Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Ολα αυτά όμως έχουν όρια

30/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ολα αυτά όμως έχουν όρια

     
Του Νικόλαου Α. Μπινιάρη*

Πράγματι έμεινα εμβρόντητος. Οχι από την παρανοϊκή φορολογία, όχι από τη μετάταξη της δημοτικής αστυνομίας, όχι από το κλείσιμο ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ. Εμεινα εμβρόντητος από τον διορισμό του Χρήστου Παπουτσή ως εκπροσώπου της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα.

Ο Χρήστος Παπουτσής σε καμία άλλη δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα δεν θα ήταν πολιτικά ενεργός. Θα είχε παραιτηθεί μετά το ναυάγιο του οχηματαγωγού «Σαμίνα» και θα ασχολούνταν με τις προσωπικές του υποθέσεις. Αντίθετα, σε αυτή τη χώρα έχει εκλεγεί βουλευτής, έχει διοριστεί σε άλλα υπουργεία και σήμερα διαβάζω πως ηγείται μιας φράξιας στο ΠΑΣΟΚ η οποία απειλεί τoν Ε. Βενιζέλο. Το βιογραφικό του εμπεριέχει, για να μην τον αδικώ, τη θητεία του ως επίτροπου στην Ε.Ε. αλλά και την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ σε άλλες πιο αγαστές εποχές.

Με ένα τόσο πλούσιο βιογραφικό είναι φυσικό -στην Ελλάδα- να έχει πολιτικούς φίλους, οι οποίοι προσβλέπουν σε αυτόν για τη σωτηρία της πατρίδος και του κόμματος, με αυτή ή και την αντίστροφη προτεραιότητα. Υποψιάζομαι πως η εξήγηση έχει να κάνει μάλλον με τη σωτηρία του προσωπικού δέματος εκάστου της κάστας αυτής παρά με τη σωτηρία θεσμών ή πατρίδος. Πάντως επειδή δεν έχω κανένα φίλο που να επηρεάζεται από τον περιώνυμο αυτόν πολιτικό άνδρα, μένω εμβρόντητος με την έννοια της πολιτικής φιλίας. Θα το διερευνήσω αρχίζοντας από τον Αριστοτέλη, μια και αυτός είχε ασχοληθεί με τη σημασία της φιλίας ως προς το ευ ζην του έκαστου εξ ημών.

Αντιλαμβάνομαι πως ζω σε μια χώρα με ιδιοτυπίες κάθε είδους. Αν και μέλος της Ε.Ε. η Ελλάδα πόρρω απέχει σε ζητήματα πολιτικής ευθιξίας και αντίληψης ευθύνης της δημόσιας θέσης που κατέχει ένα πολιτικό πρόσωπο. Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά που ομολογώ πως συνιστούν τον κανόνα παρά την εξαίρεση στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

Σήμερα, μετά την πτώχευσή μας, την καταστροφή της οικονομικής ζωής και την εξοντωτική ανεργία, η κυβέρνηση, και μάλιστα η παρούσα, θα όφειλε να είναι πιο ευαίσθητη σε ζητήματα πολιτικής παρουσίας προσώπων και των σχέσεών τους με το παρελθόν.

Ο νυν πρωθυπουργός είναι κατανοητό πως ψυχολογικά βρίσκεται, θα το πω κομψά, πιεσμένος. Εχει να αντιμετωπίσει τη διοίκηση μιας χώρας η οποία διοικήθηκε δίχως κανένα σχέδιο και με απουσία οργάνωσης. Εχει να αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση η οποία, αν εξαιρέσουμε τις ακρότητες της Χ.Α. και τις ουτοπίες του ΚΚΕ, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, δηλαδή στο ότι η χώρα πρέπει να παράξει για να επιζήσει. Εχει επίσης να διαπραγματευτεί με εντεταλμένους εκπρόσωπους κυβερνήσεων και διεθνών οργανισμών, οι οποίοι δεν είναι καν οι καλύτεροι τεχνοκράτες, ούτε καν καλοί. Είναι απλά μαθητές ελληνικού λυκείου, οι οποίοι έμαθαν να παπαγαλίζουν φόρμουλες και νούμερα ταμπού.

Ολα αυτά όμως έχουν όρια. Εχουν όρια όταν κάποιος ο οποίος δεν έχει καμία θέση στην πολιτική ζωή της χώρας, παίρνει μια ανώτερη θέση. Είναι παλαιότατη αυτή η μέθοδος να απαλλάσσεσαι από έναν ενοχλητικό αντίπαλο προάγοντάς τον. Η θέση του Παπουτσή είναι διακοσμητική, αλλά παχυλά αμειβόμενη και η τιμητική θέση υποδηλώνει μια επιτυχημένη καριέρα. Τίποτα τέτοιο δεν περιγράφει τα έργα και τις ημέρες του ανδρός. Εκπροσωπεί ακριβώς αυτό το οποίο θα θέλαμε να ξεχάσουμε, να αλλάξουμε, αυτό που βαραίνει στη συνείδησή μας, η ανοχή μας απέναντι στην ανικανότητα, στην κομματική υποδούλωση προς χάριν μιας ιδεολογικής, ούτως ειπείν, θέσης.

Ο πρωθυπουργός σε αυτήν την περίπτωση δεν έχει τη δικαιολογία της πίεσης για τη σωτηρία της χώρας. Δεν έχει τη δικαιολογία πως ικανοποιεί ξένους δανειστές. Εχει πιθανώς τη δικαιολογία πως αν δεν το έκανε θα έπεφτε η κυβέρνηση.

Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε, παρ’ όλο που ανήκω στους σώφρονες και γνωρίζω πολύ καλά τις επιπτώσεις μιας τέτοιας έκβασης, ομολογώ πως το θυμοειδές μου, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, έχει ακυρώσει το λογιστικό μέρος της ψυχής μου. Αν η κυβέρνηση στηρίζεται στο λαμπρό αυτό τέκνο της πατρίδος, τότε ας πέσει. Δεν είναι δυνατόν να στηρίζει την κυβέρνηση ένα πρόσωπο το οποίο είναι, μαζί με τον Ακη, η πεμπτουσία της αιτίας της καταστροφής μας. Ας πέσει λοιπόν η κυβέρνηση και ας πάμε σε εκλογές.

Αν πάλι δεν συντρέχει τέτοιος λόγος, τότε ο πρωθυπουργός οφείλει μια εξήγηση στους ψηφοφόρους του γιατί με αυτόν τον διορισμό έχει ξεπεράσει τα όρια της ανοχής τους. Το ερώτημα δεν είναι ηθικολογικό αλλά απόλυτα ηθικό, και με αυτήν την έννοια πολιτικό. Αν ο πρωθυπουργός πιστεύει πως «τακτοποιώντας» μια εσωτερική διένεξη του ΠΑΣΟΚ θα έχει την ησυχία του από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, μάλλον θα έχει μια τεράστια ανησυχία στις επόμενε εκλογές. Αρκετοί ψηφοφόροι του, έστω και με το φάσμα της ακυβερνησίας, δηλαδή το χάος, θα προτιμήσουν να δουν τον υπουργό του περιτυλίγματος της πολιτικής και τους όμοιούς του στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Σε αυτήν την αποθήκη που προφανώς είναι τόσο μικρή ώστε δεν χωράει κανέναν Ελληνα πολιτικό. Είναι όλοι μάχιμοι και έτοιμοι να σώσουν την Ελλάδα για μια ακόμη φορά. Το ζητούμενο βέβαια για αυτούς είναι να σώσουν τα κεκτημένα τους.

………………………………………………………………………………………………………………………….

*Συγγραφέας

Πρώτο θύμα διαθεσιμότητας

30/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πρώτο θύμα διαθεσιμότητας

     
Ο καύσωνας θα είναι μίνι. Σαν το Μνημόνιο
 
Του Λάκη Μπέλλου

Τα ιταλικά του Αντώνη Σαμαρά με τον Λέτα έκλεψαν την παράσταση. Ξεχνάς τα αγγλικά του Τσίπρα και τα γερμανικά της Κοσιώνη.

Ολόιδιο κοστούμι, πουκάμισο, γραβάτα φορούσαν ο Σαμαράς με τον Ιταλό πρωθυπουργό! Παραλίγο να αποχωρήσει ο δικός μας.

Δικαιολογείται όμως η ταύτιση, γιατί φορούσαν τη «στολή ΔΝΤ».

Ο Λέτα τόνισε ότι την έκνομη δραστηριότητα στη χώρα τους την αποκαλούν «Μαφία». Ο Σαμαράς απάντησε ότι στην Ελλάδα ονομάζουν «Μαφία» την κυβέρνηση.

Μέχρι το 2016-17 και βλέπουμε, η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης. Αυτή που δεν ξέρουμε πού πάει. Θα το μάθουμε μαζί με τις δωρεές για τις πυρκαγιές στην Ηλεία.

Πάντως η εισφορά αυτή είναι «έκτακτη»! Πάλι καλά που δεν τη λένε «στιγμιαία».

Το παρατράβηξε ο Τσίπρας! Διέκοψε συνέντευξη και με δημοσιογράφο της «Αυγής», γιατί δεν του άρεσαν οι ερωτήσεις.

Να το προσέξει. Γιατί άρχισαν να μην αρέσουν οι απαντήσεις του.

Είχαμε και την πρωτοφανή σύγκρουση ΜΑΤ και μοναχών στο Αγιο Ορος. Μπουλντόζες τα ΜΑΤ, μέχρι και Μολότοφ οι μοναχοί! Είχαν πολλά άδεια μπουκάλια μπίρας από το προηγούμενο βράδυ.

Ακούστηκαν τα συνθήματα:

- Κάτω από τα ράσα, κρυμμένο το καδρόνι – μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

- Στουπί, Μολότοφ και ιερά η ζώνη – μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

Και τα ΜΑΤ δεν έχουν τον Θεό τους. Στις συγκρούσεις, αλλού ο παπάς κι αλλού τα ράσα.

Υπήρχαν, όμως, και ΜΑΤατζήδες θρήσκοι. Εδιναν μια με το κλομπ και μετά έκαναν τον σταυρό τους.

Τη δόξα του Κοέλιο ζήλεψε ο Στουρνάρας και βγάζει βιβλίο. Εχει γράψει και διάφορα τσιτάτα:

1. Οταν θέλεις να φορολογήσεις κάτι, όλα συνωμοτούν για να το πετύχεις.

2. Επιβάλλεται ο φορολογούμενος να πέσει, επιβάλλεται να μη σηκωθεί.

3. Αν δεν μπορείς να αποφύγεις την απόλυση, απόλαυσέ την.

Οχι, δεν θέλουμε τον τελάλη του Λονδίνου να ανακοινώνει τις απολύσεις. Εχουμε μπόλικους τελάληδες στα κανάλια γι’ αυτήν τη δουλειά.

Να του πούμε και ευχαριστώ; Ο Βρούτσης «προσφέρει» κοντά στο 400άρικο για εργασία πέντε μηνών σε άτομα από οικογένειες που δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑΝ εργαζόμενο. Και βρίζαμε τον Γιωργάκη που μιλούσε για έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια.

Καθηγήτρια Νοσηλευτικής στη Λάρισα την πρόδωσε η καρδιά της, λίγες μέρες μετά τη διαθεσιμότητα. Την πρόδωσαν επίσης Σαμαράς, Μητσοτάκης, Γεωργιάδης κ.λπ.

Σε μπελάδες τούς έβαλε. Μετράει στους απολυμένους ή να απολύσουν κι άλλη;

Εχουμε πια τα κύματα διαθεσιμότητας και τα θύματα διαθεσιμότητας.

