Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Οι 24 ραψωδίες της ομηρικής «Οδύσσειας» έγιναν κόμικς


Οι 24 ραψωδίες της ομηρικής «Οδύσσειας» έγιναν κόμικς

Της Βίκυς Χαρισοπούλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012

Εικονογραφήγηση χαρακτηρίζουν οι δημιουργοί Γιώργος Ακοκαλίδης και Τάσος Αποστολίδης τη συνεργασία τους, που «ξεδιπλώνει»το έπος σε συννεφάκια και εικόνες

Πρώτα ήταν ο Αριστοφάνης. Ο Ομηρος, αν και προγενέστερος, ακολούθησε. Ηταν η δεκαετία του '80. Οι έντεκα του «Αριστοφάνους κωμωδίες σε κόμικς» έκαναν ρεκόρ πωλήσεων. 750.000 αντίτυπα. Το κόμικς ήταν μόδα της εποχής. Εισαγόμενη, όπως όλα εκείνη και τη σημερινή εποχή.
Ο συγγραφέας - εκπαιδευτικός Τάσος Αποστολίδης, όμως, και ο γελοιογράφος - σκιτσογράφος Γιώργος Ακοκαλίδης πήραν την εισαγόμενη μόδα του κόμικς, την ελληνοποίησαν, έγιναν οι πρωτοπόροι του είδους (δεν έκαναν σκίτσα και κείμενα για τη Μαφάλντα, τον Λούκι Λουκ, τον Αστερίξ αλλά έκαναν σκίτσα και κείμενα και μέσω αυτών αφηγήθηκαν τις έντεκα σωζόμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη). Και τα έντεκα βιβλία μεταγράφηκαν και κυκλοφόρησαν και στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά.
Σήμερα, 30 χρόνια μετά, ξαναπρωτοπορούν. Είναι και πάλι η πρώτη φορά στον εκδοτικό χώρο που το έπος του Ομήρου παρουσιάζεται ως κόμικς - εικονογραφήγημα το ονομάζουν οι δημιουργοί του - σε έξι συνέχειες-βιβλία.
Κάθε βιβλίο εμπεριέχει εικονο-γραφηγημένες τέσσερις ραψωδίες της «Οδύσσειας» - όλα μαζί και τις 24 του ομηρικού έπους.
«Ολα γίνονται όπως στον κινηματογράφο. Πρώτα γράφεται το σενάριο. Δεν πρόκειται για διασκευή αλλά για προσαρμογή στην επιχειρούμενη εικονογραφήγηση. Συμβουλεύομαι τέσσερις μεταφράσεις της "Οδύσσειας", σύγχρονες και παλιότερες. Παραδίδω τα κείμενα έτοιμα με μια πρώτη τοποθέτηση στις σελίδες, γραμμένα και τοποθετημένα σε συννεφάκια ανά σκηνή, συχνά και με σκηνικές οδηγίες. Τα παίρνει στη συνέχεια ο σκηνοθέτης (Γιώργος Ακοκαλίδης) κι είναι εκείνος που επιλέγει τους ηθοποιούς, τα κοστούμια τους, το σκηνικό, τα περάσματα ανά σκηνή», λέει ο συγγραφέας Τάσος Αποστολίδης επιχειρώντας να εξηγήσει τον τρόπο της πρωτότυπης δουλειάς τους.
Κι είναι αυτά τα περάσματα (gutter = ρείθρο, διαχωριστικό) μεταξύ των σκηνών - οι λευκές λωρίδες που χωρίζουν τις εικόνες - τα οποία ο Ακοκαλίδης τα μετέτρεψε - όχι άστοχα - από ευθέα και τεμνόμενα σε καμπυλόγραμμα, δίνοντας με τον καινοτόμο σχεδιασμό ταχύτητα στη δράση, κίνηση στους ήρωες και φυσικότητα - σχεδόν ροή - στην εναλλαγή των σκηνών.
Εισαγωγή, σελίδα 3 του πρώτου βιβλίου (με υπότιτλο «Αναζητώντας τον πατέρα»): «Είχαν περάσει δέκα χρόνια από το τέλος του Τρωικού Πολέμου. Οσοι Αχαιοί γλίτωσαν από τις μάχες αλλά κι από τις τρικυμίες της θάλασσας, είχαν πια γυρίσει στα σπίτια τους. Μόνο ο Οδυσσέας, ο βασιλιάς της Ιθάκης, δεν είχε ακόμη επιστρέψει στο νησί του! Κανείς από τους δικούς του δεν ήξερε αν ζούσε ή αν είχε πεθάνει...».
Οι τίτλοι έχουν πέσει από τις προηγούμενες σελίδες. Σε όλα τα βιβλία.
Ως μότο πάνω από την εισαγωγή, που στο δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο κ.ο.κ. βιβλίο γίνεται «περίληψη προηγουμένων», υπάρχει πάντα ο στίχος από την καβάφεια «Ιθάκη» («να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος / γεμάτος περιπέτειες / γεμάτος γνώσεις»).
Κι ύστερα αρχίζουν οι εικόνες. Και οι εικονογραφηγημένες ραψωδίες…
«Το εικονογραφήγημα (graphic novel ή comics) ως αφηγηματικό μέσο είναι η κατεξοχήν τέχνη που μπορεί να απεικονίσει τον πραγματικό κόσμο ταυτόχρονα με τον φανταστικό και να διηγηθεί ιστορικά γεγονότα παράλληλα με μυθικά. Είναι η μόνη τέχνη που κατάφερε να παντρέψει το φανταστικό με το ρεαλιστικό», λέει στα «ΝΕΑ» ο Τάσος Αποστολίδης, ο… παραμυθάς της παρέας.
Ο έτερος παραμυθάς, ο σκιτσογράφος Γιώργος Ακοκαλίδης, αποφεύγει τα λόγια. Προτιμά να σκιτσάρει. Να βάλει και κοστούμια, και σκηνικά, και χρώματα με τους μαρκαδόρους του, ακόμα και συναισθήματα και κινήσεις σε ένα σκιτσάκι μια σταλιά (αν βάλει κανείς μεγεθυντικό φακό θα δει ακόμα και την… απόγνωση στην κίνηση των χεριών του Οδυσσέα που είναι πια μια κουκκίδα σχέδιο μεσοπέλαγα πάνω στη σχεδία του, ενώ χαιρετά την Καλυψώ έπειτα από επτά χρόνια συμβίωσης στο νησί της).
Η «Οδύσσεια» κινείται ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο κόσμους: τον πραγματικό κόσμο της εποχής του Ομήρου (8ος αιώνας π.Χ.) και τον φανταστικό κόσμο της εποχής που αναφέρεται το έπος (πριν από τον 12ο αιώνα π.Χ.).
Το έργο χρειάστηκε τέσσερα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Συνολικά αναπτύσσεται σε 246 σελίδες, στις οποίες υπάρχουν 1.200 εικόνες και περίπου 1.500 συννεφάκια με διαλόγους! Οι οποίοι διάλογοι - οι 24 ραψωδίες της «Οδύσσειας» - αποδίδονται πιστά με απλό λόγο, με σύγχρονες συχνά εκφράσεις αλλά με αφηγηματικό ρυθμό - σε ανάμνηση του μέτρου της πρωτότυπης «Οδύσσειας».

Λεηλάτησαν... ΑΕΙ, ΤΕΙ, νοσοκομεία!

Λεηλάτησαν... ΑΕΙ, ΤΕΙ, νοσοκομεία!


Τραβούν τα μαλλιά τους οι πρυτάνεις των ελληνικών πανεπιστημίων, οι πρόεδροι των ΤΕΙ και οι διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων. Ξαφνικά, ο ένας μετά τον άλλον ανακαλύπτουν ότι οι καταθέσεις που είχαν τα ιδρύματα των οποίων προΐστανται στην Τράπεζα της Ελλάδος... έχουν κάνει φτερά σχεδόν ολοσχερώς! Το κεντρικό τραπεζικό ίδρυμα της χώρας, χωρίς να τους ρωτήσει, κατ' εντολήν της κυβέρνησης είχε μετατρέψει εν κρυπτώ τα αποθεματικά των ΑΕΙ, των ΤΕΙ και των νοσοκομείων σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, τα οποία στη συνέχεια... «κούρεψε» με το περιβόητο PSI - δηλαδή καταλήστεψε τα λεφτά των ανώτατων και ανώτερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των δημόσιων νοσοκομείων!

Οσο πιο συνετή και συντηρητική διαχείριση έκανε το κάθε ίδρυμα τόσο μεγαλύτερη ζημιά υπέστη με το κόλπο αυτό.

Οσο πιο πολλές καταθέσεις είχε δηλαδή στα αποθεματικά του, τόσο πιο πολλά ομόλογα αγόρασε η Τράπεζα της Ελλάδος και επομένως τόσο πιο πολλά λεφτά έχασε το ίδρυμα που αντί να σκορπάει και να ξοδεύει τα λεφτά του, τα αποταμίευε. Καλά να πάθει!

Ακρως αποκαλυπτικό το πάθημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, το οποίο αναδείχθηκε σε «πρωταθλητή του κουρέματος με την ψιλή»: του έφαγε η κυβέρνηση... 31 εκατομμύρια ευρώ! Δεύτερο σε απώλειες το Πανεπιστήμιο της Αθήνας που έχασε 13 εκατομμύρια, ακολουθεί το Πάντειο με απώλειες 8 εκατομμυρίων και πάει λέγοντας.

