Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ,ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ
ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 29/5 /2013 ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ Δ.Σ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ,
ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ   ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΦΟΡΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥΩΡΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΒΟΗΘΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ.
 
 
 
 
 
 
 
 
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΦΩΤΙΑΔΗΣ
 

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ


ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ  ΚΙΝΗΣΗ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ   ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ  ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

 

   Συνάδελφοι, 

                                                     

   Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που :

·         Τα σχολεία δεν έχουν χρήματα για να καλύπτουν τις άμεσες ανάγκες.

·         Καταργήθηκαν και συγχωνεύτηκαν σχολεία και παράλληλα έγιναν συμπτύξεις  τμημάτων.

·         Καταργήθηκαν  ή υπολειτουργούν  ολοήμερα σχολεία.

·         Εκατοντάδες εκπαιδευτικά κενά υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα.

·         Εκατοντάδες σχολεία και νηπιαγωγεία δεν έχουν τη στοιχειώδη κτιριακή και υλικοτεχνική υποδομή.

·         Διαλύεται  ο ευαίσθητος τομέα της Ειδικής Αγωγής. Δεν λειτούργησαν δεκάδες τμήματα ένταξης.

 

   Βρισκόμαστε σε μια χρονική στιγμή,  που ο κλάδος μας δέχεται την πιο σκληρή  και άδικη επίθεση με :

·         Την αξιολόγηση, που μοναδικό σκοπό έχει να διαμορφώσει έναν χειραγωγούμενο και φτωχό δάσκαλο.

·         Το νέο πειθαρχικό δίκαιο, που καταργεί το τεκμήριο της αθωότητας και επιφέρει κλίμα φόβου και τρομοκρατίας στους συναδέλφους.

·         Τις  καταργήσεις οργανικών θέσεων, τις υποχρεωτικές μετακινήσεις και τις εκατοντάδες χαμένες θέσεις εργασίας.

·         Την  αύξηση του διδακτικού ωραρίου (για την ώρα στη Δευτ. εκπ/ση) και τη δραστική μείωση των προσλήψεων αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

 

   Γι’  αυτό λοιπόν καλέσαμε με επιστολή μας όλες τις αδέσμευτες και ανεξάρτητες φωνές  να στελεχώσουν  ως υποψήφιοι το ψηφοδέλτιο της ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ για τις εκλογές της 29ης του Μάη για την ανάδειξη του νέου Δ.Σ του Συλλόγου μας, της Ελεγκτικής Επιτροπής καθώς και των αντιπροσώπων για τη  Γενική Συνέλευση του κλάδου, με σκοπό :

  • Να κινούμαστε ελεύθερα χωρίς εξαρτήσεις και αγκυλώσεις προς το συμφέρον των σχολείων και των συναδέλφων μας.
  • Να μπει ο υγιής συνδικαλισμός πλέον σε νέες, στέρεες βάσεις, που θα στηρίζονται σε νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, ικανά για ανατροπές και ρήξεις, που θα τα ενώνουν οι ιδέες και τα προβλήματα της βάσης του κλάδου μας και όχι η κομματική ταυτότητα συνδικαλιστών και ψηφοφόρων και
  • Να αγωνιστούμε για την απαλλαγή από τις πολιτικές που οδηγούν στη διάλυση της Δημόσιας Εκπαίδευσης και την εξόντωσή μας αλλά και για να αποκτήσουμε  την κοινωνική και οικονομική αναγνώριση που μας αναλογεί.

 

   Έτσι λοιπόν συγκροτήθηκε το ψηφοδέλτιο, το οποίο κατατέθηκε έγκαιρα και έχει ως εξής :

 

Για Δ.Σ
Για Ελεγκτική Επιτροπή
Για αντιπρ. στη γεν. συν/ση  ΔΟΕ
1.
Αλεξίου-Ρέντζιου Κων/να
1.
Κοντοπούλου Αλεξάνδρα
1.
Αντωνίου Παρασκευή (Βιβή)
2.
Γκάμα Σταματία
2.
Μακρή Νικολέτα
2.
Δέλλας Ιωάννης
3.
Θεοδωρακόπουλος Δημ.
3.
Παπαδόπουλος Αντώνης
3.
Θεοδωρακόπουλος Δημ.
4.
Καλλίνικου Κων/να
 
 
4.
Κορμά Σουλτάνα (Τάνια)
5.
Κορμά Σουλτάνα (Τάνια)
 
 
 
 
6.
Παπαδάμος Κων/νος
 
 
 
 
7.
Παπαθανασίου Κων/νος
 
 
 
 
8.
Σμπόνιας Βασίλειος
 
 
 
 
9.
Τηλκερίδης Στυλιανός
 
 
 
 
10.
Χατζηφωτιάδης Κων/νος
 
 
 
 

 

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Run-Greece, Καστοριά 26-05-2013, ημι-μαραθώνιος,10000μ, 5000 μ.

Run-Greece, Καστοριά 26-05-2013, ημι-μαραθώνιος,10000μ, 5000 μ.

Η συμμετοχή μετράει, είναι από μόνη της επιτυχία!!
Μπράβο σε όλους/ες που έδωσαν το παρόν!



25 Μαϊου 1980: Κυπελλούχος Ελλάδος η Καστοριά


kastoria_iraklis από citrusblack83



''...Ούτε στις εκλογές ούτε στην εθνική γιορτή δεν συνέβη αυτό. Για πρώτη φορά στην ιστορία της πόλης στις 9 η ώρα είχαν κλείσει όλα τα καταστήματα και στους δρόμους δεν υπήρχε ψυχή.... Το Τεχνικό και Γενικό Λύκειο έγραφε εξετάσεις το Σάββατο το απόγευμα. Αλλά πολλοί μαθητές έμειναν στη μέση για να μπούνε στις 7 η ώρα στο ειδικό για αυτούς ναυλωθέν πούλμαν για να πάνε στην Αθήνα...''.

Ο λόγος για την 25η Μαϊου του 1980, ακριβώς 33 χρόνια πριν, ημέρα κατά την οποία η Καστοριά γνώρισε αναντίρρητα ανεπανάληπτες στιγμές δόξας, τιμής και περηφάνιας. Ποιος ο λόγος; Μα φυσικά, η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος και με τρόπο μάλιστα θριαμβευτικό, καθώς με την επιβλητική τους εμφάνιση τα παλικάρια της Καστοριάς οδήγησαν τον Ηρακλή του μεγάλου Βασίλη Χατζηπαναγή σε συντριβή με το εμφαντικό 5-2 στον 36ο τελικό του θεσμού.

Σίγουρα, στο μυαλό του κάθε φίλαθλου της Καστοριάς, ακόμα και του πιο αισιόδοξου και απαιτητικού, η κατάκτηση του κυπέλλου έμοιαζε με όνειρο θερινής νυκτός, παρ' όλα αυτά η άσημη, ως την 25η Μαΐου του 1980, Καστοριά κατόρθωσε να σπάσει το κατεστημένο της εποχής και να γίνει η πρώτη επαρχιακή ομάδα στην ιστορία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, που κατέκτησε επίσημο τίτλο.

Στη Ν. Φιλαδέλφεια ο τελικός ανάμεσα σε Καστοριά και Ηρακλή, ο οποίος ήταν το φαβορί, έχοντας μπροστά την φοβερή τριάδα με Χατζηπαναγή, Παπαϊωάννου και Καλαμπάκα. Οι "γουναράδες" έγραψαν ιστορία, επικρατώντας με το εμφατικό 5-2 και έγιναν η πρώτη επαρχιακή ομάδα που κατάφερε να σηκώσει το Κύπελλο. Η πρώτη ομάδα από επαρχία που είχε πάει σε τελικό, ήταν η Δόξα Δράμας το 1954, αλλά η πρώτη που πήρε το τρόπαιο ήταν η Καστοριά!

Σήμερα, 33 χρόνια μετά από αυτήν την ανυπέρβλητη και ακαταγώνιστικη επιτυχία είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσουμε εκτενώς και στιγμή προς στιγμή την πορεία προς τον μεγάλο τελικό, κάθε λεπτομέρεια της διεξαγωγή του, τις στιγμές της ανύψωσης του βαρύτιμου τροπαίου καθώς επίσης και των ξέφρενων πανηγυρικών γεγονότων, που επακολούθησαν τόσο στη Νέα Φιλαδέλφεια όσο και στην πόλη της Καστοριάς, με την επιστροφή των θριαμβευτών ! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι προς το παλιό καλό παρελθόν...

Η ''χρυσή'' ομάδα της Καστοριάς την αγωνιστική περίοδο 1979-1980

Τερματοφύλακες : Σαργκάνης Νίκος, Ερμείδης Αθανάσιος (Σάκης), Παρουσιάδης Στάθης

Αμυντικοί : Αλεξιάδης Λάζαρος,Καπουσούζης Γιώργος, Παράσχος Γιώργος, Σιαπανίδης Γιάννης, Κόπανος Αντώνης, Στολτίδης Κώστας

Μέσοι : Σημαιοφορίδης Θεόφιλος (Λάκης), Αγόρου Κώστας, Σιάντσης Παύλος, Παπαδόπουλος Χρήστος, Αναγνώστου Αθανάσιος, Παπαβασιλείου Γρηγόρης, Λιόλιος Θωμάς.

Επιθετικοί : Βοϊτσίδης Ανδρέας, Παπαβασιλείου Αργύρης, Δίντσικος Γιάννης, Τσιρώνης Δημήτρης (Τάκης), Χουνουζίδης Κώστας, Μπάκης Κώστας.

Προπονητής ο Σάββας Βασιλειάδης

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

SOSTE» τους ποδηλάτες

SOSTE» τους ποδηλάτες
 
Τρία μέλη του συλλόγου SOS Τροχαία Εγκλήματα, που έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους σε δυστυχήματα, μιλούν για τις δράσεις τους ώστε να μειωθούν τα τροχαία και να καταστεί το ποδήλατο ένα πραγματικά ασφαλές μέσο μετακίνησης

Η Ελλάδα έχει τη θλιβερή ευρωπαϊκή  πρωτιά στα θανατηφόρα τροχαία Του Μιχάλη Κωνσταντόπουλου

Του Μιχάλη Κωνσταντόπουλου


getFile (281)















Το πρωί της Κυριακής πραγματοποιήθηκε σε 46 πόλεις της Ελλάδας ποδηλατοδρομία αφιερωμένη στην οδική ασφάλεια, με τη χώρα μας να έχει τη θλιβερή ευρωπαϊκή πρωτιά στα θανατηφόρα τροχαία.

Επικοινωνήσαμε με τρία μέλη του συλλόγου «SOSTE» (SOS Τροχαία Εγκλήματα) που έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους, ποδηλάτες, σε δυστυχήματα, ζητώντας την άποψή τους για το τι πρέπει να γίνει ώστε να μειωθούν τα τροχαία και να καταστεί το ποδήλατο ένα πραγματικά ασφαλές μέσο μετακίνησης.