Είχε κάνει, όπως καταγγέλλουν οι συνάδελφοί της, αίτηση εξαίρεσης από τη διαθεσιμότητα -απόλυση, λόγω τριπλού μπάι πας, και απορρίφθηκε.

Η τρόικα τον χαβά της. Ζήτησε ονοματεπώνυμο: Καψαχάτη Κλαίρη.
 
twitter.com/pamelouketo

Στο σφυρί η πρώτη κατοικία

31/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Στο σφυρί η πρώτη κατοικία

Από 1/1/2014 η κυβέρνηση θα επιτρέψει τους πλειστηριασμούς - Κινδυνεύουν 200.000 σπίτια - Έρχονται δράματα για χιλιάδες οικογένειες με στεγαστικό.
     
Κυβέρνηση και τρόικα ανοίγουν διάπλατα το παράθυρο των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας στη χειρότερη συγκυρία της ελληνικής κρίσης.
Πρώτο βήμα θα είναι η μερική άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών από τον Ιανουάριο του 2014 με τη μείωση του ορίου κάτω από τις 200.000 ευρώ για τα σπίτια που οι τράπεζες θα μπορούν να βγάλουν στο σφυρί.
Δεύτερο η οριστική κατάργηση του μέτρου, όπως επιδιώκει η τρόικα, για να ξεπαγώσει η αγορά ακινήτων.
Με συντηρητικούς υπολογισμούς εκτιμάται πως τουλάχιστον 200.000 σπίτια θα κινδυνεύσουν να βγουν στο σφυρί τα επόμενα χρόνια, καθώς χιλιάδες δανειολήπτες αδυνατούν να αποπληρώσουν τις δόσεις τους. Ήδη δύο στα δέκα στεγαστικά δάνεια, συνολικού ύψους άνω των 16 δισ. ευρώ, βρίσκονται στο κόκκινο.
Αναλυτικά το ρεπορτάζ του Βασίλη Γεώργα στη σελίδα 44 της Εφημερίδας των Συντακτών που κυκλοφορεί

πηγη: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Το βαλιτσάκι του Καβάφη

Το βαλιτσάκι του Καβάφη


     
Της Μαρίας Μήτσορα*

Οταν στα δεκατρία το έσκαγα από το σχολείο, περιπλανιόμουν ώρες εκεί που τελείωνε τότε η πόλις των Αθηνών, πέρα και πάνω από τα νεκροταφεία της Νέας Σμύρνης και του Παλαιού Φαλήρου, ψιθυρίζοντας στίχους του Καβάφη που είχα αποστηθίσει διαβάζοντας την αλεξανδρινή έκδοση του πατέρα μου. Ενιωθα ήδη πολύ παλιά, έτσι ήταν η εποχή της Πόλης του που από τότε φοβόμουν πως πάντα θα με ακολουθεί και θα την ακολουθώ.

Στα είκοσι πέντε ήμουν πολύ πιο νέα, ήταν η εποχή της Ιθάκης του, έτσι χάρισα το πιο πολύτιμο βιβλίο μου σε κάποιον που έφευγε για την Αυστραλία. Χάρισα στα ποιήματα του Καβάφη μια βαλίτσα, το ταξίδι, μια ξένη ήπειρο.

Πέρασαν οι δεκαετίες κι άλλαξε η χιλιετία. Αθήνα/άνοιξη 2013. Ετος Καβάφη και η εικαστική έκθεση στον «Ιανό» με θέμα «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον». Αυτό είναι τώρα το ποίημα της ζωής μου; αναρωτιέμαι όταν σταματώ μπροστά σε μια κατασκευή. Ενα βαλιτσάκι της Δάφνης Ρόκου, όπου σε μια οθόνη γυρίζουν και προβάλλονται διαδοχικά φωτογραφίες της σαν φαντάσματα ερωτευμένα με τους στίχους του και για πρώτη φορά διακρίνω «τον αόρατο θίασο». Στον νου μου έρχεται το άλλο βαλιτσάκι που πήρε μαζί του στο νοσοκομείο ο ποιητής όταν μπήκε για τελευταία φορά, το ίδιο εκείνο που είχε αγοράσει «βιαστικά πριν από τριάντα χρόνια για γλέντια στο Κάιρο». Θέλω όμως να μάθω και για το παρελθόν των 14 αυτών φωτογραφιών. Ο παππούς της Δάφνης ήταν καπετάνιος και ωκεανοπλόος που αργότερα άνοιξε το σινεμά «Ααβίτα» στο 196 της λεωφόρου Συγγρού. Μέσα στις δικές του αποσκευές είχε φέρει από την Κίνα 64 διαφορετικά είδη τριανταφυλλιές που γέμισαν τον κήπο τους… κι εγώ είχα ίσως κάποτε κινέζικα τριαντάφυλλα στο μυαλό μου, μήπως η ζωή είναι άδεια γιατί λείπουν αυτά και τ’ αγκάθια τους;

Οταν βγαίνω στη Σταδίου ψιχαλίζει, ο ουρανός βαρύς σαν πετσέτα υγρή. Ανηφορίζοντας τη Βουκουρεστίου ακούγεται μια πλανόδια μελωδία αλλά αμέσως χάνεται. Καθώς προσπερνώ στη Βαλαωρίτου το παλιό γραφείο του πατέρα μου, η μνήμη του βγαίνει ψυχρή να με συναπαντήσει. Ταχύνω το βήμα αποχαιρετώντας βιαστικά την Αθήνα που χάνεται.

……………………………………………………………………………………………………………………

* Συγγραφέας

Αγροτουρισμός και αλληλέγγυα οικονομία

Αγροτουρισμός και αλληλέγγυα οικονομία

Εισήγηση του Θοδωρή Βασιλείου Προέδρου της Ένωσης Αγροτουρισμού Δ. Μακεδονίας στην ημερίδα αγροτουρισμού Επιδαύρου

Η εποχή μας είναι όπως όλοι συμπεραίνουν άκρως μεταβατική και ευμετάβλητη.
Η κοινωνία συνολικά εδώ και δεκαετίες καταναλώνει τους πόρους των επόμενων γενεών.
Ο τρόπος οργάνωσης της παγκόσμιας οικονομίας επικεντρώνεται σε κάποια υποθετική ανάπτυξη στο όνομα της οποίας καταναλώνει τους πόρους της Γης  τους πόρους της φύσης με ένα τρόπο που συμπιέζει το περιβάλλον στα άκρα, διαλύει τα οικοσυστήματα και δημιουργεί απίστευτες ανισορροπίες.
Ο αστικός τρόπος ζωής έφτασε στα όριά του, σπέρνοντας φτώχεια και δυστυχία όχι μόνο στον τρίτο κόσμο αλλά και σε προηγμένες πλέον Ευρωπαϊκές χώρες. Η χώρα μας ήδη βιώνει μια πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο τουρισμός ως κοινωνικό φαινόμενο καλείται να ικανοποιήσει την ανάγκη για προσωπική ψυχαγωγία και ψυχική ισορροπία. Ο δυνητικός τουρίστας - καταναλωτής, προκειμένου να αντισταθμίσει την απώλεια του χρόνου, λόγω της συμμετοχής του στην παραγωγική διαδικασία, χρησιμοποιεί τον τουρισμό ως «όχημα» στην προσπάθειά του για αναζήτηση νέων γνώσεων και εμπειριών που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
Ένα τέτοιο μοντέλο τουρισμού που υπηρετεί απόλυτα αυτή την τάση, δεν μπορεί παρά να
βασίζεται σε ποιοτικές μονάδες μικρής κλίμακας, που συνδέονται με την τοπική οικονομία, τις γαστρονομικές παραδόσεις την ιστορία τον πολιτισμό και την φιλική σχέση με το περιβάλλον.
Αυτό το τουριστικό πρότυπο όπως θα αναλύσουν οι άλλοι ομιλητές είναι ο αγροτουρισμός – τουρισμός υπαίθρου.
Εμείς θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε την σχέση του αγροτουριστικού μοντέλου με τα τεκταινόμενα στον πλανήτη γη, με τα κινήματα (φιλοσοφικά και κοινωνικά ) που αμφισβητούν την μέχρι τώρα πορεία μας ως ανθρωπότητα, που επιχειρούν με παραδειγματικό τρόπο να καταδείξουν ότι υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές,  ότι δεν είναι απαραίτητο να θυσιαστεί ο πλανήτης και να δυστυχούν οι άνθρωποι. Ότι δεν είναι καθόλου αυτονόητο το  μέλλον μας να προσφέρεται ως βορά στην ασυνειδησία των ολίγων.
Σήμερα οι φωνές της λογικής πυκνώνουν, μετατρέπονται σε ατομικές στάσεις ζωής, σε κοινότητες εναλλακτικής οικονομίας, σε ομάδες ανταλλαγής προϊόντων και αλληλεγγύης των ανθρώπων, σε στάσεις ζωής φιλικές προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο, αλλά ακόμη και σε επιχειρηματικές πρωτοβουλίες ατομικές η συλλογικές όπως ο Αγροτουρισμός.
Η κοινωνία αντιδρά θετικά στον παραλογισμό του συστήματος, ενός συστήματος που με τεχνητά χρέη δένει ολόκληρους λαούς και τους καθιστά νεόπτωχους προς δόξα των ολίγων.
Η κοινωνία λοιπόν αντιδρά θετικά και αυτοοργανώνεται.
Όπως υποστηρίζει η συγγραφέας και δημοσιογράφος Βάσω Κανελλοπούλου
<< Έχουμε άμεση ανάγκη από καινοτόμες μορφές κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, γιατί όσο είμαστε κολλημένοι στα σημερινά - χωρίς να δίνουμε κάποια εξουσία και στην...
φαντασία, καμία μαύρη ή πράσινη ανάπτυξη δεν θα λύσει τα περιβαλλοντικά και κοινωνικοοικονομικά προβλήματα της εποχής μας.
Έχουμε ανάγκη από θετικές προτάσεις και πράξεις εδώ και τώρα, που δεν θα παραπέμπουν χρονικά στη Δευτέρα Παρουσία. Στόχος μας πρέπει να είναι η δημιουργία μιας πιο δίκαιης αποκεντρωμένης κοινωνίας, χαμηλής έντασης άνθρακα, όπως αποκαλείται πλέον διεθνώς η ενεργειακή μείωση.

