πως αυτά δεν αποτελούσαν αισθητικές επιλογές, αλλά έκφραση ενός δημιουργικού πνεύματος και ανάγκης που έβρισκε τις δικές του λύσεις και ανέπτυσσε τους δικούς του κώδικες μέσα σε αντίξοες και φτωχές συνθήκες. Ο Βέγγος γυρνάει μία από τις ταινίες του μέσα σε τρεις μέρες, χρησιμοποιώντας τα σκηνικά που είχε στήσει ο Φίνος στο στούντιο του για μία δική του ταινία, πριν αυτά κατέβουν.
Ο κινηματογράφος του Βέγγου γίνεται έτσι χωνευτήρι των πάντων ενώ την ίδια στιγμή είναι απόλυτα διακριτός και συγκεκριμένος. Τα κλισέ, αν και χρησιμοποιούνται, έχουν ένα δυναμικό χαρακτήρα ακριβώς λόγω της τακτικής της «επανάληψης και διαφοράς» μέσω της αυτοκριτικής διακωμώδησής τους, που στον Βέγγο παίρνει έντονα χαρακτήρα της αποδόμησης και της μετεξέλιξής τους. Αυτό που έχει σημασία είναι η διαδικασία. Κι εδώ το στοιχείο του «τρεξίματος», κυριολεκτικά και μεταφορικά, η ταχύτητά του, η αναμέτρησή του με χρόνο, τόσο τον ιστορικό όσο και τον κινηματογραφικό, είναι το σημείο κλειδί που κάνει τον Βέγγο τον πιο Μοντέρνο και πιο κινηματογραφικό από τους κωμικούς μας. Είναι το ένα, από τα δύο, χαρακτηριστικό που τον κάνει πιο συμβατό με ένα σύγχρονο μέσο όπως ο κινηματογράφος που στηρίζεται κατ’ εξοχήν στο χρόνο.
Το δεύτερο είναι ακριβώς η πολυσυλλεκτικότητα και πολυφωνία του κινηματογράφου του Βέγγου. Πέρα από την ποικιλία των χαρακτήρων, που σαν κοινότητα περιβάλουν συνήθως τον ίδιο τον Βέγγο, το πιο σημαντικό είναι ότι ο ίδιος μετακινείται συχνά ανάμεσα σε δύο ή και τρεις χαρακτήρες την ίδια στιγμή, σαν ένα προσωποποιημένο μοντάζ, υπογραμμίζοντας ακριβώς τις πολλαπλές και αντιφατικές ταυτότητες αυτού του λαού. Οι εναλλαγές και τα στρώματα των μεταμορφώσεων του εμπεριέχουν την ποιότητα του μοντάζ, του δεύτερου βασικού χαρακτηριστικού του κινηματογραφικού μέσου, που νοηματοδοτεί την αφήγηση και την απεικόνισή του.
Μένει αυτές οι ποιότητες του κινηματογράφου του Θανάση Βέγγου, που αναδεικνύουν υπόγειες και παραμελημένες πολιτιστικές παραδόσεις και πρακτικές, που όμως αναγνωρίζονται και έχουν αγαπηθεί τόσο πολύ από τον ελληνικό λαό, να μελετηθούν και να αναδειχθούν, ιδιαίτερα σήμερα που πολλές από τις πρακτικές του επαναλανσάρονται σαν «μεταμοντέρνα αισθητική».
Χρήστος Γιοβανόπουλος

https://www.e-dromos.gr/%CE%BF-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B7-%CE%B2%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CF%85/

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

ΜΠ Γέιτς, Προσευχή για την Κόρη μου (απόσπασμα, μτφρ. Crying Wolf)

 ΜΠ Γέιτς, Προσευχή για την Κόρη μου (απόσπασμα, μτφρ. Crying Wolf)
[...] Aς της δοθεί απλόχερα η ομορφιά
Όχι ομορφιά που να τρελαίνει του ξένου τη ματιά,
Ή τη δική της μπροστά στον καθρέφτη, τόση,
Που να την κάνει να φαίνεται καμπόση,
Και δει την ομορφιά ως σκοπό επαρκή,
Κι η φυσική της ευγένεια χαθεί, πιθανότατα
Μαζί με της γυμνής καρδιάς την οικειότητα
Που διαλέγει ορθά, και ένα φίλο δεν έχει βρει.
Η Ελένη είδε τον κόσμο της άγευστο και στομωμένο
Και στη συνέχεια τά ‘μπλεξε με έναν παλαβωμένο,
Ενώ η Μεγάλη Βασίλισσα που βγήκε απ΄τον αφρό,
Χωρίς πατέρα και καταναγκασμό
Διάλεξε γι’ άντρα σιδερά με τό ‘να πόδι να σέρνεται.
Και μια γυναίκα όμορφη, είναι γνωστό
Τρώει μια χαζή σαλάτα με το φαγητό
Κι έτσι το Κέρας της Αμάλθειας μαραίνεται.

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Γ ΜΠ Γέιτς, Οι Λόγιοι (μτφρ. Crying Wolf)

Γ ΜΠ Γέιτς, Οι Λόγιοι (μτφρ. Crying Wolf)
Φαλάκρες με τις αμαρτίες τους λησμονημένες
Γέρικες, σεβάσμιες, φαλάκρες διαβασμένες
Τους στίχους σχολιάζουνε και επιμελούνται
Που στο κρεβάτι κάποιοι νιοί που δεν κοιμούνται,
Πλέκουνε μες των ερώτων την απελπισία
Μπας κι αγγίξουνε της ομορφιάς την αγνωσία.
Όλοι τους σέρνονται. Και βήχουνε μελάνι,
Με τα παπούτσια τους φθείρουν το χαλί,
Κι όλοι τους σκέφτονται αυτά που σκέφτονται κι οι άλλοι,
Κι όλοι γνωρίζουν τους γνωστούς των γνωστών.
Θεέ μου, απορώ στο τί θα λέγανε
Αν ο Κάτουλλός τους είχε το βήμα αυτωνών.