Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

"Λαϊκισμός» και Αριστερά - Κύρκος Δοξιάδης

"Λαϊκισμός» και Αριστερά

Εχει περάσει σχεδόν ενάμισης χρόνος από το παλαιότερο άρθρο μου «Περί “λαϊκισμού”» («Εφ.Συν.», 10/1/2017). Στόχος μου σε εκείνο το άρθρο ήταν να δείξω τους τρόπους με τους οποίους ο όρος «λαϊκισμός» επενεργεί αποπροσανατολιστικά, εις βάρος κυρίως της Αριστεράς και προς όφελος των καθεστωτικών δυνάμεων. Επανέρχομαι διότι εξακολουθώ να επιμένω στον ίδιο στόχο, πιο έντονα κιόλας.
Η θέση μου, που ίσως δεν είχε καταστεί επαρκώς σαφής στο παλιό άρθρο, είναι πως θα έπρεπε η Αριστερά να αποβάλει πλήρως τον όρο «λαϊκισμός» από το λεξιλόγιό της. Δεν πρόκειται βέβαια να επαναλάβω απλώς την παλαιά επιχειρηματολογία μου, θα την αναπτύξω όμως εκ νέου ριζικά ανανεωμένη.
Αρχικό επιχείρημα λοιπόν. Ο «λαϊκισμός» δεν μπορεί να αποτελεί ονομασία κάποιας ιδεολογίας. Σύμφωνα με τις περισσότερες θεωρητικές προσεγγίσεις της τελευταίας, η ιδεολογία δεν είναι απλώς μια θεωρία ή μια άποψη στα μυαλά ή στις κουβέντες κάποιων πολιτικών ή διανοουμένων, είναι σύστημα ιδεών που εκφράζεται πρώτα και κύρια ως πρακτική, και που ως τέτοια εκδηλώνεται στις πράξεις και συνήθειες σχετικά μεγάλων κοινωνικών ομάδων.
Τι είδους κοινωνική πρακτική λοιπόν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εκδήλωση ή συνέπεια του «λαϊκισμού», ούτως ώστε να μιλάμε για λαϊκιστική ιδεολογία; Μια απεργία; Μια διαδήλωση; Μια κατάληψη; Μια οποιαδήποτε έμπρακτη εκδήλωση πολιτικής ανυπακοής; Ή μήπως κάποια επίθεση σε μετανάστες ή σε πρόσφυγες; Οποιαδήποτε απαξιωτική ή περιφρονητική ή βίαιη συμπεριφορά απέναντι σε αλλόθρησκους ή αλλοεθνείς ή σε άτομα διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού μήπως;
Θα ήταν κραυγαλέα αποπροσανατολιστικό να χρησιμοποιούμε ως όρο-ομπρέλα τον «λαϊκισμό», αποφεύγοντας έτσι να αποδίδουμε στις συγκεκριμένες πρακτικές την αληθινή τους ιδεολογική ονομασία, ανάλογα με την περίπτωση προφανώς: Αριστερά, αντικαπιταλισμός, αναρχισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, ομοφοβία, ναζισμός και ούτω καθ' εξής.
Τα παραδείγματα «πρακτικών» που ανέφερα δεν είναι τυχαία. Κοτσάροντας κιόλας το πρόσημο «αριστερός» ή «(ακρο)δεξιός» λαϊκισμός αναλόγως, η χρήση του κοινού παρονομαστή «λαϊκισμός» σερβίρει έτοιμη στο πιάτο την ευκαιρία για μία ακόμη εκδοχή της θεωρίας των «δύο άκρων».
Δεύτερο χαρακτηριστικό της ιδεολογίας, που εν μέρει απορρέει απ’ το προηγούμενο. Σε ατομικό επίπεδο, η ιδεολογία δεν μπορεί να αποτελεί γνώρισμα μόνο ορισμένων ηγετικών προσωπικοτήτων, όπως είναι οι πολιτικοί ή άλλοι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης», π.χ. γνωστοί δημοσιογράφοι ή διανοούμενοι.