Η λεηλασία δεν άφησε τίποτα όρθιο. Πάνω από 120 εκατομμύρια ευρώ είχαν 17 πανεπιστήμια της χώρας σε καταθέσεις τους στην Τράπεζα της Ελλάδος για τις λειτουργικές τους ανάγκες. Ε, από αυτά σχεδόν τα... εκατό «πάν' και τούρκεψαν»! Τους τα λεηλάτησε η κυβέρνηση με το κόλπο του PSI. Τους άφησε μόνο 33 εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις - και μάλιστα σε έξι ΑΕΙ δεν άφησε ούτε ένα ευρώ! Τους άφησε 33, τους πήρε 87 εκατομμύρια - δηλαδή τους έφαγε το 72,5% των καταθέσεών τους! Γερή μπάζα.

Τα ΤΕΙ μπορεί να είναι πιο φτωχά, είναι όμως πιο πολλά - γι' αυτό και οι δικές τους καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος «γδάρθηκαν» δεόντως. Οπως κατήγγειλαν οι αλλόφρονες πρόεδροί τους, από τα 150 εκατομμύρια ευρώ που είχαν καταθέσει, η κυβέρνηση τους έφαγε τα 100 και τους άφησε 50 εκατομμύρια.

Το «κούρεμα» μέσω PSI των δικών τους αποθεματικών ανήλθε στο ύψος του 68% των καταθέσεων που διατηρούσαν στην Τράπεζα της Ελλάδος, όπως ακριβώς κατήγγειλε η έκτακτη σύνοδος των προέδρων των ΤΕΙ.

Πρώτο θύμα μεταξύ τους το ΤΕΙ της Αθήνας, το οποίο είδε εν μια νυκτί τις καταθέσεις του να πέφτουν από τα 11 εκατομμύρια στο... 1,9 - μείωση δηλαδή 82,7%!

Το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης μπορεί να έχασε κάπως λιγότερα σε απόλυτα νούμερα από τα 9,1 εκατομμύρια που έχασε της Αθήνας καθώς αυτό έχασε «μόνο» 8 εκατομμύρια ευρώ. Δημιούργησε όμως ένα κυριολεκτικά αχτύπητο ποσοστό λεηλασίας: από τα 8.200.000 που είχε σε καταθέσεις, η κυβέρνηση του έφαγε τα... 8.020.000 ευρώ και του άφησε μόνο 180.000! Πρόκειται για αρπαγή του... 97,8% (!!!) των καταθέσεών του στην Τράπεζα της Ελλάδος. Ασύλληπτο ποσοστό, ομολογουμένως.

Αγριο χέρι έβαλε η κυβέρνηση και στα αποθεματικά των νοσοκομείων, αν και εκεί μέχρι στιγμής αποκρύπτονται τα συγκεντρωτικά στοιχεία των απωλειών. Από όσα έχουν διαρρεύσει αποσπασματικά και με την επιφύλαξη ότι αυτά δεν είναι επίσημα στοιχεία από τους διοικητές των νοσοκομείων, στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης π.χ. λέγεται ότι τα ταμειακά του διαθέσιμα από 10 εκατομμύρια ευρώ που ήταν μειώθηκαν στο... 1 εκατομμύριο.

Εν ολίγοις, αλίμονο σε όποιον οργανισμό, ίδρυμα κ.λπ. διατηρούσε καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος. Τώρα θρηνεί και οδύρεται. Οπως π.χ. το Τεχνικό Επιμελητήριο (ΤΕΕ), το οποίο στις 9 Μαρτίου είχε καταθέσεις ύψους 2.781.569 ευρώ και στις 12 Μαρτίου, τρεις μέρες αργότερα, είχαν καταποντιστεί σε 850.622 ευρώ - η κυβέρνηση δηλαδή του χρέωσε για το «σωτήριο κούρεμα» του PSI... 1.930.947 ευρώ, ήτοι το 70% το κεφαλαίου.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ
Αφησε ερείπια το... «σωτήριο κούρεμα»

Εκτός από τα μέλη της κυβέρνησης, κανένας δεν δείχνει ενθουσιασμένος από την «ιστορική επιτυχία» του PSI. Μάλιστα, όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότεροι φορείς διαπιστώνουν ότι έχουν «κουρευτεί» κι αυτοί χωρίς ούτε να το ζητήσουν ούτε να το περιμένουν. Πανεπιστήμια και ΤΕΙ απειλούνται με κλείσιμο μετά τη λεηλασία των αποθεματικών τους. Στα νοσοκομεία δεν έχουν σε πολλές περιπτώσεις να πληρώσουν ούτε καν τους τρέχοντες λογαριασμούς, όσο και αν σιωπούν οι διορισμένοι διοικητές τους για την επερχόμενη καταβαράθρωση του δημόσιου συστήματος υγείας που σε λίγο θα προσλάβει καταστροφικές διαστάσεις. Μέχρι και τα αποθεματικά του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκου λεηλάτησε η κυβέρνηση - είχε 106 εκατομμύρια και του πήρε τα 74. Μήπως δεν σωθήκαμε τόσο πολύ;

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Πέθανε ο Γιάννης Μπανιάς

Πέθανε ο Γιάννης Μπανιάς
Το ιστορικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό
Πέθανε ο Γιάννης Μπανιάς

Πέθανε σε ηλικία 73 ετών, στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» όπου νοσηλευόταν ο βετεράνος ηγέτης της ανανεωτικής αριστεράς και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μπανιάς.

Ο Γιάννης Μπανιάς γεννήθηκε το 1939 στην Αρτα.

Εντονη ήταν η συνδικαλιστική και πολιτική δράση ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Γκρατς της Αυστρίας, όπου πήγε μετά τις σπουδές του στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Εκεί γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας, ενώ κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα εντάσσεται στην οργάνωση της σπουδάζουσας παράταξης της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, στην οποία εκλέγεται γραμματέας.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στις Ένοπλες Δυνάμεις, επί Χούντας, το 1968 εντάσσεται πολιτικά στο ΚΚΕ Εσωτερικού και μετά την απόλυσή του από τον στρατό, το 1969, αναπτύσσει αντιδικτατορική δράση στις γραμμές της νεολαίας του Ρήγα Φεραίου του ΚΚΕ Εσωτερικού και του Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου.

Τον ίδιο χρόνο θα συλληφθεί και θα φυλακισθεί στο στρατόπεδο πολιτικών εξόριστων στο Παρθένι της Λέρου.

Η πολιτική του δράση στο ΚΚΕ Εσωτερικού συνεχίζεται κατά τη Μεταπολίτευση και το 1982 εκλέγεται γραμματέας του κόμματος. Παράλληλα μετέχει ήδη ως συνδικαλιστής στο συνδικαλιστικό κίνημα των Πολιτικών Μηχανικών και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.

Στο ΚΚΕ Εσωτερικού, διετέλεσε Γενικός Γραμματέας από το 1982 έως το 1988.

Μετά τη διαφωνία του με τον Λεωνίδα Κύρκο και τη διάσπαση της ανανεωτικής αριστεράς, ο Γιάννης Μπανιάς ίδρυσε το ΚΚΕ Εσωτερικού (Ανανεωτική Αριστερά), το οποίο μετονομάστηκε σε ΑΚΟΑ, η οποία συνεργάζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ από την ίδρυση του τελευταίου. Με τον ΣΥΡΙΖΑ ο Γιάννης Μπανιάς εξελέγη βουλευτής το 2007, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 200.

Η κηδεία του θα τελεστεί την Παρασκευή από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών

Εκθεση φωτογραφίας: Το μουσικό "Ρόδον" μιας ολόκληρης εποχής

Εκθεση φωτογραφίας: Το μουσικό "Ρόδον" μιας ολόκληρης εποχής

Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/03/2012
Ένα φωτογραφικό ταξίδι στον χρόνο, στη μουσική, στις μνήμες όσων έκοψαν... εισιτήριο στον συναυλιακό χώρο του "Ρόδον". Μια διαδρομή δεκαοκτώ χρόνων αποτυπώνεται στους τοίχους του μπάρ “Ippo”, Θησέως 11 στο κέντρο της Αθήνας, από τον φωτογράφο Ιπποκράτη Ναυρίδη, τακτικό θαμώνα, όπως μας είπε ο ίδιος, από τις αρχές του 1990, της ιστορικής σκηνής που γαλούχησε δύο γενιές μουσικόφιλων.
Ο επισκέπτης της έκθεσης, που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 22 Μαρτίου και θα ολοκληρωθεί στις 21 Απριλίου, μπορεί να δει καρέ καρέ τα μεγάλα ονόματα της Rock 'n Roll σκηνής και όχι μόνο: από τον Piter Hamill, τους Motorhead και τους Blue Oyster Cult μέχρι τους δικούς μας “Τρύπες”, τον Omar Faruk Tekbilek και τον Billy Cobham. Παράλληλα κάθε βράδυ Djs ορμώμενοι από τις εικόνες του Ι. Ναυρίδη συνθέτουν δικές τους μουσικές αναδρομές στα 1728 βράδια μουσικής έκφρασης που μας χάρισε ο χώρος ορόσημο για τη μουσική στην Αθήνα των 80's και 90's. Μια έκθεση για να νοσταλγήσουν οι παλιότεροι, αλλά και να μαθαίνουν οι νεότεροι... (Η είσοδος είναι ελεύθερη. Για περισσότερες πληροφορίες: E: navridis@gmail.com).
Χρ. Κυρίτσης