Η Κωνσταντίνα Μέγγενη έχασε τον γιο της πριν από περίπου 9 μήνες στη λεωφόρο Λαυρίου και προσπαθεί μέσω της συμμετοχής της στον σύλλογο να ευαισθητοποιήσει τους οδηγούς: «Συμμετέχω στον σύλλογο SOSTE γιατί έστω κι ένα παιδί λιγότερο να χαθεί στον δρόμο από τις δράσεις μας αυτό θα είναι πολύ σημαντικό. Για τα πολλά θανατηφόρα τροχαία στη χώρα μας φταίει σίγουρα η κακή οδηγική συμπεριφορά και η ελλιπής εκπαίδευση. Οι οδηγοί δεν σέβονται καθόλου ποδηλάτες και πεζούς. Επιπλέον, το νομικό σύστημα δεν παραδειγματίζει τους παραβάτες και δεν τιμωρείται η επιθετική οδήγηση. Δεν θέλω αυτός που σκότωσε τον γιο μου να μπει φυλακή, αλλά θα έπρεπε να του επιβληθεί μια ποινή κοινωνικής εργασίας σε κέντρο αποκατάστασης τραυματιών από τροχαία για να καταλάβει το κακό που προκάλεσε…».

«Να μη φοβούνται και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε κάθε ευκαιρία», προτρέπει τους ποδηλάτες η Εύη Αρώνη, που έχασε τον αρραβωνιαστικό της, Σπύρο Παπαγιάννη, πρωταθλητή στην ποδηλασία, σε τροχαίο: «Ξεκίνησα συστηματικά την ποδηλασία λόγω του Σπύρου και τώρα συμμετέχω σε διάφορες ποδηλατικές δραστηριότητες γιατί με αυτόν τον τρόπο διατηρώ τη μνήμη του ζωντανή. Πρέπει το ποδήλατο να διαδοθεί ως μέσο μεταφοράς γιατί είναι αποτελεσματικό και ασφαλές, αλλά χρειάζονται και οι κατάλληλες υποδομές. Η οδική αγωγή βρίσκεται σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Οι ποδηλάτες δεν πρέπει να κυριευτούν από φόβο αλλά να δίνουν το δυναμικό παρών για να ασχοληθεί μαζί τους η πολιτεία. Αυτή η απώλεια με πεισμώνει και κάνω ό,τι μπορώ για να μη συμβούν παρόμοια δυστυχήματα στο μέλλον».

Σημαντικό είναι να μπει τέλος στην ατιμωρησία, σύμφωνα με τον Κώστα Τζαβάρα, πατέρα του 15χρονου Πάνου, που χτυπήθηκε θανάσιμα από αυτοκίνητο στο Ρίο: «Σύζυγος πολιτικού χτύπησε θανάσιμα το παιδί μου και τώρα οδηγεί κανονικά, καθυστερώντας με διάφορα τεχνάσματα το δικαστήριο. Δεν ήρθε να πει ούτε μια συγγνώμη. Η ποδηλατοδρομία της Πάτρας ήταν αφιερωμένη στον γιο μου. Υπάρχει προκλητική αδιαφορία από κάποιους οδηγούς που εκθέτουν όλο τον κόσμο σε κίνδυνο. Πρέπει να δοθεί βάρος στην πρόληψη τέτοιων περιστατικών για να μην κινδυνεύσουν κι άλλα παιδιά και να μη βιώσουν άλλες οικογένειες αυτό το μαρτύριο».

Πάντως, σύμφωνα με τη Λυδία Χατζηαλεξίου από τους «Φίλους του Ποδηλάτου», το ποδήλατο θεωρείται ένα ασφαλές μέσο και οι αναβάτες δεν θα πρέπει να αποθαρρύνονται: «Σύμφωνα με τις στατιστικές, στις οποίες η χώρα μας δεν συμμετέχει ακόμη, το ποδήλατο είναι ένα ασφαλές μέσο. Μια απλή πτώση δεν προκαλεί σημαντικές βλάβες στον ποδηλάτη, ο οποίος όμως κινδυνεύει από τα μηχανοκίνητα οχήματα. Η ασφάλεια του ποδηλάτη αυξάνεται όταν μεγαλώνει ο αριθμός των ποδηλατών στον δρόμο γιατί οι οδηγοί συνηθίζουν και προσέχουν περισσότερο και το κράτος αναγκάζεται να φτιάξει κάποιες υποδομές. Υπάρχουν μελέτες για ποδηλατόδρομους που μένουν στα συρτάρια. Η χρήση του ποδηλάτου αυξάνεται και λόγω κρίσης, αλλά συνιστούμε στους νέους ποδηλάτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και να μη κινούνται στις μεγάλες λεωφόρους αλλά σε παράπλευρους δρόμους».

 

«Ανάπτυξη εγγυάται μόνο η επένδυση στην εκπαίδευση»

Έντυπη Έκδοση

«Ανάπτυξη εγγυάται μόνο η επένδυση στην εκπαίδευση»

«Ποτέ και πουθενά δεν έχει υπάρξει επιτυχημένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με κατασυκοφαντημένους και ταπεινωμένους εκπαιδευτικούς», υπογραμμίζει στην «Κ.Ε.» ο καθηγητής του ΑΠΘ, Γιώργος Τσιάκαλος
Κόντρα στην πολιτική των συστηματικών περικοπών στην Παιδεία, ο καθ. Παιδαγωγικής του ΑΠΘ Γιώργος Τσιάκαλος υποστηρίζει ότι η πιο σοβαρή επένδυση που πρέπει να κάνει η Ελλάδα, ώστε να βγει από την κρίση, είναι στην εκπαίδευση, μέσω γενναίων μεταρρυθμίσεων.
 Εντοπίσαμε τον καθηγητή του ΑΠΘ στο Λουξεμβούργο, όπου βρισκόταν στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το εκεί υπουργείο Παιδείας, το οποίο αυτή την περίοδο αξιολογεί το δικό του εκπαιδευτικό σύστημα και προχωράει στις απαραίτητες αλλαγές, στο σχεδιασμό των οποίων θα συμβάλει και ο ίδιος.
Μας εξηγεί ότι «η Φινλανδία, χώρα που αντιμετώπισε βαθιά οικονομική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του '90, έκανε τεράστιες περικοπές σε όλους τους τομείς αλλά αύξησε τις δαπάνες και προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις στον τομέα που ονόμασε "εκπαίδευση, έρευνα, καινοτομία". Σήμερα ανήκει στις οικονομικά πιο ισχυρές χώρες της Ευρώπης. Είναι φανερό ότι κάτι αντίστοιχο χρειάζεται η Ελλάδα, και είναι βέβαιο ότι μόνον η επένδυση στην εκπαίδευση εγγυάται σταθερή και αειφόρο ανάπτυξη».
«Ψαλίδι» παντού
Ο καθηγητής τονίζει ότι «εμείς βιώνουμε το εντελώς αντίθετο: δηλαδή συνεχείς περικοπές και έλλειψη οποιουδήποτε οράματος για την εκπαίδευση και το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει στην αγωνιώδη προσπάθεια για έξοδο από την κρίση. Πιο ανησυχητικό ακόμη και από τις περικοπές είναι το γεγονός ότι έχουν αναπτυχθεί ένας λόγος και μια ρητορεία που προμηνύουν επιδείνωση της κατάστασης και καταστροφές. Λέγεται, π.χ., ότι η απόλυση εκπαιδευτικών των 600 ευρώ είναι απαραίτητη, διότι αυτοί είναι πλεονάζοντες, καθώς οι διεθνείς στατιστικές δείχνουν ότι η δική μας αναλογία εκπαιδευτικών/μαθητών είναι, δήθεν, από τις καλύτερες στην Ευρώπη.
»Οσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό για να απολύσουν εκπαιδευτικούς, το μόνο που κάνουν είναι να δείξουν την απόλυτη ασχετοσύνη τους ή την ανειλικρίνειά τους. Ο δείκτης αυτός σχετίζεται κυρίως με τον αριθμό ωρών διδασκαλίας των μαθητών. Ετσι, αν έχουμε δύο εκπαιδευτικά συστήματα με τον ίδιο αριθμό μαθητών, την ίδια κατανομή και τις ίδιες διδακτικές υποχρεώσεις των εκπαιδευτικών, αλλά με τη διαφορά ότι στο πρώτο οι μαθητές φοιτούν 30 ώρες την εβδομάδα ενώ στο δεύτερο φοιτούν 35, τότε το δεύτερο θα παρουσιάζει μικρότερη αναλογία διδασκόντων/διδασκομένων κατά 14,5%. Αυτό συμβαίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό στη δική μας χώρα».
Δεν παραλείπει επίσης να σημειώσει ότι η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας δεν συνέβαλε στην αναβάθμιση του αναγκαίου διαλόγου. Αντίθετα, μπορεί να υπονομεύσει μακροχρόνια οποιοδήποτε σοβαρό εγχείρημα, καθώς ως μοναδικό αποτέλεσμα -αν όχι συνειδητό σκοπό- έχει την υπονόμευση του κύρους των εκπαιδευτικών. Ομως, σύμφωνα με όλες τις έρευνες, το υψηλό κύρος των εκπαιδευτικών μαζί με έναν αξιοπρεπή μισθό αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και για την καλή λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.
Και προσθέτει: «Βεβαίως χρειαζόμαστε γενναίες και ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευσή μας, και σε αυτές προφανώς πρέπει να συμβάλουν και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις. Το όραμα παλαιότερων γενεών, ότι η εκπαίδευση μπορεί να συμβάλει στην κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και να θεμελιώσει την ευημερία των ανθρώπων και την κοινωνική δικαιοσύνη, πρέπει να αναστηθεί και πάλι, όχι με γενικολογίες, αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις που στηρίζονται στη γνώση.
»Χρειαζόμαστε σχολεία όπου η καλλιέργεια της δημιουργικότητας, της προθυμίας και ικανότητας για συνεργασία, και άλλων τέτοιων κομβικών ικανοτήτων, θα πηγαίνουν αντάμα με την απόκτηση γνώσεων από όλες τις επιστήμες. Μπορούμε ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες να κάνουμε αυτές τις αλλαγές· και είμαστε υποχρεωμένοι να τις κάνουμε, επειδή οι συνθήκες είναι άσχημες και πρέπει να αλλάξουν. Ας θυμόμαστε όμως ότι ποτέ και πουθενά δεν έχει υπάρξει επιτυχημένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με κατασυκοφαντημένους και ταπεινωμένους εκπαιδευτικούς».

