Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

Βράζει όλη η Παιδεία με τα μέτρα του ΥΠΑΙΘ σε σχολεία και σχολές

 Χρήστος Κάτσικας


Η Κεραμέως τους ένωσε όλους: Αύριο, Πέμπτη, πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο

Φοιτητικοί Σύλλογοι, Ενώσεις Γονέων, ΟΛΜΕ, Σύλλογοι δασκάλων και μαθητές καλούν σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την Πέμπτη 21 Γενάρη στις 12 το μεσημέρι στο Σύνταγμα, κόντρα στην ακινησία και στη συμβιβαστική γραμμή των «συμβολικών κινητοποιήσεων».

Σε ανακοίνωσή της η ΟΛΜΕ σημειώνει ότι καλεί τους καθηγητές σε εβδομάδα πολύμορφης δράσης και κινητοποιήσεων με επίκεντρο το συλλαλητήριο στα Προπύλαια την Πέμπτη 21/1 στις 12 το μεσημέρι με δασκάλους, φοιτητές, γονείς και μαθητικές πρωτοβουλίες.

Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, οι εκπαιδευτικοί φορείς που αναφέρονται και στις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες, δηλώνουν την αντίθεσή τους στα μέτρα του ΥΠΑΙΘ και επιχειρούν να συντονίσουν τις αντιδράσεις τους σε κοινό αγωνιστικό και παρατεταμένο βηματισμό με μαζικές διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις, με πρώτο σταθμό το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Πέμπτης.

«Βράζουν» φοιτητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές

Βεβαίως η κίνηση αυτή δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Μήνες τώρα «βράζει» το καζάνι της εκπαίδευσης, καθώς η Νίκη Κεραμέως και η κυβέρνηση δεν έχουν σταματήσει να ρίχνουν ξύλα στη φωτιά.

Μήνες τώρα, όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης και το ζωντανό τους στοιχείο, από την πρώτη τη μικρή του νηπιαγωγείου έως τα ΑΕΙ, από τους δασκάλους έως τους φοιτητές και από τους μαθητές και τους γονείς έως τους καθηγητές, δέχονται ομοβροντία αντιδραστικών νομοθετημάτων που αλλάζουν δραματικά το εκπαιδευτικό τοπίο, καθώς το μπολιάζουν με το στοιχείο της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησης.

Εν μέσω πανδημίας, συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της κατεδάφισης της Δημόσιας Εκπαίδευσης, βάζοντας στο στόχαστρο τώρα τα ΑΕΙ και το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, φέρνοντας για ψήφιση νέο πακέτο μέτρων. Αφού πρώτα νομοθέτησε την κατάργηση του ασύλου, νομιμοποιώντας τον αυταρχισμό και την καταστολή στον χώρο των πανεπιστημίων, καθώς και το χουντονόμο για τις διαδηλώσεις, τώρα προχωρά ένα βήμα παραπέρα θεσπίζοντας την πανεπιστημιακή αστυνομία. Είναι ακόμα ένα αντιδημοκρατικό μέτρο που στόχο έχει να χτυπήσει βάναυσα τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Αποτελεί προέκταση των ευρύτερων κυβερνητικών σχεδιασμών για το χτύπημα του συνδικαλιστικού κινήματος, την χειραγώγηση των συνδικάτων, τον ενταφιασμό των δικαιωμάτων στη διαδήλωση και την απεργία.

Στο ίδιο πακέτο μέτρων η κυβέρνηση της Ν.Δ., επαναφέρει για πολλοστή φορά, τις διαγραφές των λεγόμενων «αιώνιων» φοιτητών, ένα ακόμα ταξικό μέτρο που οδηγεί στην πειθάρχηση, στην παραπέρα εντατικοποίηση των σπουδών, με τελικό και διακηρυγμένο στόχο να σπουδάζουν ολοένα και λιγότεροι. Πολλές φορές οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. προσπάθησαν να εφαρμόσουν το συγκεκριμένο μέτρο για να οδηγήσουν τους φοιτητές των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων που υποχρεώνονται να εργάζονται, στην πρόωρη εγκατάλειψη των σπουδών τους. Η μαζική αντίσταση του φοιτητικού κινήματος απέκρουσε αγωνιστικά τα μέτρα αυτά και τα κατέστησε ανεφάρμοστα, υπερασπίζοντας το δικαίωμα όλων στις σπουδές.

Στα μισά μιας κουτσουρεμένης σχολικής χρονιάς, την ώρα που τα Γυμνάσια και Λύκεια παραμένουν κλειστά εδώ και τρεις μήνες, με βαρύτατες συνέπειες για τους μαθητές και ενώ δεκάδες χιλιάδες υποψήφιοι προετοιμάζονται για να δώσουν σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες τη μάχη των πανελληνίων, το ΥΠΑΙΘ προκλητικά και αδιαφορώντας πλήρως για τις αγωνίες των νέων, αλλάζει τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Πιστή στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, η κυβέρνηση θεσπίζει ένα νέο ακόμα πιο ταξικό σύστημα πρόσβασης, εγκαινιάζοντας την «ελάχιστη βάση εισαγωγής», η οποία θα καθορίζεται από τις σχολές μαζί με το περίφημο «διπλό μηχανογραφικό». Το μέτρο αυτό έρχεται να προσθέσει νέους ταξικούς φραγμούς στην πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και να αποκλείσει πολλές χιλιάδες φοιτητών. Σε συνδυασμό μάλιστα με τη δραστική μείωση των εισακτέων, η τριτοβάθμια εκπαίδευση οδηγείται σε σημαντική συρρίκνωση, σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα της κυβέρνησης της Ν.Δ. πως «οι σπουδές δεν είναι για όλους». Βέβαια, την ίδια στιγμή προσφέρει απλόχερα δώρα στους σχολάρχες των κολεγίων, εξισώνοντας σε μια νύχτα τους τίτλους που προσφέρουν με τα πτυχία των ΑΕΙ, κουρελιάζοντας στην πράξη το Σύνταγμα και το άρθρο 16.

Την ίδια ώρα, το ΥΠΑΙΘ εξακολουθεί να μην λαμβάνει κανένα μέτρο προστασίας για το ασφαλές άνοιγμα των σχολείων, αγνοώντας επιδεικτικά της προτάσεις ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, των γονιών και των μαθητών. Το σχέδιο της κυβέρνησης στην όλη διαχείριση της πανδημίας είναι η μετατόπιση της ευθύνης στην κοινωνία και αντίστοιχα την ευθύνη λειτουργίας των σχολείων στους ίδιους τους συλλόγους διδασκόντων.

Πηγή:https://www.efsyn.gr/node/277758

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

Ο διάσημος ιστορικός Γουβάλ Νώε Χαράρι προειδοποιεί: Έρχεται μια ψηφιακή δικτατορία

 

Η τεχνολογία, ιδίως οι δύο αιχμές της, η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία, μπορούν να διαβρώσουν τα θεμέλια της δημοκρατίας και να υποσκάψουν την ελευθερία και την ισότητα, ευνοώντας τη συγκέντρωση δύναμης στα χέρια μιας μικρής ελίτ, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια σύγχρονη τυραννία, μια ψηφιακή δικτατορία.


Αυτό προειδοποιεί ο διάσημος ισραηλινός ιστορικός Γουβάλ Νώε Χαράρι, συγγραφέας των μπεστ-σέλερ (και στη χώρα μας) "Sapiens" και "Homo Deus", στο νέο βιβλίο του «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα», το οποίο μόλις κυκλοφόρησε.


Ο Χαράρι θυμίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε αναπόφευκτο και μη αναστρέψιμο στις σημερινές δημοκρατίες, οι οποίες, παρά τις επιτυχίες τους, αποτελούν ένα «ανοιγοκλείσιμο» του ματιού στον μακρύ ιστορικό χρόνο. Οι μοναρχίες, οι ολιγαρχίες και άλλες μορφές αυταρχικής διακυβέρνησης έχουν υπάρξει για πολύ περισσότερο καιρό -και συνεχίζουν να υπάρχουν σήμερα σε ουκ ολίγες χώρες.


Τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας είναι πολύ πιο ευάλωτα από ό,τι νομίζουμε, συνεπώς υπάρχει κίνδυνος να αποδειχθούν εφήμερα, κυρίως λόγω των νέων τεχνολογιών. Ήδη, όπως λέει, στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα η φιλελεύθερη δημοκρατία φαίνεται να χάνει σταδιακά την αξιοπιστία της, καθώς «στριμώχνεται» το μεγάλο στήριγμά της, η μεσαία τάξη, ενώ παράλληλα σε αρκετές χώρες ο πολιτικός λόγος γίνεται ολοένα πιο διχαστικός, δημαγωγικός και αυταρχικός.


Εν μέρει αυτό οφείλεται στο ότι αλλάζει πλέον η τεχνολογία που έως τώρα στήριζε τη δημοκρατία. Οι νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία, ευνοούν πια αντιδημοκρατικές επιλογές. Οι δύο αυτές τεχνολογίες από κοινού θα προκαλέσουν άνευ προηγουμένου αναστατώσεις στην ανθρώπινη κοινωνία, σε σημείο που η δημοκρατία και η ελεύθερη αγορά μπορεί να χάσουν το νόημά τους.


Σύμφωνα με τον Χαράρι, ο μέσος άνθρωπος αισθάνεται ολοένα λιγότερο -αντίθετα με το παρελθόν- ότι αποτελεί «τον ήρωα του μέλλοντος». Εν έτει 2018, κατακλύζεται πια από όρους (μηχανική μάθηση, γενετική μηχανική, blockchain κ.α.), που αισθάνεται ότι κατά βάση δεν τον αφορούν. 


Στον 20ό αιώνα οι μάζες εξεγέρθηκαν ενάντια στην εκμετάλλευση, ενώ σήμερα αισθάνονται μάλλον άσχετες με ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Οι λαϊκίστικες εξεγέρσεις του 21ου αιώνα ίσως γίνουν ενάντια όχι σε μια οικονομική ελίτ που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους, αλλά σε μια ελίτ που δεν τους χρειάζεται πια (π.χ. χάρη στα ρομπότ). 


Οι τεχνολογικές επαναστάσεις της πληροφορικής και της βιοτεχνολογίας που συνεχώς κερδίζουν έδαφος, χωρίς καν οι πολίτες να το συνειδητοποιούν, σε λίγες δεκαετίες θα φέρουν αντιμέτωπη την ανθρωπότητα με τις δυσκολότερες δοκιμασίες που έχει ποτέ αντιμετωπίσει, όπως εκτιμά ο ισραηλινός ιστορικός.


Υποσχόμενη παλαιότερα ένα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας στους πάντες, η φιλελεύθερη δημοκρατία συμφιλίωσε το προλεταριάτο με την αστική τάξη, τους πιστούς με τους άθεους, τους γηγενείς με τους μετανάστες, τους Ευρωπαίους με τους Ασιάτες. Όμως, αυτή τη φορά τα μηχανήματα με τεχνητή νοημοσύνη απειλούν για τα καλά τις θέσεις εργασίας των ανθρώπων και η συμφιλίωση κάποια στιγμή μπορεί να καταστεί ανέφικτη πια. 


Για λίγες ακόμη δεκαετίες οι άνθρωποι θα έχουν το πάνω χέρι, αλλά είναι θέμα χρόνου οι έξυπνες μηχανές να κάνουν σχεδόν τα πάντα καλύτερα από εμάς. Ήδη από τώρα, που οι άνθρωποι συνεργάζονται με τους υπολογιστές, είναι ολοένα πιο δύσκολο να βρουν δουλειά οι ανειδίκευτοι, ενώ η απασχόληση γίνεται δυνατή σε ολοένα χαμηλότερους μισθούς.


Οι μηχανές με νοημοσύνη έχουν κιόλας δύο πλεονεκτήματα έναντι των ανθρώπων: συνδεσιμότητα και δυνατότητα εύκολης αναβάθμισης των δυνατοτήτων τους. Αν π.χ. βρεθεί μια νέα ασθένεια ή ένα νέο φάρμακο, δεν είναι δυνατό να ενημερωθούν άμεσα οι άνθρωποι γιατροί όλου του κόσμου. Αλλά οι απανταχού έξυπνες μηχανές-γιατροί μπορούν να ενημερωθούν σε κλάσματα του δευτερολέπτου και, επιπλέον, να επικοινωνούν μεταξύ τους διαδικτυακά για να αξιολογούν ένα νέο ιατρικό περιστατικό. 

 

 

Μια νέα «άχρηστη» τάξη

 

Όσο κι αν οι άνθρωποι πασχίζουν να εκπαιδεύονται δια βίου για να μη μείνουν πίσω και όσο κι αν «εφευρίσκουν» ξανά τον εαυτό τους, δύσκολα θα ανταγωνισθούν τις έξυπνες μηχανές στο μέλλον. Έως το 2050 μια νέα «άχρηστη τάξη», ένα νέου τύπου προλεταριάτο, μπορεί να έχει αναδυθεί, αν μη τι άλλο επειδή πολλοί άνθρωποι θα έχουν εγκαταλείψει κάθε νοητική προσπάθεια να μαθαίνουν νέες δεξιότητες για να βρίσκουν δουλειά.


Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι ίδιες τεχνολογίες που μπορούν να καταστήσουν οικονομικά περιττούς δισεκατομμύρια ανθρώπους, κάνουν πιο εύκολη την παρακολούθηση και τον έλεγχο των ανθρώπων, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τις ψηφιακές διδακτορίες. Με άλλα λόγια, κατά τον Χαράρι, καθώς πολλοί άνθρωποι χάνουν την οικονομική αξία τους, θα χάνουν παράλληλα και την πολιτική δύναμή τους.


Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα εργαλείο και ένα όπλο αλλιώτικο και πιο ισχυρό από κάθε άλλο έως τώρα. Σχεδόν σίγουρα θα επιτρέψει στους ήδη ισχυρούς να γίνουν πολύ πιο ισχυροί. Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι να εξεγερθεί η τεχνητή νοημοσύνη ενάντια στους ανθρώπους, αλλά να υπακούει πάντα τους ανθρώπους αφέντες της, κάνοντάς τους πολύ πιο δυνατούς. 


Ήδη, όπως λέει ο Χαράρι, στον κόσμο της υψηλής τεχνολογίας δεν υπάρχει -παρά τα φαινόμενα- τίποτε ιδιαίτερα δημοκρατικό. Η παρακολούθηση συμβαδίζει με την ελευθερία, η χειραγώγηση και ο καμουφλαρισμένος έλεγχος με τις νέες μορφές συμμετοχικότητας. 


Αν και ισραηλινός, ο Χαράρι επισημαίνει ότι το Ισραήλ αποτελεί χώρα ηγέτη στο πεδίο της ψηφιακής παρακολούθησης και έχει δημιουργήσει στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη το πρωτότυπο ενός καθεστώτος καθολικής παρακολούθησης. Οποτεδήποτε οι Παλαιστίνιοι κάνουν ένα τηλεφώνημα ή μια ανάρτηση στο Facebook, κάποιο ισραηλινό μικρόφωνο, κάμερα, drone ή κατασκοπευτικό λογισμικό τούς παρακολουθεί και μετά ένας αλγόριθμος αναλύει τα στοιχεία, βοηθώντας τις ισραηλινές αρχές να εντοπίζουν έγκαιρα -και να ‘εξουδετερώνουν' (βλ. σκοτώνουν)- όποιον θεωρούν μεγαλύτερη απειλή.


Ουκ ολίγες χώρες στον κόσμο, μεταξύ των οποίων αρκετές δημοκρατίες, βαδίζουν στον ίδιο δρόμο της εκτεταμένης ψηφιακής-ηλεκτρονικής παρακολούθησης των πάντων. Όπως λέει ο Χαράρι, αυτό που σήμερα βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, μπορεί να συνιστά απλώς μια πρόγευση αυτού που τελικά θα βιώσουν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη.