Ως μαζικό φαινόμενο, στο ατομικό επίπεδο συγκροτεί τους τρόπους σκέψης και πρακτικής απλών ανθρώπων. Ενώ λοιπόν «αριστερός» ή «εθνικιστής» ή «ρατσιστής», για παράδειγμα, θα μπορούσε να θεωρηθεί οποιοσδήποτε «ανώνυμος» πολίτης, θα ήταν μάλλον φαιδρό να χαρακτηριζόταν κάποιος απλός άνθρωπος «λαϊκιστής».
Τούτο το τελευταίο είναι βέβαια αποκαλυπτικό για κάτι που είναι προφανές ούτως ή άλλως: Η λέξη «λαϊκιστής» χρησιμοποιείται κατά κανόνα για να καταγγελθεί η τάση ορισμένων ηγετών ή άλλων δημόσιων προσώπων να απευθύνονται στον κόσμο με τρόπο που έμμεσα ή άμεσα κολακεύει (με υστεροβουλία, εννοείται) τους απλούς πολίτες, τους ανθρώπους του λαού. Αυτό όμως είναι απλούστατα ο ορισμός της δημαγωγίας.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι κατά τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, ο όρος «λαϊκισμός» τείνει να αντικαταστήσει τον όρο «δημαγωγία». Προσοχή όμως. Πρόκειται για μια επιλεκτική αντικατάσταση.
Διότι δημαγωγία, για παράδειγμα, θα μπορούσε να θεωρηθεί και η απόπειρα της νεοφιλελεύθερης θεωρίας και πολιτικής να πείσει πως οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος θα μπορούσε να στήσει τη δική του επιχείρηση («start-up»). Τούτο όμως δεν αποκαλείται «λαϊκισμός».
Ο «λαϊκισμός» είναι η ρετσινιά που προσκολλάται σε ό,τι κρίνεται ως «δημαγωγία» της Αριστεράς (που βολικά τσουβαλιάζεται τοιουτοτρόπως με τη δημαγωγία της Ακροδεξιάς), στον βαθμό που εμπεριέχει οποιαδήποτε απεύθυνση ή αναφορά σε ό,τι ο νεοφιλελευθερισμός κυρίως απεχθάνεται.
Στην ιδεολογία όπου το «ανταγωνιστικός» είναι συνώνυμο του «άξιος», αυτό είναι η συλλογικότητα εν γένει, ταξική ή άλλου είδους, καθώς και εκείνη η θεμελιώδης αρχή του Διαφωτισμού από την οποία ο νεοφιλελευθερισμός έχει πάρει διαζύγιο από γεννησιμιού του, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά – η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.
Αν θέλαμε να επιδοθούμε σε μια άσκηση «σεναρίου πολιτικής φαντασίας», θα μπορούσαμε να φέρουμε στον νου μας ένα εφιαλτικό προσεχές μέλλον στο οποίο η οποιαδήποτε αναφορά στη δημοκρατία θα κρίνεται ως «λαϊκισμός».
Ως προς τη χρήση του όρου, σε επίπεδο ευρύτερης επικοινωνιακής και ιδεολογικής στρατηγικής, ο νεοφιλελευθερισμός έχει κερδίσει το παιχνίδι θριαμβευτικά και αμετάκλητα. Κάθε φορά που κάποιος αριστερός χρησιμοποιεί τον όρο «λαϊκισμός» έστω για να επικρίνει τη Δεξιά, άθελά του συμβάλλει στην επίρρωση των εξουσιαστικών συνεπειών τούτου του γεγονότος. Υπάρχουν άλλωστε τόσα άλλα ωραία επίθετα για να κοσμήσουν οι αριστεροί τη Δεξιά...
* καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

