Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Η αποτυχία του καπιταλισμού

Για μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μου καταφερόμουν εναντίον του «επιχειρηματικού καπιταλισμού», του «καταναλωτικού καπιταλισμού» και του «πελατειακού καπιταλισμού». Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αντιληφθώ ότι το πρόβλημα δεν είναι το επίθετο, αλλά το ουσιαστικό. Ενώ ορισμένα πρόσωπα απέρριψαν γρήγορα και με χαρά τον καπιταλισμό, εγώ το έκανα αργά και με επιφυλάξεις.
Μέρος της αιτίας ήταν το ότι δεν έβλεπα μια σαφή εναλλακτική λύση. Διαφορετικά από ορισμένους αντικαπιταλιστές, εγώ ποτέ δεν ενθουσιάστηκα με τον κρατικό κομμουνισμό. Ενιωθα αμήχανα και με το «θρησκευτικό status» του καπιταλισμού. Το να πει κανείς ότι «ο καπιταλισμός αποτυγχάνει» στον 21ο αιώνα είναι σαν να έλεγε «ο Θεός πέθανε» στον 19ο αιώνα· είναι η μεγαλύτερη βλασφημία. Προϋποθέτει ένα βαθμό πεποίθησης που δεν διέθετα. Δεδομένου όμως του ότι μεγάλωσα, κατέληξα να αναγνωρίσω δύο πράγματα.
Πρώτον, ότι είναι το σύστημα μάλλον, παρά μια ιδιαίτερη εκδοχή του, αυτό που μας ωθεί αναπόδραστα προς την καταστροφή. Δεύτερον, ότι δεν χρησιμεύει να επινοήσουμε μιαν οριστική εναλλακτική λύση, για να πούμε ότι ο καπιταλισμός αποτυγχάνει. Είναι μια διαπίστωση που στέκει από μόνη της. Απαιτεί όμως και μιαν άλλη, και διαφορετική προσπάθεια για να αναπτύξουμε ένα νέο σύστημα.
Τα όρια του καπιταλισμού πηγάζουν από δύο από τα στοιχεία που τον ορίζουν. Το πρώτο είναι η απεριόριστη ανάπτυξη. Η οικονομική ανάπτυξη είναι το συνδυασμένο αποτέλεσμα της αναζήτησης συσσώρευσης κεφαλαίου και άντλησης κέρδους. Ο καπιταλισμός καταρρέει χωρίς ανάπτυξη, αλλά η απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν πεπερασμένο πλανήτη οδηγεί αναπόδραστα στην περιβαλλοντική καταστροφή.
Οσοι υποστηρίζουν τον καπιταλισμό υποστηρίζουν ότι, όταν η κατανάλωση περνάει από τα αγαθά στις υπηρεσίες, η οικονομική ανάπτυξη μπορεί να διαχωριστεί από την ανάλωση των υλικών πόρων.
Σε ένα άρθρο τους στο περιοδικό New Political Economy, οι Jason Hickel και Giorgos Kallis εξέτασαν αυτή την υπόθεση. Ανακάλυψαν ότι, ενώ στον 20ό αιώνα επιβεβαιώθηκε ένας σχετικός διαχωρισμός (η ανάλωση υλικών πόρων αυξήθηκε, αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο η οικονομική ανάπτυξη), στον 21ο αιώνα υπήρξε μια επαναπροσέγγιση: η αυξανόμενη ανάλωση πόρων έχει μέχρι τώρα φτάσει ή ξεπεράσει το ποσοστό οικονομικής ανάπτυξης.
Ο απόλυτος διαχωρισμός, που είναι αναγκαίος για να αποφευχθεί η περιβαλλοντική καταστροφή (μια μείωση της ανάλωσης των υλικών πόρων), δεν επιτεύχθηκε ποτέ και φαίνεται αδύνατος στο πλαίσιο μιας συνέχισης της οικονομικής ανάπτυξης.
Η πράσινη ανάπτυξη είναι μια αυταπάτη. Ενα σύστημα βασιζόμενο στην απεριόριστη ανάπτυξη δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς περιφέρειες και εξωτερικότητες. Θα πρέπει πάντα να υπάρχει μια ζώνη άντλησης –από την οποία τα υλικά θα αποσπώνται χωρίς καταβολή ολικού τιμήματος– και μια ζώνη διοχέτευσης, όπου θα ξεφορτώνονται τα κόστη με τη μορφή μόλυνσης και απορριμμάτων. Καθώς η ποσότητα της οικονομικής δραστηριότητας αυξάνεται όσο ο καπιταλισμός επηρεάζει τα πάντα, από την ατμόσφαιρα ώς τα βάθη του ωκεανού, ολόκληρος ο πλανήτης γίνεται μια ζώνη θυσίας.
Ολοι εμείς κατοικούμε στην περιφέρεια της μηχανής που παράγει κέρδος. Αυτό μας ωθεί σε έναν κατακλυσμό τέτοιων διαστάσεων, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν καν να τον φανταστούν. Η απειλούμενη κατάρρευση των συστημάτων υποστήριξης της ζωής είναι κατά πολύ χειρότερη από τον πόλεμο, τον λιμό, την πανούκλα ή την οικονομική κρίση, αν και είναι πιθανό να τα ενσωματώνει όλα και τα τέσσερα.
Οι κοινωνίες μπορούν να συνέλθουν από αυτά τα καταστροφικά γεγονότα, αλλά όχι από την απώλεια εδάφους, πλούσιας βιόσφαιρας και βιώσιμου κλίματος. Το δεύτερο στοιχείο που ορίζει τον καπιταλισμό είναι η παράδοξη παραδοχή ότι ένα πρόσωπο έχει δικαίωμα σε ένα ποσοστό του φυσικού πλούτου του κόσμου τόσο μεγάλο όσο μπορεί να αγοράσει με το χρήμα του.