Η σύγκρουση ανάμεσα στη δημοκρατία και στη δικτατορία στην πραγματικότητα δεν είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά ηθικά συστήματα αλλά δύο διαφορετικά συστήματα επεξεργασίας δεδομένων. Η δημοκρατία κατανέμει ευρύτερα τις πληροφορίες και την επεξεργασία τους, άρα τις αποφάσεις και τις εξουσίες, ενώ η διδακτορία τις συγκεντρώνει σε λίγα χέρια. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί κάλλιστα να γείρει τη ζυγαριά προς τη δεύτερη, παρόλο που επιφανειακά θα παραμείνει η δημοκρατική πρόσοψη των ελεύθερων εκλογών ή των ελεύθερων καταναλωτικών και άλλων επιλογών (σε όσες χώρες υπάρχουν ήδη αυτές οι ελευθερίες…).


Στον 20ό αιώνα η τεχνολογία είχε λιγότερες δυνατότητες, πράγμα που ευνοούσε τη δημοκρατία. Κανείς και κανένα μηχάνημα δεν είχε την ικανότητα να επεξεργασθεί όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες γρήγορα και σωστά. Γι' αυτό, άλλωστε, η Σοβιετική Ένωση με τον κεντρικό προγραμματισμό της υστερούσε οικονομικά και έπαιρνε χειρότερες αποφάσεις σε σχέση με τη Δύση που βασιζόταν στην αποκεντρωμένη ελεύθερη οικονομία. 

 

 

Έξυπνη τεχνολογία για δικτατορίες

 

Όμως στον 21ο αιώνα η τεχνητή νοημοσύνη με τις πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες αρχίζει να γέρνει το εκκρεμές προς την πλευρά της δικτατορίας. Ένα κράτος μπορεί πλέον πιο εύκολα να είναι μοντέρνο, παραγωγικό και αυταρχικό, καθώς τεράστιοι όγκοι δεδομένων είναι δυνατό να υποστούν επεξεργασία κεντρικά. Όσα περισσότερα στοιχεία έχει ένας αλγόριθμος στη διάθεσή του, τόσο καλύτερα δουλεύει. Έτσι, τα συγκεντρωτικά συστήματα ίσως αποδειχθούν τελικά πιο αποδοτικά από τα αποκεντρωμένα.


Μια αυταρχική κυβέρνηση π.χ. που θα διατάξει τους πολίτες της να δώσουν δείγματα DNA και άλλα προσωπικά ιατρικά δεδομένα σε μια κεντρική βάση δεδομένων, θα έχει τεράστιο πλεονέκτημα έναντι άλλων χωρών που διαφυλάσσουν τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών τους. 


Παράλληλα, χάρη στη νέα τεχνολογία θα ενταθούν οι προσπάθειες να επηρεασθούν τα συναισθήματα και οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Έτσι, η δημοκρατία θα μεταλλαχθεί σε ένα «κουκλοθέατρο», όπου κάποιες ελίτ αφανώς θα έχουν την τεχνολογική δυνατότητα να χειραγωγούν τους πολίτες-ψηφοφόρους, π.χ. χάρη σε εντεταλμένες ορδές από ρομπότ λογισμικού (bots), που θα περιφέρονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να «πουλήσουν» μια ιδεολογία, έναν πολιτικό ή μία ψευδή είδηση. Ήδη έχουμε πάρει μια πρόγευση περί αυτού.


Ασφαλώς ορισμένες νέες τεχνολογίες, όπως το blockchain (η βάση των κρυπτονομισμάτων), ευνοούν την αποκέντρωση των πληροφοριών, των διαδικασιών και των εξουσιών, αλλά είναι αβέβαιο κατά πόσο όντως θα αντισταθμίσουν τη συγκεντρωτική τάση της τεχνολογίας. Ο Χαράρι θυμίζει ότι και το Ίντερνετ αρχικά είχε εξυμνηθεί ως ελευθεριακή πανάκεια, αλλά σήμερα περισσότερο στηρίζει την συγκεντρωτική εξουσία, παρά απελευθερώνει τους ανθρώπους.


Ακόμη κι αν κάποιες κοινωνίες παραμείνουν επιφανειακά δημοκρατικές, οι ολοένα αποτελεσματικότεροι αλγόριθμοι που θα «τρυπώσουν» παντού, θα μεταφέρουν ολοένα περισσότερη εξουσία από τους μεμονωμένους ανθρώπους στις δικτυωμένες έξυπνες μηχανές, ιδίως όταν επεκταθεί το Διαδίκτυο των Πραγμάτων. 


Μάλιστα, πιθανότατα οι περισσότεροι άνθρωποι πρόθυμα θα παραδώσουν στους αλγόριθμους ολοένα μεγαλύτερη εξουσία πάνω στις ζωές τους, όταν πια έχουν πεισθεί από προσωπική εμπειρία ότι μπορούν να εμπιστευθούν την τεχνητή νοημοσύνη περισσότερο από την ανθρώπινη. Αν π.χ. τα αυτόνομα οχήματα στους δρόμους κάνουν λιγότερα ατυχήματα από τους ανθρώπους οδηγούς ή αν οι υπολογιστές κάνουν ταχύτερες και ακριβέστερες ιατρικές διαγνώσεις. 


Ήδη χρειάσθηκαν μόνο δύο δεκαετίες, θυμίζει ο Χαράρι, ώστε δισεκατομμύρια άνθρωποι να εμπιστεύονται τον αλγόριθμο αναζήτησης της Google για να βρίσκουν αξιόπιστες πληροφορίες ή για να τους καθοδηγεί τυφλά σε μια πόλη προκειμένου να φθάσουν στον προορισμό τους. 


Το κεντρικό δόγμα της δημοκρατίας και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς είναι ότι στο επίκεντρο βρίσκεται το αυτόνομο άτομο με τις ελεύθερες επιλογές του που παίρνει αποφάσεις. 


Αλλά η τεχνητή νοημοσύνη έρχεται να υποσκάψει αυτό ακριβώς το δόγμα, διεκδικώντας αυτή το δικαίωμα να παίρνει για λογαριασμό των ανθρώπων καλύτερες αποφάσεις για την υγεία τους, τη μόρφωσή τους, την ασφάλειά τους, την εργασία τους, ακόμη και για την ανεύρεση συντρόφου. Κάπως έτσι, προειδοποιεί ο Χαράρι, ίσως φθάσει μια στιγμή που οι ελεύθερες εκλογές και οι ελεύθερες αγορές θα χάσουν πια το νόημά τους… 


Τι μπορεί να γίνει; Μεταξύ άλλων, προτείνει να δοθεί προτεραιότητα στην κατανόηση του τρόπου που λειτουργεί ο ανθρώπινος νους και η συνείδηση, ώστε να καλλιεργηθεί η σοφία και η συμπόνια, ενώ παράλληλα να δοθεί σκληρή πολιτική μάχη για να τεθεί υπό κοινωνικό έλεγχο η κατοχή και κυκλοφορία των δεδομένων. 

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Παύλος Δρακόπουλος


και 


Πηγή:https://www.enallaktikos.gr/Article/42097/o-diashmos-istorikos-goybal-nwe-harari-proeidopoiei-erhetai-mia-pshfiakh-diktatoria

ΥΠΑΙΘ: Διευθυντικό δικαίωμα οι απολύσεις εκπαιδευτικών

 

Χρήστος Κάτσικας


Τέτοιο μπαράζ νομοθετικών μέτρων δεν έχει ξαναγίνει μεταπολιτευτικά! Και μάλιστα εν μέσω πανδημίας! Προφανώς το ΥΠΑΙΘ και η κυβέρνηση βγάζουν από το συρτάρι τα πιο ανεκπλήρωτα σχέδια του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ, που μέχρι πριν από λίγο καιρό ούτε στα όνειρά τους δεν μπορούσαν να δουν να υλοποιούνται.

Και τώρα αξιοποιώντας την πανδημία, το ΥΠΑΙΘ κινείται με τη λογική «τώρα που βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πέντ' έξι».

Μόλις πριν λίγες μέρες και καθώς η εκπαιδευτική κοινότητα στέκονταν ζαλισμένη από την εξωφρενική αντιστοιχία των πτυχίων των κολεγίων με τα πανεπιστημιακά πτυχία, από τις δραματικές αλλαγές στην εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, την λεγόμενη πανεπιστημιακή αστυνομία, τον εξοστρακισμό των φοιτητών που έχουν καθυστερήσει τις σπουδές τους, το ΥΠΑΙΘ προχώρησε σε νέα παρέμβαση.

