Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

ΑΣΚΗΤΙΚΗ

ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ!

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.
-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.
-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.....!!

γνωστοί πολιτικοί "εκαναν" ή δεν έκαναν στρατιωτική θητεία...
by ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΔΟΥ on Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011 στις 9:28 μ.μ.
Ποιοι «λούφαραν» και την εξαγόρασαν; Ποιοι έκαναν έστω και τυπικά της θητεία τους; Και ποιοι όταν είχαν κληθεί από τη πατρίδα να την υπηρετήσουν, δεν ήταν «στα πάνω» τους, για να τη «σκαπουλάρουν» τελικά;  Διαβάστε τα κατορθώματα στη στρατιωτική θητεία των πολιτικών μας, θαυμαστε τους, τους πατριωτες κατα τα αλλα... να ειναι καλα τα αιωνια κοροϊδα γιατι αλλιως στρατος δεν θα υπηρχε...


ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ-Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ΑΝΑΚΡΙΤΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ
1952:Παρουσιάστηκε στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κορίνθου. Ήταν και ανυπότακτος. Τοποθετήθηκε στη Σχολή Πληροφορίων και εκπαιδεύτηκε ως ανακριτής αιχμαλώτων. Το 1953 απολύθηκε έχοντας τακτοποιήσει και τη ποινή της διετούς πρόσθετης υπηρεσίας που του είχε επιβληθεί.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-Πρωθυπουργός, ΓΡΑΦΕΑΣ ΑΡΜΑΤΩΝ  1978: Παρουσιάστηκε στη Καλαμάτα. Εξαγόρασε 16 μήνες θητείας προς 19.000 δρχ. και απολύθηκε τον Αύγουστο του 1979,έχοντας περάσει και από τη Λήμνο.


ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ-Αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ΝΑΥΤΗΣ
1976 Ιούλιο παρουσιάστηκε στο ΠΝ,τον Οκτώβριο απολύθηκε,πληρώνοντας 21.000 δρχ. με τις οποίες εξαγόρασε τους 21 μήνες. Το υπόλοιπο τρίμηνο της θητείας του το έκανε το 1977.


ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ –Πρώην πρωθυπουργός, ΝΑΥΤΗΣ ΜΕ ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ
1977 παρουσιάστηκε και πήρε απολυτήριο το 1979. Ειδικότητα –προσέξτε- διαχειριστής. Στο ΠΝ έμαθε ότι έχει πλατυποδία. Κάτι είναι κι αυτό.


ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ-ΥΕΘΑ, ΓΙΩΤΑΣ ΛΟΓΩ ΠΕΡΙΤΤΩΝ ΚΙΛΩΝ
1986 παρουσιάστηκε στη Κόρινθο. Οι γιατροί τον έβγαλαν Ι3 λόγω «παχυσαρκίας». Εξαγόρασε εννέα μήνες θητείας προς 27.000 δρχ.


ΑΚΗΣ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ-Πρώην ΥΕΘΑ, ΑΠΑΛΛΑΓΗ
Το 1968 κηρύχτηκε ανυπότακτος,το 1972 έχασε την ελληνική ιθαγένεια. Το 1975 με 29.000 δρχ. εξαγόρασε 29 μήνες θητείας. Επανήλθε στις ΕΔ όμως. Ως υπουργός!


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ-ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ
1959 παρουσιάστηκε στο ΠΝ και απολύθηκε το 1961. Σ΄ αυτό το διάστημα με την ειδικότητα του διαχειριστή φύλαγε ένα φάρο στον Πειραιά.


ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗΣ-ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΑΝΤΙΑΡΜΑΤΙΣΤΗΣ
1978 Κέντρο Εκπαίδευσης Κορίνθου. Πήγε Λήμνο στο 285 ΤΕ,έχοντας «φάει» ήδη 20 μέρες φυλακή. Δυο χρόνια μετά πέρασε και μία εκπαίδευση στο χειρισμό αντιαρματικών 75-76 χιλιοστών.


ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ-πρώην ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ, ΝΟΣΟΚΟΜΟΣ
Πήρε πτυχίο βοηθού νοσοκόμου κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Ν.Κακλαμάνης που παρουσιάστηκε στο ΠΝ το 1972. Κι όμως έκανε θητεία σε πλοίο.


