Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Αργύρης Χιόνης: "...Όσο πιο ακίνητος ο άνθρωπος, όσο πιο σιωπηλός τόσο πιο ωραίος"

Αργύρης Χιόνης: "...Όσο πιο ακίνητος ο άνθρωπος, όσο πιο σιωπηλός τόσο πιο ωραίος"

Κρημνιώτη Π.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/01/2012
του Δημήτρη Νόλλα

Ο θάνατος το 'στρωσε κι ετούτη τη χρονιά και σκέπασε τον Χιόνη.
Πάνε σαράντα χρόνια απ' όταν γνώρισα τον ποιητή με θολωμένα μάτια απ' τις πιτσιλιές της υγρασίας που ανέβαιναν απ' των Αρχόντων το κανάλι (ή ήταν των Πριγκίπων;), ζυμωμένες με ζύθο και γενίβα. Μάτια πιτσιλωτά που τον ακολουθήσαν μιαν ολόκληρη ζωή, ακόμα κι όταν επέστρεψε στη μυθική και φωτεινή Πλατεία Αττικής των παιδικών του χρόνων. Μια γειτονιά που ποτέ δεν πρόδωσε, ίδια με τη ζωντανή σχέση που διατηρούσε με τους παλιούς του φίλους από τη δύσκολη εποχή της βιοπάλης. Αγάπη και πίστη που ποτέ δεν απαρνήθηκε. Αναχρονιστικά πράγματα, καταπώς μαρτυρούν οι νέοι χρόνοι.
«Αλήθεια, Αργύρη, πώς μπορεί κανείς να ζει στις Κάτω Χώρες», τον ρώτησε μια φορά ο φιλοπαίγμων Γιάννης κι εκείνος του απάντησε πως δεν είναι δα κι ο κάτω κόσμος. «Μια χώρα κάτω απ' τα νερά, Γιάννη μου, όπως όλοι μας. Μια χώρα που βουλιάζει είναι», είχε απαντήσει ο Αργύρης με τη γλυκιά ζυγιασμένη φωνή του, με την οποία κρατούσε πάντα το ρυθμό των ποιημάτων του, ακόμη κι όταν χρειαζόταν να την μετατρέψει σε βραχνή και σπηλαιώδη, μετά από κάποια Παπαγεώργεια κραιπάλη, διεκδικώντας, «κουφάλες, τα ποτά μας!»
Όπως κάθε ποιητής που γράφει και ξαναγράφει ό,τι τον γυροφέρνει, έτσι κι ο Χιόνης είχε προλάβει να μεταγράψει το λόγο του Πασκάλ, ζωγραφίζοντας την αναπόφευκτη σκιά που ταλαντεύεται απάνω απʼ τα κεφάλια μας.
Είναι ωραίο πράγμα ο άνθρωπος, το πιο ωραίο, ίσως, αντικείμενο, κυρίως όταν μένει ακίνητος και σιωπηλός σε μια γωνιά του δωματίου ή του τοπίου, λησμονημένος και σχεδόν αόρατος. Όσο πιο ακίνητος ο άνθρωπος, όσο πιο σιωπηλός τόσο πιο ωραίος· όσο πιο αόρατος τόσο καλύτερα για το δωμάτιο ή το τοπίο. (Α.Χ.)
Ξέρει ο Θεός που συγχωρεί τα πάντα, στον ποιητή Αρχέντε Νιέβες έλεος να δώσει.


    Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

    Δελτίο ταυτότητας: Ρ 62 (ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ -ΠΑΤΡΩΝΟΥ)

    Δελτίο ταυτότητας: Ρ 62

            Από μικρή η Σβετλάνα, μπαλαρίνα  ονειρευόταν να γίνει. Από την εποχή εκείνη
     που την έπαιρνε ο πατέρας αγκαλιά και την πήγαινε να παρακολουθήσει τα μπαλέτα
     της Μόσχας.  -Λίγο ακόμη να μεγαλώσεις,- Της έλεγε -και θα σε γράψω στη σχολή
    κλασικού μπαλέτου!
        Μεγάλωσε λίγο ακόμη, "χάθηκε" ο πατέρας κάποια μέρα. Δεν επέστρεψε απ` τη
    δουλειά και κανείς δεν ήξερε που ήταν και γιατί.  Η μάνα, βέβαια, πολλά υποψιαζόταν!
    Hξερε δα, και πολύ καλά μάλιστα, τις ιδέες του άντρα της. Του έλεγε δε τόσες και τόσες
    φορές: - Σε παρακαλώ, καλέ μου, μην τα βάζεις με το σύστημα, μην μιλάς μπροστά τους
    για τις απόψεις σου...
       Δεν έλεγε να σταματήσει εκείνος την κριτική, κατέληξε η Σβετλάνα στην αγκαλιά της μάνας,
    με μια βαλίτσα στο χέρι, στην Αζοφική θάλασσα... Εκεί  ζούσαν οι παππούδες, εκεί ζήτησαν
    τροφή και στέγη οι δυό τους. Έπιασε δουλειά η μάνα σε ένα εργοστάσιο, πάνε στράφι οι
    σπουδές, πάει στράφι η θέση στο Πανεπιστήμιο. Και η παρακολούθηση καθημερινή...
        Έξω απ` τα νερά του το μικρό κορίτσι, ρωτούσε και ξαναρωτούσε, πότε θα αρχίσει μαθήματα
    μπαλέτου, πότε θα ξανάρθει ο μπαμπάς. Απάντηση καμία δεν έπαιρνε, ούτε για το ένα, ούτε για
    το άλλο...Και όσο μεγάλωνε, όσο τα χρόνια της έπλαθαν πρόσωπο και κορμί, τόσο μεταμορφω-
    νόταν από ασχημόπαππο σε πανέμορφο κύκνο. Την κοίταζε η μάνα με καημό, και αναρωτιόταν
    γιατί να της φερθεί τόσο σκληρά η ζωή.
        Η ζωή προχωρούσε και η Σβετλάνα μεγάλωνε. Πριν ακόμη μπορέσει να συλλάβει τι συνέβη με
    τον πατέρα, ήρθε και η "εκτόπιση" της μάνας. Έμεινε η κόρη με τους γέροντες. Η κόρη που είχε
    γίνει πια επίκεντρο προσοχής και επιθυμίας από όλο τον αρσενικό πληθυσμό της περιοχής.
         Εν τω μεταξύ, κάτι είχε αρχίσει να αλλάζει στον τόπο εκείνο. Άρχιζαν να ελπίζουν οι γέροντες,
    μαζί και η εγγονή, ότι σύντομα θα ξανάβλεπαν τους δικούς τους. Μόνο που η εγγονή, σωστή ελαφίνα,
    δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην πολιορκία  κάποιου νέου και ωραίου, ελληνικής καταγωγής, και πριν
    προφτάσουν να αντιδράσουν οι παππούδες, στην Ελλάδα βρέθηκε. Τη χώρα του ήλιου και της
    ξενοιασιάς. Χωρίς χαρτιά, χωρίς  να έχει ενηλικιωθεί ακόμη. Η "ξενοιασιά" δεν έφτασε στη δική της
    πόρτα, πολύ καλό "εμπόρευμα" είχε πετύχει ο αγαπημένος... 
        ... Κάποτε, κατάφερε να ξεφύγει από την "αγάπη" και την προστασία του. Στην επαρχία βρέθηκε,
    όπου κάποιος από τους πολλούς γνώριμους, της πρόσφερε εργασία στην επιχείρησή του. Νυχτερινό
    κέντρο, όλη νύχτα πιάτα έπλενε. Φρόντισε όμως το αφεντικό να της προμηθεύσει και τα απαραίτητα 
    ταξιδιωτικά έγγραφα, αν τυχόν τα κατάφερνε ποτέ να επιστρέψει στην πατρίδα. 
      ... Τριγύριζε τη μέρα στην όμορφη πόλη, πάντα συνεσταλμένη και με το φόβο ενός συναπαντήματος
    με τον "νέο και ωραίο"!..
          Τον νέο και ωραίο δεν συναπάντησε,  αντάμωσε όμως  στην άκρη της λίμνης έναν πραγματικά
    πανέμορφο κύκνο!... Έκοβε βόλτες πέρα δώθε και όλο και βουτούσε το κεφάλι στο νερό, κάτι να
    βρει να φάει... Πρόσεξε τότε η Σβετλάνα  μία  άσπρη ταινία γύρω από τη βάση του λαιμού του:
    Ρ 62 έγραφε. Πλησίασε  πιο κοντά, ο κύκνος πλησίασε  επίσης. Συστήθηκαν:  "Είμαι η Σβετλάνα"
    του ψιθύρισε στη γλώσσα της. Ίσως να απάντησε κι αυτός,"είμαι ο Ρ62"!
         Στο ίδιο σημείο αντάμωναν κάθε μέρα. Μάζευε η κόρη όλα τα ψωμιά από το κέντρο, τα έριχνε
    στον φίλο της και παρακολουθούσε με άπειρη τρυφερότητα τον ήρεμο τρόπο που κατέβαζε την
    τροφή του. Ζούσε μόνο και μόνο για να` ρθει η στιγμή που θα αντάμωνε τον καμαρωτό κύκνο...
    Τη σχέση της με το πουλί εξομολογήθηκε  κάποια μέρα στο αφεντικό της. Έμαθε αυτός τότε ότι 
    η κορδέλα γύρω από τον λαιμό ήταν το δελτίο ταυτότητας του κάθε πουλιού, έτσι ώστε αν κάποτε
    πετάξει και φύγει, να μπορέσουν να το εντοπίσουν σε άλλα νερά...
          Έφυγε για την πατρίδα η Σβετλάνα πριν από τον κύκνο. Στους παππούδες πάλι πήγε, μήπως
    και έχουν κάποια νέα για τους γονείς...Τα νέα κάθε άλλο παρά ευχάριστα. Η μητέρα δεν ξαναγύρισε
    ποτέ. Κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν. Ο πατέρας, σωστό ερείπιο, νοσηλευόταν σε κλινική στη
    Μόσχα με σοβαρά προβλήματα υγείας. Καημένη Σβετλάνα...
         Με το πρώτο λεωφορείο  κατέβηκε  μέχρι  την ακτή. Να κάνει μία βόλτα ήθελε, να βάλει σε μια
    σειρά τις σκέψεις και τα αισθήματά της, πριν ξεκινήσει για την πρωτεύουσα... Είδε  τότε μία ομάδα
    κύκνων να προχωρεί  σαν σε παρέλαση, κατά μήκος της ακτής. Και ανάμεσά τους, κάποιος απο-
    μακρύνθηκε  βιαστικά από την παράταξη και ήρθε προς το μέρος της. Δεν πίστευε στα μάτια της.
    Ο Ρ 62 !
         Θάμπωσε ο κόσμος όλος γύρω της. Έκλαιγε; Έβλεπε όνειρο; Τι να πιστέψει δεν ήξερε...
    Παρέτεινε την παραμονή  στο Ροστόφ για αρκετό καιρό ακόμη, αν και ένιωθε τύψεις που δεν είχε
    επισκεφτεί ακόμη τον πατέρα. Σε επικοινωνία με το αφεντικό πληροφορήθηκε, ότι ολόκληρο
    σμήνος κύκνων είχε  πετάξει και χαθεί, χωρίς να ξέρουν -ακόμη-  προς ποια κατεύθυνση. Η Σβετλάνα, 
    όμως, ήξερε!!! Και ένιωθε τόσο, μα τόσο ευτυχισμένη, για πρώτη φορά στη ζωή της από τότε που
    μικρό κοριτσάκι ακόμη, να γίνει μπαλαρίνα ήθελε, να χορέψει στην λίμνη των κύκνων!...

    Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

    Αργύρης Χιόνης 1943-2011: Άραγε πεθαίνουν οι ποιητές;

    Αργύρης Χιόνης 1943-2011: Άραγε πεθαίνουν οι ποιητές;

    Κρημνιώτη Π.
    Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/12/2011
      Η αγαπημένη του ρήση ήταν "Σκέψου πριν σκύψεις". Ο ίδιος δεν έσκυψε παρά μόνο για το μάζεμα της ελιάς. Κι όσο χρειαζόταν προκειμένου να χτυπάει τις λέξεις του στο χαρτί. Χρόνια τώρα, από το 1992, ζούσε σε ένα μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας που οι μόνιμοι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους τριάντα. Όταν χρειάστηκε δηλαδή παραιτήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου εργαζόταν ως μεταφραστής, απομακρύνθηκε από το πολύβουο άστυ και κόνεψε στο σπίτι με τον κήπο και καμιά εκατοστή ρίζες ελιές. Στο Θροφαρί είχε στήσει το ποιητικό του εργαστήρι από το 1992 ο Αργύρης Χιόνης. Εκεί όλα αυτά τα χρόνια "Πέρασε τη ζωή του / Γράφοντας ποιήματα / Με τη γομολάστιχα".