πηγή:Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 19 Μαΐου 2013

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Κυριακάτικες ορθοπεταλιές σε δεκάδες πόλεις

Ηλεκτρονική Έκδοση

Κυριακάτικες ορθοπεταλιές σε δεκάδες πόλεις

Με αίτημα χώρο για το ποδήλατο, αλλά και περισσότερες δημόσιες συγκοινωνίες ποδηλάτες από περισσότερες από 45 πόλεις σε όλη την Ελλάδα συμμετέχουν στην 6η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία που θα γίνει αύριο, Κυριακή.
Ποδηλατοπορείες διοργάνωνονται σε: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Ηράκλειο, Βόλο, Πάτρα, Λάρισα, Καλαμάτα, Σπάρτη, Τρίκαλα, Φλώρινα, Χαλκίδα, Χανιά, Κατερίνη, Κέρκυρα, Κοζάνη, Κομοτηνή, Κόρινθο κ.ά.
“Στον καταιγισμό της οικονομικής κρίσης, οφείλει η πολιτεία να παράσχει εναλλακτική λύση στη χρήση του πολυέξοδου αυτοκινήτου. Το λεωφορείο, το τρόλεϊ, το μετρό και το τραμ δεν είναι πολυτέλεια αλλά είδος πρώτης ανάγκης και τα κόμιστρα οφείλουν να προσαρμοστούν αναλόγως”, επισημαίνουν μέλη της ομάδας «ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ», που υλοποιούν την αντίστοιχη διοργάνωση στην Αθήνα.
Στην Αθήνα, οι ποδηλάτες θα συγκεντρωθούν στις 12 το μεσημέρι, στο Πεδίον του 'Αρεως και διαμέσου των οδών Αλεξάνδρας- Βασιλίσσης Σοφίας- Πανεπιστημίου- 3ης Σεπτεμβρίου- Ιουλιανού- Δηληγιάννη- Αχιλλέως- Θερμοπυλών- Ασωμάτων θα καταλήξουν στον πεζόδρομο της Ερμού, όπου ο πανελλήνιος σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα» θα οργανώσει εκδηλώσεις με θέμα την οδική ασφάλεια.
Στη διοργάνωση συμμετέχει και η ομάδα «Μαμάδες στο δρόμο», που από τις 12 το μεσημέρι ως τις 3 μ.μ. θα πραγματοποιήσει στην Ερμού (μεταξύ Θησείου και Κεραμεικού) εκδήλωση για την οδική ασφάλεια, που θα περιλαμβάνει μουσικές εκδηλώσεις και μικρή ποδηλατοδρομία για παιδιά.
Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γλώσσα και Ιστορία, τα πρώτα θύματα

Έντυπη Έκδοση

Γλώσσα και Ιστορία, τα πρώτα θύματα

Βιώνουμε μια γενική κρίση, που αφορά Παιδεία - ανθρώπους
Γλώσσα και Ιστορία, οι δύο ακρογωνιαίοι λίθοι της Παιδείας. Σχετικά με τη γλώσσα: αναφερόμαστε στη μία και ενιαία ελληνική γλώσσα, της Σαπφούς, του Αρχίλοχου, του Πολύβιου («εν καιροίς χαλεποίς μέμνησο της γλώσσης»).
Τη γλώσσα που ο Κικέρων ήθελε να διαλέγονται οι θεοί («ει θεοί διαλέγονται, τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται»). Τη γλώσσα του Σολωμού, του Παπαδιαμάντη, του Σεφέρη, του Ελύτη («όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη»).
Τη γλώσσα που διδάσκεται στις γειτονιές του κόσμου, από τα πρωτότυπα των αρχαίων. Τη γλώσσα που δίχως τις ρίζες της πολλές γλώσσες (κυρίως η αγγλική) θα ήταν εντελώς διαφορετικές, καθώς και ο πανανθρώπινος πολιτισμός. Τη γλώσσα-χειμαρρώδη ποταμό που πηγάζει απ' τα βάθη των αιώνων μεταφέροντας κι απαυγάζοντας «προγόνους». Και όταν λέμε προγόνους, εννοούμε τη φύση, την παράδοση, την Ιστορία, τον πολιτισμό, τα μνημεία, τις πηγές, τους μύθους, τα παραμύθια. Αυτά που εν συντομία αποκαλούμε ανθρώπινες ρίζες.
Τούτη τη γλώσσα καταντήσαμε πλοίο ξυλάρμενο, που θαλασσοδέρνεται στα αβαθή και τελματώδη, προσκρούοντας επικίνδυνα σε υφάλους της «αρωγής» και «ευδοκίμησης», του «Μανόλη» και «Εμμανουήλ». Οταν μια κοινωνία παρακμάζει, το πρώτο θύμα της είναι η γλώσσα. Γνωρίζετε, βέβαια, το «γαμάτος» (σύγχρονος δημοφιλής υπερθετικός του «καλός»). Γαμάτο αυτοκίνητο, γαμάτος ηθοποιός, γαμάτος δάσκαλος κ.λπ. Κατανοούμε, βέβαια, το γεγονός πως η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός, που στο αέναο σεργιάνι του σαγηνεύεται, ερωτεύεται, παντρεύεται, γεννά και ποικιλότροπα αναγεννιέται. Δεν πρέπει, όμως, να «πουλιέται», να αλλοτριώνεται. Μάθε τα κλασικά «άριστος, κάλλιστος» και μετά πες και το «γαμάτος». Τα πρώτα είναι χρέος, καθήκον, επιβίωση, το άλλο (νεανική αδεία) «μαγκιά». Απροσμέτρητη η ευθύνη της πολιτείας, της διανόησης, κύρια, για τούτο το «γλωσσικό κατάντημα».
Ο πολιτισμός αποτελεί το φωτοστέφανό μας. «Αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας, δεν θα έκανα τίποτε που να μην περνά μέσα απ' τον πολιτισμό», επισήμανε στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν. Ανείπωτα το επανέλαβε ο δικός μας Ελύτης: «Πας γρηγορότερα παντού διά μέσου Κωνσταντινουπόλεως».
Για ποιον πολιτισμό μιλάμε χωρίς ιστορική γνώση, μνήμη («λαός χωρίς ιστορική μνήμη είναι λαός χωρίς συνείδηση»), όταν, χάριν παραδείγματος, τα αυχμηρά περβόλια μας «καταμοσχοβολούν» σουβλάκι, γύρο, τζατζίκι, φέτα, ούζο κ.λπ. αντί να ευωδιάζουν Ομηρο, Ησίοδο, Πλάτωνα, Σωκράτη, Αριστοτέλη, Θουκυδίδη, Σοφοκλή. Οταν ανοίγεις το βιβλίο της Νεότερης Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου και, ενεός, μετράς μετά βίας πέντε σελίδες αφιερωμένες στην Επανάσταση του 1821, ενώ στην κρίση του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, το 1929, επτά. Οταν αβασάνιστα ζητείς κατάργηση παρελάσεων (δεν εξετάζουμε τη σοβινιστική, μιλιταριστική έπαρσή τους), ενώ αγνοείς πότε, γιατί και ποιον τιμάς.
Βιώνουμε μια κρίση γενική, που αφορά και Παιδεία και άνθρωπο. Πολιτεία και πολιτικοί ευαγγελίζονται τη σύνδεση της εκπαίδευσης με τον παγκοσμιοποιημένο Μολώχ της αγοράς, σαν μόνη σωτηρία. Μιλούν, προφανώς, για τη δημιουργία ευπώλητων πολιτών. Εμείς δεν προσβλέπουμε στη μονομερή σύνδεση του σχολείου, των σπουδών, με την αγορά εργασίας. Θα θέλαμε να οιακίσουμε, παράλληλα, τον προσανατολισμό τους και προς τις ανθρωπιστικές σπουδές, τον άνθρωπο, την Παιδεία.
Η γειτονική Τουρκία, χάριν παραδείγματος, «διδάσκει» Αριστοτέλη και Θουκυδίδη. Στα καθ' ημάς τούτοι οι πρόγονοι θεωρούνται έωλοι και ανωφελείς. Στα καλύτερα πανεπιστήμια του πλανήτη, στα προπτυχιακά προγράμματα, το ποσοστό των υποχρεωτικών μαθημάτων ανθρωπιστικής παιδείας φτάνει και το 22% του συνόλου των μαθημάτων (κορυφαίο Πολυτεχνείο του ΜΙΤ). Το ποσοστό αυτό ανεβαίνει και στο 30%, στα κατ' επιλογήν αντίστοιχα μαθήματα. Στο δικό μας ΕΜΠ το ποσοστό εγγίζει μόλις το 1,5% και ας εδρεύει στη γενέτειρα των ανθρωπιστικών σπουδών.
Ακούγομαι, φοβάμαι, ρομαντικός, ουτοπικός. Οχι, αφού ο μεγαλύτερος ρεαλισμός σήμερα είναι τούτος ο ρομαντισμός, αφού η ουτοπία δεν είναι το μη πραγματοποιήσιμο, αλλά ό,τι δεν έχει, ακόμη, πραγματοποιηθεί

«Xάθηκε» το 53% του πληθυσμού των μελισσών στην Ευρώπη

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΦΥΤΟΦΑΡΜΑΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΜΙΣΙΟΝ

«Xάθηκε» το 53% του πληθυσμού των μελισσών στην Ευρώπη

«Xάθηκε» το 53% του πληθυσμού των μελισσών στην Ευρώπη
ΤΟΥ ΚΟΣΜΑ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ
kzakinthinos@pegasus.gr
Ολέθριες επιπτώσεις στη φυτική παραγωγή και κατ' επέκταση στην εξέλιξη ολόκληρης της ανθρωπότητας, θα είχε η εξαφάνιση των σημαντικότερων επικονιαστών της γης, με τους βιολόγους και τους παραγωγούς να κρούουν των «κώδωνα του κινδύνου» τα τελευταία χρόνια για την ανεξήγητη εξαφάνιση μεγάλης μερίδας του παγκόσμιου πληθυσμού των μελισσών.
Ήδη στην Αμερική έχουν υπάρξει αναφορές για εξαφάνιση μέχρι και 70% των μελισσοσμηνών, ενώ τους τελευταίους χειμώνες, η μείωση του πληθυσμού των μελισσών έφτασε στο 53%, μόνο στην Ευρώπη. Ωστόσο, παρόμοιες αναφορές γίνονται και από άλλες χώρες του κόσμου, όπως ο Καναδάς ,η Ισπανία, η Πολωνία, η Κροατία, η Ιταλία, η Ελβετία, η Γερμανία, η Αγγλία αλλά και η Ελλάδα. Το πολυτιμότερο αγαθό που μας δίνουν οι μέλισσες είναι η επικονίαση, δηλαδή η γονιμοποίηση των φυτών με τη μεταφορά γύρης και μετά το μέλι.
Από την επικονίαση εξαρτάται απόλυτα το 1/3 των καλλιεργειών που καταλήγουν στο πιάτο μας. Όμως αυτό το τόσο πολύτιμο και ωφέλιμο έντομο απειλείται με αφανισμό εξαιτίας της χρήσης τριών νεονικοτινοειδών φυτοφαρμάκων, που χρησιμοποιούνται ευρέως και στη χώρα μας. Μαζί με τις μέλισσες, τα επικίνδυνα φυτοφάρμακα απειλούν και τη διατροφή μας.
«Xάθηκε» το 53% του πληθυσμού των μελισσών στην Ευρώπη
Ενώ, σύμφωνα με επιστημονική έκθεση με τίτλο «Αντίο Μέλισσες - Γιατί οι μέλισσες αφανίζονται και η διατροφή μας κινδυνεύει;» της Greenpeace, η απαγόρευση αυτών των φυτοφαρμάκων θα είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό και αποτελεσματικό βήμα για την προστασία των μελισσών, οι οποίες έχουν ζωτική σημασία για το οικοσύστημα και τη διατροφή μας, ειδικά σε χώρες με πλούσια βιοποικιλότητα και αγροτική παραγωγή, όπως η Ελλάδα.
Στην πρώτη ψηφοφορία για την απαγόρευση που έγινε τον Μάρτιο του 2013, εννέα χώρες, εκ των οποίων και η Ελλάδα, καταψήφισαν την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για απαγόρευση των τριών νεονικοτινοειδών. Ενώ η νέα ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στις αρχές Μαΐου 2013 εισήγαγε μόνο προσωρινή απαγόρευση με αναστολή χρήσης των φυτοφαρμάκων από την 1η Δεκεμβρίου 2013. Πάντως, σύμφωνα με την Greenpeace, πρέπει συνολικά επτά φυτοφάρμακα να απαγορευθούν άμεσα, από τα οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητάει την απαγόρευση μόνο τριών.
«Xάθηκε» το 53% του πληθυσμού των μελισσών στην Ευρώπη
Ύποπτα φυτοφάρμακα
Στην δεύτερη ψηφορορία, η πλειοψηφία των χωρών της Ε.Ε. υποστήριξε την πρόταση της Κομισιόν περί προσωρινής απαγόρευσης τριών φυτοφαρμάκων, που ήταν «ύποπτα» ότι βλάπτουν τις μέλισσες. Τα τρία νεονικοτινοειδή φυτοφάρμακα (imidacloprid, clothianidin και thiamethoxam) χρησιμοποιούνται στους σπόρους πριν την βλάστηση και προστίθενται στο έδαφος ή με σπρέι στα φυτά. Σε επιστημονικές έρευνες που δημοσιεύθηκαν νωρίτερα φέτος, η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA) υπογράμμιζε ότι τα τρία αυτά φυτοφάρμακα θέτουν «υψηλούς κινδύνους» για τις μέλισσες σε συγκεκριμένες καλλιέργειες. Η έκθεση της EFSA προκάλεσε την πρόταση της Κομισιόν για την απαγόρευση των τριών αυτών ουσιών. Ωστόσο, οι αξιωματούχοι των «27» δεν κατάφεραν να βρουν συναινετική λύση για την επιβολή ή όχι διετούς απαγόρευσης των τριών φυτοφαρμάκων, με 15 να ψηφίζουν υπέρ της πρότασης. «Παρόλο που η πλειοψηφία των κρατών-μελών στηρίζει την πρόταση της Κομισιόν, δεν υπάρχει η απαραίτητη ενισχυμένη πλειοψηφία» όπως τόνισε ο Tonio Borg, Επίτροπος Υγείας, με τη Κομισιόν να εισάγει μόνο προσωρινή απαγόρευση.
«Xάθηκε» το 53% του πληθυσμού των μελισσών στην Ευρώπη
Ιστορική ψηφοφορία
«Υστερα από 20 χρόνια αγώνα των μελισσοκόμων και των οικολόγων, αυτή η ιστορική ψηφοφορία είναι ισχυρό μήνυμα που δόθηκε από την Ευρώπη για την προστασία του περιβάλλοντος μακροπρόθεσμα», όπως υποστηρίζουν οι ΜΚΟ, επισημαίνοντας πως «είναι
πολύ ενθαρρυντική η δυναμική αντίδραση εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και οργανώσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη για την προστασία των μελισσών και την απαγόρευση της χρήσης αυτών των επικίνδυνων εντομοκτόνων.
Οι μέλισσες και άλλοι άγριοι επικονιαστές συμβάλλουν στην ύπαρξη περισσότερο από το 90% όλων των άγριων φυτών, ενώ η αξία της επικονίασης από τις μέλισσες παγκοσμίως εκτιμάται σε περίπου 265 δισ. ευρώ.
Αγριοι επικονιαστές
Πάντως, διεθνής ομάδα αποτελούμενη από σχεδόν 50 επιστήμονες, έχοντας αναλύσει δεδομένα από 600 χωράφια και περισσότερες από 40 καλλιέργειες, σε ολόκληρο τον κόσμο, αναφέρουν ότι η υπερεκμετάλλευση των εκτάσεων σε συνδυασμό με τις σύγχρονες γεωργικές τεχνικές οδηγούν σε συρρίκνωση σημαντικών επικονιαστών, όπως είναι οι άγριες μέλισσες, οι πεταλούδες ή τα σκαθάρια.
Με τη μείωσή τους, τα ανθοφόρα φυτά δέχονται λιγότερες επισκέψεις από τα έντομα αυτά, με αποτέλεσμα να περιορίζεται και η παραγωγή σημαντικών καλλιεργειών, όπως είναι οι ντομάτες, ο καφές και το πεπόνι. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η χρήση «εξημερωμένων» μελισσών δεν αντισταθμίζει την απώλεια των άγριων.
Η επικονίαση, δηλαδή η γονιμοποίηση των φυτών με τη μεταφορά γύρης μέσω του αέρα και τον εντόμων, είναι απαραίτητη για την καλλιέργεια τροφίμων. Ολόκληρες αποικίες μελισσών, ωστόσο, καταρρέουν λόγω ασθενειών, παρασιτοκτόνων και άλλων παραγόντων, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία.
«Η παγκόσμια υποβάθμιση των φυσικών υπηρεσιών μπορεί να υπονομεύσει την ικανότητα της γεωργίας να ανταποκριθεί στις ανάγκες του αυξανόμενου ανθρώπινου πληθυσμού», προειδοποιούν οι επιστήμονες. Χωρίς την άγρια επικονίαση, η απόδοση δεν θα είναι η καλύτερη δυνατή, τονίζοντας ότι οι καλλιέργειες που χρειάζονται επικονίαση αναπτύσσονται με πολύ βραδύτερους ρυθμούς σε σχέση με αυτές που δεν εξαρτώνται από τους επικονιαστές.
Στη χώρα μας χρησιμοποιούνται ευρέως τρία από τα εντομοκτόνα της ομάδας των νεονικοτινοειδών
Δραστική ουσία: Clothianidin
Στην Ελλάδα κυκλοφορούν 3 εμπορικά ονόματα.
Χρησιμοποιούνται στις εξής καλλιέργειες: καλαμπόκι, πατάτες, αχλάδια, μήλα, νεκταρίνια, ροδάκινα, φοινικοειδή και ζαχαρότευτλα.
Δραστική ουσία: Thiamethoxam
Στην Ελλάδα κυκλοφορούν 10 εμπορικά ονόματα.
Χρησιμοποιούνται στις περισσότερες καλλιέργειες της χώρας: ζαχαρότευτλα, βαμβάκι, πατάτες, καλαμπόκι, ηλίανθο, ελαιοκράμβη, αμπέλι, εσπεριδοειδή, αγγούρια, μελιτζάνες, πεπόνια, κολοκύθια, μαρούλια, αχλάδια, πιπεριές, τομάτα, δαμάσκηνα, μήλα, κεράσια, νεκταρίνια, ροδάκινα, σε καλλωπιστικά ποώδη.
Δραστική ουσία: Imidacloprid
Το πιο διαδεδομένο στην Ελλάδα. Κυκλοφορούν 31 εμπορικές ονομασίες. Χρησιμοποιείται στις περισσότερες καλλιέργειες της χώρας, όπως ζαχαρότευτλα, βαμβάκι, πατάτες, καλαμπόκι, ηλίανθο, ελαιοκράμβη, αμπέλι, εσπεριδοειδή, αγγούρια, μελιτζάνες, πεπόνια, κολοκύθια, μαρούλια, αχλάδια, πιπεριές, τομάτα, δαμάσκηνα, μήλα, κεράσια, νεκταρίνια, ροδάκινα, σε καλλωπιστικά ποώδη.

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Ιδιωτικοποίηση του νερού (ελληνικοί υπότιτλοι)

Δημοσιεύθηκε στις 10 Μάρ 2013
ΠΗΓΗ: http://www.youtube.com/user/savegreek...
Το «Monitor» της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ερευνά τον ρόλο της Κομισιόν στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων.
Η εκπομπή της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης «Monitor» έκανε πρόσφατα μια έρευνα για τις πιέσεις που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις χώρες μέλη της Ε.Ε. για να ιδιωτικοποιήσουν τις υπηρεσίες ύδρευσης.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται στην περιοχή Pacos de Ferreira της Πορτογαλίας όπου επιβλήθηκε η ιδιωτικοποίηση και όπου μέσα σε λίγα χρόνια τα τιμολόγια αυξήθηκαν 400 τα εκατό και συνεχίζουν με αύξηση 6 τα εκατό κάθε χρόνο. «Δεν μπορούμε πια να πιούμε νερό, όπως πίναμε στο παρελθόν, δεν είναι καλό» λένε οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν από την αρχή αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση.

Το 8λεπτο βίντεο στη συνέχεια πηγαίνει στο κέντρο του προβλήματος στις Βρυξέλλες. Εκεί ερευνά σε βάθος την κατάσταση και παρουσιάζει έγγραφα που αποδεικνύουν την απόφαση για «άνοιγμα της αγοράς» του νερού, ξεκινώντας από τις χώρες του Νότου, μια αγορά που την υπολογίζουν σε τριψήφια δις. Όσο για τους ποιους έχει ως συμβούλους, στην ομάδα ειδικών που χαράσσουν την πολιτική του νερού, ο επίτροπος Barnier ο ισχυρός άντρας της Commission, το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι είναι το Steering Group που αποτελείται από τους γενικούς διευθυντές των μεγαλύτερων πολυεθνικών του χώρου. «Το γκρουπ δεν το επέλεξα εγώ» δηλώνει ο Barnier, «Αν με ρωτάτε αν θα έπρεπε να είναι αυτό το γκρουπ πιο ισορροπημένο απαντάω ναι» λέει όταν ο δημοσιογράφος του διαβάζει τη λίστα των συμμετεχόντων... «Νερό ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή μια μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων;» «Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες αποφάσισαν». «Στο μέλλον το νερό θα ανήκει στις πολυεθνικές αντί σε όλους εμάς.»