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Οι τρεις απόστολοι του υπερρεαλισμού

Οι τρεις απόστολοι του υπερρεαλισμού

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γράφει η Λίζυ Τσιριμώκου

«Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας»: η «Υψικάμινος» του Εμπειρίκου (1935) γείωνε με αντισυμβατική τόλμη τους πειραματισμούς της αυτόματης γραφής στο ελληνικό πολιτισμικό γίγνεσθαι.
Η χρονιά της «Υψικαμίνου» ξεκινούσε με τη διάλεξη στην Αθήνα του Ανδρέα Εμπειρίκου «Περί Σουρρεαλισμού» (Ιανουάριος 1935) και δικαίως καταγράφηκε ως annus mirabilis του ελληνικού υπερρεαλισμού: αμέσως κατόπιν (Μάρτιος) ακολούθησε η συλλογή των αυτοματικών κειμένων πραγματοποιώντας με αξιοζήλευτο συντονισμό το άλμα της εξωστρέφειας από τη θεωρία στην πράξη και διαμορφώνοντας τους όρους ένταξης και της Ελλάδας στον υπερρεαλιστικό χάρτη, όταν πολλαπλασιάζονταν φυγόκεντρα και γοργά οι υπερρεαλιστικές ομάδες διεθνοποιώντας σε κίνημα κάτι που ξεκίνησε ως ένα παρισινό γεγονός. Παρά τις δυσκολίες του εγχειρήματος να συγκροτηθεί εν Ελλάδι ισχυρή παρεμβατική, συλλογική δράση ενάντια στην κυρίαρχη (μικρο)αστική ηθική και στον περιρρέοντα εθνοκεντρισμό, μολονότι δηλαδή ο υπερρεαλισμός δεν οργανώθηκε εδώ αποτελεσματικά ως κίνημα, οι αγγελιαφόροι του μετέφεραν εγκαίρως τα απελευθερωτικά προτάγματα και τον ρηξικέλευθο τόνο του.
«Και ρύσαι ημάς από τους πονηρούς αστούς / Αμήν»: έτσι κατέληγε λίγο νωρίτερα ένα αναπεπταμένο ποίημα του Εμπειρίκου («Το θέαμα του Μπογιατιού ως κινούμενου τοπίου», 1933)• σε αυτό το εν μέρει αυτοβιογραφικό ποίημα εντοπίζονται ήδη τα συστατικά στοιχεία της ποιητικής του, η εξύμνηση της ερωτικής επιθυμίας, η συνειρμική ροή της αφήγησης, ο σφοδρός επαναστατισμός. Το ποίημα ανήκει σε συλλογή που ετοίμαζε τότε και εξ υστέρου την ονόμασε «Προϊστορία ή Καταγωγή», χρονοθετώντας εμφανώς τα προστάδια της υπερρεαλιστικής έκρηξης της «Υψικαμίνου». «Είμαι φιλήδονος και σοσιαλιστής», θα δηλώσει επιγραμματικά λίγο αργότερα και θα το επαναλάβει αναλυτικότερα: «Αφού ο λόγος δεν είναι λογική / αφού το κάλλος δεν είναι αισθητική / και το καλόν δεν είναι ηθική […] Αφού μόνον ο έρωτας τον θάνατον νικά / θάναι η ποίησις σπερματική / απόλυτα ερωτική / ή δεν θα υπάρχει».
Σε αυτό το «πάθος της αενάου διευρύνσεως των οριζόντων» ο Εμπειρίκος βρήκε συνοδοιπόρους και σύντεχνους τον Νίκη Καλαμάρη (Νικήτα Ράντο ή Nicolas Calas) και τον Νίκο Εγγονόπουλο. Είναι το «τριουμβιράτο» που διαφοροποιήθηκε σθεναρά από τον «εξημερωμένο» μοντερνισμό, προωθημένο από το δίκτυο των «Νέων Γραμμάτων» και τη σεφερογενή ποιητική στα ίδια πάνω-κάτω χρόνια με κατάληξη την παγίωση της «γενιάς του '30», στην οποία οι συνήλικοι υπερρεαλιστές ελάχιστα αξιοδοτήθηκαν από τη συγκαιρινή κριτική. «Η φάτνη αποκοιμίζει τα θηρία», κατά τη ρήση του Εμπειρίκου στην «Ενδοχώρα», γραμμένη στα 1934-1937.

Αριστοτέλης - Για πρώτη φορά ολόκληρος

ΝΕΑ, ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΓΛΩΣΣΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΟΥ

Αριστοτέλης - Για πρώτη φορά ολόκληρος

Της Μικέλας Χαρτουλάρη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012
Η Ελλάδα είναι μια χώρα που επισήμως τουλάχιστον, όσον αφορά την Πολιτεία, στηρίζει από την ίδρυση του ελληνικού κράτους την ταυτότητά της πάνω στους αρχαίους. Και όμως, μέχρι τώρα ποτέ δεν είχαν μεταφραστεί στη νεοελληνική τα Απαντα του Αριστοτέλη.
Παρότι σ' αυτόν χρωστά η δυτική σκέψη τους όρους του παιχνιδιού «φιλοσοφία», ούτε τα αρμόδια υπουργεία, ούτε η Ακαδημία Αθηνών, ούτε ο εκδοτικός κόσμος ανέλαβαν ποτέ την ευθύνη και το κόστος αυτού του έργου που σε άλλες χώρες και γλώσσες έχει γίνει από τον 19ο αιώνα. Οι ανθρωπιστικές επιστήμες ακόμη και σήμερα σ' αυτόν βασίζουν τον τρόπο δουλειάς τους.
Είναι λοιπόν γεγονός θεμελιώδους σημασίας το ότι σήμερα η Εταιρεία Μελέτης των Επιστημών του Ανθρώπου (ΕΜΕΑ) μαζί με την αφρόκρεμα των ελλήνων ειδικών κάνει πραγματικότητα το μεγαλόπνοο σχέδιο της πρώτης σχολιασμένης δίγλωσσης έκδοσης των έργων του σταγειρίτη φιλοσόφου, η οποία χάρη στη γενναιόδωρη χρηματοδότηση του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος θα ολοκληρωθεί σε τρία χρόνια με 21 τόμους συν έναν ακόμη για το Αριστοτελικό Λεξικό.
Σε κάθε τόμο το αρχαίο κείμενο θα παρουσιάζεται αντικριστά με τη μετάφρασή του, με μια περίληψη πριν από κάθε ενότητα για το πώς το κάθε φιλοσοφικό επιχείρημα έχει συζητηθεί στη διεθνή θεωρία, με γλωσσάρι, και με υποσελίδιες ερμηνευτικές σημειώσεις που διευκολύνουν τον αναγνώστη στην παρακολούθηση και την κατανόηση της συλλογιστικής τού Αριστοτέλη.
Ολη αυτή η περιπέτεια έχει αρχίσει από το 2008. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι παράλληλα με αυτήν «τρέχει» ένα τακτικό διαρκές σεμινάριο μιας εικοσαριάς αριστοτελιστών, που διασφαλίζει διπλά την επιστημονική εγκυρότητα της σειράς. Διότι εκεί συζητούνται όλες οι ατομικές μεταφράσεις σε σχέση και με την πιο πρόσφατη διεθνή βιβλιογραφία για την αποκατάσταση των αρχαίων κειμένων (που σε ορισμένα σημεία διορθώνονται εδώ) και για τα προβλήματα της ερμηνείας των αριστοτελικών όρων.
Η επιστημονική διεύθυνση της σειράς ανήκει πάντως στον Βασίλη Κάλφα και στον Παντελή Μπασάκο, καθηγητές στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Πάντειο και η έκδοση γίνεται από τη Νήσο με οργανωτικό υπεύθυνο τον κοινωνιολόγο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γεράσιμο Κουζέλη.
«Η έννοια του "δυτικού" ανθρώπου και η αντίληψή μας για τον ορθολογισμό παραπέμπει ευθέως στον Αριστοτέλη» επισήμανε στα «ΝΕΑ» ο Μάκης Κουζέλης. Και τόνισε πως «ο Αριστοτέλης είναι πιο καθοριστικός από τον Πλάτωνα σε ό,τι αφορά την ιστορία της Φιλοσοφίας, αλλά ο Πλάτωνας αναδείχθηκε στον κατ' εξοχήν φιλόσοφο της ελληνοχριστιανικής παιδείας επειδή μπορεί πιο εύκολα να αξιοποιηθεί ιδεολογικά».
Η διείσδυση ωστόσο του Αριστοτέλη στην καθημερινή σκέψη είναι εντυπωσιακή. Ο Παντελής Μπασάκος σημείωσε χαρακτηριστικά ότι «όπως η Apple εισήγαγε στη ζωή μας το "ποντίκι", έτσι και ο Αριστοτέλης εισήγαγε το "πρόβλημα". Πριν από τον Σταγειρίτη, η λέξη σήμαινε κατά κυριολεξία "δικράνι". Εκείνος τη χρησιμοποίησε ως έννοια, για να αποδώσει το τι συμβαίνει σε μια διαλεκτική συζήτηση όταν τίθεται ένα δίλημμα όπου ό,τι και να επιλέξει ο συνομιλητής θα τον οδηγήσει σε αντίφαση».