      Έφυγε ανήμερα Χριστουγέννων από ανακοπή στα 68 του χρόνια
      Στην Αθήνα κατέβαινε όταν είχε λόγο. Αυτή τη φορά ήρθε να περάσει τις γιορτές ανάμεσα σε ανθρώπους του αγαπημένους. Ανήμερα των Χριστουγέννων η καρδιά του έπαψε να χτυπά. Ανακοπή. Μια ευθεία γραμμή απλώθηκε ανάμεσα σ' όσους η ποίησή του, η κουβέντα του, ένα ποτήρι ρακή είχε ακουμπήσει πάνω τους χέρι παρηγορητικό. "Η τέχνη πάντα λειτουργούσε ως παραμυθία για τον άνθρωπο" μας έλεγε σε μια από τις λίγες συντεντεύξεις του, πριν από ένα χρόνο, με αφορμή τότε την κυκλοφορία της τελευταίας, όπως αποδείχτηκε, ποιητικής του συλλογής "Ό,τι περιγράφω με περιγράφει" (εκδ. Γαβριηλίδης).
      Αλήθεια πεθαίνουν οι ποιητές; Ερώτημα που επανέρχεται διαρκώς με την εκδημία ενός ποιητή, νάτο και τώρα παρόν. "Τελικά οι ποιητές πεθαίνουν για να καταλάβουμε μια και καλή πόσο πολύτιμοι ήταν και για να δοκιμάσουν κι αυτοί που τους αγνοούσαν το 'ποιητικό τους σώμα'" έλεγε ένας φίλος. Ο ίδιος ο Χιόνης, που συχνά επανερχόταν στο θέμα του τέλους στην ποίησή του, στη συλλογή "Υπόγειο" όριζε με τρόπο εμβληματικό το αμετάκλητο του θανάτου: "Τρώω καρπό, φτύνω κουκούτσι, φυτρώνει δέντρο. Αχ, να ʽχα κι εγώ κουκούτσι, να το 'φτυνε ο θάνατος, να φύτρωνα ξανά". Ωστόσο, να, στα ποιήματά του ξαναγυρίζουμε. Είναι σαν την προτροπή του να γεμίζουμε το άδειο βάζο, όταν έλθει η ώρα του τέλους. Γιατί "Δύσκολη η ζωή κι απλούστατος ο θάνατος, αυτή η έρημος που τίποτε από σένα δεν ζητά, που περιμένει απλώς να την διανύσεις" ("Υπόγειο").
      Ο Αργύρης Χιόνης γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα (Σεπόλια) από γονείς νησιώτες, εσωτερικούς μετανάστες. Αφού και ο ίδιος εξέτισε μακρά περίοδο μεταναστεύσεως εις την Εσπερίαν και εργάστηκε από το 1982 ώς το 1992 ως μεταφραστής στην Ε.Ε., επέστρεψε στη μητριά πατρίδα το 1992 και εγκαταστάθηκε στο Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, όπου θα τελεστεί η πολιτική κηδεία του. Η ημέρα δεν έχει ακόμα οριστεί.
      Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές: "Απόπειρες φωτός" (1966), "Σχήματα απουσίας" (1973), "Μεταμορφώσεις" (1974), "Τύποι ήλων" (1978), "Λεκτικά τοπία" (1983), "Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη" (1986), "Εσωτικά τοπία" (1991), "Ο ακίνητος δρομέας" (1996), "Ιδεογράμματα" (1997), "Τότε που η σιωπή τραγούδησε και άλλα ασήμαντα περιστατικά" (2000), "Σο υπόγειο"(2004), "Η φωνή της σιωπής. Ποιήματα 1966-2000" (2006), "Ό,τι περιγράφω με περιγράφει" (Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010).
      Εξέδωσε τα πεζά: "Ιστορίες μιας παλιάς εποχής που δεν ήρθε ακόμα", "Ο αφανής θρίαμβος της ομορφιάς", "Τρία μαγικά παραμύθια", "Όντα και μη όντα", για τα οποία βραβεύτηκε από το περιοδικό “Διαβάζω” το 2007, "Περί αγγέλων και δαιμόνων", "Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες", με το οποίο απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος το 2009, και το θεατρικό έργο "Το μήνυμα και άλλες δύο φάρσες".
      Έχει ακόμη μεταφράσει τα εξής έργα: Octavio Paz, Ποιήματα (Σπηλιώτης, Αθήνα 1981), Howard Fast, Οι μετανάστες (Bell, Αθήνα 1981), Jeffrey Archer, Κάιν και Άβελ (Bell, Αθήνα 1982), Russel Edson, Όταν το ταβάνι κλαίει (Αιγόκερως, Αθήνα 1986), Jane Austen, Περηφάνια και προκατάληψη (Πατάκης, Αθήνα 1997), Roberto Juarroz, Κατακόρυφη ποίηση (Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη 1997), Henri Michaux, Με το αγκίστρι στην καρδιά (Γαβριηλίδης, Αθήνα 2003), Nicanor Parra, Ποιήματα επείγουσας ανάγκης (Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008).
      Ο Αργύρης Χιόνης άφησε το αποτύπωμά του στα ποιητικά πεπραγμένα γράφοντας ποίηση χαμηλών τόνων, άλλοτε υπαινικτική, βαθιά υπαρξιακή και πάντα εύληπτη. "Ό,τι έχω γράψει με έχει γράψει" μας έλεγε. Με "δασκάλους" τον Καβάφη, τον Καρυωτάκη, τον Μπέκετ, τον Κάφκα. Ο ίδιος προσομοίαζε την ποίησή του με "ποίηση δωματίου". Όπως μας έλεγε "είναι σύντομη, περιεκτική, πυκνή και αποστηθίσιμη. Όπως ένα μικρό κοντσέρτο μπαρόκ, ένα κονσέρτο δωματίου. Δεν σημαίνει ωστόσο ότι είναι μια ποίηση που περιορίζεται μόνο στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου. Έχει συμβεί στο παρελθόν να δω μικρά ποιήματα μου γραμμένα σε τοίχους σε περιόδους φοιτητικών εξεγέρσεων, πράγμα που σήμαινε ότι ακόμη και η χαμηλόφωνη ποίηση, αν έχει κάτι να πει, βγαίνει από το γραφείο στον δρόμο".
      Ο ίδιος άλλωστε κάθε άλλο παρά ποιητής αποκομμένος στο γραφείο του ήταν. Πολίτης του κόσμου και ον πολιτικό με τη στάση ζωής του, έτσι αποτραβηγμένος από τα ανούσια και τα ψεύτικα, αλλά όχι απομονωμένος από όσα η ζωή και η κοινότητα ορίζουν, έκανε πράξη την ιδέα του. Ποιητής και "ζώο πολιτικό", καθώς η "προσωπική μου αγωνία εντάσσεται στη συλλογική αγωνία ή, αν θέλετε, η συλλογική αγωνία εκφράζεται από την προσωπική μου στάση". Ο Αργύρης Χιόνης αναγνώριζε ως τα "μόνα αποτελεσματικά όπλα που διαθέτει ο άνθρωπος το χιούμορ και το όνειρο". Τα διέθετε και τα δύο.

      Οι περιπέτειες του άνεργου κυρίου Η

      Οι περιπέτειες του άνεργου κυρίου Η


      Καρτερός Θανάσης
      Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/12/2011
      Δυστυχώς γιʼ αυτόν ο άνεργος κύριος Η, με τον οποίο ασχοληθήκαμε πέρσι τέτοιες μέρες εξακολουθεί να είναι άνεργος και φέτος τέτοιες μέρες. Η απαίτησή του, συνεπώς, μιας και δεν ασχολούνται μαζί του ούτε η τρόικα ούτε ο Παπαδήμος, να ασχοληθούμε εμείς κρίνεται απολύτως λογική, μέρες που είναι.
      Ο άνεργος είναι άνεργος
      Καθώς τα Χριστούγεννα πλησίαζαν, ο άνεργος κύριος Η ήταν φυσικό να παραδίνεται σε φιλοσοφικές σκέψεις. Ο άνεργος, σκεφτόταν, είναι ένας άνθρωπος με δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια και δυο αφτιά όπως όλοι. Αυτό που τον ξεχωρίζει από τους άλλους δεν είναι ότι δεν έχει δουλειά, αλλά ότι ψάχνει για δουλειά. Έχει τα δυο του πόδια για να τρέχει όπου ζητούνται υπάλληλοι και εργάτες, τα δυο του χέρια για να μην ξέρει τι να τα κάνει, τα δυο του μάτια για να διαβάζει μικρές αγγελίες και τα δυο του αφτιά για να ακούει τον ψίθυρο πίσω από την πλάτη του.
      Επίσης ο άνεργος έχει ένα στόμα το οποίο σπάνια χρησιμοποιεί για να μιλήσει, καθώς έχει λίγα πράγματα να πει κι ακόμα λιγότερα να φάει.
      Το γενικό συμπέρασμα απʼ όλα αυτά για τον κύριο Η ήταν ένα: Ο άνεργος είναι άνεργος.
      Το εισιτήριο
      Περνώντας και ξαναπερνώντας από τον δρόμο της ανεργίας ο κύριος Η βαρέθηκε και αποφάσισε να αλλάξει διαδρομή. Βγαίνοντας λοιπόν από το σπίτι του εκείνο το πρωί έστριψε δεξιά αντί να στρίψει αριστερά, διέσχισε ένα μικρό πάρκο αντί να διασχίσει ένα μεγάλο άλσος, πέρασε απέναντι από μια διάβαση πεζών αντί να συνεχίσει ίσια, έριξε μια ματιά στο καφενείο που ήταν εκείνη την ώρα γεμάτο συνταξιούχους αντί να ρίξει μια ματιά στο καφενείο που ήταν εκείνη την ώρα γεμάτο μετανάστες, και τελικά στάθηκε στη στάση του τρόλεϊ αντί να σταθεί στη στάση του λεωφορείου. Μόλις το τρόλεϊ έφτασε όμως δεν ανέβηκε, γιατί σκέφτηκε το έξοδο του εισιτηρίου κι έτσι αυτομάτως και για κακή του τύχη ξαναβρέθηκε στο δρόμο της ανεργίας.
      Μύγα
      Στις 28 Απριλίου 2011 μια μικρή μύγα συγκινήθηκε τόσο από τον θηριώδη κομπιούτερ του ταμείου ανεργίας, ώστε αποφάσισε να γεννήσει σε μια από τις χιλιάδες κρύπτες του τα αβγά της. Το αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί μια απειροελάχιστη διαρροή ηλεκτρονίων, η οποία δεν επέτρεψε στα 1.123.675 μυγάκια της να γεννηθούν, αλλά και επέφερε μια μικρή αλλοίωση στα στοιχεία του κυρίου Η. Έκτοτε ο τελευταίος είχε την υποχρέωση, όποτε παρουσιαζόταν στο ταμείο ανεργίας ή και σε άλλες παρεμφερείς υπηρεσίες του κράτους, να αποδεικνύει ότι δεν ήταν μύγα, πράγμα αρκετά δύσκολο για έναν άνεργο...
      Διαθήκη
      Μέσα στη μαυρίλα της ανεργίας ήρθε κάποτε στον κύριο Η η ιδέα να γράψει τη διαθήκη του. Διαπίστωσε όμως ότι δεν είχε τίποτε να αφήσει στα παιδιά και στη γυναίκα του κι έτσι σκέφτηκε να κάνει αυτό που πολλοί στην ιστορία έκαναν, αν και ο ίδιος δεν ανήκε στη χορεία των μεγάλων ανδρών. Να ψαρέψει δηλαδή από τον ωκεανό της ζωής του μια συμβουλή τόσο σοφή εξαιτίας της πείρας και των βασάνων του, ώστε να είναι πολύτιμος οδηγός στη ζωή των κληρονόμων του.
      Μπορεί αυτή η συμβουλή να πλέει ακόμα κάπου στον ωκεανό της ζωής του και να μην καταδέχεται το αγκίστρι του, αλλά τουλάχιστον από τότε ο κύριος Η βρήκε μια απασχόληση. Ψαρεύει.
      Απόπειρα αυτοκτονίας
      Αισθανόταν ντροπή όταν το σκεφτόταν, αλλά παρʼ όλα αυτά συνέβη: Μετά, από καιρό στην ανεργία, ο κύριος Η αποφάσισε μια νύχτα να αυτοκτονήσει. Τουλάχιστον δεν θα είμαι βάρος στους δικούς μου, σκέφτηκε, άσε που θα πάρουν μια έστω μειωμένη σύνταξη.
      Αποχαιρέτησε λοιπόν νοερά τη γυναίκα και τα παιδιά του, σηκώθηκε αθόρυβα μέσα στη νύχτα και πήδηξε με τις ριγέ πιτζάμες του από το παράθυρο του τέταρτου ορόφου όπου έμεναν. Ευτυχώς μέσα στη σύγχυσή του είχε ξεχάσει ότι μόλις πριν από λίγες εβδομάδες η τράπεζα είχε βγάλει σε πλειστηριασμό το διαμέρισμά τους, κι έτσι τώρα έμεναν με νοίκι σε μια μικρή παλιά μονοκατοικία. Πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα απλώς να βρεθεί με το κεφάλι μέσα σε μια γλάστρα βασιλικού και να επιστρέψει ντροπιασμένος στο κρεβάτι του. Το πρωί δεν μπορούσε μάλιστα να δώσει καμιά εξήγηση στη γυναίκα του, που αναρωτιόταν απορημένη πώς βρέθηκαν φύλλα βασιλικού στα μαλλιά το

      Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

      Η οικονομική κρίση δεν εμποδίζει την έκφραση...

      Η οικονομική κρίση δεν εμποδίζει την έκφραση...

      Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/12/2011
        ΑΛΕΞΗΣ ΒΑΚΗΣ

        Λάκης Χαλκιάς: Μνήμες Της Ξενιτιάς - 12 Δημοτικά Τραγούδια Της Ηπείρου. Στον αντίποδα της αντίληψης που θέλει την παράδοση να παίζεται μόνον από φουστανελοφόρους τα κυριακάτικα πρωινά στην ΥΕΝΕΔ, ένας δίσκος που ξεχειλίζει από ειλικρινή συγκίνηση. Και από τις αναμνήσεις της 103χρονης (!) Βασιλικής Σκουτέλα, Ελληνίδας της ομογένειας, από τα Θεοδώριανα του νομού Άρτας.
        Νίκος Πλατύρραχος: Ονειρογραφία. Το πρώτο εξ ολοκλήρου τραγουδοποιητικό concept ενός συνθέτη γνωστού μέχρι σήμερα για τις εργασίες του στον χώρο της ορχηστρικής και κινηματογραφικής μουσικής. Μελωδοκεντρικό και υπέροχο.
        Mode Plagal - Στην κοιλιά του κήτους. Μετά από είκοσι χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στον χώρο, οι Mode Plagal εξακολουθούν να αναμιγνύουν το funk με τα βαλκανικά ηχοχρώματα και να μας παρουσιάζουν εξαιρετικά -και σουρεαλιστικά- μουσικά κολλάζ.
        Δημήτρης Σίντος: Απ' της γης το μαξιλάρι. Με έδρα τη Δράμα, μια άκρως ενδιαφέρουσα -υφολογική και όχι μόνον- απόπειρα σύζευξης του ανατολικού ύφους με τα αισθητικά αιτήματα του σύγχρονου τραγουδιού.
        Χρήστος Λεοντής: Πρωινό άστρο (ποίηση: Γιάννης Ρίτσος - τραγούδι: Παντελής Θεοχαρίδης). Επειδή... ο παλιός είνʼ αλλιώς.

        ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΕΚΙΟΣ
        Βόμβοι. Όχι γιατί εξέλιξαν απλώς ένα είδος μουσικής, αλλά γιατί πατάνε γερά στη δύσκολη περίοδο που ζούμε, μουσικά και στιχουργικά.
        Trio Tekke. Post ρεμπέτικο από την Κύπρο. Εξαιρετικό και ιδιαίτερο.
        GravitySays_i - The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud. Το να αποφεύγεις τις απομιμήσεις είναι ό,τι καλύτερο, ασχέτως σε ποια γλώσσα και σε ποια χώρα.
        MKO - Blues for the White Nigger. Ανεξάντλητοι και πληθωρικοί.
        Kate Bush - 50 Words For Snow. Δεν βγάζει μιλιά δίχως λόγο και, όταν το αποφασίσει, το αποτέλεσμα τη δικαιώνει.

        ΜΑΚΗΣ ΜΗΛΑΤΟΣ
        Κατά τη γνώμη μου το 2011 μουσικά το "σώζουν" οι γυναίκες και οι παλαίμαχοι. Θα μου επιτρέψετε να διαλέξω τις γυναίκες, άλλωστε χωρίς αυτές η ποπ κουλτούρα θα ήταν πολύ άνοστη:
        Bjork - Biophilia. Με βασικό όργανο την αλλόκοτη φωνή της και παραπληρωματική χρήση μουσικής και ασυνήθιστων οργάνων η Bjork φτιάχνει ένα ενδιαφέρον άλμπουμ που είναι ικανό να σε συνδέσει κατ' ευθείαν με το σύμπαν, αν φυσικά είσαι πρόθυμος για το ταξίδι και δεν φοβάσαι.
        P.J. Harvey - Let England Shake. Η δημιουργική της ενηλικίωση φτάνει εδώ στο απόγειό της καθώς αφήνει την ενδοσκόπηση για μια ματιά στην πολυτάραχη, αυτάρεσκη και αιματοβαμμένη ιστορία της Γηραιάς Αλβιώνος.
        Kate Bush - 50 Words for Snow. Ο πιο διαφορετικός της δίσκος. Χαμηλοί τόνοι, εξαιρετικές ερμηνείες, ποιητική διάθεση και δημιουργική έμπνευση κάνουν τον πιο "παγωμένο" της δίσκο να είναι ζεστός, φιλικός, αλλά με ισχυρή προσωπικότητα.
        Anna Calvi - Anna Calvi. Το πρώτο νέο κορίτσι του 2011 που δημιούργησε "μυθολογία". Ποια είναι; Από πού έρχεται; Ποιες είναι οι επιδράσεις της; Το μυστήριο παραμένει, αλλά ο πρώτος της δίσκος μάς προκαλεί να της δώσουμε σημασία. Και το κάνουμε ευχαρίστως.
        EMA - Past Life Martyred Saints. Άφησε το συγκρότημα στο οποίο τραγουδούσε για να τραβήξει τον δρόμο της και το αποτέλεσμα της πρώτης της απόπειρας λέει πως καλά έκανε. Όσοι την είδαν πριν από μερικές μέρες στην αθηναϊκή της συναυλία, το επιβεβαίωσαν. Όλοι λένε πως έχει μέλλον.

        ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΠΕΤΡΙΔΗΣ
        Δεν είναι οι καλύτεροι δίσκοι του 2011. Είναι μερικά από τα καλύτερα άλμπουμς που άκουσα μέσα στη χρονιά. Θα μπορούσαν να είναι άλλα 20 στη θέση τους. Δεν υπάρχει φυσικά και αρίθμηση.
        Τrio Tekke - «Σαμάς». Τζουράς, κοντραμπάσο, κιθάρα, φωνή. Ούτε αναβιώνουν, ούτε ανανεώνουν. Στον κόσμο τους βρίσκονται, παίζοντας, συνθέτοντας, διασκευάζοντας.
        Fleet Foxes - «Helplessness blues». Από τα άγια χώματα του Σιάτλ, η χιππο-μουσάτη παρέα του Ρόμπιν Πέκνολντ καταθέτει ένα σπουδαία φολκ-ροκ... μανιφέστο; Παίρνω την ευθύνη.
        Ορφέας Περίδης - «Ονειροπόλων μόχθοι». Δώδεκα μήνες του χρόνου, αφορμή για τον ονειροπόλο να φτιάξει ένα υπέροχο ταξίδι, μέσα του αλλά και έξω.
        Jonathan Wilson - «Gentle spirit». Νεοφόλκ ψυχεδελικές ιστορίες και μια τραγουδοποιία που πιάνει το νήμα από την αμερικανική west coast σκηνή των '70s.
        Gravitysays_I - «The figures of enormous grey and the patterns of Fraud". Ένα απολαυστικό 28λεπτο concept άλμπουμ, κάπου ανάμεσα στη Μεσόγειο και τις αγγλοσαξονικές μουσικές ακτές.
        Θανάσης Παπακωνσταντίνου - «Ο ελάχιστος εαυτός». Εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που βρίσκεται στο τώρα. Το soundtrack ενώ μαζεύουμε γυαλιά από σπασμένα όνειρα.
        Daniel Kahn & The Painted Bird - «Lost causes». Το πολύχρωμο yiddish-klezmer πανκ-ροκ καμπαρέ του Αμερικανοεβραίου Daniel Kahn και των Painted Βird.
        Βόμβοι - «Βόμβοι». Πάνος Πενταρίτσας, Νίκος Ψύδης, Ελένη Βιτάλη, Ανδρέας Θωμόπουλος, samples, τζουράς... και μια συλλογική δημιουργία που μαρκάρει τη Δύση από την καθʼ ημάς Ανατολή.
        Dimitris Kalantzis Quintet & Athens Camerata - «Manoʼs - jazz tribute to Manos Hadjidakis». Εννέα μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι σε τζαζ τροχιά και ενοργάνωση από το κουιντέτο του Δημήτρη Καλαντζή. Μαζί και η Καμεράτα. Έξοχο...
        Φοίβος Δεληβοριάς - «Ο αόρατος άνθρωπος». Ένας αόρατος κόσμος παραδίπλα, που ζει και δημιουργεί με έναν αόρατο τρόπο, χωρίς να γίνεται ορατός στους πολλούς.


        ΝΙΚΟΣ ΣΒΕΡΚΟΣ
        Ulver - Wars Οf The Roses
        P.J. Harvey - Let England Shake
        Mastodon - The Hunter
        Bon Iver - Bon Iver
        Kate Bush - 50 Words For Snow
        Φοίβος Δεληβοριάς - Ο Αόρατος Άνθρωπος
        GravitySays_i - The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud
        Sarabante - Remnants
        Septic Flesh - The Great Mass
        Λάκης Χαλκιάς - Μνήμες Της Ξενιτιάς: 12 Δημοτικά Τραγούδια Της Ηπείρου
        Μια ανασκόπηση αφενός κρύβει αδικίες και αφετέρου δεν μπορεί να χωρέσει ένα ολόκληρο έτος μουσικής παραγωγής. Το 2011, όπως κάθε χρονιά, έφερε μαζί του καταπληκτικά προϊόντα μουσικής. Ευτυχώς η ανθρώπινη έκφραση δεν εμποδίζεται εύκολα ακόμη και αν η οικονομική κρίση χτυπά τις δισκογραφικές εταιρείες.
        Στο διεθνές επίπεδο οι Νορβηγοί Ulver έφτιαξαν την απόλυτη εξομολόγηση για τη σύγχρονη απομόνωση, η P.J. Harvey έντυσε με μελωδίες τις ώριμες πολιτικές ανησυχίες της και οι Mastodon πρόσθεσαν έναν ακόμη υπέροχο σταθμό στο τραχύ μεταλλικό τους ταξίδι. Οι Bon Iver χτύπησαν τις ευαίσθητες χορδές της βορειοαμερικανικής υπαίθρου και η σπουδαία Kate Bush μίλησε με μοναδική ποικιλομορφία για το χιόνι.
        Στα της Ελλάδας ο Φοίβος Δεληβοριάς παρέδωσε έναν εξαίσιο δίσκο σύγχρονης ελληνικής τραγουδοποιίας, οι GravitySays_i συνέθεσαν ένα ανατριχιαστικό έργο ποίησης και μουσικής και οι Sarabante, από το άγριο ορμητήριό τους, έσκισαν κάθε κανόνα. Οι Septic Flesh παρέδωσαν μια κορυφαία παραγωγή, όπου πάντρεψαν το death metal με τη συμφωνική ορχήστρα, και ο Λάκης Χαλκιάς πραγματοποίησε υποδειγματικά το όνειρο της υπέργηρης Ελληνίδας μετανάστριας στην Αμερική Βασιλικής Σκουτέλα.
        Κι αν χρειάζεται μια φράση για προτροπή μπαίνοντας στο 2012, ας ακούσουμε τους Ulver να τραγουδούν “We are our own worst enemy and the last judgement”.

        ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ και ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΖΙΡΙΤΑΣ
        Φοίβος Δεληβοριάς: Ο Αόρατος Άνθρωπος [Εξώστης/Inner Ear]
        Foo Fighters: Wasting Light [RCA/Sony]
        Gravitysays_i: The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud [Restless Wind]
        Lady Gaga: Born This Way [Interscope/Universal]
        May Roosevelt: Haunted [ανεξάρτητη έκδοση]
        Meredith Monk: Songs Οf Ascension [ECM/Μικρή Άρκτος]
        Mohammad: Spiriti [Antifrost]
        Leszek Mozdzer: Komeda [ACT]
        Lou Reed & Metallica: Lulu [Universal]
        Λάκης Χαλκιάς: Μνήμες Της Ξενιτιάς - 12 Δημοτικά Τραγούδια Της Ηπείρου [Music Corner]

        Πέντε εγχώριοι και πέντε διεθνείς δίσκοι που ξεχώρισαν για το 2011, χωρίς αξιολογική σειρά. Στη διεθνή επικαιρότητα, το αέναο ταξίδι της Monk προς ανεύρεση του ηχητικού ζεν, ο φόρος τιμής του Mozdzer προς έναν εξέχοντα πατριώτη, η συνεργασία της χρονιάς μεταξύ Metallica και Lou Reed -με απογυμνωμένο ήχο και ακραιφνείς στίχους-, η μεγάλη ποπ σταρ της εποχής μας να συμπιέζει στο μίξερ της τέσσερις δεκαετίες mainstream κουλτούρας και το αναπάντεχο καλούδι των Foo Fighters, με σεβαστή ισορροπία δύναμης και μελωδίας.
        Στην ελληνική πραγματικότητα, οι Gravitysays_i παραδίδουν έναν αγγλόφωνο δίσκο που επιτέλους δεν πιθηκίζει μα διαθέτει εγχώρια συνείδηση, ο Φοίβος Δεληβοριάς τολμά και νικά πειραματιζόμενος με θερεμίνες και άλλα «παράξενα» όργανα, οι Mohammad καταθέτουν μια συναρπαστικά ελιτίστικη σπουδή μεταξύ γεννητριών και τσέλων, ο Λάκης Χαλκιάς βουτά στην ηπειρώτικη παράδοση και φτιάχνει τον καλύτερο δημοτικό δίσκο της τελευταίας δεκαετίας, ενώ η May Roosevelt διαθλά χορούς της ελληνικής παράδοσης μέσω φινετσάτων ηλεκτρονικών κατόπτρων.

        ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
        Πολλά πράγματα μου έκαναν εντύπωση από την πρώτη ή από τη δεύτερη ακρόαση. Είναι, όμως, μερικοί δίσκοι που με άγγιξαν από την πρώτη κιόλας στιγμή. Είναι σίγουρα το ρέκβιεμ “Let England Shake” της P.J. Harvey για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με αφορμή την απόβαση των Γαλλοβρετανών, των Αυστραλών και των Νεοζηλανδών στην Καλλίπολη της Τουρκίας -το σφαγείο εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτών ένθεν κακείθεν, εκφρασμένο με πάθος και περίτεχνες μελωδίες.
        Είναι, επίσης, ο δίσκος της παλαιάς Kate Bush 50 Words For Snow” με την μπαρόκ ποπ δωματίου, με τη βοήθεια τζαζ μουσικών, σαν τον κρουστό Steve Gadd, η μαύρη Matana Roberts με το “Coin Coin Chapter One: Gens De Couleur Libres”, σαξοφωνίστρια, συνθέτρια και αυτοσχεδιάστρια, που ανατέμνει τη free τζαζ και την ποίηση των Μπίτνικς και, τέλος, ο παραγωγός και dj James Blake, με το εξαίρετο ομότιτλο έργο του, ένας Antony (των Johnsons) πλημμυρισμένος με ηλεκτρονικούς ήχους.

        Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

        Σκρουτζ Χριστουγεννιατικο Παραμυθι Νo1

        Πέντρο Μπρίγκερ: Αυτά λέγανε και στην Αργεντινή πριν από είκοσι χρόνια

        Πέντρο Μπρίγκερ: Αυτά λέγανε και στην Αργεντινή πριν από είκοσι χρόνια

        Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/12/2011
          Συνέντευξη στον ΜΙΧΑΛΗ ΤΡΙΚΚΑ


          Ανησυχητικά οικεία είναι για τον διακεκριμένο Αργεντινό δημοσιογράφο, κοινωνιολόγο και συγγραφέα, Πέντρο Μπρίγκερ τόσο ο πολιτικός λόγος των τεχνοκρατών του ΔΝΤ και της ελληνικής κυβέρνησης όσο και τα μέτρα που είναι "απολύτως αναγκαία για να σωθεί ο τόπος". Δέκα χρόνια μετά την εξέγερση που οδήγησε το νεοφιλελευθερισμό στην πρώτη ιδεολογική ήττα του, ο Μπρίγκερ -ο οποίος έχει εργαστεί για τις μεγαλύτερες εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας και συνεργάζεται με έντυπα διεθνούς κύρους όπως η "Monde Diplomatique"- μιλά για αυτά που κερδήθηκαν και χάθηκαν από τότε, όπως επίσης και για τη μεταδοτικότητα της κοινωνικής διαμαρτυρίας στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης.

          *Στην πρόσφατη προεκλογική της καμπάνια, η πρόεδρος Φερνάντες χρησιμοποίησε εικόνες από ελληνικές διαδηλώσεις. Πώς το εξηγείτε;
          Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη. Στην Αργεντινή υπάρχει σήμερα η γενικευμένη αίσθηση ότι πρόκειται για έργο που το έχουμε ξαναδεί. Ο κόσμος αναρωτιέται πώς μπορεί μια χώρα να ξανακάνει αυτά που κατέστρεψαν εμάς. Όταν βλέπουν ότι είναι οι ίδιες συνταγές που επαναλαμβάνονται, οι απλοί άνθρωποι τραβάνε τα μαλλιά τους και λένε "μα είναι αυτοκτονία".
          Παρ' ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, υπάρχουν πολλές ανησυχητικές ομοιότητες. Όταν ακούει κανείς τους ελεγκτές της τρόικας, είναι σαν να ακούει ξανά εκείνους που επέβλεπαν τις δικές μας μεταρρυθμίσεις τη δεκαετία του '90. Ο νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς, που διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, αναφέρεται ενδεικτικά στην περίπτωση ενός υψηλά ιστάμενού της που παρουσίασε τις συστάσεις του οργανισμού για τη σωτηρία της χώρας Χ έχοντας μπερδέψει τους φακέλους και μιλώντας, κατά λάθος, για τη χώρα Ψ. Γιατί, βλέπετε, είναι η ίδια συνταγή, που εφαρμόζεται παντού αδιακρίτως. Όταν ακούει κανείς τον Πολ Τόμσεν από το ΔΝΤ να λέει ότι η χώρα σας πρέπει να εγκαταλείψει τα "ταμπού" και να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα, σαστίζει γιατί αυτά ακριβώς λέγανε και σε εμάς πριν από είκοσι χρόνια.
          Η δεκαετία του '90 ήταν η δεκαετία του νεοφιλελεύθερου μύθου και της συναίνεσης της Ουάσιγκτον. Η κεντρική ιδέα ήταν ότι ο νεοφιλελευθερισμός θα έλυνε ως διά μαγείας κάθε πρόβλημα με τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις αφού το Δημόσιο ήταν αναγκαστικά ταυτισμένο με τη διαφθορά και την κακοδιαχείριση.
          Όταν λοιπόν ένας Αργεντινός ακούει σήμερα τον Παπαδήμο, γνωρίζει ότι αυτός είναι ο πολιτικός λόγος της δεκαετίας του '90.


          * Πιστεύετε ότι ο νεοφιλευθερισμός προσπαθεί τώρα να πάρει μια άτυπη ρεβάνς;
          Το ΔΝΤ και οι υπόλοιποι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί δεν έχουν από τότε αλλάξει αφεντικά και συνεχίζουν να εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Δεν θέλουν να σώσουν τους λαούς αλλά τις τράπεζες. Είναι ενδεικτικό ότι οι κυρίαρχοι δεν τολμούν καν να εφαρμόσουν ένα σχετικά ανώδυνο μέτρο όπως ο φόρος Τόμπιν. Αντιθέτως, κόβουν τις συντάξεις και απολύουν δημόσιους υπαλλήλους. Αν φοβούνται κάτι, αυτό είναι μια γενικευμένη κοινωνική έκρηξη. Και η Αργεντινή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Θα έλεγα ότι ήταν η πρώτη εξέγερση του 21ου αιώνα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό. Μια κυβέρνηση απόλυτα προσηλωμένη στα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού ανατράπηκε από τον λαό και έφυγε ταπεινωμένη.
          Η επίδραση της

          Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

          ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ!!!!!!

          ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΕ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΡΙΩΝ ΧΡΟΝΩΝ,ΜΕ ΕΝΟΙΚΙΟ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΣΤΑ ΥΨΗ,
          ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΓΙΑ 2 ΜΗΝΕΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ!!!!!!
          ΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ.................!!!!!!!!

          Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

          422 δισ. ευρώ τοκοχρεωλύσια σε 15 χρόνια!

          422 δισ. ευρώ τοκοχρεωλύσια σε 15 χρόνια!

          Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/11/2011
          ΤΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΗ*

          Η ομιλία του νέου πρωθυπουργού στη Βουλή σχετικά με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης δεν προκάλεσε καμία έκπληξη. Άλλωστε όλη η κοινωνία γνωρίζει πως η επιλογή ενός προσώπου σαν τον Λουκά Παπαδήμο προσιδιάζει στην επιλογή του κατάλληλου προσώπου για την αποτελεσματική διεκπεραίωση ενός project. Όμως η προγραμματική του ομιλία περιείχε διάφορα σημεία στα οποία αξίζει να επιστήσουμε την προσοχή. Ένα από αυτά είναι η επίκληση από τα χείλη του πρωθυπουργού της υποχρέωσης του ελληνικού λαού να ανταποκριθεί στην αλληλεγγύη που του επιδεικνύουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, μέσω της αποδοχής της ασκούμενης πολιτικής λιτότητας και της συναίνεσης στην υπαναχώρηση από τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.
          Η αλήθεια είναι ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν κληθεί να συνδράμουν με σημαντικά ποσά τους Μηχανισμούς Στήριξης της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Το ερώτημα όμως στο οποίο πρέπει να απαντήσει ο κ. Παπαδήμος είναι το κατά πόσον αυτά τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων ανακουφίζουν τους ώμους του ελληνικού λαού, από τον οποίο ο νέος πρωθυπουργός ζητάει υπευθυνότητα απέναντι «στην αλληλεγγύη που δέχεται».