πηγη http://troktiko-orestis.blogspot.com/2011/01/blog-post_8272.html

ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΥΤΗ.

Η ΑΕΚ συμπαραστέκεται στους απεργούς μετανάστες
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/03/2011
Ο αγώνας των 300 μεταναστών που κάνουν απεργία πείνας για το δικαίωμα στην προσωπική αξιοπρέπεια, στην εργασία και στο να ορίζουν την ίδια τη ζωή τους, μας συγκινεί ιδιαίτερα, ως μέλη της ΑΕΚ, αφού εγείρει μνήμες που παραπέμπουν στη διαδρομή των ξεριζωμένων ιδρυτών του αθλητικού σωματείου μας, της ΑΕΚ και χιλιάδων άλλων συμπατριωτών μας:

Ανοιχτό ψήφισμα αλληλεγγύης για τους απεργούς μετανάστες της πρωτοβουλίας 3 μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και 41 μελών της ερασιτεχνικής ΑΕΚ
Πρόσφυγες κυνηγημένοι και ξεριζωμένοι εξ αιτίας των πολέμων και των εθνικών εκκαθαρίσεων, αργότερα μετανάστες με την ελπίδα να επιβιώσουν, να ξεφύγουν από τη φτώχεια ή τις κοινωνικές και πολιτικές διώξεις, έγιναν κι αυτοί θύματα μιας άγριας εκμετάλλευσης, πάνω στην οποία χτίστηκε ο σημερινός πλούτος των λεγόμενων «ανεπτυγμένων» χωρών.
Μετά από τόσες δεκαετίες, κι όμως: ενώνουν τόσα, εμάς τα παιδιά και τα εγγόνια των προσφύγων που ίδρυσαν την ΑΕΚ με τους 300 μαχόμενους απεργούς πείνας, που βιώνουν τις τραγικές συνέπειες της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Στερούνται τα στοιχειώδη νομιμοποιητικά έγγραφα, όχι με δική τους ευθύνη αλλά λόγω της συνθήκης «Δουβλίνο 2», με αποτέλεσμα είτε να βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, είτε να στερούνται τα βασικότερα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι είναι μακρόχρονα εργαζόμενοι στη χώρα και τους κατακλέβουν τα ένσημα εργασίας. Συμβάλλουν εξίσου στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών μας ταμείων. Οι μετανάστες που ζουν στη χώρα μας αποτέλεσαν και αποτελούν - όπως και οι «δικοί» μας στο παρελθόν-, έναν από τους βασικούς πυλώνες στους οποίους στηρίχθηκε η όποια ανάπτυξή της.
Ως μέλη του σωματείου ΑΕΚ, ενός σωματείου που εκφράζει ανθρώπους οι οποίοι στο παρελθόν έχουν υποστεί τα πάνδεινα, και ιστορικά είναι μπολιασμένο με την ευαισθησία σε θέματα πανανθρώπινης αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, ειρήνης και δημοκρατίας, εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στον αγώνα των μεταναστών - απεργών πείνας. Έναν αγώνα για αξιοπρεπή ζωή και για το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων, της εργασίας κάτω από ανθρώπινους όρους, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Η στοιχειώδης κοινωνική δικαιοσύνη επιβάλλει να παρθούν άμεσα μέτρα προς αυτή τη κατεύθυνση. Τα μέλη του Δ.Σ. και μέλη της ερασιτεχνικής ΑΕΚ:
Τσόγκας Θανάσης (μέλος Δ.Σ.), Μανουσάκης Χαρίδημος (μέλος Δ.Σ.), Συναδινός Ιούλιος (μέλος Δ.Σ.), Πιλάλης Χρήστος (έφορος σκακιού), Σκευοφύλαξ Παναγιώτης, Γάσσιας Γιώργος, Καρατσαλος Γιώργος, Αγγελίδης Χρήστος, Φορμόζη Μαρία, Κυριακίδης Ηλίας, Πούλος Δημήτρης, Τσιρογλου Ηλίας, Γώγου Βασιλική, Παπαδόπουλος Στέφανος, Βλαχόπουλος Θανάσης, Κελίδης Γιώργος, Βαρσαμάς Θοδωρής, Κωνσταντινίδης Κώστας, Χρονόπουλος Δόθωρος, Πεππε Λύντα, Σταθάκος Νίκος, Καβούνης Στράτος, Τριχιας Θανάσης, Κυριακόπουλος Ιάσωνας, Σβίγκου Ράνια, Καλότος Θόδωρος, Λεμωνιάς Χρήστος, Μπαδόγιαννη Δανάη, Σίμος Γιάννης, Κοκκινάκης Μανώλης, Χηνας Κυριάκος, Τσίρμπας Άρης, Γαλανός Γ., Κατρακαζης Γιάννης, Πιλαλης Βαγγέλης, Καλύβη Μαίρη, Τόλιος Διομήδης, Γώγος Νίκος, Δημόπουλος Γιώργος, Αναστασιάδης