Τα προβλήματα είναι μεν παγκόσμια αλλά οι λύσεις μπορούν να είναι τοπικές.>>
Εάν η μείωση ενεργειακής κατανάλωσης (ή αλλιώς η ενεργειακή κάθοδος) χωρίς απώλεια ευημερίας της κοινωνίας είναι ένα βασικό στοίχημα που πρέπει μα κερδίσουμε , τότε ας ρίξουμε μια ματιά στις σοβαρές εφαρμοσμένες προσπάθειες, ουτοπικές για ορισμένους αλλά πολύ πετυχημένες για άλλους.
Μια από αυτές είναι το κοινωνικό κίνημα της περμακουλτούρας που ξεκίνησε από τον γεωργικό χώρο και επεκτάθηκε και στον κοινωνικό.
«Permaculture είναι η φιλοσοφία της εκτενούς και προσεκτικής μελέτης, αντί της παρατεταμένης και επίπονης εργασίας» (όπως παρατήρησε ο γνωστός πλέον παγκοσμίως Masanobu Fukuokα).
Λιγότερος κόπος; Δηλαδή πιο εύκολη δυνατότητα ενεργειακής καθόδου; μάλλον ναι.
Η Κωνσταντίνα

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Εκδήλωση Ημερίδας Αγροτουρισμού - «Τα κριτήρια ένταξης στον Τουρισμό Υπαίθρου –Αγροτουρισμό»

Εκδήλωση Ημερίδας Αγροτουρισμού - «Τα κριτήρια ένταξης στον Τουρισμό Υπαίθρου –Αγροτουρισμό»
Ο Σύνδεσμος Ενώσεων Αγροτουρισμού Ελλάδος, σας προσκαλεί το Σάββατο 27 Ιουλίου 2013 στην Ενημερωτική Εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Ξενοδοχείου VERDELIS-INN στην Παραλία της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο της 16ης Έκθεσης Αγροτουρισμού, που διοργανώνει ο Δήμος Επιδαύρου σε Συνεργασία με την Περιφέρεια Πελοποννήσου & Ανάδοχο Εταιρία την ALFA EXPO, με θέμα:
«Τα κριτήρια ένταξης στον Τουρισμό Υπαίθρου –Αγροτουρισμό»
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 10:30 με Ομιλητές τους κ.κ.
  • 1. Νικόλαος Φραντζεσκάκης Πρόεδρος Συνδέσμου Αγροτουρισμού Ελλάδος (ΣΕΑΓΕ)
     
  • 2. Κα. Κορίνα (Αικατερίνη) Μηλιαράκη, Πρόεδρος Ένωσης Αγροτουρισμού Κρήτης
     
  • 3. Θεόδωρος Βασιλείου, Πρόεδρος Ένωσης Αγροτουρισμού Δυτικής Μακεδονίας
     
  • 4. Κα Μαρία Εμμανουηλίδου, Υποψήφια Διδάκτωρ Αγροτικής Οικονομίας Α.Π.Θ, Υπεύθυνη Κατεύθυνσης Αγροτουρισμού Κολλεγίου PERROTIS Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής
  • 5. Πάνος Πούλος, Πρόεδρος ΑΓΡΟΞΕΝΙΑ, μέλος Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Αγροτουρισμού EuroGites
  • 6. Παπούλιας Μάκης, Εκπρόσωπος Αρκαδιανής
Η κατάταξη μιας επιχείρησης στο χώρου του Τουρισμού Υπαίθρου – Αγροτουρισμού, καθώς και σε μηχανισμούς εμπορικής προώθησης, προϋποθέτει την δημιουργία ενός εμπορικού Προϊόντος με κοινά χαρακτηριστικά και κοινή ταυτότητα. Απαιτεί την απόκτηση ειδικού ποιοτικού σήματος Τουρισμού Υπαίθρου – Αγροτουρισμού.
Η εμπειρία μας, ως Σύνδεσμος Ενώσεων Αγροτουρισμού Ελλάδος (Σ.Ε.ΑΓ.Ε.), με την ταυτόχρονη σύμπραξη της ΑΓΡΟΞΕΝΙΑ, καθώς και της Ευρωπαϊκης Ομοσπονδίας Αγροτουρισμού EuroGites, μπορεί να θέσει τις βάσεις για μια εποικοδομητική και αποτελεσματική πρωτοβουλία ανάπτυξης και προώθησης των αναγκών και στόχων του Τουρισμού Υπαίθρου-Αγροτουρισμού
Με εκτίμηση
Δήμος Επιδαύρου
Περιφέρεια Πελοποννήσου
Σύνδεσμος Ενώσεων Αγροτουρισμού Ελλάδας
Ανάδοχος ALFA EXPO

Η ενσωμάτωση Της Πέπης Ρηγοπούλου


Η ενσωμάτωση

     
Της Πέπης Ρηγοπούλου

Ακούω τον κ. Μητσοτάκη να λέει ότι θα προσπαθήσει να εφαρμόσει όσο το δυνατόν πιο δίκαια την «κινητικότητα», τη «διαθεσιμότητα» και όλες αυτές της εκπάγλου κυνισμού έννοιες που σημαίνουν το λιώσιμο ανθρώπων, και σκέφτομαι ότι το στοιχειώδες που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να δώσει ένα μέρος της περιουσίας του, αυτός και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του, για να μη χρειαστεί να μπουν και άλλοι άνθρωποι στο περιθώριο. Με 3,5 εκατομμύρια Ελληνες στο όριο της επιβίωσης, τι περιμένουν οι πολιτικοί, αλλά και οι υπόλοιποι που έχουν λεφτά να δώσουν ένα μέρος από αυτά ως πράξη αλληλοβοήθειας; Οχι σε ένα ταμείο τύπου ΤΑΙΠΕΔ, που έχει πάρει εργολαβία το ξεπούλημα της χώρας.

Ούτε στο χωρίς όνομα άλλο, στο οποίο καταβάλλονται οι περίφημες «εισφορές αλληλεγγύης», για τις οποίες διερωτώμαι ποιοι τις εισπράττουν, ποιοι άλλοι ασκούν έναν στοιχειώδη έλεγχο και γιατί δεν μας ενημερώνουν για το πού διοχετεύονται αυτά τα χρήματα. Μιλώ για ένα άλλο ταμείο, το οποίο θα διαχειρίζονταν αυτοί που θέλουν πραγματικά να σωθεί η Ελλάδα από τους σωτήρες της. Και από τον θανάσιμο εναγκαλισμό τους. Στο ταμείο αυτό θα μπορούσε να συνεισφέρει, εκτός από αυτούς που έχουν χρήματα, και ο καθένας από τα υπόλοιπα 2/3 που περισσεύουν από τους Ελληνες, μαζί με τους μετανάστες που έχουν κάνει πια την Ελλάδα μόνιμο τόπο διαμονής. Και βέβαια, το ταμείο αυτό θα πρέπει να είναι εκτός κομματικών ελέγχων. Για να μη σέρνονται οι άνθρωποι στους δρόμους. Για να μη διαχέεται στις σχέσεις ο φόβος της επιβίωσης. Αυτός ο υπέρτατος φόβος, που κάνει τους ανθρώπους μίζερους, αλλοπρόσαλλους, φονικούς.

Μια τέτοια προσπάθεια δεν θα μπορούσε να βρει ηθικό έρεισμα, αν δεν αποφασίζαμε ότι δεν είμαστε ένας ξεφτιλισμένος, ένας παρηκμασμένος, ένας καταραμένος λαός, που του αξίζει να τιμωρηθεί γιατί «έφταιξε». Αυτή η «οριζόντια» ενσωμάτωση της ενοχής είναι, πιστεύω, το μείζον ζήτημα σήμερα. Γι” αυτό δεν μπορούν να βρουν ακόμα ένα ενιαίο σχήμα οι πολλές, οι αξιοθαύμαστες ενέργειες συλλογικοτήτων, που υπάρχουν σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.

Οσο λειτουργεί το λαϊκίστικο και μοιραίο εκείνο «μαζί τα φάγαμε», δεν μπορεί να αναδυθεί η τσαλακωμένη από το περιτύλιγμα της προπαγάνδας αξιοπρέπειά μας. Και αυτό το βλέπουμε να παίρνει διάφορες μορφές, σε διαφορετικούς χώρους. Οπως π.χ. στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όταν, σύμφωνα με κείμενο που μου έστειλε φίλη, ο κ. Ε. Τσακαλώτος, μιλώντας για το ποιος πρέπει να πληρώσει την κρίση, αναρωτήθηκε: ένας άστεγος Γερμανός, ένας άνεργος Ισπανός ή ένας μαγαζάτορας από τα Γιάννενα; Και αποφάνθηκε ότι πρέπει να πληρώσει ο Γιαννιώτης μαγαζάτορας.

Αν η ενσωμάτωση της ενοχής και η απαξίωση ενός συμπολίτη μας, όχι ως συγκεκριμένου ατόμου, αλλά ως κατηγορίας και, κατά συνέπειαν, με μία έννοια, η απαξίωση του ίδιου μας του εαυτού, μεταμφιέζεται σε λογικό επιχείρημα μέσα σε ένα παράλογο περιβάλλον, σημαίνει ότι ο δρόμος είναι δύσκολος. Οτι το «όχι» στην κατοχή, που ζητά συνεχώς φρέσκο αίμα, δεν είναι εύκολο να ακουστεί από χιλιάδες, από εκατομμύρια ανθρώπους μαζί, γιατί δεν μπορούν να πείσουν τον ίδιο τον εαυτό τους για την αναγκαιότητα μιας τέτοιας πράξης. Τον πληγωμένο, τον ασυνάρτητο, τον χαμένο εαυτό τους. Θα μπορέσουμε, άραγε, να τον κερδίσουμε ξανά;
 

In Sickness and in Debt (BBC "Our World")-Greek Subtitles- ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ BBC


Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Η «Ελληνική τραγωδία» και το παγκόσμιο δράμα

Η «Ελληνική τραγωδία» και το παγκόσμιο δράμα

Αρθρο του Π. Κρούγκμαν στη De Morgen
Η κρίση βαθαίνει παγκόσμια παρά τα σωσίβια και τα επιμέρους σκαμπανεβάσματα. Η «ελληνική τραγωδία» δεν είναι ιδιαίτερο φαινόμενο. «Η συνεχής επίκληση της Ελλάδος ως παράδειγμα προς αποφυγήν συσκοτίζει τα πραγματικά αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», τονίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του που φιλοξενεί η φλαμανδόφωνη εφημερίδα De Morgen.
Ο Αμερικανός οικονομολόγος διερευνά κατά πόσον η περίπτωση του Ντιτρόιτ - που ως γνωστόν πριν από μερικές μέρες κήρυξε στάση πληρωμών - μπορεί να παραλληλιστεί με την περίπτωση της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τον Π. Κρούγκμαν, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία θα έπρεπε να έχουν αμελητέο αντίκτυπο σε παγκόσμια κλίμακα, λόγω του περιορισμένου μεγέθους της, που είναι μόλις 1,5 φορά μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του Ντιτρόιτ.
Δυστυχώς, όμως, όπως παρατηρεί, πολλοί διαμορφωτές γνώμης χρησιμοποίησαν την ελληνική κρίση για να επισείσουν τον μπαμπούλα της επαπειλούμενης πτώχευσης, προκειμένου να φέρουν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης την ανάγκη υλοποίησης πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Για τον διάσημο νομπελίστα, η Ελλάδα αποτελεί μία εντελώς ειδική περίπτωση, από την οποία δύσκολα μπορεί κανείς να αντλήσει διδάγματα σχετικά με το ποια πρέπει να είναι η ενδεδειγμένη οικονομική πολιτική για την υπέρβαση της κρίσης.
Δεν είναι μάλιστα τυχαίο, όπως προσθέτει, ότι ακόμα και στην Ελλάδα τα δημοσιονομικά ελλείμματα δεν αποτέλεσαν παρά ένα μέρος του συνολικότερου προβλήματος. Παρόλα αυτά, συμπληρώνει πως η περίπτωση της Ελλάδας έχει κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο και παντού ακούγονται απειλές ότι μία χώρα μπορεί ανά πάσα στιγμή να έχει την τύχη της Ελλάδας.
Καταλήγοντας, ο Αμερικανός οικονομολόγος τονίζει:
«Η συνεχής επίκληση της Ελλάδας ως παράδειγμα προς αποφυγήν συσκοτίζει τα πραγματικά αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Επειδή, δε, οι συνταγές που προτείνονται είναι λανθασμένες, οι πιθανότητες η παγκόσμια οικονομία να οδηγηθεί σε ανάκαμψη έχουν συρρικνωθεί σημαντικά».
Ωστόσο, αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι πως ο Π. Κρούγκμαν, αν και έχει σε πολλά δίκιο, υποτιμά πως στο σύγχρονο συγκεντρωποιημένο καπιταλισμό των πολυεθνικών ανά γωνιά της γης, ακόμα και μικρά μεγέθη αποκτούν "συστημική βαρύτητα", εξαιτίας της τεράστιας αλληλοδιασύνδεσεις, εταιρειών, τραπεζών, ολόκληρων οικονομιών.
Και αυτό που δείχνουν τα πράγματα είναι πως οι ενεξέλεγκτες χρεοκοπίες παραμένουν στην ημερήσια διάταξη, παρά τα κρατικά σωσίβια, καθώς η ρίζα στην παραγωγή εξακολουθεί να είναι προβληματική, ελλειμματική σε επενδύσεις σε συνθήκες φαύλου κύκλου ύφεσης και χρέους.
Κ.Σαρ.
ΠΗΓΗ : ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Μετατρέποντας τον εργαζόμενο σε «ωφελούμενο»

Μετατρέποντας τον εργαζόμενο σε «ωφελούμενο»
Μέσα στην κρίση δημιουργείται μια γενιά ηττημένων εργαζόμενων που μπορούν να δεχθούν οποιεσδήποτε συνθήκες εργασίας προκειμένου να ξεφύγουν, έστω προσωρινά, από το φάσμα της ανεργίας
 

Του Οδυσσέα Αϊβαλή

Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων στα τρία χρόνια εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής, έχει οδηγήσει σε επιδείνωση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων και σε αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Γενικεύεται η εφαρμογή των συνθηκών εργασίας που είχαν επιβληθεί σε τμήματα των εργαζόμενων τάξεων πριν το μνημόνιο, όπως στους νέους, στους μετανάστες και στις γυναίκες.

Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε στην αγορά εργασίας, και αρχικά στην αυτοδιοίκηση, το πείραμα του «ωφελούμενου», δηλαδή του συμβασιούχου εργαζόμενου που καλύπτει πάγιες ανάγκες αλλά χωρίς ουσιαστικά εργασιακά δικαιώματα. Το μοντέλο του «ωφελούμενου» αποτελεί πρόπλασμα για τις εργασιακές συνθήκες που έπονται για την πλειοψηφία των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επέκτασης του μοντέλου στον ιδιωτικό τομέα είναι το νέο πρόγραμμα απασχόλησης του ΟΑΕΔ για 35.000 νέους άνεργους έως 29 ετών, σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Το πρόγραμμα «προσφέρει» 460 ευρώ για κάθε μήνα εκπαιδευτικής πρακτικής άσκησης στους αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και 400 ευρώ τον μήνα στους απόφοιτους υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ενώ το πρόγραμμα επεκτάθηκε και στις τουριστικές επιχειρήσεις.

Το πείραμα του ωφελούμενου εργαζόμενου έχει διπλή απεύθυνση: αφενός προσφέρει 35.000 δωρεάν εργαζόμενους στις επιχειρήσεις χωρίς δυνατότητα εργασιακών διεκδικήσεων και, αφετέρου, διαπαιδαγωγεί ένα μεγάλο κομμάτι νέων εργαζόμενων στη λογική της επιδοματικής εργασίας με την οποία δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές βιοτικές τους ανάγκες. Δημιουργείται έτσι μία νέα γενιά εργαζομένων με επιστημονική εξειδίκευση στην πλειοψηφία τους, που αναγκάζεται να αποδεχτεί την έλλειψη οποιουδήποτε εργασιακού δικαιώματος, την απουσία συλλογικής διεκδίκησης και την εξάλειψη του συνδικαλισμού.

Αστικοί μύθοι για την εργασία και την παραγωγή

Πώς φτάσαμε, όμως, μέχρι εδώ; Σύμφωνα με την κυρίαρχη αφήγηση η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στο υψηλό μισθολογικό κόστος και στην ανελαστική αγορά εργασίας. Επίσης, ένα ακόμη επιχείρημα, το οποίο το υιοθετούν και τμήματα της Αριστεράς, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και άρα χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.

Ξεκινώντας από το τελευταίο, κοιτάζοντας τους δείκτες της τελευταίας δεκαετίας πριν την κρίση (1997-2007), βλέπουμε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός είχε μία τεράστια αύξηση σε τομείς όπως οι Μεταφορές, οι Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες, η Βιομηχανία (Τρόφιμα, Χημικές Ουσίες, Παραγωγή βασικών μετάλλων, κ.α.) και στις νέες τεχνολογίες. Σε βαθμό που η αύξηση της παραγωγής σε πολλούς τομείς ξεπερνούσε ακόμα τον μέσο όρο της Ευρώπης των 15 ενώ στους υπόλοιπους τομείς παρουσιαζόταν η ίδια αύξηση. Επιπλέον, είναι χαρακτηριστικό ότι το ελληνικό κεφάλαιο πραγματοποιεί τα τελευταία χρόνια επενδύσεις στο εξωτερικό, κυρίως σε χώρες των Βαλκανίων, και ως επί το πλείστον στον χρηματοπιστωτικό τομέα και στις επικοινωνίες [1]. Έτσι, αποτελεί επιλογή του ελληνικού καπιταλισμού η απομάκρυνση από την αγροτική παραγωγή λόγω των μικρών περιθωρίων κέρδους.

Ως προς την σχέση ανταγωνιστικότητας και κόστους εργασίας, είναι ξεκάθαρο ότι ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα ξεπερνούσε την Γερμανία και την Γαλλία την περίοδο 2000-2008, το πραγματικό ετήσιο κόστος εργασίας στην Ελλάδα παρέμενε το 2009, σημαντικά χαμηλότερο από το αντίστοιχο των προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών. Αντίθετα, η Ελλάδα είχε και διατηρεί ακόμη ένα από τα υψηλότερα περιθώρια κέρδους στην ΕΕ των 15, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίοδο 1995-2009 όπου το μέσο περιθώριο κέρδους της ελληνικής οικονομίας ήταν 40%, το δεύτερο μεγαλύτερο στην ΕΕ. Έτσι, είναι σαφές ότι η πραγματική πρόθεση της συμπίεσης του μισθολογικού κόστους και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων είναι η βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου και η επιβολή ενός νέου μοντέλου του ελληνικού καπιταλισμού με κύριο χαρακτηριστικό την φθηνή, επισφαλή και απροστάτευτη εργασία [2].

Ένας ακόμη μύθος της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι η παρουσίαση της Γερμανίας ως ιμπεριαλιστικής δύναμης που στο ¨σύνολό¨ της επιτίθεται στην Ελλάδα. Όμως ένας από τους βασικούς λόγους ανάπτυξης του γερμανικού κεφαλαίου είναι η ένταση της εκμετάλλευσης στην γερμανική εργατική τάξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αύξηση της ενοικιαζόμενης εργασίας στην Γερμανία την τελευταία δεκαετία: υπολογίζεται ότι περίπου ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι δουλεύουν ως ενοικιαζόμενοι με περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα και αμείβονται με το 50% του βασικού μισθού.

Η απάντηση των «από κάτω»

Είναι σαφές ότι μέσα στην ανεργία, χωρίς εμφανή προοπτική διεξόδου και με μοναδική ρεαλιστική προοπτική την μετανάστευση, δημιουργείται μία γενιά ηττημένων εργαζόμενων που μπορούν να δεχθούν οποιεσδήποτε συνθήκες εργασίας προκειμένου να ξεφύγουν, έστω προσωρινά, από το φάσμα της ανεργίας. Η στρατηγική της αστικής τάξης, που προσπαθεί να διατηρήσει τα κέρδη της ρίχνοντας το βάρος στις δυνάμεις της εργασίας, είναι σαφής. Το ζήτημα είναι η δημιουργία της στρατηγικής «των από κάτω».

Εκεί έρχεται η ανάγκη η Αριστερά να περιγράψει ένα σχήμα για τη ζωή μετά το Μνημόνιο και αυτό το σχήμα να γίνει ηγεμονικό και διεκδικήσιμο από τις εργαζόμενες τάξεις.

Οι πρώτες σκέψεις οδηγούν στην ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας, που ξεκινάει από σήμερα, φτιάχνοντας κύτταρα από αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, καφενεία, εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, εφημερίδες, παντοπωλεία. Η δεύτερη σκέψη είναι η επαναλειτουργία από τους εργαζόμενους επιχειρήσεων που κλείνουν όπως η ΒΙΟΜΕ, διαδικασία που θα βοηθούσε να απορροφηθεί το αργούν εργατικό δυναμικό που έχει εγκλωβιστεί στην μακροχρόνια ανεργία. Η κυβέρνηση της Αριστεράς  θα πρέπει όλα αυτά τα εγχειρήματα να τα προωθήσει ως μέθοδο αντιστροφής της διάλυσης των τελευταίων χρόνων, φροντίζοντας παράλληλα για τη δημιουργία νομικού πλέγματος προστασίας των εργαζομένων.

____________

Σημειώσεις

[1]. Λάσκος, Χ. - Τσακαλώτος, Ε.(2012), 22 πράγματα που μας λένε για την ελληνική κρίση και δεν είναι έτσι, Αθήνα: ΚΨΜ.
[2]. ό.π.
  ΠΗΓΗ:RED NOTEBOOK

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Σε αναβρασμό χιλιάδες εκπαιδευτικοί – Νέα κινητοποίηση την Τετάρτη (24/7) στις 7μμ

Σε αναβρασμό χιλιάδες εκπαιδευτικοί – Νέα κινητοποίηση την Τετάρτη (24/7) στις 7μμ

  • 22.07.2013 , 15:33 μμ
  • Τελευταία ενημέρωση : 22.07.2013, 15:38 μμ
(Photo Eurokinissi)

 


Σε αναβρασμό βρίσκονται χιλιάδες εκπαιδευτικοί μετά την αιφνιδιαστική απόφαση του υπουργείου Παιδείας να θέσει από σήμερα σε διαθεσιμότητα τους πρώτους 2000 της τεχνικής εκπαίδευσης με ταυτόχρονη κατάργηση 53 τεχνικές ειδικοτήτων, την ίδια στιγμή που η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) προειδοποιεί για "θερμό Σεπτέμβριο".
H ΟΛΜΕ πάντως έχει εξαγγείλει συνέχιση των κινητοποιήσεων, αρχής γενομένης από την Τετάρτη (24/7) στις 7 μμ, οπότε το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών καλεί όλες τις ομοσπονδίες των κλάδων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα που βρίσκονται σε κινητοποίηση να συναντηθούν στα γραφεία της προκειμένου να «οργανωθεί από κοινού ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις». Ταυτόχρονα, προαναγγείλει έναν "θερμό" Σεπτέμβριο με την έναρξη του σχολικού έτους.
Νωρίτερα, σήμερα πορεία διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν οι εκπαιδευτικοί στο κέντρο της Αθήνας με βασικό αίτημα να συναντήσουν τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα. Ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Θέμης Κοτσιφάκης, χαρακτήρισε τη σημερινή ημέρα "μαύρη" με αφορμή τη διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικών που μέχρι πρότινος δίδασκαν σε ΕΠΑΛ για ειδικότητες που καταργήθηκαν.
Στην Αργολίδα, ομάδα εκπαιδευτικών-μέλη της τοπικής ΕΛΜΕ προχώρησε σε κατάληψη της εισόδου των γραφείων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αργολίδας, στο Ναύπλιο, από το πρωί έως τις 12.00 το μεσημέρι, μη επιτρέποντας την είσοδο στο κτίριο. Με δηλώσεις τους στα τοπικά μέσα ενημέρωσης οι καθηγητές σημειώνουν πως θα συνεχίσουν και θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους, ενώ υπογράμμισαν με νόημα πως, «θα έχουμε θερμό Σεπτέμβριο».
Να σημειωθεί ότι περισσότερες οργανικές θέσεις, 388, χάθηκαν με την κατάργηση της ειδικότητας της Νοσηλευτικής, ακολουθούν οι Βρεφονηπιοκόμοι με 355 και οι ειδικότητες Αισθητικής με 211. Στις προθέσεις των υπουργείων Παιδείας και Υγείας, ωστόσο, είναι το 60% με ειδικότητες υγείας να απορροφηθούν σε αυτόν τον τομέα. Εκτιμάται ότι από το μέτρο αυτό θα ευεργετηθούν περίπου 1.000 καθηγητές.
 