Αυτός ο σφετερισμός κοινών αγαθών προκαλεί τρεις πρόσθετες επιπτώσεις. Πρώτον, την πάλη για τον αποκλειστικό έλεγχο μη αναπαραγόμενων δραστηριοτήτων, που συνεπάγεται βία ή νομοθετικούς ακρωτηριασμούς των δικαιωμάτων άλλων προσώπων. Δεύτερον, την εξαθλίωση ανθρώπων από μιαν οικονομία βασιζόμενη στη λεηλασία μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Τρίτον, τη μετατροπή της οικονομικής εξουσίας σε πολιτική εξουσία, στον βαθμό που ο έλεγχος πάνω στους θεμελιώδεις πόρους οδηγεί στον έλεγχο των κοινωνικών σχέσεων που τους περιβάλλουν.
Με ένα άρθρο του στους New York Times, ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς προσπάθησε να διακρίνει τον καλό καπιταλισμό, που τον όρισε ως «δημιουργία πλούτου», από τον κακό καπιταλισμό, που τον όρισε ως «κλοπή πλούτου». Κατανοώ τη διάκριση που κάνει. Από την περιβαλλοντική σκοπιά όμως, η δημιουργία πλούτου είναι κλοπή πλούτου.
Η οικονομική ανάπτυξη, που από την ίδια τη φύση της συνδέεται με την αυξανόμενη ανάλωση υλικών πόρων, σημαίνει ότι κλέβουμε τον φυσικό πλούτο τόσο από τα έμβια συστήματα όσο και από τις μελλοντικές γενεές.
Οταν επισημαίνουμε αυτά τα προβλήματα, δεχόμαστε έναν καταιγισμό κατηγοριών, πολλές από τις οποίες βασίζονται στον ακόλουθο συλλογισμό: ο καπιταλισμός έσωσε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια κι εσείς τώρα θέλετε να ξαναγίνουν φτωχοί. Είναι αλήθεια ότι ο καπιταλισμός και η συνακόλουθη οικονομική ανάπτυξη βελτίωσαν ριζικά τη ζωή μεγάλου αριθμού προσώπων, καταστρέφοντας ταυτόχρονα την ευημερία πολλών άλλων· εκείνων των οποίων η γη, η εργασία και οι πόροι κλάπηκαν για να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη αλλού.
Μεγάλο μέρος του πλούτου των πλούσιων εθνών θεμελιωνόταν και θεμελιώνεται πάνω στη δουλεία και στην αποικιακή εκμετάλλευση. Οπως ο άνθρακας έτσι και ο καπιταλισμός έφερε πολλά οφέλη. Αλλά όπως και ο άνθρακας, τώρα προκαλεί περισσότερες ζημιές παρά οφέλη. Ακριβώς όπως βρήκαμε τα μέσα για να δημιουργήσουμε ωφέλιμη ενέργεια, που είναι καλύτερη και λιγότερο βλαβερή από τον άνθρακα, οφείλουμε να βρούμε τα μέσα για να δημιουργήσουμε ανθρώπινη ευημερία που θα είναι καλύτερη και λιγότερο βλαβερή από εκείνη που δημιουργεί ο καπιταλισμός.
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω: η εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό δεν είναι ούτε ο φεουδαλισμός ούτε ο κρατικός κομμουνισμός. Ο σοβιετικός κομμουνισμός είχε περισσότερα κοινά στοιχεία με τον καπιταλισμό από όσα οι υπερασπιστές και των δύο συστημάτων θέλησαν να παραδεχτούν. Και τα δύο συστήματα είναι (ή ήσαν) με εμμονή αφοσιωμένα στη δημιουργία οικονομικής ανάπτυξης.
Ποια μορφή έχει ένα καλύτερο σύστημα; Δεν έχω ολοκληρωμένη απάντηση και δεν νομίζω ότι την έχει κάποιος άλλος. Νομίζω όμως ότι βλέπουμε να αναδύεται ένα σχήμα κατά προσέγγιση. Μέρος της απάντησης βρίσκεται στην έννοια: «ιδιωτική επάρκεια, δημόσια αφθονία». Ενα άλλο μέρος γεννιέται από τη δημιουργία μιας νέας αντίληψης της δικαιοσύνης, βασιζόμενης σε αυτή την απλή αρχή: κάθε γενεά, παντού, πρέπει να έχει το ίδιο δικαίωμα στην απόλαυση του φυσικού πλούτου.
Πιστεύω ότι το καθήκον μας είναι να εντοπίσουμε τις καλύτερες προτάσεις πολλών διαφορετικών στοχαστών και να διαμορφώσουμε μια συνεκτική εναλλακτική λύση. Επειδή κανένα οικονομικό σύστημα δεν είναι μόνον ένα οικονομικό σύστημα, αλλά παρεμβαίνει σε κάθε όψη της ζωής μας, χρειαζόμαστε πολλά μυαλά από διάφορες επιστήμες, που θα συνεργαστούν για να δημιουργήσουν έναν καλύτερο τρόπο για να οργανώνουμε τις ανάγκες μας χωρίς να καταστρέφουμε το περιβάλλον μας.
 Το άρθρο του Βρετανού συγγραφέα, δημοσιογράφου και πολιτικού ακτιβιστή Τζορτζ Μόνμπιοτ δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Guardian - Από Εφημερίδα των Συντακτών 

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

Σκοτώνοντας για το κέρδος;

Σκοτώνοντας για το κέρδος;