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!!!!

Παρέμβαση του ΣΕΒ κατά των τζαμπατζήδων

Εμείς οι έντιμοι και υπεύθυνοι πολίτες, καταγγέλλουμε το κίνημα των τζαμπατζήδων και ζητάμε την παραδειγματική τους τιμωρία.
Η αύξηση του εισιτηρίου κατά 40% είναι πολύ λογική και ρεαλιστική. Όλοι οι υπεύθυνοι πολίτες την χαιρετίζουν και ειδικά όσοι εμπλέκονται με τον κλάδο πωλήσεων IX και βενζίνης. Η κυβέρνηση μας βρίσκεται όλο και σε σωστότερο δρόμο.
Ζητάμε η αύξηση του εισιτηρίου να επεκταθεί και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης, όπως το ψωμί, το γάλα και τα τιμολόγια της ΔΕΗ. Διότι όπως έχει πει και ο πρωθυπουργός της χώρας, λεφτά υπάρχουν. Λεφτά υπάρχουν
Η ισχύς του εισιτηρίου για 90 ολόκληρα λεπτά, είναι μια βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας. Ζητάμε να καταργηθεί άμεσα. Το εισιτήριο να ισχύει για τρία έως τέσσερα λεπτά από τη στιγμή της ακύρωσής του, όπως συμβαίνει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες.
Απαιτούμε να απελευθερωθεί η τιμή του εισιτηρίου και να διαμορφώνεται ανάλογα με τη ζήτηση. ΝΑ ακριβαίνει σημαντικά το εισιτήριο τις ώρες αιχμής. Επίσης να μετονομαστεί ο σταθμός Άγιος Ιωάννης σε σταθμό Μάργκαρετ Θάτσερ και ο σταθμός Σύνταγμα σε σταθμό Μνημόνιο.
Ζητάμε να πληρώνουν ακριβότερο εισιτήριο οι φοιτητές, οι μαθητές, οι φτωχοί και οι μακροχρόνια άνεργοι. Αρκετά επωφελήθηκαν τόσο χρόνια με το μειωμένο εισιτήριο, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Και στο κάτω κάτω, αν δεν έχουν δουλειά, να σταματήσουν να περιφέρονται με τις δημόσιες συγκοινωνίες και να κάτσουν σπίτι τους.
Απαιτούμε να τιμωρούνται παραδειγματικά οι τζαμπατζήδες και όσοι δίνουν το εισιτήριό τους σε άλλον. ΝΑ γίνει η λαθραία επιβίβαση κακούργημα και να τιμωρείται με παραδειγματικές ποινές, όπως η παρακράτηση σύνταξης και μισθού, η αφαίρεση πινακίδων και η καταναγκαστική εργασία.
Οι υπότροποι να στέλνονται στα ξερονήσια, τουλάχιστον μέχρι να τα πουλήσουμε και αυτά. Επίσης, για κάθε τζαμπατζή που συλλαμβάνεται χωρίς εισιτήριο, να τιμωρείται με πρόστιμο ολόκληρο το βαγόνι.
Υποστηρίζουμε ότι παραβίαση της νομιμότητας είναι ντροπή σε ένα πολιτισμένο κράτος. Όσοι επιθυμούν να μην πληρώνουν ας επιλέξουν τη νόμιμη οδό. Να γίνουν εφοπλιστές, βιομήχανοι ή ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Αν δε επιθυμούν και να τους πληρώνουν, ας προτιμήσουν να γίνουν εργολάβοι μεγάλων έργων.
Τέλος. Σας καλούμε να ακυρώνετε διπλό εισιτήριο, για να στηρίξουμε το αγαπημένο μας μνημόνιο και την Ελληνική Οικονομία.  Δείξτε έμπρακτα την υποστήριξή σας στην τρόικα, και την ελληνική κυβέρνηση. Ακυρώστε δύο εισιτήρια.
Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι μαζί τα φάγαμε.