ΠΗΓΗ:ΑΥΓΗ

«Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στα όρια της βίας και της ντροπής»

Έντυπη Έκδοση

«Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στα όρια της βίας και της ντροπής»

Ο Στέλιος Μάινας και η Δήμητρα Ματσούκα ερμηνεύουν τον Περλιμπλίν και την Μπελίσα, του Λόρκα
Τελευταία ενημέρωση:
Ο Στέλιος Μάινας, προτού βάλει μπροστά τη θεατρική μεταφορά της «Τίρζα», του βραβευμένου Ολλανδού Αρνον Γκρούνμπεργκ (σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου), ένα έργο-φωτιά για τη χρεοκοπία των δυτικών κοινωνιών και οικογενειών, προθερμαίνεται με έναν λυρικότατο Λόρκα, τον οποίο ωστόσο αναγκάστηκε να προσεγγίσει με «σιδερένια παπούτσια».
Διότι στο «Περλιμπλίν και Μπελίσα» (με συμπρωταγωνίστρια τη Δήμητρα Ματσούκα, τη Δευτέρα παρουσιάζεται στο Βεάκειο, την Τρίτη στην Ηλιούπολη και την Τετάρτη στο Γαλάτσι) τη σκηνοθεσία υπογράφει ο «κοσμοκαλόγερος» του ελληνικού θεάτρου, Δήμος Αβδελιώδης.
Πριν από την «Τίρζα», που πασχίζει ο ηθοποιός 5 χρόνια να ανεβάσει, ο Ολλανδός συγγραφέας, που επισκέφθηκε το Γκουαντάναμο και τα ολλανδικά στρατεύματα σε Ιράκ και Αφγανιστάν, συνέγραψε το «The Jewish Messiah» για «έναν Χίτλερ από την ανάποδη, ο οποίος κάνει παγκόσμιο πόλεμο μοιράζοντας πυραύλους σε όλη τη γη. Είναι ένα βαθιά πολιτικό κείμενο, χωρίς να έχει την πολιτική σε πρώτο επίπεδο, με φοβερό κυνισμό και αυτοσαρκασμό. Ο συγγραφέας του είναι συγγενής με τη Σάρα Κέιν και τον Πίντερ».
- Η «προθέρμανση» με τον Λόρκα είναι, πάντως, τελείως κόντρα.
«Ο Αβδελιώδης είναι βηματισμός μέσα από σιδερένια παπούτσια. Δεν σου επιτρέπει να φορέσεις την ελβιέλα σου. Σου βάζει σιδερένια παπούτσια και αν μπορείς να προχωρήσεις, καλώς, αλλιώς σπας τα μούτρα σου».
- Επέλεξε τη φόρμα του κουκλοθεάτρου. Γιατί;
«Είναι ένα κουκλοθέατρο που παραπέμπει σε λαϊκή όπερα. Κι εμείς εμφανιζόμαστε σαν κούκλες. Γιατί ο έρωτας ζωντανεύει ακόμη και τα ξύλινα κατασκευάσματα. Αυτό είναι το έργο. Είναι μια παραβολή. Εχει παιχτεί και στην Ισπανία για κουκλοθέατρο».
- Η ποίηση και ο λυρισμός του Λόρκα τι μπορούν να εκπέμψουν σε εποχές αντιποιητικές, αντιλυρικές, αντιερωτικές σαν τη σημερινή;
«Το έργο μιλά για το αν διακινδυνεύουμε για κάποια πράγματα, αν βάζουμε το κεφάλι μας στον ντορβά ή περνάμε επιδερμικά τη ζωή μας. Ο ήρωας, ένας διανοούμενος, βυθισμένος στα βιβλία του, ερωτεύεται και ρισκάρει. Κερδίζει τον έρωτα και χάνει τη ζωή του. Αξίζει τον κόπο; Κάποια στιγμή δηλώνει ότι βρίσκεται "μακριά από τον κόσμο και από τη γελοία ηθική των ανθρώπων"».
- Υπάρχει κάτι για το οποίο ο μέσος Ελληνας βάζει το κεφάλι του στον ντορβά;
«Υπάρχει κάτι παρήγορο μέσα σε μια σκατά εποχή. Μέσα σ' αυτή τη φοβερή απαξίωση σε όλα τα επίπεδα, οι άνθρωποι ανακαλύπτουν ξανά ποιες είναι οι αξίες. Αρχίζουν και πετούν το έρμα, τα βαρίδια, τα περιττά. Ο κόσμος ανακαλύπτει πάλι τι έχει αξία στη ζωή του. Εχει αξία το παιδί του, έχει αξία η γυναίκα του, ο άνδρας του, ο διπλανός του; Η έννοια αλληλεγγύη είναι εντελώς νέα, σε μια κοινωνία που κανονικά θα έπρεπε να αλληλοσπαραχθεί για να επιβιώσει. Αρχίζουν και φαίνονται ψήγματα κοινωνικής και προσωπικής οργάνωσης, που δεν έχει ούτε τις κομματικές ταυτότητες ούτε κάποια κομματική προστασία. Γιατί πάντα χρειαζόμασταν ένα περιβάλλον προστασίας για να λειτουργούμε, μια ομπρέλα. Αρχίζει να καταλαβαίνει ο κόσμος ότι η ομπρέλα είναι ο ίδιος του ο εαυτός και ο διπλανός του».
- Η «ομπρέλα» της δικομματικής κυβέρνησης σας εμπνέει εμπιστοσύνη; Η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τρικομματική συγκυβέρνηση ήταν αναμενόμενη;
«Πιστεύω ότι έπρεπε να φύγει αναγκαστικά η ΔΗΜΑΡ. Υπήρχε μια κόκκινη γραμμή. Πρέπει να κρατάς ένα στοιχειώδες μέτρο στα πράγματα. Και το στοιχειώδες μέτρο προφανώς είχε ξεπεραστεί από καιρό. Δεν μπορείς να είσαι διακοσμητικός σε μια κυβέρνηση -αν και εγώ ήμουν από την αρχή υπέρ του να είναι η ΔΗΜΑΡ σ' αυτήν. Σε μια τόσο κρίσιμη εποχή χρειαζόταν μια κοινή αντίληψη για τα πράγματα, που θα σήμαινε τη σωτηρία της Ελλάδας».
- Την είδαμε τη σωτηρία της Ελλάδας;
«Οχι».
- Τι είδαμε;
«Είδαμε ένα Μνημόνιο να μεγαλώνει μαζί με το χρέος μας. Ενας άξονας σε μια εποχή μεγάλης σύγχυσης είναι να μπορείς να κρατάς ένα μέτρο στα πράγματα. Οχι από συντηρητισμό, αλλά από φρένο, για να μην κάνεις επιπολαιότητες».
- Το μέτρο πρέπει να το κρατήσουν οι πολίτες όταν το επίσημο κράτος το έχει χάσει προ πολλού;
«Εχετε δίκιο. Αλλά η πρόθεσή μου ως πολίτης είναι το να ομονοήσουμε παρά να διχαστούμε. Το διχασμό τον έχουμε δει. Αν και η κοινωνία μας οδηγείται μαθηματικά, από μόνη της, σε συγκρουσιακή κατάσταση».
- Δεν θέλετε κανενός είδους σύγκρουση;
«Δεν θέλω τη σύγκρουση για τη σύγκρουση».
- Τη σύγκρουση τη βλέπουμε, ωστόσο, γύρω μας παντού.
«Παγκοσμίως. Αλλά ο Ελληνας δεν κοιμάται. Υπάρχει μια ρήση του Ελύτη που λέει: Ο Ελληνας ξυπνά όταν τα όρια της βίας και της ντροπής έχουνε φτάσει στο ελάχιστό τους σημείο».
- Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχουμε προσεγγίσει αυτό το σημείο;
«Προφανώς υπάρχει κι άλλο "λίπος". Δεν έχουμε φτάσει στα όρια της βίας και της ντροπής. Είμαστε σχετικά κοντά. Βεβαίως η καθημερινότητά μας μάς διαψεύδει».
- Δεν ξεπεράσαμε το όριο όταν αρπάζονται συντάξεις και μισθοί;
«Αυτό είναι αιτία πολέμου. Αλλά δεν έχουμε πανευρωπαϊκά μόνο εμείς τόσο χαμηλούς μισθούς. Το Παρίσι είναι καθημαγμένο. Εχει το 25% των μαγαζιών του κλειστά».
- Πώς, ενώ λεφτά δεν υπάρχουν, γίνονται τόσο πολλά πράγματα σήμερα το θέατρο;
«Οι περισσότεροι είναι απλήρωτοι. Εχει δημιουργηθεί ένα νέο είδος εργασιακών σχέσεων».
- Στο θέατρο μόνο;
«Παντού. Το νέο μοντέλο λέει "είμαι ευτυχής που εργάζομαι, ακόμα και χωρίς μισθό". Η εργασία πλέον δεν συνδέεται με την επιβίωση! Αλλά ο φασισμός, η ακρότητα είναι επακόλουθα της πίεσης που νιώθει ο κόσμος».
- Ο ακραίος καπιταλισμός που βιώνουμε ευθύνεται και για την ανάδυση του φασισμού;
«Δεν το συζητάμε! Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός ευθύνεται για τα αποτελέσματα αυτής της άκρατης απελευθέρωσης της αγοράς και της παρερμηνείας της. Δεν είμαι νεοφιλελεύθερος, αλλά θα ήθελα να βλέπω την αγορά ελεύθερη. Ομως η παρερμηνεία αυτού του μοντέλου συνέβαλε στο αποτέλεσμα ενός καπιταλιστικού Αρμαγεδδώνα ο οποίος αυτοτρώγεται. Ούτε οι αρχές του καπιταλισμού είναι σύμφωνες με αυτό που συμβαίνει. Πρόκειται για ένα αυτοάνοσο νόσημα του καπιταλισμού, για το οποίο δεν υπάρχουν αντιβιοτικά. Ευχή μου είναι να δημιουργηθούν νέες πολιτικές τάσεις που δεν θα έχουν τις ταυτότητες ούτε τα κόμπλεξ ούτε τα βαρίδια των προηγούμενων κοινωνικών μοντέλων. Μπορεί να δούμε δηλαδή στο μέλλον συνδυασμούς νέους, "άχρωμους", χωρίς τη ρετσέτα κοινωνικοπολιτικών μοτίβων...».
- Κάτι που αποτυπώνεται στις εξεγέρσεις στην Τουρκία και στη Βραζιλία;
«Ναι, αυτό είναι το βρέφος. Θέλει χρόνο για να γίνει παιδί και να λυτρωθεί».