Σου λέει ο γιατρός σου: «Κοίτα, έχεις υψηλού ρίσκου Διαβήτη τύπου 2, αλλά αν πάρεις Atovarstatin 10 mg κάθε μέρα για 4 χρόνια το ρίσκο να πάθεις έμφραγμα μειώνεται περίπου κατά 50%, τέλος πάντων 48% για να είμαστε και ακριβείς». Τι αποφασίζεις;
Αν σου πει: «Κοίτα, έχεις υψηλού ρίσκου Διαβήτη τύπου 2, αλλά αν πάρεις Atovarstatin 10 mg κάθε μέρα για 4 χρόνια το ρίσκο να πάθεις έμφραγμα μειώνεται κατά 1,3%», θα αποφασίσεις το ίδιο; Δεδομένων των σοβαρών παρενεργειών του συγκεκριμένου φαρμάκου.
Ο γιατρός σου λέει την αλήθεια και στις δύο περιπτώσεις, βασίζοντας τα λεγόμενά του ακριβώς στα ίδια στοιχεία (από σχετικές έρευνες). Πώς είναι δυνατόν; Και όμως είναι. Το πώς παρουσιάζονται τα στοιχεία σε ιατρικές έρευνες στις οποίες βασίζονται οι γιατροί για να συνταγογραφήσουν, όπως θα δούμε παρακάτω, είναι τρομερά σημαντικό.
Η ελεύθερη πληροφορημένη συναίνεση, ακρογωνιαίος λίθος της θεραπευτικής σχέσης ανάμεσα σε γιατρό και ασθενή, βασίζεται ακριβώς στη μη παραπλανητική πληροφόρηση όσον αφορά τα ρίσκα και οφέλη κάποιας προτεινόμενης ιατρικής παρέμβασης.
Όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοιτάζει το δάχτυλο. Ίσως το δάχτυλο να μην έδειχνε ποτέ το φεγγάρι. Ίσως να ‘δειχνε την κόλαση και ποιος θέλει να κοιτάξει την κόλαση; Όπως και να ’χει, καθώς το θεατρικό έργο Novartis παίζεται με μεγάλη επιτυχία στην κεντρική πολιτική σκηνή καθώς μιλάμε, στη διεθνή σκηνή διαδραματίζεται κάτι πολύ πιο σκοτεινό. Ας ρίξουμε μια ματιά.
Θεωρώ, ίσως ρομαντικά, ίσως αφελώς, ότι όλοι-ες, ως πολίτες, κάποιοι ως πάσχοντες οι οποίοι κάποια στιγμή στη ζωή τους έχουν χρειαστεί να πάρουν κάποιο φάρμακο, και κάποιοι ως γιατροί που συνταγογραφούν καλή τη πίστει για το καλό των ασθενών τους, όλοι-ες ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων θα ανατριχιάσουν με τις μεθοδεύσεις και τον τρόπο που λειτουργούν κάποιες μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες.
Ας ρίξουμε μια πρώτη γρήγορη ματιά λοιπόν. Σταχυολογώ ενδεικτικά.
Glaxo-Smith Klein, 2010, ΗΠΑ. Κρίθηκε ένοχη από το δικαστήριο και της επιβλήθηκε πρόστιμο 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων (2 δισ. αστικό, 1 δισ. ποινικό). Οι κατηγορίες περιελάμβαναν, παράνομη προώθηση 9 διαφορετικών συνταγογραφούμενων φαρμάκων περιλαμβανομένων των Wellbutrin και Paxil (αντικαταθλιπτικά), Avandia (για διαβήτη), κατά συρροή παράνομες δραστηριότητες για πάνω από μια δεκαετία, μεταξύ άλλων, δωροδοκίες γιατρών, παραποίηση και παρουσίαση ψευδών στοιχείων σε επιστημονικές έρευνες και άρθρα, και την δημιουργία ενημερωτικού διαφημιστικού υλικού το οποίο έβριθε από ανακρίβειες και μη τεκμηριωμένους ισχυρισμούς για την αποτελεσματικότητα των φαρμάκων.
Johnson & Johnson, 2013, ΗΠΑ. Πλήρωσε 2,2 δισ. δολάρια ως διακανονισμό για μηνύσεις (ποινικού και αστικού τύπου) σχετικά με την παράνομη (εκτός ενδείξης, off-label στα Αγγλικά) προώθηση των φαρμάκων Risperdal, Invega και Natrecor και για παράνομες συμφωνίες/δωροδοκίες για την προώθηση των προϊόντων της.
Purdue Pharma, 2007, ΗΠΑ. Κρίθηκε ένοχη για παραπληροφόρηση σχετικά με τους κινδύνους εθισμού του φαρμάκου Oxycontin (οπιοειδές αναλγητικό) και πλήρωσε πρόστιμο 634 εκατομμύρια δολάρια. Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Πριν από ένα μήνα η εταιρεία συμφώνησε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με την πολιτεία της Οκλαχόμα και θα πληρώσει 270 εκατομμύρια δολάρια για τον τρόπο που συνέχισε να προωθεί το ίδιο φάρμακο.
Φαίνεται ότι εκκρεμούν πάνω από χίλιες μηνύσεις για το ίδιο θέμα πού έχει δημιουργήσει σάλο στην Αμερική όπου ανοιχτά εδώ και πάνω από δέκα χρόνια έγκυρες δημοσιογραφικές και επιστημονικές πηγές μιλάνε για τον καθοριστικό ρόλο της εν λόγω εταιρείας στην επιδημία εθισμού σε συνταγογραφούμενα οπιοειδή (και πολλών θανάτων) σε όλη την Αμερική.
Pfizer, 2009, ΗΠΑ. Η εταιρεία πλήρωσε 2,3 δισ. δολάρια πρόστιμο για παράνομη προώθηση του αναλγητικού Bextra και άλλων τριών φαρμάκων. Στο βιογραφικό της εταιρείας περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων, το σκάνδαλο με τις ελαττωματικές βαλβίδες για την καρδιά που κόστισε την ζωή σε 100 ανθρώπους (είχε αποκρύψει στοιχεία από τον κρατικό ελεγκτικό θεσμό), δωροδοκίες, το συγκλονιστικό σκάνδαλο στην Νιγηρία οπου σε μια έρευνα που έστησαν για να συγκρίνουν την αποτελεσματικότητα ενός δικού τους αντιβιοτικού για μενιγκίτιδα σε παιδιά, trovafloxacin (Trovan), με ένα άλλο που σύστηνε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και που το χορηγούσαν τότε δωρεάν οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, κυριολεκτικά σε διπλανούς θαλάμους στην ίδια κλινική που είχε στηθεί για να αντιμετωπίσει την επιδημία μηνιγκίτιδας που είχε ξεσπάσει, έδινε η Pfizer το άλλο αντιβιοτικό στην ομάδα ελέγχου εσκεμμένα σε πολύ μικρότερη δόση από την ενδεδειγμένη για να φανεί ότι το δικό τους ήταν πιο αποτελεσματικό. Μετά από πολλά χρόνια στα δικαστήρια, τελικά η Pfizer έφτασε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό και πλήρωσε 75 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση. Και για το ιστορικό, το εν λόγω αντιβιοτικό αποσύρθηκε από την αγορά γιατί αποδείχτηκε θανάσιμα ηπατοτοξικό και αργότερα η χρήση του περιορίστηκε σε πολύ ειδικές περιπτώσεις.