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

Ο φόβος έδιωξε τον κόσμο


Χωρίς παρατράγουδα αλλά και χωρίς κοινό έγινε η στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα. Χιλιάδες αστυνομικοί παρατάχθηκαν γύρω από την πλατεία Συντάγματος αποκλείοντας τον χώρο όπου βρίσκονταν οι επίσημοι. Λίγοι συγκεντρωμένοι που επιχείρησαν να σπάσουν το μπλόκο απωθήθηκαν προς την Ερμού


Στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης η αστυνομία είχε δημιουργήσει μια «νεκρή ζώνη» περίπου 200 μέτρων δεξιά και αριστερά της εξέδρας
Στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης η αστυνομία είχε δημιουργήσει μια «νεκρή ζώνη» περίπου 200 μέτρων δεξιά και αριστερά της εξέδρας

Με λιγότερους θεατές από κάθε άλλη φορά λόγω των πρωτοφανών μέτρων ασφαλείας έγινε χθες η στρατιωτική παρέλαση για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Οι αστυνομικοί ήταν περισσότεροι από τους πολίτες που κατέβηκαν στην Πλατεία Συντάγματος, αφού ο φόβος των επεισοδίων, αλλά και οι περιορισμοί που είχε βάλει η Αστυνομία, αποθάρρυναν όσους ήθελαν να παρακολουθήσουν από κοντά την παρέλαση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι για να φτάσει κάποιος απέναντι από την εξέδρα των επισήμων, όπου παραδοσιακά συγκεντρώνονται οι περισσότεροι θεατές, θα έπρεπε να είναι εφοδιασμένος με διαπίστευση και να περάσει από δύο σημεία ελέγχου στην πλατεία Συντάγματος.

Οι πολίτες που δεν είχαν διαπίστευση μπορούσαν να δουν την παρέλαση από την οδό Πανεπιστημίου, μετά το ύψος της Βουκουρεστίου, και από τη Λεωφόρο Αμαλίας, μετά το ύψος του Εθνικού Κήπου.

Ο φόβος έδιωξε τον κόσμο

Σε όλο το μήκος της Αμαλίας και της Πανεπιστημίου αλλά και στην κάτω πλευρά του Συντάγματος είχαν τοποθετηθεί σιδερένια κιγκλιδώματα πίσω από τα οποία ήταν παραταγμένοι χιλιάδες αστυνομικοί. Διμοιρίες της Αστυνομίας, όμως, υπήρχαν και σε σημεία από τα οποία δεν περνούσε η παρέλαση, όπως στις οδούς Μητροπόλεως και Σταδίου.

Επιπλέον, με κλειστούς τους σταθμούς του μετρό στο Σύνταγμα και τον Ευαγγελισμό αλλά και απροσπέλαστους τους δρόμους γύρω από το κέντρο σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων, η πρόσβαση γινόταν ακόμη πιο δύσκολη.

Ο φόβος έδιωξε τον κόσμο

Παρά τις διαμαρτυρίες των πολιτών, πολλοί εκ των οποίων είχαν πάρει μαζί και τα παιδιά τους, οι αστυνομικοί ήταν ανυποχώρητοι και δεν επέτρεψαν σε κανέναν να πλησιάσει τον χώρο όπου βρίσκονταν οι επίσημοι.

Ακόμα και μετά το τέλος της παρέλασης, και αφού είχαν αποχωρήσει όλοι οι επίσημοι, η Αστυνομία δεν επέτρεπε στους πολίτες να φτάσουν στην πλατεία Συντάγματος υποχρεώνοντάς τους να αποχωρήσουν προς την Ομόνοια και το Μοναστηράκι.

Ο φόβος έδιωξε τον κόσμο

Ετσι δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι τα μοναδικά παρατράγουδα σημειώθηκαν λίγη ώρα μετά την έναρξη της παρέλασης στην κάτω πλευρά του Συντάγματος, όταν δεκάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν μπροστά στο μπλόκο της αστυνομίας και φώναξαν συνθήματα. Οταν κάποιοι προσπάθησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να περάσουν πάνω από τον φράχτη, οι αστυνομικοί τούς απώθησαν προς την Ερμού.

Παράλληλα με τη παρέλαση βρισκόταν σε εξέλιξη συγκέντρωση αριστερών οργανώσεων στην Κλαυθμώνος, η οποία ολοκληρώθηκε χωρίς να σημειωθούν επεισόδια.

ΣΥΜΠΛΟΚΕΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Παρήλασαν οι διαδηλωτές, φυγαδεύτηκαν οι επίσημοι

Ο φόβος έδιωξε τον κόσμο

Μόνο διαδηλωτές... παρήλασαν στο Ηράκλειο Κρήτης, αφού η μαθητική και στρατιωτική παρέλαση ακυρώθηκε ύστερα από κοινή απόφαση του αντιπεριφερειάρχη Ε. Κουκιαδάκη και του δημάρχου Γ.Κουράκη, οι οποίοι ήταν και οι μοναδικοί εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου, με τους βουλευτές απόντες.

Τα επεισόδια ξεκίνησαν όταν περίπου 700 συγκεντρωμένοι στην κεντρική πλατεία Ελευθερίας προσπάθησαν συντονισμένα να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό. Περίπου 70 μέτρα πιο κάτω βρίσκονταν οι επίσημοι, χωρίς ωστόσο να έχει στηθεί εξέδρα.

Ο όγκος των διαδηλωτών ήταν τέτοιος, που οι αστυνομικοί αναγκάστηκαν να δώσουν μάχη σώμα με σώμα. Διαδηλωτές με κοντάρια στα χέρια άρχισαν να χτυπούν τους ένστολους, ενώ οι καφέδες και τα αβγά έπεφταν... βροχή.

Υπό τον κίνδυνο να διασπαστεί ο αστυνομικός κλοιός και οι διαδηλωτές να φθάσουν στους επισήμους, αστυνομικός έκανε χρήση ενός δακρυγόνου. Προς στιγμήν οι διαδηλωτές υποχώρησαν, όμως πολίτες που περίμεναν πίσω από τα προστατευτικά κιγκλιδώματα εξοργίστηκαν και πέρασαν επί της λεωφόρου Δικαιοσύνης.

Οπως ήταν αναμενόμενο, η έναρξη της παρέλασης «πάγωσε», με τους επισήμους να «φυγαδεύονται» στο παρακείμενο κτίριο της Περιφέρειας Κρήτης. Εκκληση για την ομαλή διεξαγωγή της παρέλασης απηύθυνε από τα μεγάφωνα ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος.

Λίγα λεπτά αργότερα, περίπου 700-800 διαδηλωτές έκαναν πορεία επί της λεωφόρου Δικαιοσύνης.

ΒΕΡΟΙΑ: Σε 32 προσαγωγές ατόμων προχώρησαν οι αρχές στη Βέροια, κατά τη διάρκεια ελέγχων πριν από την έναρξη της παρέλασης. Κάποιοι από τους προσαχθέντες βρέθηκαν να κατέχουν ξύλα και άλλα αντικείμενα, ενώ άλλοι επιχείρησαν να πλησιάσουν στην εξέδρα των επισήμων.

ΣΕΡΡΕΣ: Δώδεκα προσαγωγές, από τις οποίες οι οκτώ πριν από την έναρξη της παρέλασης και οι τέσσερις κατά τη διάρκειά της, έγιναν στις Σέρρες. Μεταξύ των προσαχθέντων και δύο συνδικαλιστές: ο πρόεδρος του νομαρχιακού τμήματος της ΑΔΕΔΥ Α. Βούλτσος και ο πρώην πρόεδρος των δημοτικών υπαλλήλων Σερρών Κ. Καρτιτζόγλου.

ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ Ο Γ. ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ
Δρακόντεια μέτρα και μικρή προσέλευση στη Θεσσαλονίκη

Οι άδειες καρέκλες των επισήμων, η μικρή προσέλευση πολιτών και τα δρακόντεια αστυνομικά μέτρα που κράτησαν τους διαδηλωτές σε απόσταση ασφαλείας, ήταν τα χαρακτηριστικά της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, που ολοκληρώθηκε ομαλά, με εξαίρεση μικροσυμπλοκές που σημειώθηκαν μετά τη λήξη της.

Στην παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης η αστυνομία είχε δημιουργήσει μια «νεκρή ζώνη» περίπου 200 μέτρων δεξιά και αριστερά της εξέδρας, όπου δεν επιτρεπόταν η προσέγγιση.

Είχε στήσει κάγκελα κατά μήκος του δρόμου, ενώ σχημάτισε ένα ανθρώπινο τείχος μπροστά στις μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές -μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που είχαν πάρει θέση στο πεζοδρόμιο.

Με τον τρόπο αυτόν απέτρεψε την επανάληψη όσων συνέβησαν στις 28 Οκτωβρίου, όταν μια μικρή ομάδα διαδηλωτών εισέβαλε στο οδόστρωμα και ματαίωσε την παρέλαση.

Παράλληλα, προχώρησε σε προληπτικούς ελέγχους, τόσο κατά την προσέλευση των πολιτών όσο και κατά τη διάρκεια της παρέλασης, που οδήγησαν σε 47 προσαγωγές ατόμων. Ολοι αφέθηκαν ελεύθεροι στη συνέχεια.

Οι παρόντες
Ο υφυπουργός Υγείας, Δημ. Βαρτζόπουλος, που εκπροσώπησε την κυβέρνηση, ο βουλευτής της ΝΔ Στ.Καλαφάτης και ο ανεξάρτητος βουλευτής Κ. Γκιουλέκας, μαζί με πρόξενους ξένων κρατών, τον μητροπολίτη Ανθιμο και εκπροσώπους στρατιωτικών αρχών και της αυτοδιοίκησης παρακολούθησαν την παρέλαση.