          Η απάντηση που θα δίναμε εμείς είναι εύκολη. Τα χρήματα που καλούνται να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, εν μέσω λιτότητας και στις χώρες τους, ανακουφίζουν τους εγχώριους και διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας, δηλαδή το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και σε καμία περίπτωση δεν κατευθύνονται στον ελληνικό λαό. Επομένως, ο κ. Παπαδήμος ας αναζητήσει την υπευθυνότητα, από αυτούς που κερδίζουν από τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων, δηλαδή τους μέχρι πρότινος συναδέλφους του.
          Στο σημείο αυτό θα επικαλεστούμε τα στοιχεία ενός πίνακα από την Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού του 2012 (σελ. 59), που αναφέρεται στις χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου για το 2012, ο οποίος επιβεβαιώνει πλήρως τα παραπάνω.
          Στον πίνακα των χρηματοδοτικών αναγκών του νέου Προϋπολογισμού φαίνεται ότι, για το 2012, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι και το ΔΝΤ θα δανείσουν 106 δισ. ευρώ στον «ελληνικό λαό» (όπως λέει και ο κ. Παπαδήμος). Μια καλύτερη

          Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

          Το δάσος των παιδιών

          ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 17-11-11)


          Το δάσος των παιδιών

          thumb
          Χρήστος Αγγελάκος Εκδόσεις: Μεταίχμιο
          Σελ.: 245

          Η Λουκία είναι το πρόσωπο μέσα από το οποίο ο χρόνος και η Ιστορία γίνονται ένας κόσμος ενιαίος και αδιαπέραστος που, όσο κι αν μεταβάλλεται, τίποτα δεν αλλάζει. Μόνο περιμένει υπομονετικά ώσπου να βουλιάξει μέσα στην ίδια του την ύπαρξη, αναλωμένος στη μελαγχολία ενός παρελθόντος που προδιέγραψε μια για πάντα το μέλλον. Το μυθιστόρημα του Αγγελάκου αποτελείται από ένα σπίτι, ένα δάσος, ένα πρόσωπο κι έναν εμφύλιο περασμένο, αλλά πάντα πανταχού παρόντα στην καθημερινότητα, στις σκέψεις, στον μέσα και έξω προσωπικό κόσμο της Λουκίας που τον κουβαλά στον χρόνο της σαν ένα μαρτύριο της μοίρας. Οι ιστορίες του εμφυλίου έχουν όλες έναν κοινό παρονομαστή που έχει να κάνει με τη βαθιά θρησκευτικότητα, το αναπόφευκτο, όπως αυτό καθορίζεται από την ιδεολογική ηθική όπου το καλό και το κακό είναι προσδιορισμένα απόλυτα και αμετάκλητα σαν η πιο σκληρή και συμπαγής αλήθεια. Το πνεύμα της τιμής, η αίσθηση της θυσίας, η προσήλωση στο καθήκον, είναι θέματα που βαραίνουν αδιόρατα την εξέλιξη του μυθιστορήματος αλλά και τις τύχες των ανθρώπινων υπάρξεων, που τελικά έμειναν ερημωμένες μέσα στον χρόνο, κάτοχοι και δέσμιοι μιας ιερής κληρονομιάς που επιβάλλει το παλιό στο σύγχρονο. Έτσι, η ζωή της Λουκίας, του βασικού προσώπου της μυθιστορίας, πριν καταρρεύσει μέσα στην ίδια της την ύπαρξη, μοιάζει - και είναι - τραγική, κυρίως γιατί έχει προκαθοριστεί από πρόσωπα και γεγονότα που δεν ξεπέρασε ποτέ το συλλογικό και ατομικό ασυνείδητο, κρατώντας σε μιαν ιδιότυπη - ιερή αιχμαλωσία τις ζωές των ανθρώπων και τη δική τους μοίρα.
          Ξενοφών Μπρουντζάκης xenofonb@gmail.com

          Tags

          Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

          100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη

          Τρεις νέες εκδόσεις με αφορμή τη γενέθλια επέτειο του νομπελίστα ποιητή

          100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη


          Φανταστείτε τον Οδυσσέα Ελύτη να κάθεται σε μια χαμηλή πολυθρόνα, με τα χειρόγραφα πλάι του. Το πλάι του είναι το πάτωμα. Πάνω εκεί αφημένα τα ακόμη ανολοκλήρωτα ποιήματά του. Τον βολεύουν -γιατί η ποίηση είναι αφόρητη χειρωναξία κι όχι αποκλειστικά ονειροφαντασία- τα μεγάλου σχήματος αναδιπλούμενα τετράδια, με σελίδες καντριγιέ, που τα ακουμπά στα γόνατά του.
          Στη Villa Natacha με τους Ivar Ivask και Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ Στη Villa Natacha με τους Ivar Ivask και Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ Η ποίηση προσκυνά στον θεό της ή ο θεός της ποίησης καθίζει την ποίηση στα γόνατά του, όπως ο Αρθούρος Ρεμπό: «Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου/και τη βρήκα πικρή και τη βλαστήμησα/οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη/δραπέτευσα...».
          Ακούγεται μουσική του Μότσαρτ, αυτού του μουσικού παιχνιδιού, γιατί τέτοιος υπήρξε ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας Μότσαρτ τού συνήθως αβίαστου στίχου, ο οποίος προσπάθησε να κρατήσει ζωντανή τη λάμψη του ταλέντου και να μην την αφήσει να θαμπώσει, εκτός κι αν είχε τη θαμπάδα του ασημένιου τάματος. Παγανιστής και χριστιανίζων, συγγενικός μ' οτιδήποτε δεν έσβηνε με μια μονοκοντυλιά τη λέξη «αίνιγμα» και το παράγωγό

          Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

          Πάνθεον Ἐθνικοφροσύνης(ΒΑΡΝΑΛΗΣ)

          Πάνθεον Ἐθνικοφροσύνης
          (Ὅλοι με πιστοποιητικόν)


          Φανέ, ὅταν τὸ ἔλαιον σὲ λείψῃ, τί θὰ γίνῃς;
          Τί; θὰ σβεσθῆς...
          Δ. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ


          Μεγάλη πόρτα νὰ χωρᾷ ὁ Μεγάλος
          ποὺ διπλὰ μεγαλώνει ἅμα ξαπλώσει.
          Ὡς τὸ κατώφλι Θάνατος καὶ Λήθη
          καὶ μέσα Αἰώνια Μνήμη καὶ Χαρά!

          Ἀθάνατοι σὲ μάρμαρο καὶ μπροῦντζο
          λαμποκοποῦν οἱ ἀχόρταγοι λαοφάγοι.
          Τοὺς προσκυνᾷ ἡ Πατρίδα «εὐγνωμονοῦσα»
          καὶ τοὺς φοβᾶται ὁ «Σκώληξ ὁ Ἀκοίμητος».

          Τοῦ ἀκάνθινου στεφάνου ὁ κορονάτος
          στὴν πίσσα ρίχνει τοὺς πιστούς σου, Φτώχεια.
          Δὲν μπορεῖ νὰ χαρεῖ τοῦ Παραδείσου
          τὰ πλούτη, ὅσο θυμᾶται τὰ δικά του.

          Καλαμαρὰς ποὺ τύφλωνε τ᾿ ἀηδόνια
          καὶ δάσκαλος ποὺ βίαζε τὴν Ἀλήθεια,
          γιὰ ν᾿ ἀνεβοῦν σερνότανε στὴ λάσπη
          καὶ τοὺς ἔφαε κι αὐτοὺς καὶ τὰ χαρτιά τους.

          Καὶ μία μεγαλουσιάνα, ἄφραγη λάμια,
          νά ῾τανε, λέει, κάθε φορὰ παρθένα!
          καὶ μία παρθένα πρώιμη, ποὺ δὲν πρόλαβε
          νὰ ξεπεράσει τὴ μαμὰ στ᾿ ἀνάσκελα.

          Τ᾿ ἁγνά μας ἐθνικόπουλα, ὁρκισμένα
          τὸν ἅγιον ὅρκο τῶν ἀρχαίων ἐφήβων,
          γράφουν στὴν πλάκα τῶν τουφεκισμένων
          ἀπὸ τοὺς Γερμανούς: « Καλὰ σᾶς κάναν!»

          Καὶ στὴν κορφὴν ἀπάνου ὁ Μαῦρος Ἥλιος!
          Τὸν κοιτᾷς καὶ σαπίζουνε τὰ λούκια σου.
          Διχτάτορας! Ὂλ᾿ ἡ κοπριὰ τοῦ αἰῶνα
          κοιλοπονοῦσε γιὰ νὰ τὸν ξεράσει!

          Αὐτοὶ Πατρίδα, Ἅγια Γραφὴ καὶ Σπόρος!
          Κι ἀπ᾿ τὰ ἱερά μας κόκαλα βγαλμένη
          ἡ Προδοσία στὸ μασκοφόρο δίνει
          σπαθὶ μ᾿ ἕνα χρυσὸ πουγκὶ γιὰ φούντα!

          Τῶν αἱμάτων σου οἱ ποταμοί, Λαέ,
          δὲν κάνουν ἕνα ρόχαλο δικό τους.
          Κι ἂν τὴ στερνή σου ἁρπάξανε μπουκιά,
          σοῦ ἀφήσανε τὴ δόξα τοῦ Θανάτου.

          Στὴ χώρα κάτω νύχτωσεν ἡ μέρα,
          μαύρη καπνούρα κι οὐρλιαχτὰ καὶ θρῆνος.
          Δικὰ καὶ ξέν᾿ ἀγριόσκυλα, ζευγάρι,
          σὲ μαγαρίζουν, κοσμογόνε Βράχε!

          Πασκαλιὰ στὸ βασίλειο τῶν Σκιῶν!
          Ἀναστημένα μάρμαρα καὶ μπροῦντζοι
          κατηφορᾶνε χορευτὰ μὲ πήδους
          νὰ μοιραστοῦν τὴ σάρκα σου, λαουτζίκο

          Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

          ΚΟΙΝΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ


          ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
          Α/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
          ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ
          ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ



          ΨΗΦΙΣΜΑ



          Η κατάθεση από την κυβέρνηση του Νέου Μισθολογίου στη Βουλή επιβεβαίωσε ακόμη και τους χειρότερους εφιάλτες των εργαζομένων. Οι εκπαιδευτικοί – οι χειρότερα αμειβόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι – βρίσκονται για ακόμη μία φορά στο στόχαστρο των περικοπών. Πριν από αυτούς βέβαια έχει στοχοποιηθεί η ίδια η Παιδεία. Σε απόλυτη αναντιστοιχία με την Πρωθυπουργική δέσμευση για εξαίρεση της Παιδείας από την πολιτική των περικοπών του μνημονίου, η Κυβέρνηση διαμορφώνει με «συνέπεια» το νέο τοπίο στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

          • Για πρώτη φορά σε περίοδο ειρήνης, τα σχολεία ξεκίνησαν και παραμένουν χωρίς βιβλία.
          • Στην «ισχυρή», «Ευρωπαϊκή» Ελλάδα, σχολεία που χτίστηκαν και εξοπλίστηκαν με το μόχθο του λαού για να στηρίξουν το όραμα της αποκέντρωσης, συγχωνεύονται και καταργούνται με καθαρά οικονομικά κριτήρια.
          • Ο «Καλλικράτης», φιλόδοξος αντικαταστάτης του «Καποδίστρια», ξεκίνησε ήδη την περιβόητη μείωση των δαπανών από τις σχολικές επιτροπές.
          • Ο νέος πειραματισμός στο σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έρχεται στην πλέον ακατάλληλη στιγμή, εκεί όπου οι οικογένειες και οι υποψήφιοι θα περίμεναν σταθερότητα.
          • Στο «νέο» «ψηφιακό» σχολείο των φωτοτυπιών, μειώνονται οι ώρες της Πληροφορικής.
          • Η κοινωνική αναλγησία της κατάργησης της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης και της Ενισχυτικής Διδασκαλίας, στερεί από τους μαθητές των χαμηλών οικονομικών στρωμάτων μία πολύτιμη βοήθεια.
          • Η κατάργηση των υποστηρικτικών δομών καθώς και των εξειδικευμένων εκπαιδευτικών πλαισίων (Τμημάτων Αθλητικής Διευκόλυνσης, σχολικών βιβλιοθηκών κλπ) με τη λογική του περιττού και μη αποδοτικού, «τιμωρεί» την εκπαιδευτική διαδικασία για προηγούμενες ελλείψεις και στρεβλώσεις, για τις οποίες δεν ευθύνεται κανείς άλλος παρά η πολιτική ηγεσία.
          • Η περιθωριοποίηση και η απαξίωση του ρόλου της ειδικής αγωγής, με την εγκληματικής εμπνεύσεως απόφαση για χρηματοδότησή της από το ΕΣΠΑ αντί του τακτικού προϋπολογισμού, αποκαλύπτει την πραγματική ατζέντα του μνημονίου: «Οι αδύναμοι δεν θα επιβιώσουν». Η κατάργηση των ΚΕ.Δ.Δ.Υ. αποτελεί μία ακόμη επιβεβαίωση.
          • Η απαξίωση και ο μαρασμός του θεσμού του ολοήμερου σχολείου, της άλλοτε «ναυαρχίδας» της κοινωνικής πολιτικής του Υπουργείου Παιδείας, προσβάλει ως απόλυτος εμπαιγμός την δοκιμαζόμενη Ελληνική οικογένεια.
          • Ο ερασιτεχνικός προγραμματισμός της διδασκαλίας των ξένων γλωσσών, αποκαλύπτει την πραγματική βαρύτητα που δίνει το Υπουργείο στην ξενόγλωσση εκπαίδευση.