Novartis. Στα δικά μας τα παιδιά. Το 2010 η εταιρεία παραδέχεται την ενοχή της σε κατηγορίες για παράνομη προώθηση του Trileptal για μη εγκεκριμένη χρήση (για νευροπαθητικό πόνο και διπολική διαταραχή) και πληρώνει πρόστιμο 423 εκατομμύρια δολάρια. Το 2015 πληρώνει 390 εκατομμύρια δολλάρια για την πρακτική kick-backs (παράνομες συμφωνίες τύπου δωροδοκίας, λάδωμα) στην συγκεκριμένη περίπτωση με εξειδικευμένα φαρμακεία για την προώθηση προϊόντων της. Το 2016, 25 εκατομμύρια για παράνομες πληρωμές σε γιατρούς στην Κίνα για να συνταγογραφούν δικά της φάρμακα.
Το 2017 η Νότια Κορέα επιβάλλει πρόστιμο 49 εκατ. δολαρίων για κατά συρροή δωροδοκίες γιατρών να συνταγογραφούν συγκεκριμένα φάρμακα. Η υπόθεση δωροδοκιών στην γείτονα Τουρκία συνεχίζεται. Για το πρόσφατο σκάνδαλο στην Αμερική που οδήγησε στην απόλυση του κορυφαίου νομικού συμβούλου της εταιρείας ο οποίος είχε υπογράψει συμφωνία με τον προσωπικό δικηγόρο του Trump τον Michael Cohen, ύψους 1.2 εκατομ. δολλαρίων δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Η εταιρεία αν και δεν έκανε κάτι παράνομο, ήθελε λέει απλά συμβουλές για την πολιτική της καινούργιας κυβέρνησης γύρω από ζητήματα που αφορούν την φαρμακοβιομηχανία, απολογήθηκε λέγοντας ότι η συμφωνία ήταν μεγάλο λάθος.
Τέλος πάντων, κλάιν που λέμε κι εμείς στην καθομιλούμενη. Αξίζει όμως εδώ να αναφέρουμε το πρόσφατο σκάνδαλο στην Ιαπωνία κι ας μην καταδικάστηκε η εταιρεία γι αυτό που έγινε. Αξίζει, γιατί φωτίζει μια πτυχή άγνωστη σε πολλούς, αλλά εξόχως σοβαρή και ανησυχητική γιατί όχι μόνο δεν είναι μεμονωμένη αλλά πολύ συνηθισμένη. Με δυό πολύ απλά λόγια πρόκειται περί τούτου: φαρμακευτικές εταιρείες πληρώνουν ερευνητές και γιατρούς σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα για να σιγουρευτούν ότι οι έρευνες θα δείξουν ευνοϊκά αποτελέσματα για τα φάρμακα που ερευνώνται. Τόσο απλά. Καμία συνωμοσία. Γίνεται συνέχεια και συστηματικά.
Το φάρμακο υπό εξέταση στην Ιαπωνία ήταν το Diovan, δραστική ουσία βαλσαρτάνη (για διάφορες καρδιακές παθήσεις) οι πωλήσεις του οποίου στην Ιαπωνία όταν ξεκίνησε αυτή η έρευνα/αξιολόγηση πριν από περίπου δέκα χρόνια ήταν περίπου το ¼ των πωλήσεων σε όλον τον κόσμο που ξεπερνούσαν τα πεντέμισι δισ. δολάρια (παγκόσμιες πωλήσεις 2011). Δεν μιλάμε για φραγκοδίφραγκα εδώ. Τέτοια ποσά δεν τα αφήνεις στην τύχη, ή στην επιστήμη!! Γιατί αν η επιστήμη δείξει ότι το φαρμακάκι σου δεν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο θα ήλπιζες, ή όσο το παρουσιάζεις, τότε θα χεις να αντιμετωπίσεις τους μετόχους στην εταιρεία και οι μέτοχοι δεν αστειεύονται. Κάπως δεν έχουν χιούμορ όταν πρόκειται για τα λεφτάκια τους.
Σ’ αυτήν την περίπτωση η οποία αποδείχτηκε ιδιαίτερα περίπλοκη νομικά, η Novartis και το τυπάκος που είχαν χώσει με το αζημίωτο στην έρευνα γλύτωσαν καταδίκη και πρόστιμα αλλά η Ιαπωνία φαίνεται ότι συγκλονίστηκε από το σκάνδαλο.
Δυστυχώς τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Λέω δυστυχώς γιατί θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πάντα θα υπάρχουν περιπτώσεις απληστίας και παρανομίας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταδικάσουμε όλες τις φαρμακευτικές εταιρείες. Δυστυχώς όμως το πρόβλημα φαίνεται να είναι ενδημικό και όχι τυχαίο. Και πρόκειται για σοβαρότατο πρόβλημα/θέμα δημόσιας υγείας.
Να το πούμε ακόμα πιο απλά. Οσο απλά γίνεται. Όταν το παιδί μου είναι άρωστο πάω στον γιατρό και αυτός μου γράφει κάποιο φάρμακο. Εμπιστεύομαι τον γιατρό και δίνω το φάρμακο που έγραψε στο παιδί μου. Τόσο απλά. Αν όμως 1) ο ίδιος ο γιατρός έχει εξαπατηθεί / παραπληροφορηθεί από την εταιρεία που βγάζει το φάρμακο ή 2) ο γιατρός τα έχει πάρει από την εταιρεία για να γράφει το φάρμακο της, έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα. Μα συμβαίνουν αυτά τα πράγματα? Δυστυχώς συμβαίνουν και τα δύο και άλλα.
Πριν από ένα χρόνο στις 12 Απριλίου 2018, τρείς κορυφαίοι γιατροί, ο Sir Richard Thompson, πρώην Πρόεδρος του Royal College of Physicians και πρώην προσωπικός γιατρός της βασίλισσας της Αγγλίας Ελισάβετ Β΄ για είκοσι χρόνια, ο καθηγητής Dr Hanno Pijl που θεωρείται ένας απο τους κορυφαίους γιατρούς διαβητολόγους στον κόσμο, ο Dr Aseem Malhotra κορυφαίος καρδιολόγος και ερευνητής (ο οποίος βάζει και stents, τα μπαλονάκια όπως τα λέμε εμείς εδώ) και η Sarah Macklin Διαιτολόγος μίλησαν σε μια διάλεξη με τον τίτλο “Big Food & Big Pharma, Killing for Profit?”στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες. Θα πρότεινα ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες να παρακολουθήσουν την διάλεξη. Υπάρχει στο youtube.
Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν κάνουν το αίμα να παγώνει.
Αξιολογήσεις της ποιότητας των βιο-ιατρικών ερευνών αναδεικνύουν συνήθεις πρακτικές σε έρευνες που χρηματοδοτούνται από φαρμακευτικές εταιρείες συστηματικής παραποίησης, απόκρυψης αλλά και παραπλανητικής παρουσίασης στοιχείων έτσι ώστε τα αποτελέσματα να παρουσιάζονται ευνοϊκά για το προϊόν (είτε πρόκειται για φάρμακο, ή μπαλονάκι, ή βαλβίδα ή οτιδήποτε φτιάχνει η εταιρεία).
Ένα μικρό παράδειγμα: μια τεχνική που χρησιμοποιείται ευρέως σε επιστημονικά ιατρικά περιοδικά είναι το λεγόμενο mismatched framing. Για παράδειγμα αν η θεραπεία Α μειώνει το ρίσκο για την νόσο Α από τους 10 σε 7 στους 1000, αλλά αυξάνει το ρίσκο για να πάθεις το Β (ας το πούμε νόσο Β) από 7 σε 10 στους 1000, τότε το όφελος της θεραπείας εμφανίζεται σαν ποσοστό μείωσης του ρίσκου να αρρωστήσεις με την Α σε 30% , αλλά παρουσιάζει το ρίσκο να πάθεις το Β σαν 0,3%!! Πολλά θαυμαστικά χρειάζονται εδώ.
Οσον αφορά την παραπλανητική παρουσίαση στοιχείων, ανησυχητικά, έρευνες δείχνουν ότι πολλοί γιατροί δεν ξέρουν (γιατί ίσως δεν το διδάχθηκαν στην σχολή) να αξιολογούν τις έρευνες που παρουσιάζονται σε επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια για την αποτελεσματικότητα φαρμάκων, πχ δεν καταλαβαίνουν την διαφορά ανάμεσα στο σχετικό ρίσκο (relative risk) και το απόλυτο ρίσκο (absolute risk) ή αλλιώς NNT (Number Needed to Treat) με αποτέλεσμα να υπερεκτιμούν κατά πολύ την αποτελεσματικότητα κάποιου φαρμάκου ή ιατρικής παρέμβασης, υποτιμώντας πολύ τα ρίσκα. Το θέμα δεν είναι φιλολογικό ή τεχνικό. Είναι εξαιρετικά σημαντικό γιατί οδηγεί κυριολεκτικά στο να παρέχονται φάρμακα, ή να γίνονται παρεμβάσεις (ας πούμε τα μπαλονάκια) που αλλιώς οι ίδιοι οι γιατροί δεν θα πρότειναν. Και εξίσου σημαντικό: οι ίδιοι ασθενείς, αν τα στοιχεία τους παρουσιάζονταν με όρους απόλυτου ρίσκου δεν θα συναινούσαν κατά πάσα πιθανότητα στην προτεινόμενη παρέμβαση.
Επιστημονικά περιοδικά βρίσκονται κάτω από τεράστια πίεση να δημοσιεύουν έρευνες που δείχνουν ευνοϊκά αποτελέσματα για συγκεκριμένα φάρμακα. Συνηθισμένη τακτική για φαρμακοβιομηχανίες είναι να αγοράζουν πολλά αντίτυπα του περιοδικού που δημοσιεύει άρθρα τα οποία παρουσιάζουν θετικά αποτελέσματα για τα προϊόντα της εταιρείας.
Απόκρυψη στοιχείων. Για παράδειγμα, γίνονται εφτά έρευνες. Οι έξι δεν δείχνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η μία μόνο δείχνει θετικά αποτελέσματα. Η μία δημοσιεύεται, οι έξι όχι, όπως συνέβη με το αντικαταθλιπτικό reboxetine της Pfizer.
Φαρμακευτικές εταιρείες προωθούν και κατασκευάζουν, με την βοήθεια γιατρών και όχι με το αζημίωτο βέβαια, καινούργιες διαγνώσεις και φυσικά έχουν έτοιμη την θεραπεία. Μια έρευνα που παρουσιάστηκε στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό Journal of the American Medical Association, ισχυρίστηκε ότι το 43% των γυναικών υπέφεραν από Γυναικεία Σεξουαλική Δυσλειτουργία (Female Sexual Dysfunction). Αφού είχε δημοσιευθεί το αρθρο, οι New York Times αποκάλυψαν ότι δύο από τους τρείς επιστήμονες που το είχαν γράψει είχαν δουλέψει σαν σύμβουλοι για την Pfizer, η οποία ετοιμαζόταν τότε να λανσάρει το viagra για τις γυναίκες!! Ο αρχισυντάκτης του περιοδικού απολογήθηκε γιατί δεν το είχε ελέγξει!!
Όπως επισημαίνει και ο Ben Goldacre, γιατρός και ερευνητής διεθνούς κύρους, η πιο επικίνδυνη τακτική που χρησιμοποιείται από εκπροσώπους των φαρμακοβιομηχανιών σαν απάντηση στις ολοένα αυξανόμενες και σοβαρότατες αποδείξεις ότι πολλές μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες επιδίδονται σε αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως οργανωμένες εγκληματικές πράξεις είναι ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και ότι οι εταιρείες έχουν πια συμμορφωθεί και λειτουργούν ηθικά.
Είναι όντως άκρως επικίνδυνο να πιστεύουμε σε ανακουφιστικά ψέματα. Και αν κάποιοι παραπονεθούν ότι τρομάζουμε τον κόσμο με τέτοια άρθρα και δημιουργούμε πανικό χωρίς λόγο, θα τους απαντούσα, «Κυρίες και Κύριοι, αν τα παραπάνω στοιχεία δεν σας δημιουργούν καμία ανησυχία, τότε είστε υπεύθυνοι-ες για την μοίρα σας, αλλά έχετε και τεράστια ηθική ευθύνη και για όσους προσπαθείτε να πείσετε ότι δεν συντρέχει λόγος για ανησυχία». Ο πανικός δεν βοηθάει κανέναν, συμφωνώ, η κριτική σκέψη όμως όχι μόνο βοηθάει αλλά είναι και απαραίτητη.
*Κοινωνιολόγος-κοινωνικός λειτουργός

Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Το μέγιστο πρόβλημα στις σημερινές κοινωνίες είναι η απουσία των ανθρώπων από την πολιτική σκηνή, όχι μόνο από τα κέντρα των αποφάσεων και τη θέσπιση των νόμων, αλλά και από διεκδικητικούς αγώνες για προάσπιση βασικών δικαιωμάτων που καθιστούν τη ζωή αξιοπρεπή και ασφαλή.

Η κυρίαρχη ιδεολογία της αντιπροσώπευσης και των κομμάτων έχει διαποτίσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναθέτουν τα ουσιαστικά ζητήματα της ζωής τους σε άλλους, τους υποτιθέμενους «ειδικούς» της πολιτικής, βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους.
Όμως η ιδεολογία αυτή έχει κλονισθεί μετά την παταγώδη αποτυχία των επί δεκαετίες κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών ελίτ να λύσουν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.
Με την μεγάλη ανικανότητα και απληστία τους οι ελίτ οδήγησαν τις κοινωνίες σε πρωτοφανή κρίση, όχι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική, πολιτιστική, ανθρωπιστική. Ειδικώς εν Ελλάδι το κυρίαρχο οικονομικό, μιντιακό και πολιτικό μπλοκ εξουσίας οδήγησε στην πολύπλευρη χρεοκοπία και παρακμή. Ένας βασικός λόγος γι‘ αυτό είναι η παντελής έλλειψη συμμετοχής των ανθρώπων και η πλήρης απουσία ελέγχου της εξουσίας, από τη δικαστική εξουσία αφ’ ενός, και από την ίδια την κοινωνία αφ’ετέρου. Το διεφθαρμένο και ανίκανο ολιγαρχικό σύστημα έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την ασυλία και την αυτοδιαιώνισή του, χωρίς καμία ουσιαστική κάθαρση και τιμωρία για τα μεγάλα σκάνδαλα, την τεράστια διαφθορά και τη χρεοκοπία.
Τίθεται λοιπόν εκ των πραγμάτων ένα βασικό ζήτημα πολιτικού προσανατολισμού: για την έξοδο από την παρακμή απαιτείται η συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις, στη θέσπιση των νόμων, στη διαμόρφωση του δικαίου και στον έλεγχο της εξουσίας. Η συμμετοχή αυτή μπορεί να ξεκινήσει στις τοπικές κοινωνίες, όπου είναι πιο εύκολη, αφού τα προβλήματα είναι πιο «απλά» και δεν διακυβεύονται μεγάλα μεγέθη. Επίσης η γνώση των τοπικών ζητημάτων είναι πιο άμεση και εφικτή, οπότε η διαχείρισή τους είναι προσβάσιμη στις δυνατότητες όλων. Ταυτοχρόνως η συμμετοχή στις τοπικές κοινωνίες δημιουργεί το έναυσμα, την πείρα και τις ικανότητες για περαιτέρω ενασχόληση στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αυτό γινόταν στους δήμους της δημοκρατικής Αθήνας τον 5ο καί 4ο π.Χ. αιώνα.
Οι νέοι συμμετείχαν στις κοινές υποθέσεις των τοπικών δήμων, στις αποφάσεις, στους νόμους και στην εξουσία μέσω των δημοκρατικών θεσμών, αφ’ ενός μέσω της άμεσης συμμετοχής στις συνελεύσεις και αφ’ ετέρου μέσω της κληρώσεως. Με εφόδιο την πείρα από τη συμμετοχή τους αυτή εισέρχονταν προετοιμασμένοι στους κεντρικούς θεσμούς της πόλεως. Αποκτούσαν δηλαδή την προπαιδεία στους τοπικούς θεσμούς και την παιδεία στους κεντρικούς.
Η άμεση συμμετοχή εξασφαλίζει αφ’ ενός την πολιτική παιδεία των πολιτών και αφ’ετέρου αποτελεί τη βάση της (άμεσης) δημοκρατίας. Για να γίνει όμως δυνατή η συμμετοχή πρέπει τα ίδια τα άτομα να δώσουν στον εαυτό τους την ευκαιρία να συμμετάσχουν στην εξουσία, πρέπει τα ίδια να ενδιαφερθούν, να υπερβούν την ιδεολογία της αντιπροσώπευσης και του κομματισμού, της γραφειοκρατίας και της παθητικότητας, να σταματήσουν να είναι ψηφοφόροι και καταναλωτές κομματικών υποπροϊόντων.
Το μέγιστο πολιτικό ζήτημα είναι το πώς θα πεισθούν τα άτομα να λάβουν για τον σκοπό αυτό πρωτοβουλίες, οι οποίες να έχουν βάση την αυτοσυγκρότηση και τον αυτοπροσδιορισμό. Κάθε προσπάθεια πρέπει να συντείνει προς αυτόν τον σκοπό. Κατ’ επέκταση, οι πολιτικές ομάδες, οργανώσεις και κινήσεις που δεν έχουν ως πλαίσιο και δραστηριότητα αυτή την προοπτική είναι «προγραμματισμένες» να ενσωματωθούν στο κυρίαρχο γραφειοκρατικό ολιγαρχικό σύστημα, για να εξασφαλίσουν τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα και όχι το κοινό συμφέρον - πράγμα που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Πράγματι, οι τοπικοί άρχοντες έχουν ως μόνη μέριμνα την επόμενη επανεκλογή τους, γι’ αυτό βυθίζονται στη διαφθορά και στις πελατειακές σχέσεις, με αποτέλεσμα όλοι σχεδόν οι δήμοι να είναι καταχρεωμένοι (το χρέος τους ήταν 2 δισ. ευρώ το 2012). Από την άλλη, εκεί που κάποιες τοπικές κοινωνίες αντιστέκονται στο κυρίαρχο ρεύμα, προσπαθώντας να χαράξουν έναν άλλον δρόμο, ιδίως μετά τη λαίλαπα του «Καλλικράτη», οι κομματικές, μιντιακές και κρατικές συντεχνίες ασκούν συκοφαντική πολεμική. Τέτοια παραδείγματα υπήρξαν στην Κερατέα, στις Σκουριές και στο Βελβεντό Κοζάνης.
Οι κάτοικοι του Βελβεντού από το 2010 έχουν αρνηθεί, μέσα από λαϊκές συνελεύσεις και δημοψηφίσματα, να ενταχθούν στον «Καλλικράτη». Το ίδιο έκαναν και τον περασμένο Μάρτιο που αποφάσισαν πάλι με μεγάλη πλειοψηφία (73,4%) να μη συμμετάσχουν στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Μαΐου 2014. Εν τούτοις κάποιοι δημοσιογράφοι, αντιπεριφερειάρχες και δήμαρχοι, που έχουν ωφεληθεί από τους κομματικούς μηχανισμούς, προσπαθούν να διασπάσουν την ενότητα των κατοίκων και να κάμψουν τον αγώνα τους. Στην περίπτωση αυτή είναι εμφανής η κομματοκρατική λογική που απεχθάνεται τη βούληση των ανθρώπων και πολεμάει με όλα τα μέσα τη μόνη δημοκρατική οδό: τις λαϊκές συνελεύσεις και τα δημοψηφίσματα. Είναι εμφανής η ολιγαρχική αντίληψη που διέπει τα κόμματα προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων και όχι της κοινότητας.
Γι’ αυτό φοβούνται τη συμμετοχή των ανθρώπων και τον έλεγχό τους. Όμως οι μάχες κερδίζονται με ενότητα, υπομονή και επιμονή.
[Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 22 Απριλίου 2014]
Γιώργος Ν. Οικονόμου