ΠΗΓΗ:http://www.efsyn.gr/arthro/laikismos-kai-aristera

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

H δίχρονη προσχολική εκπαίδευση γίνεται πραγματικότητα

Η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση γίνεται πραγματικότητα για όλα τα παιδιά ηλικίας 4 ετών εώς την είσοδο στο δημοτικό σχολείο.
Ειδικότερα, η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση αρχίζει το σχολικό έτος 2018 – 2019 σε 184 δήμους της χώρας, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας. Η υποχρεωτική φοίτηση αφορά τα νήπια που θα συμπληρώσουν την 31η Δεκεμβρίου του 2018 την ηλικία των 4 ετών και οι αιτήσεις εγγραφής ξεκινούν από 2 έως 18 Μαΐου στο Νηπιαγωγείο της γειτονιάς.
Η νομοθετική ρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας «ανακουφίζει» οικονομικά τους γονείς γιατί η εκπαίδευση στο Νηπιαγωγείο είναι δωρεάν και απευθύνεται σε όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας, ανεξάρτητα από την οικονομική ή κοινωνική τους προέλευση.
Επίσης διευκολύνει τις εργαζόμενες μητέρες παιδιών μικρότερης ηλικίας (2.5 - 4 ετών), γιατί θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να ενταχθούν τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς. Παράλληλα, δημιουργούνται ίσες ευκαιρίες μάθησης σε όλα τα παιδιά ηλικίας 4 ετών, ενώ μέχρι σήμερα άλλα παιδιά φοιτούσαν στο νηπιαγωγείο και δέχονταν προσχολική εκπαίδευση , άλλα πήγαιναν στους παιδικούς  σταθμούς και τέλος άλλα παιδιά έμεναν σπίτι γιατί δεν κατάφερναν να εξασφαλίσουν μία θέση φοίτησης σε καμία δομή.
Η δίχρονη εκπαίδευση στο νηπιαγωγείο διασφαλίζει την ισόρροπη και ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών και επιδιώκει την αναβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης που παρέχει το Νηπιαγωγείο. Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο δίνεται η δυνατότητα στο νήπιο να ολοκληρώσει πιο αποτελεσματικά και να υλοποιήσει όλους τους στόχους του υπάρχοντος αναλυτικού προγράμματος που είναι προαπαιτούμενοι για να μπορέσουν τα παιδιά  να ανταπεξέλθουν επιτυχώς στις απαιτήσεις του δημοτικού σχολείου.
Επίσης εξασφαλίζει τη δυνατότητα για διερεύνηση και πρόληψη των μαθησιακών δυσκολιών και την έγκαιρη αντιμετώπιση τους μέχρι το παιδί να φοιτήσει στο δημοτικό σχολείο, γιατί όπως έχει κριθεί στην πράξη ο ένας χρόνος δεν επαρκεί για να ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία της αξιολόγησης , με αποτέλεσμα να πηγαίνουν παιδιά στην πρώτη δημοτικού που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη μαθησιακή ετοιμότητα ή είναι αδιάγνωστα.
Επομένως, μιλάμε ήδη για εκπαίδευση με συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους, μέσα σε ένα εκπαιδευτικά ευέλικτο και με πλούσια ερεθίσματα  σχολικό περιβάλλον που με βάση το παιχνίδι, την προσωπική  διερεύνηση αλλά και την εργασία σε ομάδες, τη δημιουργικότητα και την   αποδοχή της διαφορετικότητας,  θα αποτελέσει και τη βάση για την ομαλή ένταξη των παιδιών στο επόμενο σχολικό και ευρύτερα κοινωνικό τους περιβάλλον.

http://tvxs.gr/news/paideia/h-dixroni-prosxoliki-ekpaideysi-ginetai-pragmatikotita

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Ο Βλαντιμίρ Λένιν γράφει για τον Καρλ Μαρξ