Θυμίζουμε ότι το ΥΠΑΙΘ  εισήγαγε, το Φθινόπωρο, νέες εργασιακές σχέσεις γαλέρας στην εκπαίδευση (με το κατάπτυστο άρθρο 24 που συμπεριλήφθηκε στο νομοσχέδιο για την υγεία), νομοθετώντας τη δυνατότητα: «...να προσλαμβάνονται προσωρινοί αναπληρωτές εκπαιδευτικοί ή μέλη Ε.Ε.Π. ή Ε.Β.Π., πλήρους ή μειωμένου ωραρίου, με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου τρίμηνης κατ' ελάχιστον διάρκειας...».

Δεν έφτανε που με δικαιολογία την πανδημία προχώρησε για πρώτη φορά σε προσλήψεις με συμβάσεις τρίμηνης διάρκειας, τώρα οξύνει την επίθεση ακόμα περισσότερο και δίνει το δικαίωμα στους διευθυντές εκπαίδευσης να απολύουν αυτούς τους εκπαιδευτικούς κατά την κρίση τους!

Οι 3μηνες συμβάσεις των αναπληρωτών εκπαιδευτικών που το ΥΠΑΙΘ νομοθέτησε, εξευτελίζοντας κάθε εργασιακό δικαίωμα, λήγουν την Τρίτη 19/1 και το ΥΠΑΙΘ, με σχετική εγκύκλιο  καλεί τους διευθυντές Εκπαίδευσης, κατά την κρίση τους,  να ανανεώσουν τις συμβάσεις αυτές ή όχι, που σημαίνει την απόλυση των εκπαιδευτικών. 

Τώρα διευρύνει το διευθυντικό δικαίωμα να απολύει ο διευθυντής εκπαίδευσης κατά την κρίση του, σαν να είναι η εκπαίδευση ιδιωτική επιχείρηση.

Πηγή:https://www.efsyn.gr/node/277409

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2021

Αυτοί είναι οι 18 καλικάντζαροι - Όλα τα ονόματα και τα προφίλ των παράξενων μαλλιαρών τρολ

Αυτοί είναι οι 18 καλικάντζαροι - Όλα τα ονόματα και τα προφίλ των παράξενων μαλλιαρών τρολ



«Έρχονται από τη γης από κάτω. Όλο το χρόνο πελεκούν με τα τσεκούρια να κόψουν το δένδρο που βαστάει τη γης , αλλά όταν κοντεύουν να το κόψουν έρχεται ο Χριστός και μονομιάς ξαναγίνεται το δένδρο και τότε τα δαιμόνια χιμούν στη γης επάνω και πειράζουν τους ανθρώπους» Νικόλαος Πολίτης


Οι καλικάντζαροι ειναι ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής) «δαιμόνιων» που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου – 6 Ιανουαρίου).

Αρχηγός τους είναι ο Μαντρακούκος, που είναι κουτσός κι άγριος και ο πιο επικίνδυνος απ” όλη την ομάδα. Ακολουθεί ο Μαγάρας, με την τεράστια κοιλιά του, ο οποίος μαγαρίζει όλα τα φαγητά και τα γλυκά. Επίσης έρχεται ο Κωλοβελόνης, που είναι αδύνατος και σουβλερός σα μακαρόνι και περνά από κλειδαρότρυπες και χαραμάδες. Άλλος είναι ο Κοψαχείλης με τεράστια κοφτερά δόντια, που κρέμονται από το στόμα του. Κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο και έχει ο καθένας το κουσούρι του.





Οι καλικάντζαροι έχουν ονόματα σύμφωνα με τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Πιο συγκεκριμένα:


1) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΛΑΓΑΝΑΣ


Ο Μαλαγάνας θέλει πολύ προσοχή γιατί ξεγελάει τα παιδιά με γλυκόλογα και έτσι καταφέρνει να τους παίρνει τα γλυκά


2) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΗΣ


Ο Τρικλοπόδης έχει χταποδίσιο χέρι που το χώνει παντού και σκουντουφλάνε πάνω του οι άνθρωποι. Του αρέσει πολύ να μπερδεύει τις κλωστές από το πλεχτό της γιαγιάς.


3) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΛΑΝΗΤΑΡΟΣ


Ο Πλανήταρος πλανεύει τους ανθρώπους γιατί μπορεί να μεταμορφώνεται σε ζώο ή σε κουβάρι .


4) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΛΑΠΕΡΔΑΣ


Του Μαλαπέρδα του αρέσει να κατουράει και στα φαγητά την ώρα που μαγειρεύονται. Γι’ αυτό όσες νοικοκυρές τον ξέρουν φροντίζουν να κλείνουν καλά το καπάκι της κατσαρόλας τους.


5) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΓΑΡΑΣ


Ο Μαγάρας έχει μια κοιλιά σαν τούμπανο και αφήνει βρομερά αέρια πάνω στα φαγητά των ανθρώπων.


6) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΝΤΡΑΚΟΥΚΟΣ


Αυτός ο αρχικαλικάντζαρος την ημέρα κρύβεται στις μάντρες και τη νύχτα βγαίνει και πειράζει τις γυναίκες που περπατούν στο δρόμο. Είναι κοντόχοντρος, τραγοπόδαρος, καραφλός, ασχημομούρης, πιο πολύ απ’ τους άλλους και πολύ επικίνδυνος .


7) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΤΑΧΑΝΑΣ


Ο Καταχανάς τρώει διαρκώς και τα πάντα. Ρεύεται και βρομάει απαίσια.


8) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΕΡΙΔΡΟΜΟΣ


Ο Περίδρομος είναι ο άλλος φαταούλας της παρέας.


9) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΥΛΟΧΕΡΗΣ


Ο Κουλοχέρης είναι σαραβαλιασμένος, μ’ ένα χέρι κοντό κι ένα μακρύ, κι όλο μπερδεύεται και πέφτει κάτω.


10) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΑΡΩΡΙΤΗΣ


Ο Παρωρίτης έχει μύτη σαν προβοσκίδα και πολύ μαλακή. Εμφανίζεται λίγη ώρα πριν λαλήσει ο πετεινός, αξημέρωτα κι έχει μανία να παίρνει τις φωνές των ανθρώπων.


11) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΓΟΥΡΛΟΣ


Ο Γουρλός έχει τα μάτια του τεράστια σαν αυγά και πεταμένα έξω. Φυσικά δεν του ξεφεύγει τίποτα.


12) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΨΟΜΕΣΙΤΗΣ


Ο Κοψομεσίτης είναι κουτσός κα καμπούρης και πιο πολύ απ’ όλους τους άλλους καλικάντζαρους του αρέσουν οι τηγανίτες με το μέλι.


13) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΣΤΑΒΟΛΑΙΜΗΣ


Το χαρακτηριστικό του Στραβολαίμη είναι ότι στριφογυρνάει διαρκώς σα σβούρα το κεφάλι του.


14) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ


Του Κοψαχείλη τα δόντια είναι τεράστια και κρέμονται έξω από τα χείλη του . Του αρέσει να κοροϊδεύει τους παπάδες και γι αυτό φορά συνήθως ένα ψεύτικο καλυμμαύκι.


15) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΗΣ


Ο Κωλοβελόνης είναι μακρύς σαν μακαρόνι κι έτσι μπορεί εύκολα να περνάει από τις κλειδαρότρυπες κι από τις τρύπες του κόσκινου. Είναι ιδιαίτερα σβέλτος και γρήγορος στις κινήσεις του. Λένε πως ίσως ο Κωλοβελόνης να έχει ουρά που καταλήγει σε βέλος.


16) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΒΑΤΡΑΚΟΥΚΟΣ


Ο Βατρακούκος είναι θεόρατος και ολόιδιος βάτραχος.


17) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΔΑΡΟΣ


Η μεγαλειότητά του είναι φαλακρός και κασιδιάρης κι έχει ένα κατσικίσιο ποδάρι . Είναι κακορίζικος, ελεεινός και γρουσούζης. Όπου βάλει το κατσικίσιο του ποδάρι φέρνει καταστροφή.


18) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΑΓΑΝΟΣ


Η αφεντιά του είναι κουτσός. Λένε μάλιστα πως τον κούτσανε μια κλωτσιά από το γαϊδούρι της Μάρως, μιας χωριατοπούλας που την κυνηγούσε κάποτε ο Παγανός για να την κάνει γυναίκα του, αλλά αυτή κρύφτηκε στα σακιά με το αλεύρι που είχε φορτωμένα στο γαϊδούρι της και κατάφερε να του ξεφύγει. Ο Παγανός έτρεξε μανιασμένος κοντά στο γαϊδούρι και την έψαχνε. Το ζωντανό τότε τρόμαξε τόσο πολύ που άρχισε να κλωτσάει. Μια δυνατή φαίνεται πως έφαγε ο Παγανός και σακατεύτηκε. Ο Παγανός λατρεύει τη στάχτη και γι’ αυτό τρυπώνει από τις καμινάδες. Φοβάται όμως πιο πολύ απ’ όλους τους Καλικάντζαρους τη φωτιά και γι’ αυτό οι νοικοκύρηδες φροντίζουν να μη σβήσει κατά τη διάρκεια του δωδεκαήμερου. Ρίχνουν μάλιστα και αλάτι που κάνει θόρυβο όταν πέσει στη φωτιά, για να τον τρομάξουν ακόμα περισσότερο.


Τα… τρολ


Μορφές σαν αυτές των καλικαντζάρων υπάρχουν σε όλους σχεδόν τους λαούς του κόσμου. Πιο γνωστά είναι τα Νορβηγικά τρολ. Τρολ ονομάζονται τρομακτικά όντα της Νορβηγικής μυθολογίας που πολλές φορές χαρακτηρίζονται και ως ανθρωποφάγα. Τα τελευταία χρόνια ο όρος τρολ χρησιμοποιείται για τους χρήστες του διαδικτύου, που όπως οι καλικάντζαροι, μπαίνουν σε ένα θέμα, μια συζήτηση, μια άποψη για να την καταστρέψουν προσβάλλοντας με κάθε τρόπο τον συντάκτης της.


Τα Φώτα όλα τα πονηρά πνεύματα φεύγουν με τον αγιασμό:


 


O παπάς με την «πρωτάγιαση», με το Σταυρό κι ένα κλωνί βασιλικό γυρίζει στα σπίτια να ραντίσει κάθε δωμάτιο, κάθε κτήμα, αλλά και κάθε ζωντανό, για να φύγει το κακό, το προσωποποιημένο ως Καλικάντζαροι στην πλούσια φαντασία του λαού μας.


Φεύγετε να φεύγουμε


γιατί έφτασε ο τουρλόπαπας


με την αγιαστούρα του


και με την βρεχτούρα του!


Είναι το σκωπτικό άσμα που αντικατοπτρίζει τον τρόμο των θρασύτατων και θρασύδειλων Καλλικατζάρων για το αγιασμένο τούτο νερό που τα μαζεύουν άρον-άρον κι εγκαταλείπουν τον "Πάνω Κόσμο" για να κρυφθούν στα υποχθόνια κελιά τους.


 "Τσοι δώδεκα αγιάζω, τσοι δεκατρείς φωτίζω"


 


Τα τελευταία χρόνια η παράδοση, ή αν θέλετε ο μύθος των καλικάντζαρων, άρχισε σιγά σιγά να ξεθωριάζει. Στο βωμό της εμπορευματοποίησης των αξιών και των παραδόσεων, οι καλικάντζαροι ήταν απλά ο αδύναμος κρίκος, με αποτέλεσμα η σύγχρονη κοινωνία να τους εκτοπίσει. Μπορεί να μη φέρνουν δώρα, να μην ετοιμάζουν ρεβεγιόν, αλλά είναι ό,τι έχει απομείνει από την αγνή παράδοση του τόπου μας... ή μήπως τους στείλαμε εκεί που ξεκίνησε η όλη παράδοση;


Έχουν διάφορες ονομασίες: Λυκοκαντζαραίοι, σκαρικατζέρια, καρκατζέλια, πλανήταροι (Κύπρος), Κάηδες (Σύμη), καλλισπούδηδες, χρυσαφεντάδοι (Πόντος), κωλοβελόνηδες, παρωρίτες ή παραωρίτες (πριν από το λάλημα του πετεινού), παγανά. Με παρεμφερή ονόματα υπάρχουν οι καλικάντζαροι και στους βαλκανικούς λαούς.

Οι καλικάντζαροι είναι μια παλιά παράδοση στην πατρίδα μας. Και σε κάθε τόπο, και πιο πολύ στα χωριά, υπάρχουν χίλιοι θρύλοι και έθιμα γύρο από αυτούς. Εμφανίζονται κάθε Χριστούγεννα. Μερικοί λένε ότι είναι πνεύματα, άλλα καλά και άλλα κακά. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι παράξενα όντα, μαλλιαρά και ότι τρυπώνουν στα σπίτια από τις καμινάδες. Τις νύκτες πηγαίνουν και κλέβουν τα φαγητά που βρίσκουν και… πιο πολύ τα σύκα γιατί τους αρέσουν πολύ.


Έρχονται την παραμονή των Χριστουγέννων και ζουν ανάμεσά μας 12 ημέρες: την 25,26,27, 28,29,30 και 31 Δεκεμβρίου, την 1,2, 3,4, 5 Ιανουαρίου και φεύγουν των Φώτων.




Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους τώρα που ο Χριστός είναι και εκείνος αβάφτιστος.


29efccd5bedcc5f596e65bf1bd436d0e_XL

Μορφή Χαρακτηριστικά

Ο λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβοπρόσωποι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, ξετσακισμένοι και κοντολογής όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου τα βρίσκεις όλα πάνω τους».

image006goblins-with-glowing-red-eyes-labyrinth-9029050-1920-1080

Συνήθως φαντάζονται νάνοι, αλλά και ψηλοί, σκουρόχρωμοι, με μαλλιά μικρά και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια πιθήκου, δασύτριχοι, χέρια και νύχια πιθήκου, πόδια γαϊδάρου ή το ένα γαϊδάρου και το άλλο ανθρώπινο, (“μισοί γαϊδούρια και μισοί άνθρωποι όπως λένε στη Σύρο) αλλά και σαν «μικροί σατανάδες» – (σατανοπαίδια όπως λένε στη Νάξο), άλλοτε γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι με σκούφο (οξυκόρυμβο) από γουρουνότριχες και με παπούτσια άλλοτε σιδερένια και άλλοτε με τσαρούχια ή τσαγγία.

Cool-Goblins-goblins-20650336-600-439

Η τροφή τους κυρίως ακάθαρτη: σκουλήκια, βαθράκοι (=βάτραχοι), φίδια, ποντίκια κ.ά. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρέφονται τα εδέσματα του Δωδεκαήμερου.


Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια κάνοντας μεγάλη φασαρία.

Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.

Σε μερικά μέρη τους καλικάντζαρους τους συνοδεύει η μάνα τους η «Καλικατζαρού» που τους «ορμηνεύει» τι να πειράξουν. Σε κάποια νησιά οι καλικάντζαροι έρχονται με τις γυναίκες τους ή μόνο οι γυναίκες τους οι «καλικαντζαρίνες»! Και προκειμένου οι νοικοκυραίοι να αποφύγουν ένα τέτοιο συρφετό ρίχνουν στα κεραμίδια κομμάτια από χοιρινό ή λουκάνικα ή ξηροτήγανα!

Προέλευση

Κατά διάφορες ελληνικές δοξασίες οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτισθούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο ή αυτοκτόνησαν, στη Μακεδονία: όσοι δεν έχουν ισχυρό Άγγελο για να τους προστατεύει από τον Σατανά.

goblin_head_study

Διαμονή


Οι καλικάντζαροι έρχονται (βγαίνουν) τη παραμονή των Χριστουγέννων, (στη Σκιάθο: με πλοιάριο, στην Οινόη: με χρυσή βάρκα, στην Ικαρία: επί των φλοιών των καρυδιών) από «το κάτω κόσμο» τον Άδη. Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού.

toll-troll-jeff-haynie


Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δένδρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα). Βγαίνουν δε στην επιφάνεια κοντά στο τέλος της εργασίας τους, από το φόβο μήπως τελικά η ετοιμόρροπη γη τους πλακώσει (στη Μακεδονία: για να γιορτάσουν πρόσκαιρα τη νίκη τους), όταν δε κατεβαίνουν βρίσκουν το δένδρο ακέραιο και ξαναρχίζουν το πριόνισμα.