Με αυτές τς φράσεις κλείνει ένα ρεπορτάζ μιας πραγματικής εκπομπής ειδήσεων,

μιας πραγματικής δημόσιας τηλεόρασης .

Της γερμανικής... Και στα δικά μας!

www.savegreekwater.org

Το μίσος στο δάσκαλο

Έντυπη Έκδοση

Το μίσος στο δάσκαλο

Τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι υπαρκτά: ο Ευάγγελος Β. υπήρξε γερός φιλόλογος επί χούντας. Υψηλή γραμματική και συντακτική κατάρτιση, μεταφραστικός έλεγχος του αρχαίου κειμένου, καμία επαφή με το νοηματικό και αισθητικό υπόστρωμα της γλώσσας. Αυτή η αποσυναρμολόγηση ήταν της μόδας τότε. Αλλο η δομική «τάξη» του κειμένου, άλλο η ιδεολογική και αισθητική ουσία του. Σκληρός, διαβασμένος και συντηρητικός, τιμωρούσε χαιρέκακα -ειδικά τις Δευτέρες- με τον τρόμο τού άγνωστου αρχαίου κειμένου.
Ο Τάκης Δ. είναι λαμπρός μαθηματικός, παλιό μέλος της ΚΝΕ, σήμερα σε κάποια μικρή αριστερή ομάδα. Εχει μεγάλο ταλέντο στη Χημεία, κάνει ενισχυτική διδασκαλία στους απόκληρους μαθητές, κουβαλάει τα κολλήματα του σταχανοβίτη και αριστερού ιεραπόστολου. Μαλώνεις εύκολα μαζί του για τον απόκρημνο αριστερισμό του, τον αγαπάς βαθιά για τη μορφωμένη ηθική του.
Οι δύο καθηγητές Δευτεροβάθμιας ανήκουν σε διαφορετικές ιδεολογίες, γενιές και πνευματικά γένη. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ο «άλλος» κόσμος στον οποίο κατοικούν.
Το «μάθε γράμματα» για να κάνεις την ταξική υπέρβαση και να ξεφύγεις από την αγροτική λάσπη ήταν το ηγεμονικό ιδανικό που δημιουργούσε μια υπέρτερη ισχύ στον παλαιό φιλόλογο. Ο ολοκληρωτικός, δηλαδή, χαρακτήρας του και τα συμπλέγματά του συμμαχούσαν με μια βαθύτατη πειθαρχική ώση της κοινωνίας για γράμματα και άνοδο. Η κοινωνία άντεχε ή ακόμα και ευνοούσε τον ολοκληρωτικό φιλόλογο, για την (έστω) βάναυση μαθησιακή του αποτελεσματικότητα. Οι απόφοιτοι του εξατάξιου Γυμνασίου όπου δίδασκε περνούσαν όλοι στις καλές σχολές.
Ο σημερινός μαθηματικός έχει ως κοινωνικό περικείμενο το ανάποδο. «Μη μαθαίνεις γράμματα γιατί στοιχίζει πολύ περισσότερο απ' όσο μπορούν να αποδώσουν». Η σύγχρονη, δηλαδή, μορφή ιεραρχήσεων, η παραγωγική ταυτότητα και κυρίως η πολιτική τους εκφώνηση απογυμνώνουν τον εθελοντισμό του μαθηματικού, αφού γίνεται επιζήμιος παράγων και σωρεύει γνωστικά φορτία σε μια πραγματικότητα που δεν τα επιθυμεί.
Η λιντσαριστική συμπεριφορά προς τους καθηγητές Δευτεροβάθμιας, πέρα από τις επιδέξιες και αδίστακτες επικοινωνιακές ντρίμπλες της κυβέρνησης, πέρα από ενδεχόμενες συνδικαλιστικές αδεξιότητες των ίδιων, έχει και αυτή τη διάσταση: μια ολική αποκαθήλωση του μορφωτικού ιδανικού στην οποία συνομολογεί η κοινωνία.
Προσοχή: όχι του μαθησιακού οίστρου και της συσσώρευσης βεβαιωμένων προσόντων, αλλά της μόρφωσης ως ηδονής και χαράς, της μόρφωσης ως κριτικής δυνατότητας, της μόρφωσης ως αυτονόητης προϋπόθεσης καλής (όχι πλούσιας κατ' ανάγκην) ζωής.
Ετσι, όταν ακούς τον άθλιο τύπο με το γκρίζο περουκίνι να βρίζει στο σουπερμάρκετ τούς «κοπρίτες που νομίζουν ότι μπορούν να εκβιάσουν την κυβέρνησή μας», δεν βλέπεις στα σίελα να καταστρέφεται μόνο ο εθελοντής μαθηματικός, το ταλέντο και η ηθική του, αλλά να ξεσκίζονται τα γνωστικά καλά ακόμα και του γεροχτισμένου παλαιού φιλολόγου, η αποφασιστική αυστηρότητα της ίδιας της μελέτης. Βλέπεις μια ολόκληρη κοινωνία που αναστρέφει τα ιδανικά της προς το βόθρο. Βλέπεις την οραματική άνοδο που κράτησε την κοινωνία σε μια τραυματισμένη συνοχή τόσες δεκαετίες, να σκύβει προς το σιφόνι του λερωμένου νιπτήρα. Βλέπεις την πνευματική δικαίωση του Παττακού ή των lifestyle απογόνων του, που αποεννοούν το κείμενο βασανίζοντας το αίσθημα, βλέπεις τον ανθρωπιστικό στοχασμό πάνω από το κείμενο, πάνω από τα μαθηματικά και πάνω από τους φορείς τους, να πλέει νεκρός στο ποτάμι, κούτσουρο μαύρο και σκληρό.
Οι καθηγητές της Δευτεροβάθμιας, με τις αντιφάσεις τους και το αγαθό που φέρουν, τυλίγονται στον κοινωνικό αυτοματισμό που σιγά σιγά τρώει τα παιδιά, τα εγγόνια, τους ενήλικους, τους διωγμένους, την ενθύμηση, τη γνώση. Χταπόδι που πεινώντας τρώει τα πλοκάμια του.
Οπως τις προηγούμενες δεκαετίες, κοινωνικά, συγκροτήθηκε η ευμαρής φτώχεια, έτσι τώρα εγκαθίσταται η πεινασμένη φτώχεια και ο ανήκεστος σκοταδισμός. Περίεργη αυτή η εθνική στρατηγική (!) αφανισμού των Οργανικών Διανοούμενων. Είναι μια επιλογή εξοικονόμησης πόρων ή μια υψηλή πολιτική σύλληψη αφανισμού των πνευματικών πόρων; Πάντως, μια κοινωνία και μια ηγεσία που μεταχειρίζεται το μαστίγιο, έχει ήδη καταπιεί αμάσητο το καρότο.
*Ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ
dsevastakis@arch.ntua.gr

Ποδηλαταδα στην Καστορια


 

(ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΛΑΚΗ)

Είδε τον στόχο του μεγαλύτερου αθλήματος Του Νικηφόρου Βρεττάκου

Είδε τον στόχο του μεγαλύτερου αθλήματος

Ημερομηνία: 16/05/2013 13:31
Του Νικηφόρου Βρεττάκου
Το κείμενο που ακολουθεί περιέχεται στο βιβλίο του Πάνου Τριγάζη «Ο Λαμπράκης και το Κίνημα Ειρήνης. Πρόκειται για κείμενο του μεγάλου  Έλληνα ποιητή και αγωνιστή της ειρήνης και της δημοκρατίας Νικηφόρου Βρεττάκου (έγραφε επί δύο χρόνια, 1962-1963, το χρονογράφημα στο περιοδικό «Δρόμοι της Ειρήνης» υπό την ρουμπρίκα «Με το ράμφος του περιστεριού»). Το κείμενο είχε δημοσιευθεί  στο πλαίσιο ειδικού αφιερώματος του περιοδικού (Ιούνιος 1963) για τον Λαμπράκη, ύστερα από τη δολοφονία του μαραθωνοδρόμου της ειρήνης στη Θεσσαλονίκη στις 22 Μαΐου 1963:

«Υπάρχουν οι μεγάλες αποδείξεις που βεβαιώνουν πως το έθνος υπάρχει. Και τόσο η ζωή όσο και ο θάνατος του Λαμπράκη, υπήρξαν μια τέτοια απόδειξη. Μια λαμπρή απόδειξη που βεβαιώνει πως η χειμαζόμενη αυτή χώρα, η έκθετη στην ασέβεια και στην καταδρομή, η καταπατημένη από τα ίδια της τα σαπρόφυτα, διατηρεί ανέπαφες τις μεγάλες της ρίζες. Πως υπάρχει και πως αντιστέκεται και πως στο βάθος της είναι γιομάτη από ωραίους χυμούς, έτοιμους να τροφοδοτήσουν τους κορμούς αιωνόβιων δέντρων. Πως μέσα της κλείνει μιαν αυτοτελή ζωή, μιαν αυτοτελή μοίρα, έναν αυτοτελή ήλιο.

Πως είναι διάσπαρτη από μαραθωνομάχους που υπερασπίζονται ακόμη την ιδεατή Αθήνα από το πνεύμα των βαρβάρων. Μόνο που οι μαραθωνομάχοι αυτοί είναι λεηλατημένοι από κάθε πανοπλία κι από κάθε μέσο, μόνο πως τους έχουν στερήσει το αγαθό της ελευθερίας, τη λαμπρή προϋπόθεση της ύπαρξης των μαραθωνομάχων. Κι ωστόσο υπάρχουν. Τόσο η ζωή όσο και ο θάνατος του Λαμπράκη, απόδειξε πως υπάρχουν.

Ο νεκρός που έγινε παρηγοριά και μας αποδόθηκε, που έγινε ελπίδα και μας αποδόθηκε, που έγινε πνεύμα της αρετής και μας αποδόθηκε, που έγινε αέρας του ωραίου ελληνικού Μαΐου και ανασάλεψε της ψυχής μας τα φύλλα – τα φύλλα του έθνους, ο ωραίος κι ανιδιοτελής αυτός νεκρός, αξίζει ν΄ανθοστολιστεί με τα ωραιώτερα άνθη που έχουμε και να διατηρηθεί ανθοστολισμένος για όλες τις γενεές που θα περάσουν από τη γη μας αυτή.