Στις 5 Μαΐου του 1918, ακριβώς 200 χρόνια πριν, έρχεται στον κόσμο ο σπουδαίος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, ιστορικός και πολιτικός οικονομολόγος Καρλ Μαρξ.
Με αφορμή την επέτειο της γέννησης του, δημοσιεύουμε το κείμενο του Β. Λένιν, του ηγέτη της Ρωσικής Επανάστασης, το οποίο  γράφτηκε για το ρωσικό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό «Γκρανάτ» για το έργο και τη ζωή του Καρλ Μαρξ.
Ακολουθεί το κείμενο του Β. Λένιν που δημοσιεύτηκε το 1915 στον 28 τόμο του Λεξικού «Γκρανάτ»:
Ο Καρλ Μαρξ γεννήθηκε στις 5 του Μάη 1818, με το νέο ημερολόγιο, στην πόλη Τριρ (παραρήνια Πρωσία). Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος, εβραίος· το 1824 ασπάστηκε τον προτεσταντισμό. Η οικογένεια του ήταν εύπορη, καλλιεργημένη, όχι όμως επαναστατική. Αφού τέλειωσε το γυμνάσιο του Τριρ ο Μαρξ πήγε στο Πανεπιστήμιο, στην αρχή στη Βόνη και έπειτα στο Βερολίνο, και σπούδασε νομικά, προπαντός όμως ιστορία και φιλοσοφία. Τέλειωσε το Πανεπιστήμιο το 1841 με μια διδακτορική διατριβή για τη Φιλοσοφία του Επίκουρου. Όσο για τις αντιλήψεις του, ο Μαρξ εκείνη την εποχή ήταν ακόμη χεγκελιανός-ιδεαλιστής. Στο Βερολίνο ανήκε στον κύκλο των αριστερών-χεγκελιανών (Μπρούνο Μπάουερ κ.ά.), που προσπαθούσαν να βγάλουν από τη Φιλοσοφία του Χέγκελ αθεϊστικά και επαναστατικά συμπεράσματα.
Όταν τέλειωσε το Πανεπιστήμιο, ο Μαρξ εγκαταστάθηκε στη Βόνη, με σκοπό να γίνει καθηγητής του Πανεπιστημίου. Η αντιδραστική όμως πολιτική της κυβέρνησης, που το 1832 αφαίρεσε την έδρα από τον Λουδοβίκο Φόιερμπαχ και το 1836 αρνήθηκε να τον επαναφέρει στο Πανεπιστήμιο ενώ το 1841 απαγόρευσε στο νεαρό καθηγητή Μπρούνο Μπάουερ να διδάσκει στη Βόνη, ανάγκασε τον Μαρξ να εγκαταλείψει τη σταδιοδρομία του καθηγητή. Η εξέλιξη των ιδεών του αριστερού χεγκελιανισμού έκανε εκείνο τον καιρό πολύ γρήγορα βήματα στη Γερμανία. Ο Λουδοβίκος Φόιερμπαχ άρχισε, ιδιαίτερα από το 1836, να επικρίνει τη θεολογία και να στρέφεται προς τον υλισμό, στον όποιο προσχωρεί οριστικά το 1841 (Η Ουσία του Χριστιανισμού)· το 1843 βγήκε το βιβλίο του Οι Βασικές Θέσεις της Φιλοσοφίας του Μέλλοντος. «Έπρεπε να υποστεί κανείς την απολυτρωτική επίδραση αυτών των βιβλίων» –έγραφε αργότερα ο Έγκελς για τα έργα αυτά του Φόιερμπαχ. «Εμείς» (δηλαδή οι αριστεροί χεγκελιανοί, ανάμεσα σ’ αυτούς και ο Μαρξ) «γίναμε αμέσως φοϊερμπαχικοί». Εκείνο τον καιρό οι ριζοσπάστες αστοί της Ρηνανίας, που είχαν σημεία επαφής με τους αριστερούς χεγκελιανούς, ίδρυσαν στην Κολωνία μια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα: την «Εφημερίδα του Ρήνου» (άρχισε να βγαίνει την 1 του Γενάρη του 1842). Ο Μαρξ και ο Μπρούνο Μπάουερ κλήθηκαν σαν κυριότεροι συνεργάτες· τον Οχτώβρη του 1842 ο Μαρξ ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας και μετοίκησε από τη Βόννη στην Κολωνία. Με τη διεύθυνση του Μαρξ η επαναστατική-δημοκρατική κατεύθυνση της εφημερίδας γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρη· η κυβέρνηση στην αρχή επέβαλε στην εφημερίδα διπλή και τριπλή λογοκρισία και μετά την 1 του Γενάρη του 1843, αποφάσισε να την κλείσει εντελώς. Ο Μαρξ βρέθηκε τότε υποχρεωμένος να φύγει από διευθυντής, η αποχώρηση του όμως δεν έσωσε την εφημερίδα, που κλείστηκε το Μάρτη του 1843. Από τα πιο βαρυσήμαντα άρθρα του Μαρξ στην «Εφημερίδα του Ρήνου» ο Έγκελς σημειώνει, εκτός απ’ αυτά που αναφέρονται παρακάτω (βλ. τη Βιβλιογραφία)[1], και ένα άρθρο για την κατάσταση των αγροτών-αμπελουργών της κοιλάδας του Μόζε. Η δημοσιογραφική δουλιά έδειξε στον Μαρξ ότι δεν ήξερε αρκετά καλά την πολιτική οικονομία και γι’ αυτό καταπιάστηκε με ζήλο με τη μελέτη της.
Το 1843 ο Μαρξ παντρεύτηκε στο Κρόιτσναχ την Τζένη φον Βεστφάλεν, παιδική του φίλη που την είχε αρραβωνιαστεί, όταν ήταν ακόμη φοιτητής. Η γυναίκα του προερχόταν από μια αντιδραστική αριστοκρατική οικογένεια της Πρωσίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Μια αδικία που συνεχίζει να υφίσταται για τα ολογοθέσια σχολεία και νηπιαγωγεία.