Το δένδρο των Χριστουγέννων συμβολίζει αυτή ακριβώς την ακεραιότητα και τη Θεϊκή δύναμη και προστασία με την παρουσία του Χριστού.


Βλάβες


Γενικά πιστεύεται ότι οι καλικάντζαροι αδυνατούν να βλάψουν τους ανθρώπους αλλά μόνο να τους πειράξουν, ενοχλήσουν ή να τους φοβίσουν αφού θεωρούνται (στη Μακεδονία) μωροί και ευκολόπιστοι.

Λέγεται ότι ανεβαίνουν στους ώμους των ανθρώπων που συναντούν τη νύκτα και προσπαθούν να τους πνίξουν αν δεν αποκριθούν σωστά σε ότι ερωτηθούν ή κατ΄ άλλους τους παρασύρουν σε χορό που όμως τους καλούς χορευτές τους ανταμείβουν ή κατ΄ άλλους παίρνουν τη μιλιά σε όποιον μιλήσει κατά τη συνάντηση μαζί τους.


Επίσης μπαίνοντας στις οικίες απ΄ όπου μπορέσουν μαγαρίζουν τη κουζίνα σε ότι δεν είναι νοικοκυρεμένο, αρπάζουν ενδύματα, «βασανίζουν τις ακαμάτρες… γι΄ αυτό τα κορίτσια το 40ήμερο προσπαθούν να φτιάξουν όσο γίνεται πιο πολύ γνέμα» (Σάμος) ή σκορπούν το αλεύρι, τη τέφρα από το τζάκι τη «δωδεκαμερίτικη» ή «καλικαντζαρήσια» ή «τη στάχτη που δεν άκουσε το εν Ιορδάνη» και που θεωρείται ακατάλληλη για οποιαδήποτε χρήση.


Αποτρεπτικά μέσα


Τα αποτρεπτικά μέσα που λαμβάνονται κατά των Καλικάντζαρων διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:


1. Πράξεις χριστιανικής λατρείας:


α) Το σημείο του Σταυρού στη πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού.

β) Ο Αγιασμός των σπιτιών και μάλιστα τη παραμονή των Φώτων.


2. Επωδές: όπως «ξύλα, κούτσουρα, δαυλιά καημένα» (Καλαμάτα) που όταν ακούσουν οι καλικάντζαροι φεύγουν ή η απαγγελία του «Πάτερ ημών….» (τρις).


3. Μαγικές πράξεις: Κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες (παλιοτσάρουχου), εμφανή επίδειξη χοιρινού οστού, περίαπτα (χαϊμαλιά) πίσω από τη πόρτα, το μαυρομάνικο μαχαίρι, το αναμμένο δαυλί (“τρεχάτε γειτόνοι με τα δένδρινα δαυλιά” Τριφυλία).

Τη παραμονή των Θεοφανίων τους «ζεματίζουν» από το λάδι που παρασκευάζουν οι νοικοκυρές τηγανίτες (λαλαγγίτες, λουκουμάδες). Όταν όμως συλλάβουν κανένα από τους καλικάντζαρους τον δένουν και τον υποχρεώνουν να μετρήσει τις τρύπες του κόσκινου!

Ιστορικό δοξασίας


Για τη προέλευση αυτών των δαιμόνων υπάρχουν οι ακόλουθες απόψεις:

Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Σατύρων και του Πάνα (Schmidi).


Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Κενταύρων (Mayer, Lawson).


Από τη νεώτερη φαντασία των Ελλήνων εξ αφορμής αρχαίων μύθων (Ν. Πολίτης).


Εκ των αιγυπτιακών κανθάρων (Boll, που συμφωνεί και ο Κουκουλές).


Εκ του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα (Σβορώνος).


Ως δαιμόνια της εστίας του πυρός (Δεινάκης).



Και στους άλλους χριστιανικούς λαούς εμφανίζονται δοξασίες για δαιμονικά όντα κατά το Δωδεκαήμερο: Λυκάνθρωποι, Στρίγγλες, Μάγισσες, Νόρνες. Παγανά είναι γενικότερα τα εξωτικά και τα φαντάσματα. Paganus σημαίνει τον χωρικό, τον αστράτευτον (παγάνα, παγανιά) και κατόπιν τον εθνικό και μη χριστιανό.

Στα αγγλικά pagan είναι ο ειδωλολάτρης. Και παγανή Κυριακή σημαίνει την Κυριακή που δεν έχει άλλη εορτή. Παγανό αποκαλείται το αβάπτιστο νήπιο. Πιστεύεται ότι τα βρέφη που πέθαναν αβάπτιστα γίνονται παγανά, τελώνια, καλικάντζαροι.

Ο Νικόλαος Πολίτης, στην πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους.

Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».


Μας πληροφορεί πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν «Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι.


Συμβολίζουν το σκοτάδι και ζουν όλο το χρόνο στα έγκατα της γης, προσπαθώντας να κόψουν το δέντρο που βαστάει τη γη. Όταν είναι πολύ κοντά να το πετύχουν, την παραμονή των Χριστουγέννων ανεβαίνουν στη γη δημιουργώντας προβλήματα στους ανθρώπους.

Η πίστη για τους καλικαντζάρους ως δαιμονικών όντων που ζουν κάτω από τη γη στηρίζεται στην κοσμοθεωρία περί ακινησίας της γης (το γαιοκεντρικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο η γη είναι ακίνητη και γύρω της κινούνται τα άλλα ουράνια σώματα. Η γη είναι προσηλωμένη στον θόλο του ουρανού).

Μένουν ανάμεσα στους ανθρώπους 12 μέρες ως την παραμονή των Φώτων αφήνοντας στην ησυχία του το δέντρο της Ζωής να αναβλαστήσει.  Ο λαός τους φαντάζεται μαύρους και άσχημους, κουτσούς, ψηλούς με μάτια κόκκινα, πόδια τραγίσια και σώμα τριχωτό.  Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να τους εξουδετερώσουν με διάφορους τρόπους και κυριότερα με τη φωτιά, η οποία καίει συνεχώς στο τζάκι όλο το Δωδεκαήμερο.  Διάλεγαν ένα κούτσουρο («δωδεκαμερίτης», «χριστόξυλο») και μάλιστα από αγκαθωτό δέντρο.  Με τη στάχτη του ράντιζαν το σπίτι ξημερώματα παραμονής Θεοφανείων τρέποντας σε φυγή τα δαιμόνια.

Οι βυζαντινοί είχαν τον βαβουτζικάριον (εφιάλτην). Ο Μιχαήλ Ψελλός γράφει ότι ένας αγράμματος και αφελής έβλεπε και την ημέρα φανταστικά όντα, όπως ο Ορέστης τις Ευμενίδες.

Σύμφωνα με μια παράδοση: «Οι Λυκοκαντζαραίοι έρχονται από τη γης αποκάτου. Ούλο το χρόνο πελεκάν με τα τσεκούρια να κόψουν το δέντρο που βαστάει τη γης. Κόβουν κόβουν όσο που μενέσκει λιγάκι ακόμα ως μια κλωνά άκοπο, και λεν "χάισε να πάμε, και θα πέση μοναχό του". Γυρίζουν πίσω της Βάφτισης, και βρίσκουν το δέντρον ολάκερον, ακέριον μπίτι. Και πάλε κόβουν, και πάλ’ έρχονται κι ούλο φτόνι τη δουλειά κάνουν. Κυρίως κάνουν κακό (πνίγουν) στα αβάφτιστα παιδιά. Και στα νησιά φτάνουν οι καλικάντζαροι. Με το καράβι τους. Κάνουν ζημιές: Χύνουν το νερό, τ’αλεύρι, κατουρούν τη στάχτη. Γι αυτό και βάζουν στη φωτιά ρείκια, αλάτι, που κάνουν κρότο, ή ρίχνουν κανένα πετσί να βρωμάει».