          Στο «νέο» αυτό σχολείο των «καινοτομιών» καλείται για ακόμη μία φορά η εκπαιδευτική κοινότητα να προασπίσει το κοινωνικό αγαθό της Παιδείας,  αντιμετωπίζοντας όμως πλέον την ανάλγητη ανατροπή των εργασιακών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων και τις ανυπέρβλητες δυσκολίες της νέας πολιτικής της διαχείρισης του εκπαιδευτικού προσωπικού.

          Οι εκπαιδευτικοί τα δύο τελευταία χρόνια, με την εφαρμογή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, έχουν ήδη απολέσει τέσσερις μισθούς και σε συνδυασμό με την πρωτοφανή ακρίβεια έχουν ήδη οδηγηθεί στην εξαθλίωση.

          Η «ευελιξία» της «διαθεσιμότητας» του «κρατικού υπαλλήλου» εξοντώνει στην ουσία τις οικογένειες των εκπαιδευτικών, καλώντας τις να πληρώσουν με τις αναγκαστικές μετακινήσεις, τα διαχρονικά λάθη και τις παραλείψεις της πολιτικής ηγεσίας.



          Καταγγέλλουμε την ανάλγητη επίθεση από την Κυβέρνηση και την Τρόικα, δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι αποτελεί ντροπή για όλους αυτούς που παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές της ελληνικής κοινωνίας, να φέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο στους εκπαιδευτικούς λειτουργούς, οι οποίοι προετοιμάζουν τη γενιά του αύριο.

          Η εκπαιδευτική κοινότητα για μία ακόμη φορά στέκεται σθεναρά απέναντι στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Ο εκπαιδευτικός θα λειτουργήσει και πάλι ως ανάχωμα στην επίθεση που δέχεται η Παιδεία σεβόμενος τον ρόλο του και την αποστολή του.



          Δεν αποδεχόμαστε το νέο μισθολόγιο της εξαθλίωσης.



          Ζητάμε την άμεση απόσυρση του πολυνομοσχεδίου και την ικανοποίηση των αιτημάτων της εκπαιδευτικής κοινότητας, όπως αυτά έχουν κατατεθεί από την ΟΛΜΕ και την ΔΟΕ.


          Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

          Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

          ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

          ΕΑΡ  ΣΑΝ  ΠΑΝΤΑ  

          Καλύπτουσα  τα  κύματα  του δορυάλωτου  χωριού  με το κόκκινό  της  φόρεμα

          Πρώτα  μικρή  κ’ έπειτα  μεγάλη

          Ανεβαίνει  στην  κορυφή  του πύργου

          Και πιάνει τα  σύννεφα και τα  συνθλίβει  επί  του  στήθους  της

          Ίσως  ποτέ  να  μην  υπήρξε  μεγαλείτερος  καϋμός  απ’ τον δικό της

          Ίσως  ποτέ  να  μην  έπεσαν  ψίθυροι  πιο  πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια  ενός  προσώπου

          Ίσως  ποτέ   δεν  εξετέθη  στην  κατανόησι  ανθρώπου έκθεσις  πιο εκτεταμένη

          Έκθεσις  πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που  λεν  τα νέφη αυτής  της  εξομολογήσεως

          Εδώ κ’ εκεί  τα  κόβουν  λαιμητόμοι

          Θερμές σταγόνες  πέφτουνε  στην  γη

          Ο γήλοφος  που  σχηματίσθηκε  στο  κυριώτερο  σημείο της  πτώσεως

          Φουσκώνει  και   ανεβαίνει  ακόμη
            
            
            
            
                     

           

          Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

          Κάλεσμα μαζικής ανυπακοής από τον Σύλλογο Γυναικών Καστοριάς

          Κάλεσμα μαζικής ανυπακοής από τον Σύλλογο Γυναικών Καστοριάς
          Πέμπτη, 22 Σεπτέμβριος 2011 01:10
          Ο Σύλλογος Γυναικών Καστοριάς καταγγέλλει την βάρβαρη φοροληστεία σε βάρος των γυναικών και του εργαζόμενου λαού από την πιο αντιδραστική κυβέρνηση που γνώρισε ο τόπος, την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με εκβιασμούς και απειλές προσπαθεί να αποσπάσει από τον εργαζόμενο λαό τα τελευταία ψίχουλα που απέμειναν από μισθούς και συντάξεις με τα νέα χαράτσια που θέλει να επιβάλλει μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ.
          Το νέο χαράτσι για τις κατοικίες, που μας τις φορολόγησαν μέχρι τώρα χίλιες φορές, κάτω από την απειλή ότι αν δεν πληρώσουμε θα μας κόψουν το ρεύμα είναι ένας άτιμος εκβιασμός και ένα βάρβαρο και άδικο μέτρο. Στόχος του μέτρου να σώσουν την οικονομία των πλουσίων, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των μεγαλεμπόρων μέσα από τον οικονομικό αφανισμό των μισθωτών και των συνταξιούχων.
          Καλούμε όλες τις γυναίκες, άνεργες, εργαζόμενες, αγρότισσες, αυτοαπασχολούμενες, τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών να αρνηθούν την πληρωμή του χαρατσιού. Χωρίς φόβο, χωρίς διλήμματα να έρθουν σε επαφή με το σωματείο που μαζί με τα αγωνιζόμενα, ταξικά συνδικάτα και τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ να συγκεντρώσουν και να επιστρέψουν ως απαράδεκτα τα φοροχαράτσια στην κυβέρνηση και σ’ αυτούς που πρέπει να πληρώσουν, στην πλουτοκρατία.
          Η άρνηση πληρωμής είναι νόμιμη πράξη για τις εργατικές-λαϊκές οικογένειες που δεν έχουν να πληρώσουν τα χαράτσια, αλλά και χρέος και πράξη αλληλεγγύης από όσες οικογένειες ακόμα αντέχουν.
          Απαιτούμε να παρθούν πίσω τα χαράτσια. Δεν καταβάλλουμε ούτε ένα ευρώ από όσα ζητούν να πληρώσουμε και προειδοποιούμε να μην τολμήσουν να επιβάλλουν μέτρα για την στάση μας αυτή.
          Το χρέος δεν είναι της εργατικής τάξης.
          Να πληρώσει την κρίση το μεγάλο κεφάλαιο που τη δημιούργησε.
          ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ,
          ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ!
          Συμμετέχουμε ενεργά στις συγκεντρώσεις άρνησης πληρωμής των χαρατσιών του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, της

          Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

          ΟΛΗ Η Β.ΕΛΛΑΔΑ ΛΕΕΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥ ΣΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ !!

          ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΙΣΩΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΣΗΣ!!
          ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ Η ΚΑΣΤΟΡΙΑ,Η ΦΛΩΡΙΝΑ  ,Η ΔΡΑΜΑ ,ΤΟ ΚΙΛΚΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ !ΕΔΩ ΚΑΙΜΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΑΙΟ!
          ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ!!!!!

          Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

          Κορνήλιος Καστοριάδης

          Καλλιεργημένοι διδάσκοντες

          Καλλιεργημένοι διδάσκοντες


          Βιώνουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που η πολιτική του, αλά ελληνικά, δεν αποτελεί εθνική στρατηγική αλλά ταξική, κομματική, που διαφοροποιείται από κόμμα σε κόμμα, από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, ακόμα -και όχι λίγες φορές- από υπουργό σε υπουργό!
          Αφορά την παθογένεια του πολιτικού συστήματος, όπου όλοι έχουμε ταυτίσει την πολιτική με το κράτος, την εκάστοτε κυβέρνηση, το κόμμα.
          Αποκλεισμένοι αριστοτεχνικά από τη συμμετοχή μας στο πολιτικό σύστημα και δεμένοι πισθάγκωνα με ποικιλώνυμες αλυσίδες (νόμους, θεσμούς, συστημικά θέσφατα, φόβους, διλήμματα, τερτίπια κ.λπ.) παρακολουθούμε σχεδόν άπραγοι «έργα και ημέρες» του πολιτικού προσωπικού και, κατά νόμον και έθος, καλούμεθα ανά τέσσερα έτη, «εκλογικώ δικαίω», να γίνουμε συνένοχοι και συνυπεύθυνοι σε μια «παράσταση» που παίζεται για μας, χωρίς εμάς, με ό,τι τούτο σημαίνει.
          Καλός είναι -σύμφωνα με τον χαλκέντερο καθηγητή Χρίστο Τσολάκη- ο δάσκαλος εκείνος που διδάσκει στον μαθητή: πώς να «μαθαίνει» ουσιαστικά κι όχι να παπαγαλίζει, να σερβίρει μασημένη τροφή (η Ιστορία, για παράδειγμα, βασικός πυλώνας της παιδείας, αποτελεί το πλέον απεχθές, λόγω παπαγαλίας, μάθημα)· πώς να «δημιουργεί» (η δημιουργικότητα αποτελεί βασικό θεμέλιο λίθο δόμησης ενός σχολείου)· πώς να «χαίρεται τη δημιουργία» του (ο νεοέλληνας δεν χαίρεται, δεν απολαμβάνει τη δημιουργία του αλλά την αργία του)· πώς, τέλος, να «συνδημιουργεί». Και, όλα αυτά σεβόμενος τους «προγόνους». Και όταν λέμε προγόνους, εννοούμε τη φύση, την παράδοση, την ιστορία, τον πολιτισμό, τα μνημεία, τις πηγές, τους μύθους, τα παραμύθια. Αυτά που εν συντομία αποκαλούμε ανθρώπινες ρίζες.
          Αν κάποιος γνωρίζει καλά μαθηματικά, φυσική, χημεία, δεν σημαίνει απαραίτητα πως είναι και καλός καθηγητής. Και τούτο είναι πολύ κακό, γιατί έχει να κάνει με παιδιά, με άγουρες, ακατέργαστες, ασπαίρουσες ψυχές. Και εδώ η ευθύνη βαρύνει και πάλι, κυρίως, την πολιτεία, το αρμόδιο υπουργείο και έχει να κάνει με την ποιότητα, την ουσία, τον προσανατολισμό, τη σκοπιμότητα της επιμόρφωσης που προσφέρει στους παραπάνω καθηγητές.
          Βιώνουμε το τραγελαφικό φαινόμενο να επιμορφώνουμε, χάριν παραδείγματος, τον μαθηματικό να γίνει καλύτερος στα μαθηματικά -του μαθαίνουμε, δηλαδή, πράγματα πάνω στην επιστήμη του- πράγματα,

          Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

          Nils holgersson all greek episodes

          ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

          ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ,ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΞΟΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ!!!
          ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ  ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!!!
          ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΔΑΣΚΑΛΟΙ !!

          ΕΜΕΙΣ ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΚΥΨΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!!
                                

          Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

          Γ.ΘΕΜΕΛΗΣ(ΕΡΗΜΙΑ)

          Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα
          Απ΄ όπου να περάσεις νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
          Να βγαίνει από τους δρόμους που δεν πάτησες,
          Από τα σπίτια που δεν επισκέφτηκες,
          Από τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
          Από τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιης νερό,
          Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.

          Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.

          Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
          Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.

          Τα σώματα πεθαίνουν σιγά - σιγά από εγκατάλειψη.
          Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
          Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίξαμε από μοναξιά.
          Τα όνειρα, που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.

          Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.

          Από την συλλογή "Συνομιλίες"

          Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

          Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.X. (Κ.ΚΑΒΑΦΗΣ 1928)

          Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.X.

          Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
          δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
          και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
          ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
          να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

          Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
          είναι που κάμνουνε μια ιστορία
          μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
          αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
          δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
          για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
          κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
          με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

          Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
          Παραιτηθείτε από την κτήσι σας εκείνη???
          η κατοχή σας είν' επισφαλής:
          η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
          Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
          κι από την άλληνα την συναφή,
          κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική???
          είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
          σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

          Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
          βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε???
          πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

          Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
          κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
          απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
          να δούμε τι απομένει πια, μετά
          τόση δεινότητα χειρουργική...

          Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
          Να μη βιαζόμεθα??? είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
          Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
          Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
          Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
          Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

          Γερμανία(ΜΠΡΕΧΤ- ΜΕΤ.ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ ΠΑΤΡΩΝΟΥ)

          Γερμανία
          Μπορεί άλλοι να μιλήσουν για την δική τους ντροπή,
          εγώ θα μιλήσω για την δική μου.
          Ω, Γερμανία, χλωμή μητέρα!
          Πώς στέκεις έτσι μιασμένη
          Ανάμεσα στους λαούς.
          Ανάμεσα στους κηλιδωμένους
          προεξέχεις.
          Απ` τα παιδιά σου ο πιο φτωχός
          Χτυπήθηκε θανάσιμα.
          Όταν η πείνα του μεγάλη ήταν
          Τα άλλα σου παιδιά
          Σηκώσανε το χέρι εναντίον του.
          Διαδόθηκε αυτό.
          Με τα έτσι σηκωμένα χέρια τους
          Σηκωμένα κατά των αδελφών
          Βαδίζουν τώρα ανάγωγα μπροστά σου
          Και μες` στο πρόσωπό σου περγελάνε.
          Το ξέρουμε.
          Στο σπίτι σου
          Ουρλιάζουν δυνατά, τι είναι ψέμα.
          Αλλ` η αλήθεια
          Πρέπει να σωπαίνει.
          Έτσι είναι;
          Γιατί σε παινεύουν παντού τριγύρω οι καταπιεστές, αλλά
          Οι καταπιεζόμενοι σε ενοχοποιούν;
          Οι  εκμεταλευθέντες
          Σε δείχνουν με το δάχτυλο, αλλά
          Οι εκμεταλευτές το σύστημα παινεύουν
          Αυτό που μές` στο σπίτι σου εφευρέθηκε!

          Και ταυτόχρονα σε βλέπουν όλοι
          Κρύβουν την άκρη του μανδύα σου, που αίμα  στάζει
          Από το αίμα
          Του καλύτερου παιδιού σου.
          Ακούγοντας τους λόγους, που απ` το σπίτι σου εξέρχονται, γελάνε.
          Όποιος όμως σε δει αρπάζει το μαχαίρι
          Όπως  όταν ληστή μπροστά του βλέπει.
          Ω, Γερμανία, χλωμή μητέρα!
          Πώς σε κακοποιήσαν τα παιδιά σου
          Ώστε ανάμεσα στους λαούς να στέκεσαι
          Σαν εμπαιγμός ή σαν τρομάρα!

          Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

          Αφιέρωμα στο βιβλίο: Ελληνική πεζογραφία

          Αφιέρωμα στο βιβλίο: Ελληνική πεζογραφία

          Θεοί και δαίμονες
          -Εις τα Πόλιν
          του Γιάννη Καλπούζου
          Εκδόσεις Μεταίχμιο
          Μυθοπλασία και πραγματικότητα συνυφαίνονται στο υφαντό της Πόλης από το 1808 ως το 1831. Καθημερινή ζωή, έρωτες, δυνατές φιλίες, πλούτη, φτώχεια, οραματιστές, συμμορίες των δρόμων, χασικλήδες, δερβίσηδες, γενίτσαροι· αρνησίθρησκοι, κρυπτοχριστιανοί, δεισιδαιμονίες, ερωτικά ξόρκια, χαμένα όνειρα, οι γυναίκες στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού· πυρκαγιές, παζάρια, βεγγέρες, καπηλειά των 1000 τ.μ., η τρομερή φυλακή του Μπάνιον, το μπουντρούμι και η αστυνομία του Πατριαρχείου· κοινά σχολεία, η Μεγάλη του Γένους Σχολή, ερωμένες Πατριαρχών, λεσβίες, αρώματα, λάσπες, βασανιστήρια, πανούκλα· προεπαναστατική περίοδος, Φαναριώτες, συνωμοσίες, μυστικές εταιρείες, προδότες, μισαλλοδοξία, οι σφαγές στην Πόλη το 1821· Ρωμιοί, Οθωμανοί, Αρμένιοι, Φράγκοι, Εβραίοι. Κι ακόμα Πόντος, Χίος, Δραγατσάνι, Μανιάκι, Αλεξάνδρεια.
          Πόθος, φόβος, όχλος, άγιοι και δαίμονες.

          Ένα επικό μυθιστόρημα που καθηλώνει τον αναγνώστη με την περιπετειώδη ζωή των ηρώων του, την ατμόσφαιρά του, τη χειμαρρώδη γλώσσα του, το συναίσθημα, τον στοχασμό, τις αστείες καταστάσεις και την ολοζώντανη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
          H Ασυνομικίνα είχε Άγγελο
          ,
          της Ρέας Σταθοπούλου
          Εκδόσεις Ωκεανίδα

          Εκείνος ο Αύγουστος τα είχε όλα για την αστυνομικίνα Εύη Κουκλάκι. Είχε Ολυμπιακούς Αγώνες που έφεραν επιχειρήσεις-σκούπα στο κέντρο της Αθήνας, είχε τους απαραίτητους τρομοκράτες, έναν προϊστάμενο που μονίμως όλα του έφταιγαν εκτός απ’ τον εαυτό του, έναν έφηβο που φιλοδοξούσε να σπάσει τα ρεκόρ


          «Υδρας ορώμενα» Τέχνης

          Έντυπη Έκδοση


          «Υδρας ορώμενα» Τέχνης


          Μέχρι χθες παρουσίαζαν τη δουλειά τους οι: Β. Αθηναίος, Α. Γρηγόρα, Β. Ευθυμίου, Λ. Κοντογιαννοπούλου, Α. Κοντέλλης, Α. Μπίλη, Κ. Μπολιεράκη, Σ. Σαλάτα, Ε. Σούτογλου, Π. Τούντας.
          Κυρά και αρχόντισσα η ναυτική πολιτεία Κυρά και αρχόντισσα η ναυτική πολιτεία Από το Σάββατο τη σκυτάλη παίρνουν οι: Μ. Αμάραντος (φωτογρ.), Χ. Βέργη, Σ. Κατσούλης, Α. Κριεζής, Μ. Μαδένης, Θ. Μακρής, Τ. Μπατινάκης, Α. Νικολάου, Κ. Παπατριανταφυλλόπουλος, Δ. Σαρασίτης και Κ. Χατζηγιαννούλη.
          Συνεχίζοντας την πλούσια πολιτιστική του δράση στο νησί, το Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο Υδρας, με τη σφραγίδα της διευθύντριάς του (αρχειονόμου-ιστορικού) Ντίνας Αδαμοπούλου, πραγματοποιεί τον δεύτερο κύκλο της έκθεσης ζωγραφικής «Υδρας ορώμενα». Οπως η ίδια μας λέει: «Κάθε ζωγραφικό έργο αποτελεί ένα γαλήνιο και ασφαλές καταφύγιο. Εξακολουθώντας να πιστεύουμε στον άνθρωπο και τις αξίες του, μία από τις οποίες είναι αναμφίβολα η απόδοση του ψυχισμού και της εσωτερικής του αναζήτησης μέσω του ζωγραφικού χρωστήρα, ας θεωρήσουμε την έκθεση που διοργανώνουμε και παρουσιάζουμε αυτή την περίοδο στο χώρο μας σαν μια ευκαιρία ενατένισης της πραγματικότητας από έναν τόπο ιδιαίτερο όσο και ακραιφνώς καλλιτεχνικό». Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η τεχνοκριτικός Φοίβη Παρασκευά.
          Οσοι βρεθούν στην αρχόντισσα του Σαρωνικού έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν, εκτός από εικαστικά εκθέματα, και τα ιστορικά κειμήλια του μουσείου. Εδώ εκτίθενται σπουδαία έργα ζωγραφικής του 19ου αιώνα και πλήθος αντικειμένων-κειμηλίων από τον Αγώνα του 1821, υδραίικες φορεσιές της εποχής, χάρτες, όργανα ναυσιπλοΐας, κανόνια, ξυλόγλυπτα ακρόπρωρα και ακροστόλια πλοίων, κατασκευαστικά ομοιώματα και λιθογραφίες πλοίων του Αγώνα κ.λπ. Πληροφορίες στα τηλέφωνα 22980-52355/54142.
          *Νότης Μαυρουδής και Αναστασία Μουτσάτσου την Παρασκευή στο «Μαραμπού», στην παραλία Αμποβού, Αφησος, Πήλιο. Οι δύο καλλιτέχνες, με τη γνωστή τους ευαισθησία και την εξαιρετική τους ερμηνεία, προτείνουν στους φίλους του τραγουδιού μια μουσική περιπλάνηση στα πιο όμορφα τοπία της μουσικής δημιουργίας, αλλά και στα δικά τους ξεχωριστά κομμάτια. Μια περιπλάνηση που εκκινεί από την περίοδο του Νέου Κύματος, για να περάσει στην έντεχνη μπαλάντα και από εκεί στη γοητευτική ατμόσφαιρα σύγχρονων τραγουδιών: τραγούδια του Νότη Μαυρουδή, από το προσωπικό ρεπερτόριο της Αναστασίας Μουτσάτσου, μουσικές του κόσμου, υπέροχα κιθαριστικά ντουέτα με τον Γιώργο Τοσικιάν.

          Ειδικοί φρουροί αντί δασκάλων (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ)

          Ειδικοί φρουροί αντί δασκάλων

          Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/08/2011
          Τη μεγαλύτερη προκήρυξη για πρόσληψη μόνιμου προσωπικού σε ολόκληρον τον δημόσιο τομέα από την αρχή του Μνημονίου εξέδωσε το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Το "δημοσίας τάξεως" ζητάει άμεσα την πρόσληψη 1.200 ακόμα ειδικών φρουρών που θα έρθουν να προστεθούν στους ήδη περισσότερους από 50.000 αστυνομικούς που ήδη υπηρετούν, αριθμός που αντιστοιχεί σε μία από τις μεγαλύτερες αναλογίες αστυνομικών ανά κάτοικο στην Ευρώπη. Ναι, αλλά προφανώς αποχωρούν 12.000 ειδικοί φρουροί, αφού προσλαμβάνεται ένας για κάθε δέκα που φεύγουν. Όχι όμως, για τους αστυνομικούς και για τους παπάδες δεν ισχύει το 1 προς δέκα του υπόλοιπου δημόσιου τομέα. Μάθαμε επίσης ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να εξαιρέσει τους ένστολους από αρκετές περικοπές εισοδήματος που ισχύουν για το υπόλοιπο Δημόσιο. Είναι προφανής η προσπάθεια δημιουργίας μιας λογικής πραιτωριανών εν όψει των δύσκολων για το σύστημα καιρών που έρχονται.
          Την εικόνα συμπληρώνουν τα στοιχεία για τις προσλήψεις στην εκπαίδευση. Μόλις 600 δάσκαλοι θα προσληφθούν φέτος, ένας δηλαδή για κάθε 20 που αποχωρούν, καθώς φεύγουν 12.000 εκπαιδευτικοί, ενώ τα κενά στα σχολεία για τη νέα σχολική χρονιά που ξεκινά τον Σεπτέμβριο υπολογίζονται στους 20.000.
          Διπλάσιοι οι αστυνομικοί από τους δάσκαλους, μια δυσοίωνη προοπτική για την κοινωνία.
          Γ.Κ.

          Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

          Η αραχνόσκουπα(ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ ΠΑΤΡΩΝΟΥ)ΔΙΗΓΗΜΑ

          Η αραχνόσκουπα
                 Τα πάντα γυάλιζαν στο σπίτι της. Και όταν λέμε τα πάντα, το εννοούμε.
           Μανία είχε με την καθαριότητα. Και κρυφό καμάρι επίσης. Δηλαδή, όχι ακριβώς κρυφό,
           όλος ο κόσμος το `ξερε. Σηκωνόταν από τ` άγρια χαράματα και άρχιζε, από τις αυλές πρώτα.
           Με ένα μαντήλι στο κεφάλι-διέθετε αρκετά για να φοράει κάθε μέρα κι άλλο, καθαρό, έπαιρνε
           την σκούπα και δεν άφηνε  ούτε ίχνος χαλικιού, σκουπιδιού ή ό, τι άλλο είχε παρασύρει ο
           αέρας τη νύχτα στην αυλή. Με μια ταχύτητα εκπληκτική.
             Ρολόι δεν φορούσε ποτέ, ούτε και το χρειαζόταν, άλλωστε. Ανά πάσα στιγμή  διέκρινε τι ώρα
           ήταν, με ήλιο ή με συννεφιά, με βροχή ή με χιόνι. Kαι όλα προγραμματισμένα. Το εσωτερικό της
           ρολόι αλάθητο!
               Τέλειωνε με τις αυλές. Eβγαζε το "αυλικό "  μαντήλι, άλλο, κάτασπρο κάλυπτε  το μαλλιά
           για την προετοιμασία του φαγητού.  Σε καθορισμένο, σωστά προϋπολογισμένο χρόνο, τέλειωνε και
           με τη μαγειρική. Κατάλογο για όλη τη βδομάδα είχε καταχωρήσει στο μυαλό της. Γιατί γράμματα
           βέβαια η κυρά-Ρίγκω δεν ήξερε. Kατάστιχα ολόκληρα αποθήκευε ωστόσο στην κούτρα της.
             Σειρά είχε τώρα η καθημερινή λάτρα του σπιτιού. Σκούπισμα, ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα,
           - για να ρίξουμε και μια ματιά στον ουρανό, πέρασε η ώρα, πλησιάζει μεσημέρι, θα έρθουν τα
           παιδιά απ` το σχολειό. Αργότερα  ο κύρης απ` τη δουλειά. Όλα πρέπει να `ναι στη θέση τους,
           το τραπέζι στρωμένο και η ίδια καθαρή και καλοβαλμένη.
             Παπούτσια μέσα στο σπίτι, ούτε να το διανοηθούν τα μέλη της οικογένειας. Ειδικό ράφι είχε
           παραγγείλει, εκεί εναπόθεταν όλοι τα "πατούμενα". Εκεί τους περίμεναν και οι παντόφλες. 
           Αλίμονο αν κάποιο από  τα παιδιά ξεχνιόταν και δεν ακολουθούσε τον κανονισμό! Φωνές δεν έβαζε
           ποτέ η μάνα, απλά του έδινε  το ξεσκονόπανο, και, πεινούσε δεν πεινούσε, πρώτα έπρεπε να
           καθαρίσει τα ίχνη της επιδρομής!
              Με τον άντρα τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Πρόσεχε, είναι η αλήθεια, πολύ εκείνος.
           Αλλά αν κάποια φορά πάνω στην αφηρημάδα ή τις έγνοιες του  έμπαινε χωρίς να βγάλει τα
           παπούτσια, έτρεχε εκείνη αλαφιασμένη να εξαφανίσει και το παραμικρό δείγμα της σκόνης.
              Τέλος πάντων, το είχαν πάρει απόφαση όλοι, έτσι θα κυλούσε η ζωή τους,
           παντόφλα- παπούτσι και τανάπαλιν!
               Το πρόβλημα ήταν με τους σπάνιους μεν, καλοδεχούμενους δε επισκέπτες, ιδίως τους
           απρόσκλητους. Δεν ξεκολλούσε το βλέμμα της από τα πόδια τους. Αμηχανία πολλές φορές
           για εκείνους, αν τύχαινε να ακολουθήσουν την οπτική της διαδρομή... Για όσους φυσικά
           δεν ήξεραν ποια ήταν η κυρά- Ρίγκω. Γιατί άραγε τους κοίταζε με τόση αγωνία, με τόση ανησυχία;
                Οι γνωστοί  συμμορφώνονταν έτσι κι αλλιώς με  την ιδιοτροπία της...
           Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο και η μανία της με την καθαριότητα μεγάλωνε. Η ζωή στο σπίτι
           άρχισε να γίνεται αφόρητη για τα παιδιά. Ειδικά όταν αυτά έφτασαν στην εφηβεία, και δεν
           τολμούσαν να καλέσουν φίλους. Για να μην αναφέρουμε και το δούλεμα που έτρωγαν καθημερινά
           στη γειτονιά. Μεγάλωνε σιγά-σιγά και η γκρίνια. Του κάκου προσπαθούσε ο άντρας της να την συνετίσει:
           - "Παράβλεψε την σκόνη, άσε και καμιά σταγόνα νερού στο νιπτήρα, κανένα ψίχουλο στο τραπέζι"...
                  Ο άντρας της κυρά- Ρίγκως  όμως, έτρεμε πολύ περισσότερο, κάθε φορά που πλησίαζαν οι γιορτές
          του Πάσχα. Το σπίτι τους ήταν κτισμένο σε ένα πρανές του παρακείμενου λόφου. Η είσοδος στην επάνω μεριά,
          δεν σου άφηνε περιθώρια να αντιληφθείς το χάος που αντίκριζες, μόλις έβγαινες στο μπαλκόνι
          από την κάτω πλευρά του σπιτιού. Γεμάτη βράχια απόκρημνα η περιοχή! Μεγαλείο και δέος σε καταλάμβανε,
          και κάτω, στο βάθος, όλη η γειτονιά, γεμάτη σπιτάκια το ένα δίπλα στο άλλο, με τις όμορφες αυλές και
          τα ομαλά δρομάκια. Η γυναίκα του σκαρφάλωνε τις μέρες εκείνες στα ψηλά για να καθαρίσει τον παραμικρό
          ιστό αράχνης, που τύχαινε να ξεπροβάλει πάνω  στο γείσο του μπαλκονιού. Από νουθεσίες δεν
          χαμπάριζε εκείνη. -Πρόσεχε, έλεγε και ξανάλεγε αυτός, -άσε και καμιά αράχνη να ζήσει, δεν χάθηκε ο κόσμος!..  
              Πρόσεχε η κυρά- Ρίγκω, στο ένα χέρι την αραχνόσκουπα, στο άλλο το σφουγγαρόπανο, ίχνος
          δεν έπρεπε να μείνει από ιστούς...
          ...Όταν όλα άρχισαν να γυρίζουν στο ύψος εκείνο, προσπάθησε από την αραχνόσκουπα να πιαστεί.
          Εκείνη πρώτα έκανε το μεγάλο άλμα στο κενό. Από πίσω η κυρά -Ρίγκω, λες και βιαζόταν να τελειώσει
          στην ώρα της με το μπαλκόνι. Να ετοιμάσει ήθελε και το μεσημεριανό φαγητό!... Ούτε κατάλαβε πότε
          βρέθηκε πάνω στα φύλλα της κουφοξυλιάς!...
                Από την κουφοξυλιά  έτρεξαν και την κατέβασαν οι γείτονες, που την είδαν  να πετάει στον αέρα μαζί
          με την αραχνόσκουπα. Και να φανταστείς, ότι είχε  τόσον καιρό που γκρίνιαζε στον άντρα της :
           - Να το κόψουμε το  βρωμόδεντρο.  Όλες οι αράχνες από κει έρχονται επάνω στο μπαλκόνι!
               Η κουφοξυλιά δεν κόπηκε,  άφησε και τις αράχνες να υφαίνουν τους ιστούς τους στα ψηλώματα.
          Η αραχνόσκουπα, κάτω στα ομαλά δρομάκια προσγειώθηκε, τη βρήκαν τα γειτονόπουλα
          και τρόπαιο τόλμης και παλικαριάς την έκαναν!

          Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

          Μουσεία του κόσμου

          Έντυπη Έκδοση


          Μουσεία του κόσμου


          ΑΠΟ το www.muselia.com μπορείτε να σερφάρετε στα διάφορα μουσεία του κόσμου, γνωστά, διάσημα, αλλά και πιο... άσημα, μυστήρια και παράξενα, με ένα μόνο κλικ. Ο ιστότοπος ουσιαστικά αποτελεί «πόρτα» με πολλά «παραθυράκια» και κάθε ένα από αυτά οδηγεί και σε ένα μουσείο. Θα βρείτε ένα σωρό links για να κάνετε τις online επισκέψεις σας, αλλά και για να ανακαλύψετε μουσεία που ίσως μέχρι σήμερα δεν φανταζόσασταν ότι μπορεί να υπάρχουν. Οπως, για παράδειγμα, το Μουσείο Αυτοκινήτου στην Ισπανία, το Μουσείο της Καρέκλας και πολλά πολλά ακόμα. Εχετε τη δυνατότητα να ψάξετε για μουσεία ανά χώρα, ανά επισκεψιμότητα, να δείτε αυτά που «ανέβηκαν» πιο πρόσφατα, τα πιο «αγαπημένα» των χρηστών κ.λπ. Το πανέμορφο στην υπόθεση είναι πως μέσα από ένα μόνο site σάς ανοίγονται εκατοντάδες ακόμα και ότι έχοντας μόνο αυτή τη διεύθυνση στα αγαπημένα σας μπορείτε ανά πάσα στιγμή να μεταφέρεστε σε όποιο μουσείο σάς... ιντριγκάρει περισσότερο. Επίσης, από εδώ μπορείτε να τσεκάρετε τις μελλοντικές «συμβατικές» σας επισκέψεις για τα επόμενα ταξίδια σας. Περισσότερα από 8.000 μουσεία του κόσμου, είναι όλα εδώ!

          Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

          Μνήμη Μπέρτολτ Μπρεχτ-55 χρόνια από το θάνατό του

          Έντυπη Έκδοση


          Μ' αυτούς που υποφέρουν και βασανίζονται


          Μνήμη Μπέρτολτ Μπρεχτ-55 χρόνια από το θάνατό του

          «Ο,τι είναι ο Γκέτε και ο Μπετόβεν για την κλασική Γερμανία είναι σίγουρα ο Μπρεχτ για τη σύγχρονη», έγραφα, ως... περίπου ειδικός στην παρούσα εφημερίδα, στις 30 Απριλίου 1981 (πριν από 30 χρόνια) σε ταξιδιωτικό χρονικό στο τότε Ανατολικό Βερολίνο, όπου είχα πάει για ένα Φεστιβάλ Πολιτικού Τραγουδιού.
          «Εμπνέομαι από τα πάθη των ανθρώπων, όπου γης» «Εμπνέομαι από τα πάθη των ανθρώπων, όπου γης» Και το να βρεθείς, ειδικότερα τότε, στο Ανατολικό Βερολίνο χωρίς ν' αναφερθείς στον Μπρεχτ ήταν ανήκουστο. Για τον πρόσθετο λόγο ότι ήδη ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς στο ελληνικό κοινό συγγραφείς.
          Εκανα λοιπόν δύο... μπρεχτικές επισκέψεις: Μία στο περίφημο θέατρο «Μπερλίνερ Ανσάμπλ», το οποίο ίδρυσε το 1949 με τη σύζυγό του, την περίφημη ηθοποιό Χελένε Βάιγκελ, κι άλλη μία στο σπίτι τους-μουσείο, όπου έζησαν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους, δίπλα σ' ένα νεκροταφείο, όπου, έπειτα από επιθυμία του, αναπαύεται και ο ίδιος, από έμφραγμα, 14 Αυγούστου 1956 (πριν από 55 χρόνια), στα 58 του, και από το 1972 η Βάιγκελ.
          Στα μέρη του
          «Είναι μια εμπειρία ξεχωριστή για τον επισκέπτη του Α. Βερολίνου μια παράσταση στο κομψό αυτό θέατρο, που συνεχίζει την παράδοση που χάραξε ο μεγάλος Μπρεχτ», έγραφα στη συνέχεια. «Το βράδυ που πήγαμε παιζόταν η αντιπολεμική σάτιρα "Αντρας = Αντρας". Το άψογο παίξιμο των ηθοποιών, η ωραία μουσική, το λιτό αλλά θαυμαστό στη λειτουργικότητά του σκηνικό και το θερμό σε εκδηλώσεις κοινό μάς χάρισαν μια μέθεξη μοναδική».
          Και μια εικόνα από το τριώροφο σπίτι-μουσείο και κέντρο μελέτης του μπρεχτικού έργου, μια και στεγάζει το αρχείο και τα προσωπικά αντικείμενα του συγγραφέα και της συζύγου του. Στο ισόγειο ένα βιβλιοπωλείο, κυρίως με βιβλία του Μπρεχτ, αφίσες με τον ίδιο και τα έργα του και παραδίπλα ένα εστιατόριο μπρεχτικής ατμόσφαιρας με φαγητά, μας βεβαιώνουν, από συνταγές της Βάιγκελ, που ήταν και εξαιρετική μαγείρισσα