Σε μια συμβολική κίνηση, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης και οι υπόλοιποι αυτοδιοικητικοί, βγήκαν από την εξέδρα, κατέβηκαν στο οδόστρωμα και παρακολούθησαν όρθιοι την παρέλαση.

Σε αυτήν δεν υπήρξαν παρατράγουδα, με εξαίρεση πολλούς μαθητές που δεν έστρεψαν το κεφάλι προς την εξέδρα.

Μετά την ολοκλήρωση της παρέλασης, προκλήθηκε ένταση όταν διαδηλωτές επιχείρησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να απωθήθηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες δέχτηκαν «βροχή» από μπουκάλια με νερό και καφέδες.

Στη συνέχεια πραγματοποίησαν τη δική τους «παρέλαση», φτάνοντας με πορεία μέχρι το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ομάδα διαδηλωτών χειροκροτήθηκε όταν κάλυψε με την ελληνική σημαία τον θυρεό του γερμανικού προξενείου.

Μικροεπεισόδια και χειρονομίες στη Λάρισα
Μικροεπεισόδια μεταξύ αριστεριστών και αστυνομικών, ένας τραυματισμός, δύο συλλήψεις και μια... μούντζα από μαθητή συνέθεσαν το σκηνικό της παρέλασης στη Λάρισα. Η άσεμνη χειρονομία εκδηλώθηκε από μαθητή του 9ου Λυκείου και προκαλεί προβληματισμό στην εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς είναι η δεύτερη φορά, μετά την 28η Οκτωβρίου, που σημειώνεται στη θεσσαλική πόλη.

Δύο μαθητές Λυκείου στράφηκαν και μούντζωσαν την εξέδρα των επισήμων και στην Κοζάνη, όπου επίσης σημειώθηκαν συμπλοκές μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών. Μετά το πέρας της, ο υφυπουργός Εσωτερικών, Πάρις Κουκουλόπουλος, έγινε δέκτης αποδοκιμασιών από μερίδα πολιτών.

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Δακρυγόνα στην Πάτρα, σύλληψη στην Καλαμάτα

Επεισοδιακή ήταν η παρέλαση στην Πάτρα, με χημικά και συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομικούς.

Ολα ξεκίνησαν με αφορμή τα δρακόντεια μέτρα έξω από τη Μητρόπολη. Οι αστυνομικοί απαγόρευαν ακόμα και σε πιστούς να πλησιάσουν στην εκκλησία. Η οργή ξεχείλισε και πριν αρχίσει η παρέλαση εκατοντάδες πολίτες έκαναν πορεία προσπαθώντας να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό γύρω από την εξέδρα των επισήμων. Τα κατάφεραν και τότε επενέβησαν τα ΜΑΤ κάνοντας χρήση χημικών. Οι παραστάτες δύο σχολείων της Πάτρας μούντζωσαν προς την εξέδρα, ενώ αρκετοί μαθητές γύρισαν το κεφάλι από την άλλη πλευρά.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην Τρίπολη, αφού ελάχιστοι από τους μαθητές γύρισαν το κεφάλι προς την εξέδρα. Χωρίς βουλευτές και εξέδρα επισήμων, αλλά με αστυνομοκρατούμενους δρόμους έγινε η παρέλαση και στο Ναύπλιο. Στην Καλαμάτα σημειώθηκαν μικροσυμπλοκές με την Αστυνομία κι ένα άτομο συνελήφθη. Στο Αργος, στην εξέδρα ανέβηκαν οι μαθητές του 1ου Λυκείου της πόλης που κέρδισαν σε πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης. Στον Πύργο, μερικές δεκάδες άτομα πραγματοποίησαν μετά το τέλος της παρέλασης αντιμνημονιακή πορεία στην κεντρική πλατεία.

Συλλήψεις και χημικά στα Χανιά

Με επεισόδια διεξήχθη η παρέλαση και στα Χανιά, όπου παρόντες ήταν βουλευτές και ο γ. γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης. Διαδηλωτές προσπάθησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να προσεγγίσουν τους επισήμους με αποτέλεσμα να γίνει χρήση χημικών. Μια γυναίκα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες. Οι αστυνομικοί προχώρησαν σε τρεις συλλήψεις και δύο προσαγωγές. Η παρέλαση διεξήχθη με αποδοκιμασίες.

Στ. Βογιατζάκης - Β. Ιγνατιάδης - Ευ. Καρεκλάκη - π. Τσωνης - Λ. Μπάστα

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Προδημοσίευση: Εδουάρδο Γκαλεάνο "Ο αιώνας του ανέμου" - Αντίδοτο στη λήθη...

Προδημοσίευση: Εδουάρδο Γκαλεάνο "Ο αιώνας του ανέμου" - Αντίδοτο στη λήθη...

Κρημνιώτη Π.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/03/2012
«1986 / Μοντεβιδέο. Προς τον Αρνάλδο Ορφίλα Ρεϊνάλ, Εκδοτικός Οίκος Εικοστός Πρώτος Αιώνας. Αγαπητέ Αρνάλδο: Σου στέλνω τον τελευταίο τόμο της «Μνήμης της Φωτιάς». Όπως βλέπεις, τελειώνει το 1984. Γιατί όχι πριν, ή μετά, δεν ξέρω. Ίσως επειδή αυτή ήταν η τελευταία χρονιά της εξορίας μου, το τέλος ενός κύκλου, το τέλος ενός αιώνα. Ή μπορεί επειδή έτσι το ʼθελε το ίδιο το βιβλίο. Πάντως, το βιβλίο κι εγώ ξέρουμε πως η τελευταία σελίδα είναι επίσης και η πρώτη. Συγχώρεσέ με αν βγήκε κάπως μεγάλο. Το γράψιμό του ήταν σκέτη χαρά για το χέρι μου. Και τώρα νιώθω περισσότερο από ποτέ άλλοτε υπερήφανος που γεννήθηκα στην Αμερική, σε αυτά τα σκατά, σε αυτή τη μαγική γη, την εποχή του αιώνα του ανέμου. Δεν λέω περισσότερα, τα επιπλέον θα ήταν βέβηλα. Σε φιλώ, Εδουάρδο».

Εδουάρδο Γκαλεάνο "Ο αιώνας του ανέμου"

Με αυτή την επιστολή του Εδουάρδο Γκαλεάνο προς τον εκδότη του κλείνει "Ο αιώνας του ανέμου" το τελευταίο μέρος της εμβληματικής τριλογίας "Μνήμη της φωτιάς" στην οποία ο γνωστός Ουρουγουανός συγγραφέας καταθέτει το επικό του εγχείρημα να ανακτηθεί και να αποκατασταθεί η κατακερματισμένη μνήμη της Λατινικής Αμερικής αλλά και της αμερικανικής ηπείρου γενικότερα, με όπλο την ιστορία και τη λογοτεχνία.
Αντίδοτο κατά της λήθης, η τριλογία με το πρώτο βιβλίο "Η αρχή" κάλυψε την προκολομβιανή Αμερική και την περίοδο ως το 1700, ενώ στο δεύτερο "Πρόσωπα και μάσκες" επισκοπεί τον 18ο και τον 19ο αιώνα. "Ο αιώνας του ανέμου", που κυκλοφορεί τη Δευτέρα στα ελληνικά βιβλιοπωλεία (εκδ. Πάπυρος, μτφ. Ισμήνη Κανσή) και αποσπάσματά του προδημοσιεύουμε σήμερα, ολοκληρώνει την κατά Γκαλεάνο εκδοχή της λατινοαμερικανικής, κυρίως, ιστορίας, διατρέχοντας τον 20ό αιώνα.
Εποχή θυελλώδης για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής, ο 20ός αιώνας στο βιβλίο του Γκαλεάνο αρχίζει το έτος 1900 στο άσημο χωριουδάκι Σαν Χοσέ ντε Γκράσια του Μεξικού, όπου οι κάτοικοί του προετοιμάζονται για το τέλος του κόσμου.
"1900. Τα μεσάνυχτα της τελευταίας μέρας του αιώνα, όλοι οι κάτοικοι του χωριού Σαν Χοσέ ντε Γκράσια ετοιμάστηκαν να πεθάνουν ευλαβικά... Ασάλευτοι, με τα μάτια κλειστά και τα σαγόνια σφιγμένα, οι άνθρωποι άκουσαν την καμπάνα να χτυπά απανωτά δώδεκα φορές, με τη σιγουριά ότι δεν θα υπήρχε συνέχεια. Όμως υπήρξε συνέχεια. Ο 20ός αιώνας έκανε πριν από λίγο τα πρώτα του βήματα, και συνεχίζει την πορεία του σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Οι κάτοικοι του Σαν Χοσέ ντε Γκράσια εξακολουθούν να ζουν ή να επιβιώνουν στα ίδια σπίτια, στα ίδια βουνά του κεντρικού Μεξικού, προς απογοήτευση των θρησκόληπτων, που περίμεναν τον Παράδεισο, και προς ανακούφιση των αμαρτωλών, που βρίσκουν πως τελικά, σε σύγκριση με αλλού, δεν περνούν και τόσο άσχημα στο χωριουδάκι τους".