Ο λαός πιστεύει ότι Καλικάντζαροι γίνονται όσοι γεννιούνται το Δωδεκαήμερο, γιατί έχουν συλληφθεί την ίδια μέρα με το Χριστό. Θέλουν να κάνουν κακό στους ανθρώπους. Είναι άσκημοι, κουτσοί, εριστικοί, ανόητοι γιατί δεν βοηθά ο ένας τον άλλον και για το λόγο αυτό είναι αναποτελεσματικοί στο να κάνουν κακό. Όσους περπατούσαν τη νύχτα έξω τους ανάγκαζαν να χορέψουν μαζί τους (είναι χαρακτηριστικό το παραμύθι με τη Μάρω που γύριζε από το μύλο τη νύχτα).



Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2021

Υποεκπαίδευση και μαζική έξωση των αδυνάτων

 



Οι επαφές της υπουργού Παιδείας με υψηλόβαθμα στελέχη στις ΗΠΑ είναι συχνές. Ετσι, η φιλοσοφία του νέου της συστήματος θυμίζει πρόγραμμα που εφαρμόστηκε επί Μπους και συνεχίστηκε επί Ομπάμα

Την ψήφιση νομοσχεδίου για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, το προσεχές διάστημα, και εφαρμογή αρχής γενομένης από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, ανακοίνωσε η υπουργός Παιδείας Ν. Κεραμέως.

Οπως είναι γνωστό, η αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και του εκπαιδευτικού έργου (1ο στάδιο) νομοθετήθηκε τον περασμένο Ιούνιο ενώ για το 2ο στάδιο, δηλαδή την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ετοιμάζεται νομοσχέδιο προς ψήφιση μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2021.

Παράλληλα, ετοιμάζεται «έξυπνη» πλατφόρμα με ενσωματωμένο Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα με την οποία θα γίνεται η συστηματική καταχώρηση και ανάλυση των δεδομένων της αξιολόγησης μαθητών που πρόκειται να αποτελέσει ένα από τα βασικά εργαλεία του νέου «οικοδομήματος» αξιολόγησης των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών.

Σε συνέντευξή του στον «Σελιδοδείκτη», ο Wayne Au, καθηγητής στο University of Washington Bothell, σημειώνει πως ο ΟΟΣΑ προτρέπει την Ελλάδα να βαδίσει στον δρόμο των ΗΠΑ όσον αφορά στις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα και ότι οι εκθέσεις του διεθνούς Οργανισμού πιέζουν για την υιοθέτηση κεντρικών τεστ αξιολόγησης για τους μαθητές, τα οποία θα λειτουργούν ως σημείο αναφοράς για την αξιολόγηση των σχολείων και των εκπαιδευτικών.

Είναι γνωστή, βεβαίως, η ιδεολογική αντίθεση της υπουργού Νίκης Κεραμέως και της κυβέρνησης στη δημόσια εκπαίδευση και η στενή τους σχέση με την ιδιωτική εκπαίδευση. Αλλωστε, οι επαφές της υπουργού Παιδείας για θέματα εκπαίδευσης με υψηλά στελέχη των ΗΠΑ είναι συχνές.

Θυμίζουμε τη συνάντηση της Νίκης Κεραμέως με την υφυπουργό Παιδείας και Πολιτισμού των ΗΠΑ, Marie Royce, πέρσι τον Γενάρη στην Ουάσιγκτον όπου συζήτησαν «περαιτέρω πτυχές της συνεργασίας των δύο χωρών μας σε θέματα παιδείας», τον Στρατηγικό Διάλογο για θέματα εκπαίδευσης τον Ιούλιο του 2019 με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, ή λίγους μήνες αργότερα, τις συναντήσεις της στις ΗΠΑ για ελληνοαμερικανική συνεργασία σε ζητήματα εκπαίδευσης.

Δεν παραξενεύει, επομένως, που τα στοιχεία και η φιλοσοφία του νέου συστήματος που φιλοτεχνεί νομοθετικά βήμα βήμα η Νίκη Κεραμέως θυμίζει το αντίστοιχο αμερικάνικο πρόγραμμα «No Child Left Behind» («Κανένα παιδί δεν θα εγκαταλειφθεί στην τύχη του»), που εφαρμόστηκε επί κυβερνήσεως Μπους στις ΗΠΑ και συνεχίστηκε επί Ομπάμα και Τραμπ με τις ονομασίες «Race to the Top» («Αγώνας δρόμου προς την κορυφή») και «Every Student Succeeds» («Κάθε μαθητής πετυχαίνει») και προέβλεπε ότι η ανύψωση του επιπέδου των γραπτών δοκιμασιών και η εισαγωγή μετρήσιμων στόχων στην εκπαίδευση θα συμβάλει στη βελτίωση των ατομικών επιδόσεων των μαθητών.

Στο πλαίσιο των νεοφιλελεύθερων και νεοσυντηρητικών αναδιαρθρώσεων, η σχολική αποτυχία προβλήθηκε ως αποκλειστική ευθύνη των σχολικών μονάδων. Με την πολιτική της ενοχοποίησης αναγορεύτηκε η σχολική μονάδα και οι εκπαιδευτικοί της σε καθοριστικό παράγοντα για την επίδοση των μαθητών, ενώ οι επιδόσεις των μαθητών συνδέθηκαν με τη χρηματοδότηση των σχολείων και με την τύχη των εκπαιδευτικών.

Υπό το βάρος της υποχρεωτικής επίτευξης των προβλεπόμενων στάνταρ –καθώς στην αντίθετη περίπτωση η κρατική επιχορήγηση κόβεται και τα σχολεία κλείνουν ως σπάταλοι οργανισμοί που δεν ανταποκρίνονται στην προοπτική της ανάπτυξης– οι διευθυντές των σχολείων προσάρμοσαν το αναλυτικό πρόγραμμα στις απαιτήσεις των γραπτών δοκιμασιών. Κοντολογίς, οτιδήποτε δεν συμπεριλαμβανόταν στην προοπτική των τεστ εξοβελιζόταν από τη διδακτική πράξη.

Η παραπάνω πίεση ενισχύθηκε και από το γεγονός ότι δόθηκε η δυνατότητα στους γονείς να επιλέγουν σχολείο για τα παιδιά τους, στην περίπτωση εκείνη που η σχολική μονάδα αποτύγχανε να πιάσει τα στάνταρ για δύο συνεχόμενες χρονιές.

Το συγκεκριμένο μέτρο ενίσχυσε τη «λογοδοσία» των δημόσιων σχολείων προς τους γονείς, με συνέπεια να εξασφαλίζονται περισσότερες ευκαιρίες για την επιλογή σχολείων με το σύστημα των κουπονιών.

Η επιλογή αυτή βασιζόταν στην υποχρέωση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών περιφερειών να δημοσιοποιούν τις επιδόσεις των μαθητών διαμορφώνοντας έτσι τους όρους προσφοράς. Τα αποτελέσματα των τυποποιημένων διαγωνισμών συγκροτούσαν το προφίλ της σχολικής μονάδας και συνέβαλαν στην αναπροσαρμογή των εκπαιδευτικών προτεραιοτήτων.

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι γνωστά. Από τη μια, απογειώθηκαν οι περικοπές στη δημόσια εκπαίδευση, αυξήθηκε ο αριθμός των σχολείων που από δημόσια πέρασαν σε ιδιωτικό έλεγχο (τα λεγόμενα «καταστατικά σχολεία» - charter schools), ενώ παγιώθηκε ένας ολοκληρωτικός έλεγχος μέσω της τεχνολογίας για τη συλλογή στοιχείων μαθητών και δασκάλων και από την άλλη, η εφαρμογή της άφησε πίσω αγράμματα παιδιά, κλειστά σχολεία, απολυμένους εκπαιδευτικούς, όξυνε τη σχολική εγκατάλειψη και τις ανισότητες και διαμόρφωσε μια Παιδεία σε συσκευασία κουπονιών και «μετρήσιμων στόχων».