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΜΗΛΙΑΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ


Αγαπητές Συνδημότισσες - Αγαπητοί Συνδημότες,


Με την παρούσα ανακοίνωση θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω την πρόθεσή μου να είμαι υποψήφιος για το αξίωμα του Δημάρχου στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές, που θα λάβουν χώρα τον Μάιο του 2019, ως επικεφαλής του συνδυασμού «τελευταία ευκαιρία».
Ο Δήμος Καστοριάς καλείται να αντιμετωπίσει σύνθετα προβλήματα και να προσφέρει λύσεις ανάπτυξης, βελτίωσης της καθημερινότητας και στήριξης των ευπαθών κοινωνικών ομάδων σε μία περίοδο όπου η χώρα διανύει τον ένατο χρόνο μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, αλλά και μιας κρίσης αξιών. Είναι ακριβώς αυτή η κρίση αξιών η οποία σε συνδυασμό με τις αντικειμενικά δύσκολες οικονομικές συνθήκες, έχει στερήσει από τους Καστοριανούς την αισιοδοξία, την πίστη ότι η ιδιαίτερη πατρίδα τους μπορεί να κρατήσει εδώ τα παιδιά της προσφέροντας δυνατότητες εξέλιξης.
Ως γονέας δύο παιδιών που επιθυμούν ένα μέλλον φωτεινό στον τόπο τους, ως εκπαιδευτικός  που αφουγκράζεται καθημερινά την ανησυχία και την αγωνία της Καστοριανής οικογένειας, αναλαμβάνω επικεφαλής μιας ομάδας πολιτών οι οποίοι αισθάνονται ότι η αποχή από τα κοινά δεν μπορεί πλέον να είναι επιλογή. Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, η συμμετοχή είναι μονόδρομος. Στον συνδυασμό μας, πιστεύουμε ότι η συμμετοχή αυτή δεν ταυτίζεται αποκλειστικά με την αιρετή εκπροσώπηση αλλά είναι ευρύτερη και ξεκινά από την προσωπική στάση της καθεμίας και του καθένα από εμάς απέναντι στα θέματα του Δήμου.
Για εμάς, προϋπόθεση της επιτυχίας είναι η αξιοποίηση του συνολικού δυναμικού του ανθρώπινου κεφαλαίου της περιοχής μας. Δεν έχουμε μαγικά ραβδιά και δεν πιστεύουμε σε αυτά. Ο συνδυασμός μας αποτελείται από ενεργούς πολίτες, από προσωπικότητες που στην καθημερινή τους πρακτική δεν περιμένουν έτοιμες λύσεις αλλά τις σχεδιάζουν και τις υλοποιούν συνεργαζόμενοι.
Στο αμέσως επόμενο διάστημα θα παρουσιάσουμε το Σχέδιό μας για τον Δήμο Καστοριάς. Ζητούμε τη στήριξή σας προκειμένου να μας δοθεί η ευκαιρία να δουλέψουμε με μεράκι, πίστη και μεθοδικότητα για τον τόπο που αγαπάμε.



Yποψήφιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι
Γκίτσος Γ. Θεόδωρος
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικών Η/Υ

Είμαι πτυχιούχος Μηχανικός του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Η/Υ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δραστηριοποιούμαι στον τομέα του Web Development και συμβουλεύω επιχειρήσεις, πώς να αξιοποιήσουν σύγχρονες τεχνολογικές μεθόδους, ώστε να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους.

Έχω δημοσιεύσει πλήθος εκπαιδευτικών διαδικτυακών σεμιναρίων, ενώ έχω να επιδείξω πλούσιο εθελοντικό έργο στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Αρθρογραφώ στο bizman.gr καθώς και στο προσωπικό μου blog theodorosgkitsos.com

Αγαπώ την Καστοριά, την πόλη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα και επιθυμώ την πρόοδό της σε όλους τους τομείς. Θα διαθέσω τις ακαδημαϊκές μου γνώσεις, τις επαγγελματικές μου εμπειρίες και τον προσωπικό μου χρόνο για την επίτευξη των κοινών μας στόχων
Δέσπας Π. Ηλίας

Τεχνικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Δικτύων

Γεννήθηκα το 1970 στην Καστοριά, όπου και κατοικώ μέχρι σήμερα. Είμαι παντρεμένος και πατέρας ενός αγοριού. Δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά ως τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών και δικτύων και διαχειριστής ιστοσελίδων και  εφαρμογών.

Ζούμε σε μια εποχή καταιγιστικών αλλαγών! Οφείλουμε να δώσουμε δυναμικό παρόν ως πολίτες με άποψη, αποφασιστικότητα και όραμα που προηγούνται των καταστάσεων και όχι πια να μένουμε απλοί θεατές που άβουλα τις ακολουθούν
Μακρίδου Δήμητρα
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Αποφοίτησα από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Κοζάνης και παρακολουθώ μαθήματα στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας. Έχω εργαστεί ως Ηλεκτρολόγος Μηχανικός σε διάφορα έργα τα τελευταία 8 έτη.

Παράλληλα, ασχολούμαι ως προπονήτρια του Συλλόγου Ορεινών Δραστηριοτήτων Καστοριάς στο τμήμα της αναρρίχησης συνδυάζοντας την αγάπη μου για τα παιδιά, τη φύση και τον αθλητισμό.

Θεωρώ ότι ο νομός μας μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης για εναλλακτικές μορφές τουρισμού και να γίνει ένας αγαπημένος προορισμός για όλες τις εποχές του χρόνου.