Γιατί αν δεν πληρώσουν οι τζαμπατζήδες, ποιοι θα πληρώσουν; Oι Βιομήχανοι;

To κείμενο όπως μοιράστηκέ [

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Γνωστοί Ευρωπαίοι διανοούμενοι κλήθηκαν από την ιταλική εφημερίδα La Repubblica να διατυπώσουν τις σκέψεις τους για την Αριστερά και τις προοπτικές της.
Παρουσιάζουμε στη συνέχεια τις απόψεις του Ιταλού ιστορικού Κάρλο Γκάλι, του Βρετανού κοινωνιολόγου Αντονι Γκίντενς, του Γερμανού φιλοσόφου Γιούργκεν Χάμπερμας και του Ισπανού φιλοσόφου Φερνάντο Σαβατέρ.
ΚΑΡΛΟ ΓΚΑΛΙ
Η ήττα της κομμουνιστικής Αριστεράς και οι οικονομικοί και πολιτικοί μετασχηματισμοί που ακολούθησαν -η παγκοσμιοποίηση- έκαναν το κεφάλαιο πιο επιθετικό (επειδή είναι περισσότερο εκτεθειμένο στον ανταγωνισμό) και προκάλεσαν την κρίση του σοσιαλδημοκρατικού συμβιβασμού, δηλαδή των κατακτήσεων της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς.
Σήμερα τα κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται σαν ένα κόστος και όχι ως μία αξία. Σήμερα το κέντρο της κοινωνίας είναι η αγορά, η επιχείρηση και οι ανάγκες της για ανάπτυξη, ο επιθετικός ατομικισμός. Συντελείται ήδη ο κατακερματισμός του μεσαίου στρώματος, το οποίο είχε δημιουργηθεί από τις πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας του παρελθόντος, και η κοινωνία πολώνεται μεταξύ λίγων πλούσιων και πολλών φτωχών.
Ακόμα και οι νομικές μορφές της ισότητας -η νομιμότητα, τα πολιτικά δικαιώματα- απειλούνται από την ανασφάλεια και το φόβο, τα νέα βιοπολιτικά μηνύματα που εκπέμπει το κράτος. Η δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από το λαϊκισμό. Η Αριστερά οφείλει επομένως να βρει την ικανότητα να ασκεί κριτική στο παρόν και οφείλει να κατονομάζει ανοιχτά τις αντιφάσεις του.
Οφείλει να είναι πεπεισμένη ότι για ένα πρόβλημα δεν υπάρχει μόνον η λύση που προτείνεται από όποιον κατέχει την εξουσία, αλλά υπάρχει τουλάχιστον και μια άλλη, εναλλακτική, η οποία έχει σκοπό τη χειραφέτηση όσων δεν κατέχουν εξουσία και την απελευθέρωση των ικανοτήτων τους για αυτόνομη ανάπτυξη (γι' αυτό η Αριστερά οφείλει να είναι αντιααυταρχική και κοσμική).
Οφείλει να είναι διακριτή και αναγνωρίσιμη, δηλαδή οφείλει να είναι με συνέπεια «μέρος» -τη στιγμή που η κοινωνία κατακερματίζεται σε μέρη, αν και αυτά δεν συμπίπτουν με τις παραδοσιακές «κοινωνικές τάξεις»- και επομένως οφείλει να μετέχει αποφασιστικά στις πραγματικές συγκρούσεις.
Οφείλει όμως και να αναλαμβάνει την ευθύνη για τα γενικά ζητήματα τυπικής και ουσιαστικής ισότητας, συνυπολογίζοντας το ότι οι συγκρούσεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να πάψουν. Οφείλει να παράγει μια νέα ιδέα κοινωνίας, μια νέα «ηγεμονία», την οποία πρέπει να αντιπαραθέτει στην ηγεμονία της Δεξιάς.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταπολεμά το φόβο και την ανισότητα με τη νομιμότητα, τη δικαιοσύνη και την ελπίδα. Και να παλεύει για ένα νέο συμβιβασμό -πολύ πιο ισορροπημένο από τον τωρινό και λιγότερο γραφειοκρατικό από εκείνον του παρελθόντος- ανάμεσα σε οικονομία και δικαιώματα ελευθερίας, ανάμεσα σε κράτος και αγορά, ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό.