Σύμφωνα πάλι με δημοσίευμα των «Times», σε 29 Πολιτείες των ΗΠΑ, η κατά κεφαλήν δαπάνη ανά μαθητή είναι μικρότερη από ό,τι πριν από το κραχ του 1929, ενώ οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε εξαιρετικά δεινή θέση αντιμετωπίζοντας συνεχή μισθολογική απαξίωση, αλλά και περικοπές στη γενικότερη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης.

Και εδώ ερχόμαστε στην ελληνική εκπαίδευση, στις εξαγγελίες και τις διακηρύξεις, στο πλαίσιο των οβιδιακών αλλαγών και στις τρεις βαθμίδες. Μιλάμε για την αξιοποίηση ψηφιακών μέσων και τηλεκπαίδευσης, για ψηφιακό μετασχηματισμό, αυτονομία των σχολείων με μεγαλύτερη ελευθερία στη διαμόρφωση του ωρολογίου προγράμματος και απελευθέρωση της δυνατότητας συνεργασιών της σχολικής μονάδας με τρίτους, για τον τρόπο αξιολόγησης μαθητών, τις αλλαγές στην επαγγελματική εκπαίδευση και στην χρηματοδότηση των ΑΕΙ βάσει κριτηρίων-αποτελεσμάτων αξιολόγησης, για το ηλεκτρονικό φοιτητολόγιο, την ψηφιακή αξιολόγηση, την ιδιωτικοποίηση κ.ά.

Η ανάγνωση των ήδη ψηφισμένων νόμων και των νομοσχεδίων που έπονται, φανερώνει ότι η βασική γραμμή είναι μια συνεχής αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων, με «τιμωρητικές» συνέπειες για τα σχολεία των οποίων οι μαθητές δεν θα πετυχαίνουν τις επιδόσεις-στόχους.

Η σχολική αποτελεσματικότητα προσδιορίζεται από δείκτες-κριτήρια που χρεώνουν την επιτυχία ή την αποτυχία στους ίδιους τους μαθητές και κατ’ επέκταση στους εκπαιδευτικούς. Εδώ, η ανθρώπινη συμπεριφορά αναγορεύεται σε υπό εξέταση αντικείμενο, σε δεδομένο το οποίο μπορεί να αποκτήσει αξία και να αποτιμηθεί. Η μέτρηση της επίδοσης φετιχοποιείται. Για να κατανοήσουμε τα παραπάνω πρέπει να δούμε τη διδασκαλία ως εμπόρευμα που αναμένεται να αποδώσει κέρδος σε μια επένδυση.

Με την εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων Διαβαθμισμένης Δυσκολίας για τη διεξαγωγή εξετάσεων στο λύκειο το υπουργείο προσδοκά τη συνολική ανατροπή των δεδομένων στα σχολεία σε όφελος της γραμμής που θεωρεί την εκπαίδευση προϊόν που πρέπει να πωλείται και να αγοράζεται. Το υπουργείο Παιδείας θεωρεί ότι τα αποτελέσματα των σχετικών εξετάσεων θα παρέχουν αντικειμενικά στοιχεία για την πορεία υλοποίησης των προγραμμάτων σπουδών και τον βαθμό επίτευξης των προσδοκώμενων μαθησιακών αποτελεσμάτων σε επίπεδο σχολικής μονάδας.

«Ενισχύουμε με αυτόν τον τρόπο την κοινωνική λογοδοσία των σχολείων, ενώ αποθαρρύνουμε χρόνιες παθογένειες όπως η άκριτη απομνημόνευση από τους μαθητές. Τα στοιχεία της Τράπεζας θα είναι πολύτιμα σε βάθος χρόνου, καθώς θα διευκολύνουν τη χάραξη πολιτικής βάσει αξιολόγησης», αναφέρει το υπουργείο.

Δεν είναι τυχαίο που ο λόγος της υπουργού Παιδείας για την εκπαίδευση διαπνέεται από έντονο οικονομίστικο ήθος και επιχειρησιακή λογική. Ετσι, τα προκατασκευασμένα διδακτικά πακέτα, τα τεστ αξιολόγησης, οι διαχειριστικές λογικές προβλημάτων, τα εισαγόμενα - εξαγόμενα, η σύνδεση μισθού - αποτελεσμάτων και άλλες προτάσεις αρχίζουν να διαμορφώνουν την καθημερινότητα του δημόσιου σχολείου και στο πλαίσιο αυτό ο παιδαγωγικός λόγος έχει αντικατασταθεί από τη γλώσσα της αγοράς.

Η νεοφιλελεύθερη φρασεολογία για την εκπαίδευση, όπως «αποτελεσματικότητα», «πιστοποίηση της εκπαιδευτικής ποιότητας», «επιλογή», «ανταγωνισμός», «εκσυγχρονισμός», «προτεραιότητα στον πελάτη μαθητή», «προσφερόμενες υπηρεσίες», «ανάπτυξη δεξιοτήτων», κυριαρχεί στη δημόσια συζήτηση.

πηγή:https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/275932_ypoekpaideysi-kai-maziki-exosi-ton-adynaton

Κυκλοφόρησε στην Κούβα το νέο φάρμακο κατά του κορονοϊού

 Το κουβανικό φάρμακο Nasalferón άρχισε να δοκιμάζεται από προχθές Πέμπτη σε ταξιδιώτες που φτάνουν στη χώρα της Κούβας από το εξωτερικό και τους οικείους τους, ως προληπτικό μέτρο κατά του COVID-19.

Όπως εξήγησε η Δρ. Ileana Morales Suárez, διευθύντρια Επιστήμης και Τεχνολογικής Καινοτομίας του Υπουργείου Δημόσιας Υγείας και συντονίστρια της επιστημονικής ομάδας κατά του COVID-19, «πρόκειται να ξεκινήσουμε τη χορήγηση του Nasalferon, ένα καινοτόμο κουβανικό φάρμακο, το οποίο έχει αποδείξει υψηλή αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του COVID-19».

Το Nasalferon θα παρασχεθεί κατά την άφιξη των ταξιδιωτών και στους οικείους τους. Σύμφωνα με την Suárez, εκτιμάται ότι 35.000 άτομα θα λάβουν την θεραπεία σε αυτό το πρώτο στάδιο και «η οποία θα διακόπτεται μετά από πέντε ημέρες και στη συνέχεια η παρέμβαση συνεχίζεται μέχρι να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητά της και τη δυνατότητα επέκτασής της ή όχι στην υπόλοιπη χώρα».


Σύμφωνα με την ίδια, κάθε θεραπευόμενος θα πρέπει να ρίχνει μια σταγόνα του προϊόντος σε κάθε ρουθούνι, δύο φορές την ημέρα, το πρωί και το βράδυ, για περίοδο 10 ημερών.

 

«Ο κάθε θεραπευόμενος πρέπει να χρησιμοποιεί το δικό του φιαλίδιο, καθώς διαφορετικά μπορεί να μολύνει τον άλλο. Επίσης θα πρέπει να υπάρχει πειθαρχία στη δοσολογία, ώστε να φτάσει το προϊόν για δέκα μέρες», τόνισε.

Η Δρ Morales Suárez δήλωσε ακόμη ότι «πρέπει να είναι για αυτό το διάστημα μαζί τα άτομα που ζουν κάτω από την ίδια στέγη, έτσι ώστε η αποτελεσματικότητα να μπορεί να μετρηθεί με βεβαιότητα» και προειδοποίησε ότι το προϊόν δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε έγκυες γυναίκες, παιδιά και άτομα αλλεργικά στη θιμεροσάλη, η μόνη αντένδειξη που έχει αυτό το προϊόν.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ένα σημαντικό μέρος των λοιμώξεων εμφανίστηκε από ταξιδιώτες που έφτασαν στη χώρα με κορονοϊό. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία από την Αβάνα δείχνουν ότι από τις 15 Νοεμβρίου, 792 ταξιδιώτες επιβεβαιώθηκαν με COVID-19 και, από αυτούς, 520 (65,7%) κατά την άφιξη και 272 (34,3%), την πέμπτη ημέρα παραμονής τους. Ανά χώρα προέλευσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέβαλαν στον μεγαλύτερο αριθμό επιβεβαιωμένων περιπτώσεων, με 416, 52,5% του συνόλου.

Πηγή:https://tvxs.gr/news/kosmos/kykloforise-stin-koyba-neo-farmako-kata-toy-koronoioy