Ο Γκαλεάνο σε κάθε αφήγημα-μινιατούρα ξεδιπλώνει τις ψηφίδες του 20ού αιώνα. Από την αγγλική και τη γαλλική αποικιοκρατία του προηγούμενου βιβλίου περνάει πια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την αδηφάγα πλουτοκρατία. Διατρέχει τη Λατινική Αμερική, στέκεται σε πρόσωπα εμβληματικά αλλά και αποτρόπαιες φυσιογνωμίες, συναντά ήρωες και δικτάτορες, ανασύρει μύθους και ιστορικά γεγονότα, διαπερνά όμως τον χρόνο ως δηλητηριώδης σαΐτα. Για τον γνωστό συγγραφέα, εξάλλου, η ιστορία του 20ού αιώνα παραμένει κι αυτή μια ιστορία του αέναου αγώνα για την επιβίωση, για την αξιοπρέπεια, για την ελευθερία. Υπ' αυτό το πρίσμα σμιλεύει το παλίμψηστο της μνήμης και υπ' αυτή τη συνθήκη μιλά για τον Εμιλιάνο Ζαπάτα, τον Πάντσο Βίγια, τον Τσάρλι Τσάπλιν και τον Μπάστερ Κίτον, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τη Φρίντα Κάλο, τον Κάρλος Γκαρδέλ, τον Τρότσκι, τον Πελέ, τον Τσε Γκεβάρα, την Εβίτα Περόν, τον Κορτάσαρ, τον Αλιέντε, τον Πινοσέτ, τις Μητέρες της Πλατείας Μαΐου... Όχι, δεν λείπουν οι κακοί από το βιβλίο του. Όπως δεν λείπουν και τα σύμβολα του αμερικανικού 20ού αιώνα, ο καφές, η τζαζ, το ποδόσφαιρο, η κόκα κόλα. Ούτε τα χωριά ούτε οι φωλιασμένες προλήψεις και προκαταλήψεις των ανθρώπων τους απουσιάζουν. Ο ρεαλισμός εναλλάσσεται με τον μαγικό ρεαλισμό στην αφήγησή του. Οι σφαίρες στο προεδρικό μέγαρο της Χιλής παρουσιάζονται τόσο αναπότρεπτα πραγματικές όσο αναπότρεπτα αληθινά είναι τα λόγια του βουνού του Ομάρ Καμπέσας που "αφηγείται πώς το βουνό πενθεί το θάνατο ενός αντάρτη στη Νικαράγουα".

"...Κι όταν πέθανε ο Τέγιο, το βουνό ένιωσε πως πια δεν το δεσμεύει τίποτα, όλα τα άλλα ήταν δίχως νόημα... Όμως όταν είδε τους άνδρες έτοιμους για μάχη να βαδίζουν πάνω του, να τρυπώνουν στην καρδιά του, αντιλήφθηκε ότι έκανε λάθος, ότι δεν έπρεπε να είχε σωπάσει εκείνο το δειλινό που πέθανε ο Τέγιο, ένιωσε πως ο Τέγιο δεν είναι το τέλος του κόσμου, ούτε η αρχή του, ότι ο Τέγιο ήταν ένα από τα παιδιά του. Ότι ο Τέγιο ήταν παιδί του, ήταν η ζωή του, ο κρυφός εραστής του, το αδέλφι του, το ζώο του, η πέτρα του, το ποτάμι του... Και πως μετά από εκείνον, ακολουθούσαμε κι εμείς, που μπορούσαμε να ανάψουμε φωτιά στα σωθηκά του".
Βιβλία που καίγονται, μανιφέστα υπογεγραμμένα από διανοούμενους, επιστολές διαμαρτυρίας, βασανιστές και ανώνυμοι βασανισμένοι, αδίστακτοι κερδοσκόποι, ιστορικά γεγονότα που τάραξαν τις χώρες και τους ανθρώπους τους, γυναίκες πεισμωμένες, έτοιμες να συντρίψουν με το μπαστούνι τους τα εκατό χρόνια μοναξιάς... Εμβληματική μορφή ωστόσο παραμένει ο Μιγκέλ Μάρμολο. Διατρέχει το βιβλίο απ' άκρου σ' άκρο. Πρόσωπο σύμβολο, που όλη του η ζωή δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι με τον θάνατο, στην αφήγηση του Γκαλεάνο συνοψίζει τη ματιά του συγγραφέα πάνω στην ιστορία της περιοχής του, την πολιτική του θέση, την ηθική του στάση απέναντι στην ανάγνωση της ιστορίας αλλά και και το αποτύπωμα της ιστορίας πάνω στην προσωπική περιπέτεια του συγγραφέα.
"1984. Αυτός ο άνθρωπος έχει τραβήξει τα πάνδεινα, και πολλές φορές κόντεψε να πεθάνει κατά τη διάρκεια του αιώνα. Τώρα, από την εξορία, εξακολουθεί να εμψυχώνει το λαό του που πολεμά. Το ξημέρωμα τον βρίσκει πάντα όρθιο, ξυρισμένο, κι έτοιμο για δράση. Θα μπορούσε να καθίσει ήσυχα να γυρίζει τις πόρτες της μνήμης, όμως δεν μπορεί να κωφεύει όταν τον καλούν οι καιροί, και οι δρόμοι τους οποίους ακόμα δεν έχει διαβεί. Κι έτσι, στα εβδομήντα εννιά του γεννιέται καθημερινά ο γερο-Μιγκέλ Μάρμολ, που έχει μάθει πια ν' ανασταίνεται".
Κάπως έτσι άλλωστε ο Γκαλεάνο συνοψίζει και τον ρόλο του, τον ρόλο και τη θέση του διανοούμενου απέναντι στην εποχή του. Κάθε εποχή. Γι' αυτό και επισημαίνει ότι η ιστορία συνεχίζεται και επιμένει: "Να ξέρετε πως η ελευθερία τού να υπακούς δεν είναι ελευθερία. Το έθνος που υπακούει δεν είναι πια έθνος: είναι η ηχώ ξένων φωνών, είναι η σκιά άλλων σωμάτων".

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Η μετανάστευση των ποιητών. Μ.ΜΠΡΕΧΤ{ΜΕΤ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ ΠΑΤΡΩΝΟΥ)



Η μετανάστευση των ποιητών.








Ο Όμηρος δεν είχε καμιά πατρίδα


Και ο Δάντης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη δικιά του.


Ο Λι-Πο και ο Του-Φου περιπλανήθηκαν σε εμφύλιους


Που κατάπιαν 30 εκατομμύρια ανθρώπους


Τον Ευριπίδη τον απείλησαν με δίκες


Και του ετοιμοθάνατου Σαίξπηρ του κλείσανε το στόμα


Τον Φρανσουάζ Βιλιόν  δεν τον ζητούσε μόνο η μούσα


Αλλά και η αστυνομία.


Αυτός που αποκαλείτο "Αγαπημένος",


Ο Λουκρήτιος,  στάλθηκε εξορία


Το ίδιο και ο Χάϊνε, και έτσι ακριβώς διέφυγε


Και ο Μπρεχτ στη δανική επικράτεια.



Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Η ΣΒΗΣΤΡΑ (ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ -ΠΑΤΡΩΝΟΥ)