Ξεκινώντας από παιδί δεν διέκοψε την επίδοσή του στον αγώνα του καλού. Μπήκε στο στίβο και ποτέ δεν τον εγκατέλειψε. Ανακάλυψε γρήγορα πως ο στίβος αυτός έχει πολλές κατευθύνσεις. Πως δεν τελειώνει πουθενά, πως συνεχίζεται και μέσα στο θάνατο, πως οι δυνάμεις του ανθρώπου δεν εξαντλούνται, επαρκούν για τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος πολλών ιερών αθλημάτων, ως το τέλος της φυσικής του ζωής. Πως κι η τελευταία του πνοή ακόμη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατάχτηση ενός αθλήματος: να την κάνεις χαμόγελο πίστης, μπροστά στα ειδεχθή πρόσωπα των δημίων σου.

Μέσα σ΄αυτό το στίβο συνάντησε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από συμπαράσταση, συνάντησε τους απόρους που τους γιάτρευε δωρεάν, συνάντησε την πατρίδα να την διαπομπεύουν σέρνοντάς την τραυματισμένη στους δρόμους, είδε τον κόσμο να πολεμά και να ρημάζεται, είδε την καταστροφή νάρχεται με μεγάλα βήματα κατά πάνω μας. Και σβέλτος όπως ήταν έτρεξε παντού, μέσα στον αιώνιο ανθρώπινο στίβο. Και δεν είχε ανάγκη από επιδοκιμασίες κι από χειροκροτήματα. Τον έφταναν τα χειροκροτήματα που άκουγε μέσα του.

Είδε τέλος το στόχο του μεγαλύτερου αθλήματος, που δεν καταχτάται από έναν κι από δυο κι από τρεις. Που έχει ανάγκη από τη συμμετοχή όλων των λαών της γης, μα που όλοι μαζί θα κινδύνευαν να τον χάσουν χωρίς τις αναμμένες δάδες των πρωτοπόρων του, χωρίς τα μεγάλα βήματα, χωρίς το μεγάλο θάρρος, χωρίς τη μεγάλη ψυχή και τη μεγάλη καρδιά. Είδε το στόχο: «Ειρήνη». Ειρήνη για όλους. Ειρήνη για την Ελλάδα, ειρήνη για τον κόσμο. Ειρήνη για τον άνθρωπο, για το ζώο και για το φυτό. Όλη η ζωή αδελφωμένη μπροστά στον άμεσο κίνδυνο. Πιο μεγάλη κατάχρηση απ΄αυτή δεν υπάρχει. Εμπρός!

Ανέβηκε στον τύμβο του Μαραθώνος. Κι άπλωσε στο στήθος του την επιγραφή: ΕΛΛΑΣ. Ναι, από την κορυφή του τύμβου αυτού κι από την Ελλάδα, τη χώρα αυτή του ηλίου, που «ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε», που περισσότερο από παντού αλλού διακρίνει κανείς πόσο όμορφος είναι αυτός ο κόσμος για να παραδοθεί χωρίς λόγο στις φλόγες της καταστροφής, έπρεπε – και πρέπει – να ξεκινήσει ο μαραθωνοδρόμος της ανθρωπότητας.

Ο Λαμπράκης μεγαλοπρεπής, αλύγιστος, ισόθεος κατέβηκε τα σκαλοπάτια του τύμβου και ξεκίνησε. Έφτασε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί έπεσε. Από κει συνεχίζει, Εμπρός!

- Μπράβο Λαμπράκη!
- Τρέχα Λαμπράκη!

Η νίκη είναι δική μας.»

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Στην Ελλάδα οι καθηγητές αποφασίζουν, στην Ισπανία απεργούν(Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ)

Στην Ελλάδα οι καθηγητές αποφασίζουν, στην Ισπανία απεργούν


 
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ – ΜΑΘΗΤΩΝ Η θυελλώδης συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ διακόπηκε χθες αιφνιδίως, την ώρα που διαμορφωνόταν μετά πολλών βασάνων πλειοψηφία υπέρ της απεργίας μέσα στις Πανελλαδικές. Αιτία, μια φήμη που μετέφερε συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ. Η ΔΑΚΕ άδραξε την ευκαιρία… Σήμερα η απόφαση. ΣΕΛ. 18

……………………………………

Σαν μια γροθιά φοιτητές, καθηγητές, δάσκαλοι και βοηθητικό προσωπικό άφησαν το μάθημα και κατέβηκαν στους δρόμους της Μαδρίτης και άλλων μεγάλων πόλεων για να διαδηλώσουν κατά  των περικοπών στην Παιδεία. ΣΕΛ.16 (στο φύλλο που κυκλοφορεί)


 

10/05/2013

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Αγώνας για ζωή απ'... το υπερώο της Ελλάδας

Έντυπη Έκδοση

Αγώνας για ζωή απ'... το υπερώο της Ελλάδας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
«Στο τελευταίο εξωτερικό ιατρείο, πέντε από τους είκοσι ασθενείς που εξέτασα είχαν μόλις χάσει την ασφάλισή τους - λόγω μακροχρόνιας ανεργίας. Ανθρωποι υπό θεραπεία με φάρμακα αξίας κατ' ελάχιστον 150-200 ευρώ/μήνα. Φάρμακα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Ανθρωποι με δυνητικά θανάσιμη νόσο, με ενδεχόμενη ανάγκη νοσηλείας ανά πάσα στιγμή, χωρίς ασφάλιση, χωρίς εισόδημα.
«Τούτ' η χώρα που παιδεύει τα δροσερά Ελληνόπουλα και ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους» ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ «Τούτ' η χώρα που παιδεύει τα δροσερά Ελληνόπουλα και ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους» ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ Σε κάποιους επιχείρησα να μετατρέψω τη θεραπεία σε κάτι "φτηνότερο", προσπαθώντας να παραμείνω σε διεθνώς αποδεκτά πλαίσια. Αυτό θα πρέπει να κάνω στο εξής, και δεν είμαι βέβαιος ότι θα είναι πάντα εφικτό. Περιπτώσεις ανήμπορων συνανθρώπων μας που χάνουν την πρόσβαση στο αυτονόητο μιας θεραπείας όταν αρρωστήσουν, περιπτώσεις που πολλαπλασιάζονται με τρομακτικό ρυθμό. Ο ενικός της οδύνης σε πληθυντικό απόγνωσης». Μιλά ο ογκολόγος Αλέξανδρος Αρδαβάνης.
- Γιατρός σε αντικαρκινικό...
«Κατάσταση διαρκούς ετοιμότητας σε πολλά επίπεδα. Ο ασθενής με καρκίνο είναι ένα ρευστό, άρα συνεχώς μεταβαλλόμενο, σύμπλεγμα προβλημάτων τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο. Ο γιατρός, ακόμα και ο πιο "θωρακισμένος συναισθηματικά", αναπόφευκτα εμπλέκεται στο ψυχόσωμα των ασθενών του, όση απόσταση και αν προσπαθήσει να κρατήσει. Ετσι, περνά βαθμιαία σε μιαν άλλη θέαση της ζωής και του θανάτου. Με την επίγνωση της κοινής μοίρας των εμβίων, μαθαίνει να επιδιώκει τις μικρές νίκες, ενώ δεν σταματά να σκαρφαλώνει πεισματωμένα προς την κορυφή της ελπίδας της μεγάλης και οριστικής νίκης».
- Ο «Αγιος Σάββας»;
«Παρά τις ευνόητες δυσκολίες, κρατιέται σε ικανοποιητικό επίπεδο παροχής υπηρεσιών. Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διατήρηση ποιοτικής περίθαλψης στις ασφυκτικές συνθήκες της κρίσης διαδραματίζει το ευαισθητοποιημένο αν και υποαμειβόμενο προσωπικό στο σύνολό του, γιατροί, νοσηλευτές, τεχνολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ενώ η συμβολή της διοίκησης του νοσοκομείου μας δεν μπορεί να αγνοηθεί. Γενικά, θεωρώ ότι με την υπερπροσπάθεια του προσωπικού, συχνά σε επίπεδο αυτοθυσίας, τα ολοένα αυξανόμενα προβλήματα αμβλύνονται».
- Υποστελεχωμένος;
«Σημαντικά, οι προσφεύγοντες ασθενείς αυξάνονται γεωμετρικά, φαινόμενο κοινό των νοσοκομείων του ΕΣΥ. Φοβάμαι ότι η εξουθένωση των εργαζομένων, κυρίως γιατρών και νοσηλευτών, είναι ήδη εντός των πυλών. Οταν αυτή αρχίσει να εκδηλώνεται, θα πάρει μορφή χιονοστιβάδας».
- Η Υγεία με αριθμούς;
«Είμαστε όλοι όμηροι της οικονομίας. Των αριθμών, των διαγραμμάτων και των καμπυλών της, που μας εγκλωβίζουν όπως τα έντομα ο ιστός της αράχνης. Χωρίς αυτήν όμως τίποτε οργανωμένο, όλα αποσαθρώνονται στο χάος. Ομως ο γιατρός δεν είναι οικονομολόγος! Δεν δικαιούται να σκέφτεται με οικονομικά κριτήρια παρά μόνο να τα κρατά στο πίσω πίσω μέρος κάθε θεραπευτικού συλλογισμού, αφού κάποια στιγμή θα του επιβληθεί ο συνυπολογισμός του κόστους, ο περίφημος συντελεστής κόστος/όφελος. Ο γιατρός να αγγίζει τον άρρωστο, ο οικονομολόγος τους αριθμούς του, έκαστος εφ' ω ετάχθη! Ζητούμενο, μια γλώσσα συνεννόησης για το κοινό καλό».
- Γράφετε;
«Εχω εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές: "Στο νοητό σύνορο των 160", Ικαρος 2001, "Ως πρόσχημα καταλαλιάς", Μεταίχμιο 2003, "Ασφυκτιονία", Αλεξάνδρεια 2005, και "Μην ψάξεις νήμα και ειρμό", Αλεξάνδρεια 2007, μία συλλογή μικρών πεζών, "Θραύσματα και θροΐσματα", Αλεξάνδρεια 2010, και το ποιητικό πεζογράφημα "Εκκεντρα", Γκοβόστης».
- Ενας στίχος του Καρούζου;
«Μιλώ από ένα υπόγειο· μιλώ απ' το υπερώο της Ελλάδας».
- «Μεταξά, ακούγοντας το χρόνο»: τι διδάσκει η ταινία;
«Είναι δύσκολο να πει κάποιος ποιο είναι αυτό το Τι. Ας κρατήσουμε την αίσθηση της κοινής μοίρας και την αξία του αγώνα για ζωή, χωρίς το δηλητήριο της ματαιότητάς του».

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Προ του φάσματος της επιστράτευσης βρίσκονται πλέον οι εκπαιδευτικοί μετά την άκαρπη συνάντηση της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας με τον υπουργό Παιδείας

ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ» ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Αρβανιτόπουλος: Αδιαπραγμάτευτη η απρόσκοπτη διεξαγωγή των πανελλαδικών

Προ του φάσματος της επιστράτευσης βρίσκονται πλέον οι εκπαιδευτικοί μετά την άκαρπη συνάντηση της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας με τον υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, το απόγευμα της Τετάρτης.