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Μπανάνα σε μας, κύριε Σόιμπλε; •Καρτερός Θανάσης

Μπανάνα σε μας, κύριε Σόιμπλε;

Είπε ένα σεμνό, ότι δεν ήρθε να κάνει τον από άμβωνος δάσκαλο στην Ελλάδα, ο Σόιμπλε. Κόσμησε έτσι με μια πινελιά γερμανικής ταπεινότητας την εικόνα της τευτονικής επιβολής που φρόντισε να δώσει σε όλους η επίσκεψη στην Αθήνα. Με το αυστηρό ύφος, με την απαγόρευση ακόμα και να αναφέρεται το κούρεμα, με την πρωσική επιμονή στην άγρια λιτότητα, με τους συγκρατημένους επαίνους προς την κατεύθυνση των σκυμμένων κεφαλών του Σαμαρά, του Στουρνάρα και της κομπανίας, με το ξερό όχι στις αποζημιώσεις, με το όλον που απέπνεε κάθε του κίνηση και κάθε ακινησία.
Τη μισή αλήθεια είπε όμως με τη σεμνή του δήλωση. Γιατί όντως δεν ήρθε ως δάσκαλος, αλλά επί του άμβωνος βρισκόταν όλες τις στιγμές. Ως φονταμενταλιστής ιεροκήρυκας όμως, με το δάχτυλο σηκωμένο πάνω από το έμφοβο εκκλησίασμα. Ως ιεροκήρυκας που δεν έχει καμιά αμφιβολία για το αλάθητο της πίστης του. Που έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να μοιράζει επαίνους, τιμωρίες, χάντρες και προειδοποιήσεις στους ιθαγενείς. Που μπορεί χωρίς δισταγμό να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και τους καλούς από τους κακούς. Και που ξέρει, τέλος, αν και δεν το λέει, αυτό που ξέρουν όλοι: Ότι με ένα νεύμα του από του άμβωνος θα πλακώσει ο στρατός.
Από του άμβωνος, όπως ήταν φυσικό, υπέδειξε και τον αποσυνάγωγο, εκείνον που θεωρεί εκπρόσωπο των εχθρών του ενός και μοναδικού Θεού. Και τον υπέδειξε με πολιτικά μισαλλόδοξο, θρησκευτικό ορθόδοξο και γερμανικά ένδοξο τρόπο: Με την περιφρονητική αποσιώπηση του ονόματός του και την αντικατάστασή του από το Κάποιος. Και την επίσης άκρως περιφρονητική αναφορά στο κόμμα του, το οποίο τυγχάνει να είναι αξιωματική αντιπολίτευση, ως μια πολιτική ομάδα. Έτσι ο Τσίπρας ανακηρύχτηκε επισήμως σε ακατονόμαστο και ο ΣΥΡΙΖΑ σε ακαταχώριστο.
Μπορεί βέβαια κάποιος να σκεφτεί, ή ακόμα χειρότερα να το φωνάξει κιόλας, ότι τέτοια συμπεριφορά ταιριάζει σε μπανανία. Ε, ας το πει: Θα μείνει Κάποιος στον αιώνα τον άπαντα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κι αν τυχόν έχει κόμμα, αυτό θα παραμείνει ομάδα, μέχρις ότου χωνέψει αυτό που ο Στουρνάρας είπε: Με τον Σόιμπλε μας ενώνουν περισσότερα απ' όσα μας χωρίζουν. Κι έτσι κράτησε το όνομά του, κέρδισε και μια μπανάνα....

Η Μηχανή του Χρόνου - Θανάσης Βέγγος Α'


Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Περί υποδοχής Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

Έντυπη Έκδοση

Περί υποδοχής

18 Ιουλίου, οι δρόμοι απ' τους οποίους περνάει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ερημώνουν. Κλείνουν επίσης δίοδοι, πάροδοι, σταθμοί μετρό και ανισόπεδες διαβάσεις.
Δρακόντειοι περιορισμοί, μέτρα εκτάκτου ανάγκης, ελικόπτερα, αστυνομία παντού, απαγόρευση των συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, σκηνές πραξικοπήματος -όλα τα παραπάνω φανερώνουν με τον πιο κινηματογραφικό τρόπο αυτό ακριβώς που υποτίθεται ότι πρέπει να παραμείνει κρυφό: τη σχέση αποικιοκρατικού δικαίου ανάμεσα στη γερμανική μητρόπολη και την κατακτημένη ζώνη, όπως όταν ο Χίτλερ επιχείρησε το ταξίδι-αστραπή στην Πράγα σαν ο νέος άρχων. Ακόμη και η επίσκεψη του υπ' αριθμόν ένα του ναζιστικού καθεστώτος στο Παρίσι έγινε, σκοπίμως, χαράματα, σχεδόν νύχτα, όταν η πόλη ήταν ούτως ή άλλως άδεια, οπότε δεν χρειάστηκε να την αδειάσει ο στρατός κατοχής με περιπόλους και διαταγές απ' τα μεγάφωνα.
Μια τέτοια υπερβολή τριτοκοσμικής δουλοπρέπειας μας δείχνει επιπλέον το βαθμό στον οποίο η εποχή μας αντιδρά στα πολιτικά και κοινωνικά ερεθίσματα ομοιοπαθητικά, δηλαδή υπερθεματίζοντας εκείνο που καλείται να αναχαιτίσει: αν η βία αντιμετωπίζεται με περισσότερη βία, τώρα αυτό μοιάζει να εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε περίπτωση. Για παράδειγμα, η φτώχεια αντιμετωπίζεται με περισσότερη φτώχεια (μέτρα επί μέτρων), ενώ η ασυνάρτητη διάρθρωση του ελληνικού Δημοσίου δέχεται τις πρώτες βοήθειες με μεθόδους (ξαφνικοί θάνατοι, οριζόντιες απολύσεις) που ενισχύουν, ειδικά και πρωτίστως, την ασυναρτησία. Αναλόγως, και όχι λιγότερο ανεξήγητα, η θρυλική αντιπάθεια της ελληνικής κοινωνίας για το πρόσωπο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε οδηγεί την κυβέρνηση να φερθεί έτσι ώστε ο συγκεκριμένος να γίνει ακόμη πιο αντιπαθητικός, τουτέστιν με το να του επιφυλάξουν αυτοκρατορική υποδοχή. Εν προκειμένω, το φάρμακο είναι το ίδιο το σύμπτωμα.
Βλέπουμε εδώ καθαρά το είδος του αδιεξόδου που προκαλείται όταν μια κοινωνία μπει σε τροχιά μονής κατεύθυνσης: η κυβέρνηση φέρεται σαν να μην υπάρχει πια επιστροφή, λοξοδρόμηση ή επιβράδυνση· δεν απομένει παρά η φυγή προς τα εμπρός -Flucht nach vorne. Οσο πιο έντονες οι υποψίες ότι έχουμε μετατραπεί σε προτεκτοράτο, όσο πιο επιτακτική η επιθυμία να διαψεύσουμε το γεγονός της υποτέλειας, τόσο πιο εντυπωσιακή η φροντίδα να το επιβεβαιώσουμε: η επισημότητα του καλωσορίσματος ενός μισητού αξιωματούχου εξασφαλίζεται με ρωμαϊκών διαστάσεων θεάματα περιφρούρησης και η περίφημη, προαιώνια τουριστική πανάκεια, που εκφράζεται με το σύνθημα «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε», προσλαμβάνει μιαν απόχρωση γκροτέσκ, καθ' όλα ταιριαστή με τη γερμανική λογοτεχνική παράδοση.
Σ' αυτή την επίδειξη μεγαλοπρέπειας, οι φτωχοί αντιστέκονται σιωπηρά κάτω απ' τις φυλλωσιές, στις βρόμικες αλλ' ακόμη εκθαμβωτικές παραλίες, μαζί με τα τελευταία τζιτζίκια του 20ού αιώνα

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Τραχίνιες του Σοφοκλή

Τραχίνιες


του Σοφοκλή



ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Η Δηιάνειρα περιμένει στην Τραχίνα την επιστροφή του συζύγου της Ηρακλή. Η αγωνία της επιτείνεται λόγω των σημαδιακών χρησμών που αφορούν στη ζωή του ήρωα: εάν ο Ηρακλής επιστρέψει μέσα στα προκαθορισμένα χρονικά όρια, τότε τα πάθη του θα λάβουν τέλος.
Η ατμόσφαιρα αβεβαιότητας διαλύεται, όταν τα χαρμόσυνα νέα φτάνουν στην Δηιάνειρα: ο Ηρακλής επιστρέφει νικητής. Μαζί του  φέρνει, ως τρόπαια της νίκης του, αιχμάλωτες από την Οιχαλία, την πόλη που κυρίευσε και κατέστρεψε. Ανάμεσα σ’ αυτές, μία όμορφη  και αινιγματική παρουσία θα προκαλέσει το ενδιαφέρον της Δηιάνειρας. Η αποκάλυψη ότι η αιχμάλωτη αυτή είναι η βασιλοπούλα Ιόλη, και ότι ο Ηρακλής εξαιτίας του πάθους του γι’ αυτήν, κατέστρεψε την Οιχαλία, αναστατώνει τη Δηιάνειρα. Στην προσπάθειά της να ξαναζωντανέψει τον έρωτα του Ηρακλή, στέλνει δώρο στον άντρα της έναν χιτώνα αλειμμένο με το αίμα του Κένταυρου Νέσσου. Όμως, χωρίς να το ξέρει, το δώρο της αντί για τον έρωτα του Ηρακλή, θα επιφέρει τον οδυνηρό του θάνατο.
Οι παλιοί χρησμοί  για μια ακόμη φορά, θα αποκαλύψουν το ακριβές τους νόημα, μετά από την επαλήθευσή τους…
 
Οι Τραχίνιες, ένα από τα πιο αδικημένα έργα του Σοφοκλή, διδάσκονται, κατά πάσα πιθανότητα ανάμεσα στο 457 και το 430 π.Χ.
Κεντρικός άξονας του έργου, το οποίο χαρακτηρίζεται από την «δίπτυχη» πλοκή του, είναι το πεπερασμένο της ανθρώπινης συνείδησης: ο άνθρωπος αδυνατώντας να συλλάβει το «όλον», βλέπει μία μόνο πλευρά του πραγματικού.
Η άγνοια εμποδίζει τους ανθρώπους να έχουν τον πλήρη έλεγχο των επιλογών τους και αποκτούν συνείδηση της μοίρας τους, μόνο όταν πια είναι πολύ αργά….
Η παράσταση, σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο στις 9 και 10 Αυγούστου, και στη συνέχεια θα πραγματοποιήσει περιοδεία σε πόλεις της Ελλάδας.
Παραστάσεις:
9, 10 Αυγούστου: Επίδαυρος
18 Αυγούστου: Δίον
24 Αυγούστου: Καβάλα
27 Αυγούστου: Θεσσαλονίκη
30 Αυγούστου: Παπάγου
2 Σεπτεμβρίου: Βύρωνας
4 Σεπτεμβρίου: Ελευσίνα
8 Σεπτεμβρίου: Πάτρα
11 Σεπτεμβρίου: Πετρούπολη
13 Σεπτεμβρίου: Ηλιούπολη




Πρώτη παράσταση: 09/08/2013
Τελευταία παράσταση: 15/09/2013

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Πρόβα στον... πεζόδρομο

Πρόβα στον... πεζόδρομο

  • 17.07.2013

Μια μουσική έκπληξη επιφυλάσσει η Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αύριο το απόγευμα στις 8.00 μ.μ., καθώς, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της για την παρουσίαση της όπερας του Πουτσίνι Μαντάμα Μπατερφλάι, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή πρόβα στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην οποία θα λάβουν μέρος οι μουσικοί της ορχήστρας και μονωδοί που πρωταγωνιστούν στην παράσταση, με επικεφαλής τον μαέστρο Μύρωνα Μιχαηλίδη.
Η πρόβα θα διαρκέσει μια ώρα περίπου και οι θεατές που θα βρεθούν στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τη μουσική του Πουτσίνι, να ακούσουν τις οδηγίες και τις υποδείξεις του μαέστρου προς τους μουσικούς και τους μονωδούς, με λίγα λόγια να συμμετάσχουν στην ατμόσφαιρα της προετοιμασίας μιας μεγάλης ορχήστρας σε ένα εμβληματικό έργο του οπερατικού ρεπερτορίου.
Η ανοιχτή πρόβα της Λυρικής εντάσσεται στην εδώ και καιρό υιοθετημένη εξωστρεφή πολιτική της ΕΛΣ, όπως αντίστοιχα είχε κάνει με την πρώτη καλοκαιρινή της παραγωγή, τον Ιπτάμενο Ολλανδό, η γενική δοκιμή της οποίας ήταν ανοιχτή στους άνεργους συμπολίτες μας.
Η παράσταση της όπερας του Πουτσίνι, σε σκηνοθεσία του διάσημου Αργεντινού σκηνοθέτη Ούγκο ντε Άνα και μουσική διεύθυνση Μ. Μιχαηλίδη, θα δοθεί στο Ηρώδειο, στις 27-28 και 30-31/7.