Γιατί οι συνάδελφοι των ολιγοθέσιων δημοτικών σχολείων έχουν υποχρεωτικό διδακτικό ωράριο 25 ωρών ;;;;; (πέρα απο την μετακίνηση και τις δύσκολες συνθήκες).
Το θέτω σαν ερώτημα στο σύλλογο εκπαιδευτικών Π.Ε
Καστοριάς όσο και στην ΔΟΕ, ώστε να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες.
Αυτός είναι ο ενιαίος τύπος σχολείου;;;Πρόκειται για κατάφωρη καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων των συγκεκριμένων συναδέλφων.
Όσο για τους προϊσταμένους των σχολείων αυτών, αυτοί πρέπει να έχουν πατίνια στα πόδια, για να ανταποκριθούν έχοντας περισσότερες διδακτικές ώρες, στην συνεχώς αυξανόμενη γραφειοκρατία.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις- ους νηπιαγωγούς.
Πρέπει επιτέλους να το ακούσουν στο υπουργείο!!!.
Απαιτούμε η ΔΟΕ να επιληφθεί του θέματος άμεσα.





Κώστας Χατζηφωτιάδης

Μέλος του συλλόγου εκπ/κων ΠΕ Καστοριάς


Δέκα τεχνικές για εμπέδωση και απομνημόνευση στη μελέτη

  Η μελέτη κάποιες φορές μπορεί να γίνει πολύ κουραστική και να μην αποδώσει καρπούς και αυτό γιατί συνήθως προσπαθούμε να μάθουμε πράγματα με τον λάθος τρόπο. Σε όλους μας, ωστόσο, αρέσει να έχουμε γνώσεις, γενικές ή εξειδικευμένες και να θυμόμαστε ακόμα και τις λεπτομέρειες των πληροφοριών που δεχόμαστε.
Παρακάτω ακολουθεί ένας οδηγός με τεχνικές, που θα σας βοηθήσουν να συγκρατείτε μεγάλο όγκο δεδομένων:
1. Μια επισήμανση
Συνήθως υπογραμμίζουμε μ’ ένα φωσφορούχο μαρκαδόρο τα σημαντικά ενός κειμένου. Όμως μια ποικιλία χρωμάτων μπορεί να φέρει περισσότερα αποτελέσματα και να οργανώσει τις πληροφορίες με καλύτερο τρόπο στο μυαλό.
Δοκιμάστε, για παράδειγμα, στην ύλη που έχετε να βγάλετε, να υπογραμμίσετε με κίτρινο χρώμα τις ημερομηνίες, με πράσινο τα σημαντικά γεγονότα, με πορτοκαλί τους ορισμούς, με μπλε τα ονόματα.
Έτσι, θα ξέρετε αυτομάτως, ανάλογα με το χρώμα που ν’ ανατρέξετε όταν ψάχνετε κάτι, χωρίς να χάνετε χρόνο. Επιπλέον, ο εγκέφαλός σας θα απορροφήσει τις πληροφορίες κατηγοριοποιημένα και αρκετά γρήγορα, αν είστε οπτικός τύπος!
2. Post-it
Κολλήστε post-it χαρτάκια με τις πληροφορίες που θέλετε να θυμάστε, παντού! Σε τοίχους, ντουλάπες, συσκευές, όπου μπορούν να είναι εύκολα ορατά, ώστε να τα βλέπετε από το πρωί που θα ξυπνήσετε μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθείτε!
Η επανάληψη είναι μητέρα της επανάληψης, λένε και δεν έχουν άδικο! Φανταστείτε να δέχεστε καθημερινά τις ίδιες πληροφορίες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα: δεν υπάρχει περίπτωση να τις ξεχάσετε.
3. Σχεδιαγράμματα και πίνακες