Αρβανιτόπουλος: Αδιαπραγμάτευτη η απρόσκοπτη διεξαγωγή των πανελλαδικών
«Σε όλα τα βασικά αιτήματα του κλάδου δεν υπήρξε καμία ουσιαστική απάντηση. Η κυβέρνηση εμμένει στην αρχική της θέση. Υπό αυτή την έννοια δεν έχουμε καμία θετική εξέλιξη», δήλωσε ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ Νίκος Παπαχρήστος μετά την ολοκλήρωση της εν λόγω συνάντησης, προσθέτοντας ότι οι εκπαιδευτικοί «δεν φοβούνται το ενδεχόμενο επιστράτευσης», καθώς σε μία τέτοια περίπτωση «θα γυρίσουν στα σχολεία με ψηλά το κεφάλι».
Ο κ. Παπαχρήστος πρόσθεσε ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας θα συνεδριάσει αύριο Πέμπτη προκειμένου να καθορίσει την στάση του.
Στη δήλωσή του ο υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος σημείωσε:
«Την ώρα που όλες οι ελληνικές οικογένειες έχουν κάνει θυσίες για την έξοδο από την κρίση, ζήτησα από τους εκπαιδευτικούς να βάλουν και αυτοί πλάτη.
Με δεδομένο τον σχεδιασμό να μην υπάρξουν κενά στην αρχή της επόμενης εκπαιδευτικής χρονιάς, πήραμε ανάμεσα σε άλλα μέτρα απόφαση για αύξηση του ωραρίου κατά δύο ώρες.
Αρβανιτόπουλος: Αδιαπραγμάτευτη η απρόσκοπτη διεξαγωγή των πανελλαδικών
Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών θα συμβάλει στην εθνική προσπάθεια. Ενα πράγμα παραμένει αδιαπραγμάτευτο. Η ομαλή και απρόσκοπτη διεξαγωγή των εξετάσεων. Πιστεύω ότι δεν θα υπάρξει εκπαιδευτικός που θα βάλει σε κίνδυνο τους μόχθους των μαθητών».
Κεντρικό σημείο τριβής μεταξύ υπουργείου και καθηγητών είναι η θεσμοθετηθείσα μέσω του πρόσφατου πολυνομοσχεδίου αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά δύο ώρες την εβδομάδα, και οι τροποποιήσεις στις υποχρεωτικές μεταθέσεις. Στο τραπέζι της συζήτησης ετέθησαν επίσης και θέματα όπως η αξιολόγηση και οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων.
Αντιδρώντας στις προβλέψεις αυτές, στην πρόσφατη συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις πλην του ΠΑΜΕ εισηγήθηκαν πενθήμερη απεργία από την πρώτη μέρα των πανελλαδικών στις 17 Μαΐου χωρίς ωστόσο να λάβουν οριστική απόφαση λόγω διαφωνιών σε διαδικαστικά ζητήματα.
ΜΕΛΕΤΗ
Οι αποφάσεις για την αύξηση του χρόνου εργασίας των εκπαιδευτικών ενισχύονται και από σχετική έκθεση του ΟΟΣΑ, η οποία είχε παραδοθεί τον Αύγουστο του 2011 στην κυβέρνηση. Στη μελέτη του ΟΟΣΑ για την κατάσταση της Εκπαίδευσης στην Ελλάδα τονίζεται μεταξύ άλλων ότι «οι καθηγητές δουλεύουν λιγότερο συγκριτικά με τον μέσο όρο της Ευρώπης» και ότι «το κόστος ανά μαθητή στην Ελλάδα είναι υψηλό. Και αυτό εξαιτίας κυρίως της αναλογίας μαθητών-εκπαιδευτικών, αφού ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 14,4 όταν στην Ελλάδα (στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση) είναι 10,1 μαθητές ανά δάσκαλο». Για τους λόγους αυτούς ο ΟΟΣΑ είχε κάνει και πρόταση: «Η Ελλάδα θα πρέπει να αυξήσει την εβδομαδιαία υποχρεωτική διδασκαλία κατά μέσο όρο τέσσερις με πέντε ώρες». Οπως υπογραμμίζει πάντως η Ομοσπονδία Λειτουργών Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, «η κυβέρνηση δεν λαμβάνει υπόψη της μελέτη της UNESCO (2012) ότι ''κάθε ώρα διδακτικού έργου ενός καθηγητή αντιστοιχεί σε 4 ώρες εργασίας γραφείου'', δηλαδή ότι 21 ώρες διδασκαλίας ισοδυναμούν με 84 ώρες δουλειάς. Οτι οι Ελληνες εκπαιδευτικοί εργάζονται πάνω από τον Μ.Ο. της Ευρώπης
Τι ισχύει στην Ευρώπη
14 ώρες εβδομαδιαίως σε Πολωνία, 24 σε Βουλγαρία
Στην έκθεση του ΟΟΣΑ για το ωράριο των εκπαιδευτικών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης φαίνεται ότι θα στηριχθεί η κυβέρνηση προκειμένου να αυξήσει τις ώρες διδασκαλίας δασκάλων και καθηγητών από το ερχόμενο σχολικό έτος. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ και του Δικτύου Ευρυδίκη, «Αριθμοί-κλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη» ο μέσος όρος διδασκαλίας στην ΕΕ είναι 19,1 για την κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (γυμνάσια) και 18,4 για την ανώτερη ΔΕ (λύκεια). Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχος διαχωρισμός με τον μέσο όρο διδασκαλίας να διαμορφώνεται στις 18,5 ώρες ανά εβδομάδα. Ωστόσο, οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες υποστηρίζουν ότι οι καθηγητές στην Ελλάδα δεν έχουν να εκπληρώσουν μόνο τα διδακτικά τους καθήκοντα αλλά και διοικητικά.
Στοιχεία «27»
Σύμφωνα με στοιχεία που υπάρχουν διαθέσιμα για 27 χώρες και έχει επεξεργαστεί το Κέντρο Μελετών της ΟΛΜΕ τις περισσότερες ώρες διδάσκουν οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται σε Βουλγαρία (24), Εσθονία (έως 24), Μάλτα (26), Σκοτία (23). Τις λιγότερες ώρες οι εκπαιδευτικοί στην Πολωνία (14), Σλοβενία (15), Γαλλία (14-17), Τσεχία (16-17). Στη Φινλανδία οι ώρες διδασκαλίας στα γυμνάσια και τα λύκεια κυμαίνονται από 11 έως 17.
Οπως προβλέπεται στον νόμο για την επικαιροποίηση του μεσοπρόθεσμου, όσον αφορά στις μισθολογικές παρεμβάσεις, προβλέπεται η μείωση των αναπληρωτών και αύξηση του ωραρίου εργασίας για τους εκπαιδευτικούς με συνολική εξοικονόμηση 103 εκατομμυρίων ευρώ για το 2013-14 (για το 2015 και 2016 δεν υπάρχει πρόβλεψη). Γενικότερα η μείωση των δαπανών για την παιδεία προβλέπει επίσης: μείωση δαπανών κεντρικών και περιφερειακών υπηρεσιών 23,1 εκατομμύρια για το 2013, μείωση λειτουργικών δαπανών ΑΕΙ-ΤΕΙ με συγχωνεύσεις 67,4 εκατομμύρια ευρώ για το 2013-14, μείωση επιχορηγήσεων για πολιτισμό και αθλητισμό 39 εκατομμύρια για το 2013.
Από το Εθνος της 19/2
-Ρεπορτάζ Νικολ. Τρίγκα - Μιχ.Νιβολιανίτης

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Ποίηση που συγκλονίζει και παρηγορεί

Ποίηση που συγκλονίζει και παρηγορεί


ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου
 
Rainer Maria Rilke «Οι ελεγείες του Ντουίνο». Μετάφραση Σωτήρης Σελαβής, Επίμετρο Κώστας Κουτσουρέλης. Εκδόσεις Περισπωμένη 2011, σελ. 169
 





Emily Dickinson «Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά». Ποιήματα και επιστολές. Ανθολόγηση: Λιάνα Σακελλίου. Μετάφραση: Λ. Σακελλίου, Αρτεμις Γρίβα, Φρόσω Μαντά. Επιμέλεια: Λ. Σακελλίου. Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός, 2013, σελ. 578.
 
 





W.H. Auden «Πένθιμο μπλουζ». Μετάφραση Ερρίκος Σοφράς. Το Ροδακιό, 2012, σελ. 20.


 







getFile (83)Μαρίνα Τσβετάγιεβα «Βέρστια ΙΙ». Μετάφραση από τα ρωσικά: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης. Εκδόσεις Ενδυμίων, 2013, σελ. 80.








Ακούγεται παράδοξο, αλλά η ποίηση, αν και είναι η τέχνη την οποία περιφρονούν όλοι οι οικονομικοί δείκτες, φαίνεται ότι θα επιζήσει, σχετικά αλώβητη, περισσότερο από τις υπόλοιπες, το μυθιστόρημα, τη μουσική, τον κινηματογράφο, την εικαστική δημιουργία, που αντιμετωπίζονται όλο και πιο συχνά σαν εμπορικά –και μόνο– προϊόντα. Να αίφνης τέσσερα διαφορετικά μεταξύ τους ποιητικά βιβλία, που αν και δεν υπόσχονται απτά και άμεσα κέρδη, βρήκαν και μεταφραστές και εκδότες και είθε να βρουν και αναγνώστες.

Από τις εκδόσεις Περισπωμένη κυκλοφορούν «Οι ελεγείες του Ντουίνο» του Ράινερ Μαρία Ρίλκε σε μετάφραση και με εκτενείς σημειώσεις από τον ποιητή Σωτήρη Σελαβή και επίμετρο του επίσης ποιητή Κώστα Κουτσουρέλη, μια συλλογή που έχει ήδη μεταφραστεί αρκετές φορές στα ελληνικά και ως εκ τούτου η κυκλοφορία της είναι δείγμα μεγάλης εκδοτικής τόλμης. Από τις εκδόσεις Gutenberg κυκλοφόρησε μόλις ένας ογκώδης τόμος με ποιήματα και επιστολές της Εμιλι Ντίκινσον με τον τίτλο «Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά» σε μετάφραση Λιάνας Σακελλίου (η οποία υπογράφει και την εκτενή εισαγωγική μελέτη), Α. Γρίβα και Φ. Μαντά. Ενας τόμος 580 σελίδων. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή του ολιγοσέλιδου φυλλαδίου των εκδόσεων Το ροδακιό, που περιέχει δύο όλα κι όλα ποιήματα του Γ.Χ. Οντεν σε μετάφραση του Ερρίκου Σοφρά, «Πένθιμο μπλουζ – Στη μνήμη του Γ. Μπ. Γέητς». Ακόμη πιο ιδιότυπη, για τα εκδοτικά ειωθότα μας, είναι η ποιητική συλλογή της Μαρίνας Τσβετάγιεβα «Βέρστια II» από τις εκδόσεις Ενδυμίων σε μετάφραση του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη: η έκδοση βγαίνει (αρχικά τουλάχιστον ελπίζουμε) σε εκατό αριθμημένα αντίτυπα, η διάθεση γίνεται με κατάλογο προαγορών, μέσω του εκδότη ή του μεταφραστή, και τα ονόματα των συνδρομητών θα αναγράφονται σε ειδικές σελίδες στο τέλος του βιβλίου.