Παπαβασιλείου Κρίστη
Ιδιοκτήτρια Καταστήματος Ένδυσης – Πτυχιούχος Φυσικής Αγωγής

Είμαι πτυχιούχος του τμήματος Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με ειδικότητα στην Ιστιοπλοΐα. Υπήρξα αθλήτρια του θαλάσσιου σκι με πανελλήνιες διακρίσεις.

Είμαι κάτοχος πτυχίου βοηθού Οδοντοτεχνίτη του τομέα Υγείας- Πρόνοιας- Ευεξίας του ΕΠΑΛ Καστοριάς.
Παύλου Κωνσταντίνος (Αργυράκης)
Έμπορος τουριστικών ειδών

Γεννήθηκα το 1970 στην Καστοριά οπού και κατοικώ μέχρι σήμερα. Είμαι παντρεμένος και πατέρας δύο αγοριών 12 και 10 ετών.

Δραστηριοποιούμαι στο χώρο των τουριστικών επιχειρήσεων τα τελευταία 30 χρόνια σε Αθήνα, Κρήτη και Καστοριά.

Στον ελεύθερο χρόνο μου ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Έχω υπάρξει πρόεδρος και μέλος πολλών αθλητικών σωματείων.

Αγαπώ υπερβολικά την όμορφη πόλη μας και όνειρό μου είναι να βοηθήσουμε όλοι ώστε να γίνει πόλος έλξης εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πυλοστόμου Αικατερίνη
Ειδικός Εμπορικών Επιχειρήσεων
Είμαι ειδικός εμπορικών επιχειρήσεων. Κατέχω το δίπλωμα της ειδικότητας μου από το ΙΕΚ Καστοριάς.

Επί σειρά ετών εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα σε γουνοποιητικές επιχειρήσεις ως υπάλληλος γραφείου στον τομέα των εξαγωγών, μισθοδοσίας και επικοινωνίας.

Ευελπιστώ, μέσα από συλλογική, ομαδική προσπάθεια και σωστή δουλειά να ανατραπεί η τωρινή εικόνα τη πόλης μας και να γίνει  ο τόπος καλύτερος.

Σερεμετίδης Αντώνιος
Γεωπόνος- Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων (Γ.Π.Α.) και κάτοχος διπλώματος Οινολόγου(Γ.Π.Α.)
όπου Γ.Π.Α. το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Γεννήθηκα το 1971 και μεγάλωσα στην Καστοριά. Είμαι διπλωματούχος Γεωπόνος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων και κάτοχος διπλώματος Οινολόγου από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Έχω ολοκληρώσει εξάμηνη επιμόρφωση στο Γεωπονικό Πανεπιστημίου Αθηνών στις Ευρωπαϊκές Αναπτυξιακές Πολιτικές (Έδρας Jean Monnet), και στην διοίκηση και τον έλεγχο  ολικής ποιότητας στο Πανεπιστήμιο  Μακεδονίας στο τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών.

Έχω εργαστεί  από το 1998 έως 2000 στην βιομηχανία επεξεργασίας ελιάς και τουρσιών AGROMET S.A. στα Γιαννιτσά σαν υπεύθυνος παραγωγής,  και από το 2000 έως 2008 στην βιομηχανία γάλακτος της Ένωσης Αγροτικών συνεταιρισμών Καστοριάς σαν υπεύθυνος χημείου.

Από το 2009 είμαι υπάλληλος στη  Δ.Α.Ο.Κ. της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στο τμήμα ποιοτικού και φυτουγειονομικού  ελέγχου.

Σταυρόπουλος Κώστας
​Eμποροβιοτέχνης
Γεννήθηκα το 1981 στην Καστοριά.
Δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά στην οικογενειακή εμποροβιοτεχνική επιχείρηση (texhouse) στο Μανιάκοι.

Είμαι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος στον σύλλογο πετοσφαίρισης και πετοσφαίρισης στην άμμο Καστοριάς (Σ.Π.Π.Α.Κ).

Επίσης φοιτώ στο Ε.Α.Π στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οργανισμών

Φωτιάδου Ι. Κυριακή
Μηχανικός Γεωτεχνολογίας & Περιβάλλοντος
Γεννήθηκα το 1982 στην Πεντάβρυσο Καστοριάς.
Είμαι πτυχιούχος Μηχανικός Γεωτεχνολογίας & Περιβάλλοντος του ΤΕΙ Δ. Μακεδονίας και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος "Διαχείρισης Αποβλήτων" του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχω εκπονήσει την πτυχιακή μου εργασία στο Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης με θέμα "Περιβαλλοντικό Δίκαιο" και έχω εργαστεί ως μηχανικός δέκα συναπτά έτη σε κατασκευαστικές εταιρίες εκ των οποίων τα δυο τελευταία ως υπεύθυνη διαχείρισης αποβλήτων.

 Έχω συμμετάσχει ερασιτεχνικά σε θεατρικές παραστάσεις στο ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, στους "Άστεγους" και στη "Μύηση".

Σήμερα είμαι μητέρα δυο παιδιών με όραμα ένα καλύτερο μέλλον γι αυτά αλλά και για όλα τα παιδιά αυτού του τόπου.

Χατζηφωτιάδης Κώστας
Δάσκαλος
Είμαι δάσκαλος εδώ και 26 χρόνια και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Ιστορία και την τοπική Ιστορία από το Παν. Δυτ. Μακεδονίας.
Έχω υπηρετήσει το δημόσιο σχολείο στην πόλη της Καστοριάς και στα χωριά του νομού Δισπηλιό, Οινόη, Τοιχιό και Διποταμία .
Διετέλεσα για πέντε θητείες μέλος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Καστοριάς (υπήρξα πρόεδρος, αντιπρόεδρος και μέλος του συλλόγου)
Μέλος της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας 2010-2016
Μέλος της Κίνησης Πολιτών Καστοριάς που συγκέντρωσε 14000 υπογραφές συμπολιτών μας για την μείωση της τιμής του πετρελαίου στις ακριτικές περιοχές όπως ο νομός μας.(σχετική αρθρογραφία στο https://chatzifoko.blogspot.com/). Μέλος της θεατρικής ομάδας δάσκαλων. Χόμπι η ποδηλασία και το μπάσκετ.

Όραμα μια Καστοριά του πολιτισμού και της παιδείας, της ανάπτυξης με σεβασμό στο περιβάλλον και τον πολίτη.