ΑΝΤΟΝΙ ΓΚΙΝΤΕΝΣ
Στη σημερινή πολιτική η διαίρεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς είναι λιγότερο σαφής από όσο ήταν στο παρελθόν, επειδή στον καπιταλισμό δεν αντιπαρατίθεται πλέον μια σαφώς προσδιορισμένη σοσιαλιστική εναλλακτική λύση. Επιπλέον, ορισμένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε -για παράδειγμα, η κλιματική αλλαγή που βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών σύγχρονων συζητήσεων- υπερβαίνουν την κλασική διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς.
Ωστόσο, η διάκριση έχει ακόμα νόημα. Να είναι κανείς αριστερός σημαίνει να έχει στην καρδιά του ορισμένες θεμελιώδεις αξίες. Σημαίνει να πιστεύει στη σημασία της κοινωνικής αλληλεγγύης, της ισότητας, της προστασίας των πιο ευάλωτων και στην «ουσιαστική ελευθερία»: όχι μόνο στην οικονομική ή την ελευθερία απέναντι στο νόμο, αλλά σε μια πραγματική ελευθερία για όλους τους πολίτες.
Σημαίνει, επίσης, να συνδέεται με ένα ορισμένο πολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο αποδίδεται μεγάλη σημασία στον ακτιβισμό και στην ικανότητα παρέμβασης των κυβερνήσεων, που είναι αναγκαία για να αντισταθμίζει την τάση των ανεξέλεγκτων αγορών να παράγουν οικονομική αστάθεια και μακροσκοπικές κοινωνικές ανισότητες, υποκαθιστώντας τις κοινωνικές αξίες με καθαρά οικονομικές παραμέτρους.
ΓΙΟΥΡΓΚΕΝ ΧΑΜΠΕΡΜΑΣ
Η «Αριστερά» οφείλει το όνομά της στη διάταξη των κοινοβουλευτικών εδρών στη γαλλική Εθνοσυνέλευση του 1789. Οσο για τον όρο «σοσιαλισμός», το νόημά του ήταν και παραμένει ακριβώς η υλοποίηση των συνθημάτων της Γαλλικής Επανάστασης.
Η «ελευθερία» δεν μπορεί να περιορίζεται στην απλή δυνατότητα να εκφράζουν ατομικά την ψήφο τους τα υποκείμενα που μετέχουν σε ένα σύστημα αγοράς. Μόνον η εξισωτική ένταξη όλων των πολιτών ως συν-νομοθετών σε ένα πλαίσιο διαμόρφωσης πληροφορημένων γνωμών και πολιτικών βουλήσεων μπορεί να εξασφαλίζει στον καθένα τους χώρους και τα μέσα για να καθορίζει και να διαμορφώνει αυτόνομα τη δική του προσωπική ύπαρξη.
Η «ισότητα» δεν μπορεί να είναι εκείνη η τυπική απέναντι στο νόμο, αλλά πρέπει να συνεπάγεται την ίση κατανομή των δικαιωμάτων, τα οποία πρέπει να έχουν ίση αξία για τον καθένα, ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει να εκφυλίζεται σε πατερναλιστική βοήθεια προς τους περιθωριοποιημένους.
Η συμμετοχή στην πολιτική κοινότητα με ίσα δικαιώματα δεν συμβιβάζεται με την ιδιωτικοποίηση, η οποία φορτώνει τους κινδύνους και τα κόστη που προέρχονται από το συνολικό κοινωνικό επίπεδο πάνω στους ώμους επιμέρους ομάδων ή προσώπων χωρίς κάποιαν αποζημίωση ή επανόρθωση. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η Αριστερά αντιλαμβάνεται τις συνταγματικές αρχές, οι οποίες στις δημοκρατικές κοινωνίες μας διαμορφώνουν το ισχύον δίκαιο.