Ο Γ.Χ. Oντεν, για να ξεκινήσουμε απ’ αυτόν, είναι ο επιφανέστερος ποιητής της γενιάς του και αναμφίβολα ένας από τους σημαντικότερους του εικοστού αιώνα. Eνας δημιουργός στου οποίου το έργο εμπεριέχεται, κατακτημένο και χωνεμένο, μεγάλο μέρος της προγενέστερης ποιητικής δημιουργίας και ο οποίος είναι ταυτόχρονα σταθερά προσηλωμένος στη μορφική ποικιλία και απόλυτα μοντέρνος στη θεματική και στη γλώσσα που χρησιμοποιεί. Στα δύο όλα κι όλα ποιήματά του που μεταφέρει στη γλώσσα μας ο ικανότατος μεταφραστής Ερρίκος Σοφράς είναι φανερά τα βασικά στοιχεία της γραφής του Bρετανού ποιητή. Στο «Πένθιμο μπλουζ» θρηνεί για τον θάνατο του αγαπημένου προσώπου ζητώντας την κατασίγαση κάθε ήχου, το σβήσιμο κάθε λάμψης, τον εξοβελισμό κάθε καλού από προσώπου γης – μη βρίσκοντας και μη αποδεχόμενος καμία παρηγοριά για το μαύρο γεγονός του θανάτου. Αντιθέτως, στο ποίημα «Στη μνήμη του Γ. Μπ. Γέητς», ένα από τα πιο σημαντικά ποιήματα ενός μεγάλου δημιουργού, φαίνεται πως και μετά τον θάνατο κάτι μένει, κάτι επιζεί. Η ποίηση, λέει ο Οντεν, «επιβιώνει / Είναι κάτι που συμβαίνει, είναι ένα στόμα», συνεχίζει να ζει ανεξάρτητα από τον δημιουργό της, μέσα στα σπλάχνα των ζωντανών, στις ψυχές των αναγνωστών. Η έκδοση των δύο αυτών ελεγειακών ποιημάτων είναι, πολύ ταιριαστά, αφιερωμένη από τον μεταφραστή τους «στη σκιά του Βασίλη Διοσκουρίδη», του διανοούμενου και επιμελητή εκδόσεων και εκδότη του περιοδικού «Εκηβόλος» και ψυχή μαζί με την Τζούλια Τσακίρη των εκδόσεων «Το Ροδακιό».

Ελεγειακός είναι, προφανέστατα, ο τόνος και στις «Ελεγείες του Ντουίνο» του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, οι οποίες άρχισαν να γράφονται στον πύργο του Ντουίνο, κοντά στην Τεργέστη, το 1912 και ολοκληρώθηκαν στην Ελβετία το 1922. Δεν είναι όμως θρηνητικός ο τόνος τους, δεν είναι μελαγχολικός. Ο όρος «ελεγείες» δηλώνει περισσότερο, καθώς διαβάζουμε στο κατατοπιστικό και ερεθιστικό επίμετρο του Κώστα Κουτσουρέλη, την αντιμέτρηση του ιδεώδους με το πραγματικό. Ο ποιητής αναζητάει, σε αυτά τα δέκα ποιήματα, τον χώρο όπου η ζωή και ο θάνατος παύουν πια να είναι δύο διαφορετικές και αντίθετες καταστάσεις, αλλά συγχωνεύονται και γίνονται ο τόπος όπου διαβαίνουν εκείνες οι ανώτερες μορφές που προσωποποιούν τον απελευθερωμένο και μεταμορφωμένο άνθρωπο: «Οι άγγελοι (λένε) συχνά δεν θα ‘ξεραν αν ανάμεσα / σε ζωντανούς περπατούν ή νεκρούς. Το αιώνιο ρεύμα / μέσα κι απ’ τους δυο κόσμους συμπαρασύρει πάντοτε / όλες τις ηλικίες, και στη βοή του πνίγει τη φωνή τους». Εννοείται πως καμία ανάγνωση και ερμηνεία δεν μπορεί να εξαντλήσει τα πολυεπίπεδα αυτά ποιήματα, που στοχεύουν απευθείας στη διατύπωση του νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης. Η μετάφραση του Σωτήρη Σελαβή (ένατη ολοκληρωμένη των «Ελεγειών» στη γλώσσα μας) καταφέρνει ωστόσο το πιο σημαντικό, διασώζει «εκείνη τη δόνηση που μας συναρπάζει και παρηγορεί και βοηθά», όπως διαβάζουμε στην πρώτη ελεγεία. Ολα τα υπόλοιπα είναι δουλειά του αναγνώστη.

Από τους τέσσερις σημαντικότερους, κατά γενική σχεδόν ομολογία, Ρώσους ποιητές του εικοστού αιώνα, τον Μπόρις Πάστερνακ, τον Οσιπ Μάντελσταμ, τη Μαρίνα Τσβετάγιεβα και την Αννα Αχμάτοβα, η περισσότερο αναγνωρισμένη στην Ελλάδα είναι η τελευταία, ενώ οι υπόλοιποι είναι γνωστοί κυρίως με άλλες τους ιδιότητες κι όχι ως ποιητές. Ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, επίμονος και εκλεκτικός μεταφραστής της ρωσικής ποίησης, επιλέγει τώρα να παρουσιάσει στη γλώσσα μας μία ποιητική συλλογή της «πιο ευρωπαίας ρωσίδας ποιήτριας του εικοστού αιώνα», της Τσβετάγιεβα, τα «Βέρστια ΙΙ» (βέρστι = ρωσική μονάδα μέτρησης μήκους).

Πρόκειται για τριάντα πέντε σύντομα ποιήματα γραμμένα από το 1917 (λίγο πριν από το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, στην οποία η Τσβετάγιεβα υπήρξε εξαρχής αντίθετη) ώς το 1920. Τα χρόνια εκείνα η τριαντάχρονη τότε ποιήτρια ζούσε στη Μόσχα με τις κόρες της και χωρίς τον άντρα της, ο οποίος πολεμούσε στον Στρατό των Λευκών εναντίον των Μπολσεβίκων. Κι όμως ο αντίκτυπος των γεγονότων αυτών δεν αναγνωρίζεται ξεκάθαρα στη συλλογή, στην οποία συναντάμε κυρίως ποιήματα για τον έρωτα, για τις μεταμορφώσεις της φύσης, για την πόλη και για την ποίηση· και αυτά με την τόσο χαρακτηριστική για την Τσβετάγιεβα οξεία παρατηρητικότητά της.

Τα ποιήματα είναι όλα, κατά τη συνήθειά της, άτιτλα και με ακρίβεια χρονολογημένα, θυμίζοντας έτσι ημερολογιακές καταγραφές· μια εντύπωση που εν μέρει μόνο αναιρείται από την παρουσία δραματικών προσωπείων που φέρει η ποιήτρια σε αρκετά από αυτά – μένοντας όμως πάντα ο εαυτός της: «Εγώ ακόμη και στον επιθανάτιο λόξυγκα θα παραμείνω ποιήτρια!».

Ο στίχος της Μαρίνας Τσβετάγιεβα περιγράφει με ακρίβεια τη συνθήκη ζωής και της Εμιλι Ντίκινσον (1830-1886). Η Αμερικανίδα ποιήτρια, όπως πληροφορούμαστε από την εξαιρετικά κατατοπιστική εισαγωγή στον τόμο των εκδόσεων Gutenberg, γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ ένα αυστηρό χριστιανικό περιβάλλον, όπου ακόμα και η ανάγνωση μυθιστορημάτων ήταν απαγορευμένη και ο προορισμός της γυναίκας ήταν, εννοείται, η δημιουργία οικογένειας και η φροντίδα του σπιτιού. Η ίδια δεν παντρεύτηκε ποτέ ούτε όμως κατόρθωσε να υπερβεί εντελώς τους περιορισμούς που έθετε η εποχή στο φύλο της: «τα χέρια μου μόνο δυο – όχι τέσσερα, ή πέντε όπως έπρεπε να είναι – και τόσες πολλές ανάγκες – κι εγώ τόσο πολύ βολική – κι ο χρόνος μου τόσο ασήμαντος – και το γράψιμό μου τόσο περιττό».

Γύρω στα είκοσι πέντε της χρόνια ωστόσο η Εμιλι Ντίκινσον άρχισε σταδιακά να αποτραβιέται από τη ζωή που της είχαν ετοιμάσει: θα ζήσει ώς το τέλος της κλεισμένη στο σπίτι (στο δωμάτιό της όταν έρχονταν επισκέπτες), φορώντας αποκλειστικά λευκά φορέματα και γράφοντας τα 1.789 ποιήματά της που γνωρίζουμε καθώς και χιλιάδες επιστολές: «δεν επρόκειτο για αναχωρητισμό, προκειμένου να ζήσει ως ερημίτισσα», διευκρινίζει μια μελετήτριά της, «αλλά για μιαν απομόνωση που περιελάμβανε μεγάλο εύρος ανθρώπων, αναγνωσμάτων και αλληλογραφίας». Η Εμιλι Ντίκινσον στο εξής θα ζήσει για την ποίηση, μια ποίηση ξεχωριστή και πρωτότυπη, που την χαρακτηρίζουν η αντισυμβατικότητα στη μορφή, η στοχαστικότητα, η συναισθηματικότητα και η ακρίβεια της παρατήρησης, η ελλειπτικότητα και η αινιγματικότητα. Μια ποίηση που, όποιο κι αν είναι το θέμα της, πραγματεύεται πάντα τη διαλεκτική της θνητότητας και της αθανασίας.

Η έκδοση, που επιμελήθηκε η Λιάνα Σακελλίου, είναι πολύτιμη για τον Ελληνα αναγνώστη και για την εισαγωγή της, όπως είπαμε, και για τα 60 ποιήματα που περιλαμβάνει, αλλά κυρίως για τις 165 επιστολές (περισσότερες από 300 σελίδες) που μεταφράζει υποδειγματικά η Φρόσω Μαντά και οι οποίες διαβάζονται και ως άμεση πηγή πληροφοριών για την ποιήτρια, αλλά και για την υψηλή λογοτεχνική αξία που έχουν.