Για τις όμορφες πόλεις της χώρας (μας

15/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Για τις όμορφες πόλεις της χώρας (μας)

     
Του Γιώργου Σταματόπουλου

Το μασκάρεμα, η προσποίηση, το να θέλουμε να δείξουμε ότι είμαστε κάτι άλλο ανώτερο απ” αυτό που πραγματικά είμαστε, έχει μακρά παράδοση, δεν είναι ίδιον των καιρών μας. Περισσότερο φαίνεται να έχει να κάνει με το νόημα που απεγνωσμένα προσπαθούμε να δώσουμε στη ζωή μας, για να παρουσιάζεται ως ενδιαφέρουσα και όχι σαν μίζερη και εξαθλιωμένη· ίσως και για να γίνουμε πιο αγαπητοί στους διπλανούς. Αλλά πόσο διαρκεί η κίβδηλη τούτη μεταμόρφωση; Οχι πολύ. Κάποτε, πολύ σύντομα, αυτό αποκαλύπτεται, για τούτο και γινόμαστε ανυπόφοροι ο ένας στον άλλο.

Ενας έξοχος Ιταλός στοχαστής έλεγε ότι αυτό αφορά όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά ολόκληρους πληθυσμούς: «Αρκετές επαρχιακές πόλεις, καθ” όλα υπέροχες, θα ήσαν πολύ ευχάριστες για να ζει κανείς αν δεν συναντούσε μια αποκαρδιωτική απομίμηση των όσων συμβαίνουν στην πρωτεύουσα, μια ξέφρενη επιθυμία των κατοίκων τους να φαντάζονται ότι ζουν αλλού και όχι σε μια επαρχιακή πόλη» [Τζιάκομο Λεοπάρντι, (1798-1837), «Στοχασμοί», Ροές].

Επειδή όλα -υποτίθεται- συμβαίνουν στην πρωτεύουσα και επειδή οι κοινωνικές συνθήκες δεν μας «ευνόησαν» να ζήσουμε εκεί, μεταφέρουμε, γελοιοτρόπως, πώς αλλιώς, την πρωτεύουσα στον τόπο που ζούμε, μια πρωτεύουσα αγχωμένη, κακέκτυπη, στα μέτρα μας. Μια πρωτεύουσα χωρίς πεζοδρόμια, χωρίς πλατείες και πράσινο, με κολασμένη κίνηση οχημάτων, με νέφος αποπνικτικό, χωρίς ωραία κτίρια, με απομεμακρυσμένες και βρόμικες παραλίες, με χιλιάδες άστεγους και επαίτες, με αυξημένη εγκληματικότητα. Τι τη θέλουμε τέτοια πρωτεύουσα; Να κινδυνεύει η ζωή των πλείστων ανά πάσα στιγμή, να μην μπορούν τα παιδιά να μεγαλώσουν σ” ένα φυσικό, όμορφο, έστω και αστικό περιβάλλον;

Ελα ντε. Αλλα όμως είναι αυτά που μας εντυπωσιάζουν: οι σταρ της TV και του θεάτρου, οι τζιτζιφιόγκοι κάθε επαγγέλματος που «διακονούν» και διακινούν το λαϊφστάιλ, οι «αναγνωρισμένοι», οι μπόσικοι σε κάθε καπιταλιστικό μαγνάδι, οι ακριβοπληρωμένες γενικά περσόνες του θεάματος που ζουν στην πρωτεύουσα.

Μα, τι χρείαν έχομεν όλων αυτών των περιβεβλημένων με τη λάμψη τού τίποτε, όλων των διακεκοσμημένων με δήθεν χλεχλέδων; Ουδεμία, φυσιολογικά. Εκεί όμως εμείς, χάσκακες στη στίλβη του πρωτευουσιάνικου μεγαλείου· τι ντροπή!

Ο πολιτισμός μάς έχει αφήσει χρόνους, καιρό τώρα. Η νοοτροπία του πολιτισμένου ανθρώπου εννοείται, ο απλός βηματισμός, η φυσική ανάσα. Αλλά έτσι συμβαίνει σε όλες τις εποχές.

Ολοι θέλουμε να φαινόμαστε κάτι άλλο απ” αυτό που είμαστε. Να “ναι η φυσική ραθυμία; Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία τού στοχάζεσθαι; Ο φθόνος; Η επιθυμία να κατακτήσουμε ό,τι «έχει» ο άλλος; Καλόν θα ήτο εάν αναλογιζόμασταν πώς ξεκίνησε ο πολιτισμός (ίσως): από τη μίμηση (προσκτητική επιθυμία) ή από τον πρώτο ταφέντα συνάνθρωπο.

Η πόλη που ζούμε θα “πρεπε να βιώνεται ως μέρος (συμβολή) του κέντρου του κόσμου. Να είναι καθαρή, ανοιχτή, ανεκτική, όμορφη, με σεβασμό στην Ιστορία και την αρχιτεκτονική, δημιουργική, πολυάσχολη, πολιτισμική, κοινωνική, ανθρώπινη. Οχι συμπλεγματική, όχι μιμητική (παρά μόνο όταν η μίμηση είναι προϊόν πολιτισμικής παιδείας), όχι πόλη που «χύνει το τίποτε μες στο κενό» (Ντοστογιέφσκι), όχι πόλη με κατοίκους ραγιάδες, όχι πόλη με βολεμένους και συμβιβασμένους· όχι πόλη με πολίτες τεμπέληδες! Η πρωτεύουσα κρύβει όντως σπάνιες ομορφιές, αλλά ας την αφήσουμε για τους κατοίκους της που την αγαπούν βαθιά, ειλικρινώς, ανιδιοτελώς. Διάολε, τόσες πανέμορφες πόλεις έχουμε. Γιατί δεν τις ερωτευόμαστε; Η γενναιόφρων πολιτική έρωτας είναι, μην ξεχνιόμαστε.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

ΕΝΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Οι Ενώσεις Γονέων και Κηδεμόνων των μαθητών του Δήμου Καστοριάς και του Δήμου Ορεστίδος συμπαραστέκονται στους εκπαιδευτικούς των Επαγγελματικών Λυκείων, στους σχολικούς φύλακες και στους υπαλλήλους της Δημοτικής Αστυνομίας, οι οποίοι έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα.
Η διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών των Επαγγελματικών Λυκείων οδηγεί και στη διαθεσιμότητα χιλιάδων μαθητών, εξαιτίας της κατάργησης τομέων που ήταν πολυπληθείς στην επαγγελματική εκπαίδευση με ικανοποιητικά ποσοστά απορρόφησης στην αγορά εργασίας. Οδηγεί, επίσης, στο σταδιακό μαρασμό και το κλείσιμο των Επαγγελματικών Σχολείων. Στο εξής, για τις ειδικότητες αυτές οι μαθητές θα πρέπει να απευθύνονται σε ιδιωτικές σχολές, επιβαρύνοντας επιπρόσθετα από οικονομική άποψη τις οικογένειές τους.
Η διαθεσιμότητα των σχολικών φυλάκων και των υπαλλήλων της Δημοτικής Αστυνομίας συνεπάγεται την κατάργηση του ελέγχου των σχολικών χώρων και της επιτήρησης εισόδου εξωσχολικών ατόμων στα σχολεία, καθώς και την έλλειψη ασφαλούς μεταφοράς των μαθητών από και προς το Δημόσιο Σχολείο.
Θεωρούμε ότι όλοι οι αιρετοί εκπρόσωποι οφείλετε να σταθείτε έμπρακτα στο πλευρό των ατόμων που βάλλονται από τα συγκεκριμένα μέτρα.

Τα Δ.Σ.

Τα blogs της βρωμιάς, οι άνθρωποι της «υπηρεσίας» "Κουτί της Πανδώρας

Τα blogs της βρωμιάς, οι άνθρωποι της «υπηρεσίας»

Ημερομηνία: 14/07/2013 19:58
Αναδημοσίευση από το "Κουτί της Πανδώρας"
Ένα ιδιότυπο δίκτυο, που παίρνει τη μορφή παρακράτους και συκοφάντησης ανθρώπων, έχει αναπτυχθεί στο ίντερνετ. Εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία αλλά και το νομικό πλαίσιο που υπάρχει. δεκαπέντε περίπου blogs, που αλληλοσυνδέονται μεταξύ τους ως μαφιόζικο δίκτυο, χτυπάνε συγκεκριμένους ανθρώπους, κάνοντας αυτό που πρώτος θεωρητικά προσδιόρισε ο Γκαίμπελς. Συκοφαντούν συκοφαντούν, ξέροντας πως στο τέλος κάτι θα μείνει.
 
Τα blogs αυτά τα οποία έχουν κοινή λογική αλλά και κέντρο, μετατρέπουν την ανωνυμία του διαδικτύου, μια μεγάλη κατάκτηση του νέου μέσου, σε αλητεία.
 
Νομικά δεν μπορεί κάποιος να προσφύγει εναντίον τους, αφού η αποκάλυψη της ταυτότητάς τους, γίνεται από την Google, μόνο αν διαπράξουν κακούργημα και όχι πλημμέλημα, όπως η συκοφαντική δυσφήμιση. Πρέπει να τονίσουμε εδώ, πως είναι στη διακριτική ευχέρεια των αστυνομικών αρχών και της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, να εξασφαλίσουν ή όχι τις ταυτότητες των συκοφαντών, ανάλογα με τον τρόπο που διατυπώνουν το αίτημα στην Google. Αν δηλαδή για παράδειγμα βάλουν το θέμα πως «απειλείται ή εκβιάζεται κάποιος». Η αξιολόγηση αυτή του κινδύνου από την Αστυνομία μπορεί να οδηγήσει σε αποκάλυψη ή «συγκάλυψη».
 
Με τη βοήθεια ανθρώπων του διαδικτύου και στοιχεία που έχει δημοσιεύσει στο παρελθόν ο blogger με το όνομα @gerogriniaris, συγκεντρώσαμε στοιχεία που οι ίδιοι έχουν παραδώσει στη δημοσιότητα, και αποκαλύπτουν εκτός από την ταυτότητά τους, τον τρόπο με τον οποίο διαπλέκονται και τις πολιτικές τους σχέσεις. Όπως θα δείτε,ο ένας από αυτούς δουλεύει στο γραφείο του υπουργού Βρούτση.
 
Οι ίδιοι, έχουν επεκταθεί και στα social media, μετατρέποντας ένα χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών, σε πεδίο που προσπαθούν να χειραγωγήσουν. Απαξιώνουν και βρίζουν ανθρώπους, βρίζουν και επιτίθενται με αλήτικες μεθόδους και κυρίως υπονοούν «άρωμα αποκάλυψης», εκεί που αφήνουν τη μπόχα του προσωπικού τους βόθρου.
 
Αυτή είναι η πρώτη έρευνα «ανοιχτών πηγών» που αποκαλύπτει το στημένο και βρώμικο παιχνίδι
 
Η περίεργη ιστορία του Δεξί Εξτρέμ – Πώς οι «φασίστες» έγιναν Δεξί Εξτρέμ
 
Κάθε χρήστης στον blogger έχει έναν μοναδικό 20ψήφιο αριθμό, ο οποίος αποτελεί τη διαδικτυακή του ταυτότητα και δεν αλλάζει, ακόμη κι αν ο ίδιος, αλλάξει το όνομά του. Αυτός ο αριθμός, είναι που αποδεικνύει συχνά -όπως και στην περίπτωσή μας- τις σχέσεις των bloggers και την πορεία τους στην μικρή ιστορία του διαδικτύου.
 