                                            
Η σβήστρα


      Έσβηνε και ξανάσβηνε την ίδια λέξη, κάτι δεν του πήγαινε καλά,
  την ιστορία της ήθελε να γράψει,  δεν έβρισκε όμως τον κατάλληλο τρόπο
  να το αφηγηθεί. Για τη σβήστρα εννοείται, αυτήν που χρησιμοποιούσε τώρα
  και που χρόνια ολόκληρα την είχε καταχωνιασμένη στο συρτάρι του γραφείου του..
     Αυτήν που κουβαλούσε χρόνια και χρόνια, από τα μικράτα του, από την πρώτη
  Δημοτικού, και μια την έκρυβε μέσα στη σάκα, μια στην τσέπη του πανταλονιού,
  αργότερα στη βαλίτσα, και όταν πια απέκτησε δικό του γραφείο, εκεί, πάντα μέσα
  στο συρτάρι, σε μία μεταλλική θήκη,  απ` αυτές τις σκαλιστές που χρησιμοποιούν
  οι γυναίκες για τα κοσμήματά τους.
     Κύριο μέλημα:  Μην τύχει και χαθεί. Τουλάχιστον ώσπου να αξιωθεί να αφηγηθεί
  την ιστορία της, δηλαδή τα παιδικά του χρόνια...
... Που δεν ήταν βέβαια και τα καλύτερα. Φτωχόπαιδο ο ίδιος, φτωχόπαιδα τα
  περισσότερα παιδιά στην τάξη. Την πρώτη Δημοτικού.  Στη σάκα, ο Θεός να την
κάνει, ένα παλιό τσουβαλένιο ταγάρι, που η μάνα του είχε φροντίσει να μεταμορφώσει
σε κάτι που να θυμίζει σάκα σχολική, το Αναγνωστικό της Πρώτης,ένα τεράδιο,ένα μολύβι κι ένα
καθαρό μυξομάντιλο.
   Η δασκάλα δεν χαμπάριζε από καλοπιάσματα και γλυκόλογα για τα πρωτάκια.
Στη σειρά τους έβαλε από τη πρώτη μέρα, τρεις- τρεις στα θρανία, από εδώ τα κορίτσια,
εκεί τα αγόρια. Μπροστά τα κοντότερα, στα πίσω θρανία τα μεγαλόσωμα. Και ο χάρακας
στο χέρι! Πού να τολμήσουν οι πιτσιρικάδες να κουνηθούν!
   Ναι, αλλά υπήρχαν και μερικοί μεγαλύτεροι, αυτοί που δεν τα είχαν καταφέρει
την προηγούμενη χρονιά να προβιβαστούν στη Δευτέρα... Μ` αυτούς δεν ήταν τόσο
εύκολα τα πράματα για τη δασκάλα. Ούτε και για τους συμμαθητές. Ο Γιώτης, πολύ
ανεπτυγμένος για την ηλικία του αλλά και πολύ συνεσταλμένος, βρέθηκε στην τελευταία
σειρά θρανίων, ανάμεσα στους "ζωηρούς" και μεγάλους...
    Αγώνα ολόκληρο έκανε να μην δώσει δικαίωμα για κατσάδιασμα στη δασκάλα,
να μην κακοκαρδίσει φυσικά και τους διπλανούς. Φοβόταν την εκδίκηση. Συν τοις
άλλοις του άρεσαν πολύ τα γράμματα. Η δασκάλα, σ` αυτόν τον τομέα, ήταν η καλύτερη.
Γι αυτό άλλωστε και τής ανέθετε ο διευθυντής χρόνια ολόκληρα την πρώτη τάξη.
    Και η δασκάλα είχε ξεχωρίσει ήδη το Γιώτη για την επιμέλεια και  την προθυμία του.
Αυτόν και τη μακρομαλλούσα πρωτευουσιάνα, κόρη ανώτερου υπαλλήλου, που ξεχώριζε για
την επίδοση στα γράμματα όχι όμως και για το χαρακτήρα. Ακατάδεκτη ήταν με όλες και
με όλους. Αν και αρκετά ψηλή,  ζήτησε να καθίσει στην πρώτη σειρά, γιατί την ενοχλούσαν
δήθεν οι άλλοι με τους ψιθύρους τους, την ώρα του μαθήματος..
   Δίπλα της μια κοντούλα κοπελίτσα. Τής έτρεχαν συνεχώς οι μύξες. Όλη την ώρα
τις ρουφούσε "εκνευριστικά", έλεγε η πρωτευουσιάνα. Η "μυξιάρα" από την άλλη,
δεχόταν πολύ συχνά δέματα από την Αμερική: Ωραιότατα τετράδια, μολύβια,
και κάποια μέρα, εμφάνισε πάνω στο θρανίο και μία πελώρια σβήστρα, μισή μπλε μισή κόκκινη,
με γράμματα επάνω! Την κοίταζαν με θαυμασμό όλα τα παιδιά, δεν άφηνε κανέναν να την αγγίξει
η "μυξιάρα"...
  ... Μπήκαν στην τάξη μετά το διάλειμμα, σήκωσε τότε η " μυξιάρα" το χέρι και παραπονέθηκε,
ότι κάποιος τής είχε πάρει τη σβήστρα από τη σάκα μέσα. Αναταραχή στην τάξη, ζήτησε η δασκάλα
να ψάξουν προσεκτικά όλοι κάτω απ` τα θρανία, σε όλον το χώρο τής αίθουσας, άφαντη η σβήστρα...
      Κανένα αποτέλεσμα... Και η "μυξιάρα" να κλαίει τώρα πια γοερά- θέλω τη σβήστρα μου-.
Κάλεσε τότε η δασκάλα τα πρωτάκια ένα-ένα να πλησιάσουν στην έδρα με τις σάκες τους ανοιχτές,
μήπως και βρεθεί σε κάποια απ` αυτές η σβήστρα...
  Η έρευνα άρχισε από την τελευταία σειρά. Τρία πράγματα μόνο σ` εκείνη του Γιώτη,
αμέσως τέλειωσε. Καθώς επέστρεφε στο θρανίο του,  κάτι ένιωσε να πέφτει μέσα από
την πρώτη σειρά, σχημάτισε δε την εντύπωση ότι είδε την πρωτευουσιάνα να του ρίχνει
μια λοξή ματιά...
    Η σβήστρα δεν βρέθηκε πουθενά, η δασκάλα έβαλε τις φωνές στη " μυξιάρα" που τής
έφαγε άδικα μία ώρα μαθήματος. Κάπου θα τής έπεσε, κατέληξε, και ας έγραφε στην Αμερική
να τής στείλουν άλλη...
     Μόλις τέλειωσε το μάθημα,  στη σάκα μέσα βρήκε ο Γιώτης  το "όργανο" του εγκλήματος!
Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Το έκανε η πρωτευουσιάνα για να γλυτώσει την τιμωρία ή για
να ενοχοποιήσει τον ίδιο , που τόσο πολύ τον αγαπούσε η δασκάλα;    
   Γι αυτό έσβηνε και ξανάσβηνε ο Γιώτης.  Δεν ήξερε πώς ακριβώς να χαρακτηρίσει
την πρωτευουσιάνα: Κλέφτρα ή εκδικητική;

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Το χρώμα της αφήγησης είναι μαύρο

Το χρώμα της αφήγησης είναι μαύρο

Πολενάκης Λ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 11/03/2012
Για τη μάλλον σπάνια παιζόμενη "Νίκη", έγραφε η Λούλα Αναγνωστάκη χαρακτηριστικά, στο πρώτο ανέβασμα του "Θεάτρου Τέχνης", τη χρονιά '77-'78:

Αναγνωστάκη στο "Εθνικό" και "Χωρίς επιστροφή" στο Θ. "Πρόβα"
Νίκη είναι το χρονικό μιας οικογένειας που ξεκίνησε από τα βόρεια της Μακεδονίας, πέρασε από κάποια συνοικία του Πειραιά για να καταλήξει στη Γερμανία. Το θέμα δεν είναι το μεταναστευτικό, η Γερμανία εδώ είναι ο χώρος και το τέρμα μιας σπαραγμένης διαδρομής. Οι Έλληνες αυτοί δεν πρέπει να ειδωθούν απλά σαν μετανάστες και σαν θύματα της ελλαδικής πραγματικότητας. Μεταφέρουν όλη τη μακρόσυρτη και τυφλή αγωνία της πρωτόγονης ελληνικής οικογένειας, που αναδιπλώνεται μέσα από πράξεις φόνου, προδοσίας. Αλλά και αλληλοπροστασίας, μέσα από διαιωνιζόμενα βιώματα μιας διαρκούς κοινωνικής αθλιότητας".
Το θέατρο της Αναγνωστάκη είναι στο βάθος του πραγματιστικό: ένα κάτοπτρο επιφανείας, όπου η αλήθεια δεν είναι κρυμμένη στο βάθος, αλλά πρέπει, υποχρεωτικά και να φαίνεται ως τέτοια. Ίσως μια αναστροφή του κώνου του χρόνου, που μόνο η μεγάλη τέχνη μπορεί να πετύχει, όπου αν όλα είναι φαίνεσθαι, τότε η φαινομενικότητα είναι, επίσης, φαινομενική, με αποτέλεσμα να αναδυθεί και να κατακλύσει το ον η κρυμμένη ουσία, χωρίς τη διαμεσολάβηση μιας "ποιητικής" φαινόγλωσσας. Αυτός είναι, πιστεύω, ο μόνος δυνατός ρεαλισμός μέσα στην ένδοξη, ηλεκτρονική μας εποχή, των "εικόνων χωρίς βάθος" (και χωρίς ζωή) που ζούμε: να αναστρέψουμε πλήρως το πεδίο αναφοράς και τον διχασμό υποκείμενου - αντικείμενου. Ένας ρεαλισμός που αποσυνδέει και απασφαλίζει, όχι μόνο το ψευδο-είναι από το ψευδο-φαίνεσθαι, αλλά, επίσης τη διαλεκτική διαδικασία σύνθεσης - αποσύνθεσης, τον ωρολογιακό λειτουργικό μηχανισμό αιτίων - αιτιατών και άλλα πολλά.
Ένα θέατρο που δεν συντίθεται μόνο από όσα συμβαίνουν, άπαξ σε αυτό, αλλά από όλα μπορεί να συμβούν. "Θέατρο επί του πραγματικού", που υπερίπταται πάνω από ένα "πεδίο μετά τη μάχη", θεωρώντας το με αναπεπταμένο βλέμμα. Η αγωνία της συγγραφέως είναι πώς να ορίσει χωρίς να περιορίσει το πραγματικό.
Το χρώμα της αφήγησής της είναι μαύρο αλλά όχι απελπισμένο, επειδή οι ήρωές της, ένοχοι και αθώοι ταυτόχρονα, θύματα και θύτες, βρίσκονται παγιδευμένοι εξίσου στον εφιαλτικό και ατέρμονα κύκλο των οικείων παθών τους. Κινούνται σε ένα ημίφως ανάμεσα στο "παράλογο" και στην τραγωδία, στον χώρο των αρχαίων χυμένων αιμάτων που προσμένουν κάθαρση και εξαγορά.
Η παράσταση του "Εθνικού" σε σκηνοθεσία του Βίκτωρα Αρδίττη, άχρωμη, άοσμη, άγευστη, άνευρη, δεν διέκρινα να διαθέτει μια άποψη επάνω στο έργο. Δεν είδα να γεννά το έργο στον σκηνοθέτη, καμία "ιδέα". Ούτε η "αναλυτική διερεύνηση των προσώπων", ούτε το "άνοιγμα του έργου σε κρυφές ποιητικές διαστάσεις" και άλλες θεωρητικές κατασκευές στις οποίες προσέφυγε, έδωσαν μία λύση στο αγωνιώδες ερώτημα: "τι να κάνουμε με αυτό το ανοικονόμητο έργο"; Επειδή όλα αυτά, που αναζήτησε ματαίως ο σκηνοθέτης δεν ανήκουν στον "κανόνα" του έργου. Το έργο είναι στην ουσία μια "νέκυια" και διαλέγεται με τους ίσκιους. Αυτό, κάποια στιγμή, η σκηνοθεσία το κατάλαβε, και εγκατέλειψε τις "θύραθεν" προσπάθειες να το "τιθασσεύσει". Το "τροχιοδρόμησε" στη σκηνή, και το άφησε να "κυλήσει". Ήταν η μόνη ουσιαστική συμβολή της. Το έργο έχει από μόνο του, ευτυχώς, τη δύναμη να αυτοσκηνοθετείται, και έτσι, το πράγμα δεν κατέληξε σε καταστροφή, χάρις και στην προσπάθεια των ηθοποιών, που το πήραν απάνω τους, κυριολεκτικά και το οδήγησαν ομαλά στον τερματικό σταθμό.
Η Ρένη Πιττακή είναι μια σπουδαία ηθοποιός - αγκωνάρι, τρομερή αρχετυπική μητέρα εδώ που δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα ήταν η παράσταση χωρίς τη συμμετοχή της. Η Μαρία Κεχαγιόγλου εξίσου σημαντική, δίνει σαν "σκαπτή ύλη" την κόρη - Βάσω. Δίπλα σε αυτό το υποκριτικό δίδυμο, κινείται με ευπρέπεια ένας θίασος νεοτέρων (Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Ιωάννα Κολιοπούλου, Αργύρης Πανταζάρας, Προκόπης Αγαθοκλέους, Γιώργος Συμεωνίδης).
***
Μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και απρόβλεπτη σύνθεση κειμένων με τον τίτλο "Χωρίς επιστροφή" δίνεται στην πειραματική σκηνή "Οι μύστες", του θεάτρου "Πρόβα". Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσόγκας συνδυάζει ένα καίριο και προφητικό αλληγορικό κείμενο του Κάφκα ("Ο καλλιτέχνης της πείνας"), με τον μονόλογο της Κριστίνε Μπρύκνερ επάνω στις τελευταίες στιγμές του Γκούντρουν Ένσλιν, εκεί στα "λευκά κελιά" της ομόσπονδης δημοκρατίας της Γερμανίας, για όποιους διαθέτουν μνήμη, στη δεκαετία του '70.
"Η ανηλεής μάχη των 'νηστευτών' με την πείνα και τη δίψα μέσα σε κλουβιά και ο απεγνωσμένος αγώνας, με έσχατο μέσο πάλης την απεργία πείνας, των ηγετών της RAF για να μην εκμηδενιστεί η προσωπικότητά τους μέσα στα λευκά κελιά των φυλακών του Στανχάιμ, μου έδωσαν την ιδέα για αυτή την παράσταση ντοκουμέντο" σημειώνει ο σκηνοθέτης.
Ωστόσο το πράγμα πηγαίνει πολύ πιο πέρα από μια παράσταση - ντοκουμέντο, είναι μια πολιτική πρόταση και μια τολμηρή πολιτική πράξη. Πόσο μάλλον, που διαθέτει τα εχέγγυα μιας αισθητικής πληρότητας. Η ωραία μουσική είναι των Νίκου Χαριζάνου, Πέτρου Φραγκίστα, Κώστα Μαντζώρου, η εικαστική επιμέλεια της Εύης Μητσοπούλου, βίντεο του Παναγιώτη Τσάγκα και άρτιοι φωτισμοί του Αχιλλέα Κουτσούρη. Ο Αντώνης Ταμβακάς ενσαρκώνει καίρια τον "νηστευτή" μαζί με τους Αντώνη Ζιώγα και Ειρήνη Αντωνίου, ενώ η Δανάη Καλαχώρα δίνει αισθαντικά, με σπαρακτική λιτότητα, την Γκούντρουν Ένσλιν. Μια ιδιαίτερη παράσταση, που πρέπει να προσεχθεί.