Η Αριστερά στρατολογεί τα μέλη της μεταξύ των πολιτών που ευαισθητοποιούνται μπροστά στις έντονες αντιθέσεις ανάμεσα σε αυτές τις βαθύτερες αρχές και την πραγματικότητα μιας κοινωνίας όλο και λιγότερο αλληλέγγυας. Μια κοινωνία στην οποία οι ελίτ οχυρώνονται, ακόμη και ηθικά, στις δικές τους περιφραγμένες κοινότητες είναι αποκρουστική.
Τα δεινά της Αριστεράς αντανακλούν τη γενική άμβλυνση αυτού του κανονιστικού πνεύματος και την αυξανόμενη τάση να αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό και προφανή έναν ορθολογιστικό εγωισμό, ο οποίος με τις επιταγές της αγοράς έχει ήδη διεισδύσει βαθιά μέσα στους πόρους ενός αποικιοποιημένου περιβάλλοντος ζωής. Φυσικά το έλλειμμα της Αριστεράς δεν είναι μόνον έλλειμμα κινήτρων, αλλά αφορά και το γνωστικό πεδίο, όπου δεν κατόρθωσε να αντιμετωπίσει όλη την πολυπλοκότητα των υπαρκτών προκλήσεων -για παράδειγμα, τους κινδύνους που διατρέχει σήμερα το κοινό νόμισμα. Διαφορετικά η Αριστερά δεν θα περιοριζόταν στο να παραπονιέται για την καταστροφικότητα των ανεξέλεγκτων χρηματοπιστωτικών αγορών, αλλά θα είχε διαβλέψει στην κερδοσκοπία ενάντια στο ευρωπαϊκό νόμισμα μια πολιτική πανουργία του οικονομικού λόγου. Θα ενεργοποιούνταν εναντίον της ασυμμετρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπου μια πλήρης οικονομική ενοποίηση συνοδεύεται από μιαν ατελή πολιτική ενοποίηση. Και θα κατανοούσε τέλος ότι μια δημοκρατική και αλληλέγγυα Ευρώπη είναι ένα σχέδιο της Αριστεράς.
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΣΑΒΑΤΕΡ
Σήμερα η Αριστερά δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά εκείνη η δύναμη που υπερασπίζεται την έννοια της κοινωνίας. Δηλαδή κάτι διαφορετικό από την απλή παράθεση εξατομικευμένων υποκειμένων και αντιτιθέμενων συμφερόντων που βρίσκονται σε σύγκρουση. Τα μέλη μιας κοινωνίας βλέπουν τους εαυτούς τους ως συνεταίρους των άλλων, δηλαδή ως συνεργάτες και συνεργούς στη δημιουργία ενός οφέλους, το οποίο σε κάποιο βαθμό πρέπει να διαχέεται σε όλους.
Η Αριστερά οφείλει να υπενθυμίζει ότι, σε οποιονδήποτε τόπο του κόσμου, η δημοκρατία έχχει δύο βασικούς εχθρούς: τη φτώχεια και την άγνοια. Εκεί όπου η φτώχεια γίνεται ανεκτή, εκεί όπου η άγνοια δεν καταπολεμιέται, η δημοκρατία μετατρέπεται σε μια καρικατούρα του εαυτού της.
Γι' αυτό η Αριστερά -η οποία έχει ήδη διδαχθεί ότι δεν μπορεί παρά να είναι δημοκρατική με τρόπο ενσυνείδητο και αποφασιστικό- οφείλει να προσπαθεί να θέτει εκτός νόμου την κατάσταση της ακραίας φτώχειας (όπως στον καιρό της τέθηκε εκτός νόμου η δουλεία) και οφείλει να ενεργεί έτσι ώστε η δημόσια λαϊκή και χωρίς δόλιους αποκλεισμούς εκπαίδευση για όλους να γίνει το πρωταρχικό της καθήκον.
Ενα άλλο πολύ επίκαιρο ζήτημα, που η Αριστερά οφείλει να αντιμετωπίσει, είναι η αύξηση της διαφθοράς, τόσο της πολιτικής όσο και της οικονομικής (που συνήθως δρουν από κοινού), η οποία απειλεί να μετατρέψει τη δημοκρατία σε «κλεπτοκρατία», θέτοντας τους θεσμούς ή τη δημόσια σφαίρα στην υπηρεσία των αρπακτικών. *