Τα σχεδιαγράμματα προσφέρουν τη γνώση σχηματικά και με περιεκτικό τρόπο και βοηθούν να ρίχνουμε μια γρήγορη ματιά στα πιο σημαντικά, κάτι που λειτουργεί ως υπενθύμιση για τα υπόλοιπα, που είναι κυρίως λεπτομέρειες.
Με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να φτιάξετε πίνακες με ημερομηνίες, ορισμούς και γεγονότα, ώστε να έχετε όλα τα σημαντικά συγκεντρωμένα και οργανωμένα σαν σε κατάλογο.
4. Λέξεις – κλειδιά
Διαβάζετε ένα κείμενο και συναντάτε λέξεις: ασυνήθιστες/μεγάλες/δύσκολες/δυσνόητες ή με άλλα λόγια χαρακτηριστικές! Γιατί αυτές οι λέξεις μπορούν να γίνουν λέξεις-κλειδιά για να θυμάστε τις πληροφορίες που θέλετε από ένα κείμενο.
Αν, δηλαδή, μάθετε συγκεκριμένες λέξεις, αντιπροσωπευτικές των γεγονότων που παρουσιάζονται, τότε αυτομάτως μπορεί να σας έρχονται στο μυαλό και οι υπόλοιπες πληροφορίες που συνδέονται με αυτήν τη λέξη ή αναπτύσσονται γύρω από αυτήν.
5. Μνήμη αγχίνους
Βρείτε μνημονικά τεχνάσματα για ονόματα και ημερομηνίες συνδέοντάς τα με προσωπικά σας στοιχεία, ώστε να μην τα ξεχάσετε ποτέ! Είναι γεγονός ότι μπορούμε να θυμηθούμε καλύτερα μια πληροφορία αν τη συνδέσουμε με κάποια άλλη, ευκολότερα ανακλητή, με την οποία έχει κοινά χαρακτηριστικά.
Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η ημερομηνία της Γαλλικής Επανάστασης (1789) που έχει μια ακολουθία αριθμών: 7, 8, 9. Επίσης, πολλές από τις καταλήξεις των ουδέτερων της γ’ κλίσης στα λατινικά, σχηματίζουν τη λέξη: -c, -a, -l, -e, -n, -t, -ar, που στα ισπανικά σημαίνει «ζεσταίνω».
Όσες περισσότερες γνώσεις έχουμε, τόσο πιο εύκολο μας είναι να κάνουμε τέτοια «τρικ». Άλλο παράδειγμα αποτελεί η λέξη ΓΑΛΑ, προκειμένου να θυμάται κανείς τους ποταμούς: Γαλλικό, Αξιό, Λουδία και Αλιάκμονα! Χρειάζεται μόνο λίγη φαντασία!
6. Ερωτήσεις σε κάθε παράγραφο… και γενικά
Κλασική μέθοδος και πράγματι βοηθάει πολύ. Απλά σημειώνετε μια ερώτηση σε κάθε παράγραφο σχετικά με το περιεχόμενο της και διαβάζοντας το κείμενο, την απαντάτε.
Το κακό είναι πως καμιά φορά μπορεί να χαθεί ο ειρμός και η συνοχή ολόκληρου του κειμένου όταν προχωράτε παράγραφο-παράγραφο. Παραλλαγή αυτής της τεχνικής είναι αντί για ερωτήσεις, να γράφετε σε κάθε παράγραφο τίτλο.
Μία τεχνική για να εμπεδώσετε καλύτερα το περιεχόμενο κάθε παραγράφου είναι να την διαβάζετε, έπειτα να την καλύπτετε με το χέρι σας και να προσπαθείτε να πείτε ό,τι διαβάσατε με καθαρά δικά σας λόγια. Είναι λίγο χρονοβόρο αλλά αποτελεσματικό.