ΛΕΖΑΝΤΑ
Η Ρένα Πιττακή στη "Νίκη"

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Τα διαπολιτισμικά σχολεία κινδυνεύουν με λουκέτο

Τα διαπολιτισμικά σχολεία κινδυνεύουν με λουκέτο

Ημερομηνία δημοσίευσης: 08/03/2012
Το νέο σχολείο της κρίσης έδειξε ήδη τα πρώτα του δείγματα με τις συγχωνεύσεις και την περικοπή των βιβλίων. Αν λοιπόν το επόμενο βήμα είναι το οριστικό "λουκέτο" ορισμένων δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, το υπουργείο Παιδείας βρήκε το πειραματόζωο στα διαπολιτισμικά σχολεία. Καθώς οι μετανάστες αποτελούν τα πρώτα θύματα της κρίσης σε όλους τους τομείς, σίγουρα δε θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση και για την Παιδεία.
Η πρόσφατη αίτηση της υφυπουργού Ε. Χριστοφιλοπούλου στους αρμόδιους φορείς (Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης κ.ά.) οδήγησε σε μεθοδεύσεις κατάργησης των διαπολιτισμικών σχολείων της Αττικής με την πρόφαση ότι αποτελούν "γκέτο". Τα αντανακλαστικά της ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας ήταν άμεσα και ξεκίνησαν έναν κύκλο κινητοποιήσεων κόντρα στην εγκληματική πολιτική του υπουργείου με αποκορύφωμα τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που έγινε χθες στο υπουργείο Παιδείας.
Στη συγκέντρωση συμμετείχαν δάσκαλοι και καθηγητές των έξι διαπολιτισμικών σχολείων της Αττικής καθώς και μαθητές του λυκείου Ελληνικού. Αντιπροσωπεία από καθηγητές και τη μαθήτρια Σεράμπι Μαχμούτ επιχείρησαν συνάντηση με την υφυπουργό Παιδείας, συναντήθηκαν ωστόσο με τον γραμματέα του υπουργείου κ. Κουλαϊδή. Η απάντηση του υπουργείου ήταν πως θα επανεξεταστεί το ζήτημα των διαπολιτισμικών σχολείων και σε δεύτερο χρόνο θα υπάρξει μία ακόμη συνάντηση όπου θα συζητηθεί η διαχείριση της υπόθεσης.
Μαθητές και καθηγητές του διαπολιτισμικού λυκείου Ελληνικού εξηγούν πως το ζήτημα της διαπολιτισμικότητας στην εκπαίδευση είναι βασικός παράγοντας ένταξης των νέων μεταναστών στην κοινωνία. Οι μαθητές ισχυρίζονται πως νιώθουν απόλυτα ίσοι αφού δεν αντιμετωπίζουν διακρίσεις και ζητούν το σχολείο τους να παραμείνει ανοιχτό.
Εκτός από τα μαθήματα ελληνικών, το σχολείο τους παρέχει εθελοντικά μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας και παράλληλες δραστηριότητες, όπως θέατρο και έκδοση δικής τους εφημερίδας. "Σε βάζουν σε ένα περιβάλλον όπου είναι όλοι ίδιοι με σένα, δε σε αντιμετωπίζουν με ρατσισμό και σε βοηθάνε να εγκλιματιστείς στην κοινωνία" λέει ο Άλεξ, που παρακολουθεί μαθήματα τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Υποσημείωση και τραγική ειρωνεία είναι πως το διαπολιτισμικό λύκειο Ελληνικού βραβεύτηκε πέρυσι από το υπ. Παιδείας με αριστείο για "την αντιρατσιστική του εκπαίδευση"...

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Βγήκαν στο δρόμο οι κάτοικοι ζητώντας φτηνά καύσιμα για θέρμανση

ΣΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑ

Βγήκαν στο δρόμο οι κάτοικοι ζητώντας φτηνά καύσιμα για θέρμανση


Τοπικοί φορείς, συνδικαλιστές, ακόμη και οι ιεράρχες της πόλης συμμετείχαν σε μία εντυπωσιακή κινητοποίηση στην πόλη της Μακεδονίας, απαιτώντας άμεση ελάφρυνση στο κόστος της θέρμανσης


Βγήκαν στο δρόμο οι κάτοικοι ζητώντας φτηνά καύσιμα για θέρμανση

Πρωτοφανή συγκέντρωση για τα δεδομένα της Φλώρινας χαρακτηρίζουν οι τοπικοί φορείς την σημερινή κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία της πόλης, με βασικό αίτημα τη μείωση των τιμών των καυσίμων σε μια περιοχή που πλήττεται σφοδρά από την κακοκαιρία και τις ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες.

Στο συγκεντρωμένο πλήθος μίλησαν ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου καθώς και εκπρόσωποι της νεολαίας και του πανεπιστημίου ενώ έκκληση για συμμετοχή στη συγκέντρωση είχαν απευθύνει η Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας, οι δήμοι του νομού, εργατικοί, καταναλωτικοί, εκπαιδευτικοί και άλλοι φορείς. Η κινητοποίηση ολοκληρώθηκε με τον εθνικό ύμνο.

«Πάρα πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των τοπικών φορέων. Ήταν μια πρωτοφανής συγκέντρωση για τα δεδομένα της Φλώρινας. Η κεντρική πλατεία γέμισε και όλοι με την παρουσία τους ζήτησαν εδώ και τώρα αλλαγή πολιτικής για το πετρέλαιο θέρμανσης. Η Φλώρινα το δικαιούται» σχολίασε στο ΑΜΠΕ ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας, Στέφανος Μπύρος.

Πηγή: ΑΠΕ