Το blog Δεξί Εξτρέμ, γνωστό για την φιλοκυβερνητική του διάθεση και πολυδιαφημισμένο στο twitter κυρίως από στελέχη της ΝΔ, λειτουργεί από τον Ιούνιο του 2008. Η ιστορία του όμως ξεκινά περίπου έναν χρόνο νωρίτερα. Τότε, χρήστης με το όνομα fasistas 1 δημιούργησε blog με όνομα «Δεξιοί Φασίστες: Μπουουου» και ηλεκτρονική διεύθυνση «fiasistes.blogspot.com».
 
Οι «Δεξιοί φασίστες: Μπουουου» γίνονται κατά δήλωσή τους «Δεξί Εξτρέμ»
 
 
 
Ο ίδιος δήλωνε ότι το όνομα είναι ειρωνικό, το προφίλ του ωστόσο είναι απολύτως ενδεικτικό των απόψεων του. Σε αυτό δηλώνει ότι είναι Ταύρος στο ζώδιο, επομένως γεννημένος μεταξύ 21 Απριλίου και 20 Μαΐου, ενώ το 2007, όποτε δημιουργεί το προφίλ, είναι 39 ετών. Γεννημένος δηλαδή το 1967. Η φωτογραφία του προφίλ, δεν είναι άλλη, από τον φοίνικα και τον στρατιώτη, δηλαδή το σύμβολο της χούντας, ενώ στις πληροφορίες για τον ίδιο γράφει πως είναι γεννημένος «επί εθνοσωτηρίου επαναστάσεως». Η ομάδα του blog «Δεξιοί Φασίστες: Μποουουυ» έχει ήδη τον Οκτώβριο 2007, τρία μέλη, τους fasistas 1, fasistas 2 και fasistas 3, οι οποίοι είναι πιθανό να γνωρίζονται από πριν, αφού είναι δύσκολο μέσα σε έναν μήνα λειτουργίας, ένα blog να αποκτήσει τρία μέλη.
 
Το προφίλ του fasistas 1 και τα μέλη της ομάδας «Δεξιοί Φασίστες: Μπουουου» fasistas 2 και fasistas 3
 
Αργότερα, τα τρία μέλη της ομάδας «Δεξιοί Φασίστες: Μπουουου, αλλάζουν όνομα. Ο πρώτος γίνεται Δεξί Εξτρέμ, ο δεύτερος Αριστερό Εξτρέμ και ο τρίτος Αμυντικό Χαφ, και δημιουργούν το blog «dexiextrem.blogspot.com».
Ο fasistas 1 γίνεται Δεξί Εξτρέμ
Ο χρήστης «Δεξί Εξτρέμ» δηλαδή ο πρώην fasistas 1 και φερόμενος ως βασικός διαχειριστής τόσο του «Δεξιοί Φασίστες: Μπουουου», όσο και του blog «Δεξί Εξτρέμ», διαθέτει προφίλ στη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης της

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Ο Καβάφης και οι μετανάστες

07/07/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Καβάφης και οι μετανάστες



  
«Είμεθα ένα κράμα εδώ· Σύροι, Γραικοί, Αρμένιοι, Μήδοι».
 
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ, ΕΝ ΠΟΛΕΙ ΤΗΣ ΟΣΡΟΗΝΗΣ, 1917
 
Του Θωμά Τσαλαπάτη

Υπάρχουν έργα που η επιμονή του χρόνου δεν καταφέρνει να παλιώσει. Τόσο συχνά επιστρέφουμε σε αυτά, όχι για να επαναλάβουμε μια παλιά διαδρομή αλλά για να την αντικρίσουμε νέα, σηματοδοτημένη ξανά από την αρχή. Εργα που ξαναγεννιούνται φορτωμένα νέα νοήματα στη στροφή των καιρών. Και αυτό γιατί δεν εξιστορούν τη φλούδα, αλλά το κουκούτσι των ανθρώπων, τον πυρήνα όπου μέσα του κατοικεί η κάθε εκδοχή που πρόκειται να τον αγκαλιάσει.

Ισως να μοιάζει κοινοτοπία να χαρακτηρίσουμε τον Καβάφη ως τον κλασικότερο των Ελλήνων ποιητών (ταυτόχρονα όμως θα ήταν και παράλειψη αν πράτταμε το αντίθετο – αλλά ας μην γκρινιάζουμε, είμαστε και στο Ετος Καβάφη άλλωστε…) Εχει καταγραφεί εδώ και καιρό πως μέσα στην καβαφική δεξαμενή, ο καθένας μπορεί να αντικρίσει ό,τι κουβαλά μέσα του: τον πατριωτισμό και τον αντιιμπεριαλισμό, τη χριστιανική ευσέβεια και την αντικληρικαλιστική πολεμική, τον ελληνοκεντρισμό και τον διεθνισμό. Φυσικά, η κάθε ερμηνεία δεν κουβαλά το ίδιο φορτίο αλήθειας, αλλά ερχόμενοι σε επαφή με ένα έργο όπου τα αντίθετα υπάρχουν εξίσου και τόσο συχνά χωρίς ασυνέπεια, με ένα έργο που τόσο συχνά η ειρωνεία φυτεύει σκιά στην όποια κατάφαση, είναι πολύ λίγα τα συμπεράσματα που θα μπορούσαν να κριθούν ως τελείως αδόκιμα. Ετσι, στη στροφή των καιρών, ο κατακερματισμένος μας κόσμος καλείται να εντοπίσει τα δικά του θραύσματα ανάμεσα στους στίχους του Αλεξανδρινού.

Ο κόσμος του Καβάφη κατοικείται από ένα πλήθος Ξένων, από τον μεγάλο αριθμό των Αποκλεισμένων. Ξένος είναι ο Μύρης, χριστιανός σε μια παρέα ειδωλολατρών δεμένη με τους σπάγκους της ηδονής, ξένος και ο αφηγητής του ποιήματος, ειδωλολάτρης σε μια χριστιανική κηδεία, με τις προσευχές και τις δεήσεις των ιερέων, τις φωνές των πένθιμων γριών να παίρνουν τον φίλο του μακριά (γενόμουν ξένος εγώ, ξένος πολύ). Αγνωστος –ξένος μες στην Αντιόχεια– ο Εδεσσηνός του ποιήματος Ούτος Εκείνος, Ξένος ο ηττημένος Αντώνιος που φεύγει από την Αλεξάνδρεια, Ξένος ο Εμης που πέθανε εις τούτο το συριακόν επίνειον και οι γέροι γονείς του τον λογαριάζουν ζωντανό. Ο ηγεμόνας από τη δυτική Λιβύη, ο Καισαρίων, ο Ιουλιανός, Ξένοι και Αποκλεισμένοι από την εποχή τους. Ξένοι οι δύο νέοι, 23 έως 24 ετών, διωγμένοι από τα σπίτια των τίμιων οικογενειών τους που δεν τους θέλουν πια. Δίπλα τους, σε κάποιο άλλο σημείο του καφενείου όλοι τόσοι οι Αποκλεισμένοι της ηδονής. Και ανάμεσά τους ο ποιητής, κατάμονος στο σπίτι, ενώ η λάμπα σβήνει στις 12.30, ενώ περνούν τα χρόνια, ο ποιητής, πιο ξένος και από τους Ξένους.

Το καβαφικό ταξίδι δεν είναι μόνο το ωραίο ταξίδι, το ταξίδι που δίνει η Ιθάκη, είναι ταυτόχρονα και το ταξίδι του ξεριζωμού (Λυπήθηκαν μεγάλως/στον αποχωρισμό των./Δεν τόθελαν αυτοί/ήταν οι περιστάσεις./ Βιοτικές ανάγκες/ εκάμνανε τον ένα/ να φύγει μακρυά-/Νέα Υόρκη ή Καναδά). Εναν ξεριζωμό που συναντά κανείς και στη βιογραφία του ποιητή. Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια από οικογένεια Κωνσταντινουπολιτών, ο Καβάφης θα αλλάξει πολλές φορές τόπο διαμονής για οικονομικούς λόγους ή λόγω της γενικευμένης πολιτικής αστάθειας που επικρατούσε εκείνη την εποχή, σε ένα ταξίδι με πολλαπλές επιστροφές: Λίβερπουλ, Λονδίνο, ξανά Λίβερπουλ, ξανά Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη. Ο Καβάφης θα επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια το 1885. Από την ημερομηνία αυτή και μετά, ελάχιστες φορές θα απομακρυνθεί από την πόλη. Στο πολυπολιτισμικό της κράμα ο ποιητής ταξιδεύει ενώ στέκει σταθερός ανάμεσα σε ανθρώπους με ρευστές ταυτότητες, ανάμεσα σε εποχές.

Η επιλογή των ελληνιστικών χρόνων και των ανθρώπων τους, ως κέντρο της καβαφικής ποίησης, δεν αποτελούν τυχαίο μοτίβο ή απλή ιστορική αναφορά. Μες στη ρευστότητά τους, τις άπειρες συναντήσεις και προσμείξεις, μέσα στην πολυπρισματικότητά τους μπορούν να διαβαστούν και ως μια πρόταση συνύπαρξης από τον ποιητή: σ’ ένα από τα τελευταία του ποιήματα, το «Στα 200 π.Χ.», ο ποιητής ξεχωρίζει ως αρετή του ελληνικού κόσμου –όπως αυτός προέκυψε μετά τις εκστρατείες του Αλεξάνδρου– «την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών». Ο στίχος αυτός –στίχος αρκετά δύσβατος και σκοτεινός από έναν μάλιστα ποιητή που χαρακτηρίζεται από την ευκρίνεια της διατύπωση– περιγράφει το πώς ήρθε σε αρμονία ο ελληνικός πολιτισμός με τους πολιτισμούς της Ανατολής, την ελληνιστική σύγκραση, τον συγκερασμό δηλαδή των πολιτισμών, τη λελογισμένη πολιτιστική μείξη σε πολλούς τομείς, ώστε να προκύψει ένα αποτέλεσμα συμβίωσης, προσαρμοσμένο στις εκάστοτε συνθήκες, δημιουργώντας μια βιώσιμη αρμονία. Το στοιχείο αυτό είναι ορατό και σε άλλα καβαφικά ποιήματα (όπως π.χ. στο «Εν πόλει της Οσροηνής»), ενώ αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε να γίνουν κατανοητές οι σχέσεις των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν στα «ελληνιστικά» ποιήματα του Καβάφη. Το γεγονός πως το ποίημα εκδίδεται το 1931, σε μια εποχή μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν τα σύνορα είναι ρευστά, οι αυτοκρατορίες έχουν καταρρεύσει και οι πληθυσμοί μετακινούνται, δίνουν στον στίχο μια διάσταση που τον αποσπά από την ιστορική αναφορά και τον τοποθετεί ως πρόταση στον παρόν.

Ας δεχτούμε λοιπόν αυτή την πρόταση του σεβασμού, της ανταλλαγής και της συνύπαρξης ως μια καβαφική προσφορά στο δικό μας παρόν, απέναντι στους συνανθρώπους που ζουν μέσα στον φόβο και στες υποψίες, με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια. Απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες που δεν βρήκαν νέα γη και νέους τόπους, σε Ξένους και Αποκλεισμένους, που χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ, αφήσαμε έξω από της κοινωνίας τα Τείχη.

http://tsalapatis.blogspot.gr/