Επίσης, αν η ύλη που θέλετε να βγάλετε είναι μεγάλη και δύσκολη, γράψτε σ’ ένα χαρτί ερωτήσεις σχετικές με το περιεχόμενο και κάθε βράδυ φροντίστε να τις απαντάτε. Κάποια στιγμή θα βαρεθείτε να το κάνετε: τη στιγμή που θα τις έχετε μάθει!
7. Περίληψη
Είναι γεγονός ότι πολλοί μαθαίνουν καλύτερα κάτι όταν το γράφουν! Στην ουσία, απλά κρατάτε σημειώσεις.
Δοκιμάστε να γράψετε σ’ ένα τετράδιο τα πιο σημαντικά σε στυλ περίληψης και στο τέλος να διαβάσετε και να μάθετε μόνο αυτήν την περίληψη (που βέβαια θα είναι αρκετών σελίδων, αλλά σίγουρα θα είναι η μισή των αρχικών σας δεδομένων).
8. Νοερές εικόνες
Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζετε το κείμενο που έχετε μπροστά σας με αυστηρό τρόπο, δείτε το σαν μυθιστόρημα ή ταινία. Μπορείτε, όταν διαβάζετε, ακόμα και κάτι επιστημονικό, να σχηματίσετε στο μυαλό σας μία νοερή εικόνα ή ένα σενάριο των πληροφοριών που δέχεστε.
Έτσι, δεν θα είναι απλά ένα αποστειρωμένο κείμενο, αλλά κάτι στο οποίο θα έχετε δώσει σχήμα και χρώμα, άρα θα σας δημιουργηθούν εντυπώσεις σχετικά με αυτό, θα το εμπεδώσετε καλύτερα και θα το αποθηκεύσετε ευκολότερα στη μνήμη σας!
9. Δείτε κάποιο ντοκιμαντέρ
Αν στην ύλη που έχετε να βγάλετε, προσθέσετε και το ανάλογο οπτικοακουστικό υλικό, τότε το διάβασμα θα γίνει πολύ πιο ευχάριστο, ενώ θα συγκρατήσετε καλύτερα κάτι με το οποίο υπήρξε αλληλεπίδραση με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.
10. Συζητήστε το
Συζητήστε αυτά που έχετε διαβάσει με φίλους και γνωστούς ή ακόμα και σε σχετικές κοινότητες στο διαδίκτυο. Όταν συζητάμε για κάτι, η γνώση πλέον δεν περιορίζεται στον αποθηκευτικό χώρο του μυαλού αλλά χρησιμοποιείται, είναι ενεργή.
Παράλληλα, όταν μιλάμε γι αυτό, αποκτούμε περισσότερη άνεση, το κατακτάμε ακόμα περισσότερο ως γνώση κι έτσι είναι δυσκολότερο να το ξεχάσουμε.
Μπορείτε να εφαρμόσετε όσες μεθόδους επιθυμείτε συνδυαστικά και όσες κρίνετε ότι μπορούν να σας βοηθήσουν συγκεκριμένα με τις πληροφορίες που θέλετε να θυμάστε.
Στις πανελλαδικές, είναι δυστυχώς απαραίτητη η αποστήθιση όλων των πληροφοριών και ενθαρρύνεται η παπαγαλία, ενώ στις εξεταστικές του πανεπιστημίου υπάρχει μια σχετική ελευθερία στην οργάνωση και την απόδοση των απαντήσεων.
Επίσης, άλλοι τύποι είναι περισσότερο οπτικοί ή ακουστικοί, άλλοι έχουν πιο ανεπτυγμένη τη φαντασία τους. Όταν καλείται κανείς να μάθει κάτι, τελικά μαζί με αυτό μαθαίνει και τον εαυτό του. Όποια μέθοδος από τις παραπάνω κι αν σας ταιριάζει… μην ξεχνάτε πως το μυστικό κρύβεται στην επανάληψη.


και 
http://tvxs.gr/news/paideia/deka-texnikes-gia-empedosi-kai-apomnimoneysi-sti-meleti