Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ <Ο ΜΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ> ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ

ΣΕ ΕΝΑ ΓΕΜΑΤΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ <Ο ΜΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ>.
ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΠΡΟΛΟΓΗΣΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΤΑΤΑ, Ο ΓΙΑΤΡΟΣ  ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΝΩΝΤΑΣ ΤΣΙΓΚΑΣ.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΕ Η ΝΕΝΗ ΤΣΑΔΗΛΑ.

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!!!

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ



    Αθήνα 17/1/2012

                                                                                         

                  Προς:

                                                                         1. Τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε.

                     2.ΜΜΕ





ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΕΣΠΑ ΝΕΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ



Με αφορμή διαμαρτυρίες συναδέλφων αναπληρωτών ΕΣΠΑ  από όλη την Ελλάδα για κάλεσμα από τις Διευθύνσεις Π.Ε. προκειμένου να υπογράψουν νέες συμβάσεις εργασίας το Δ.Σ. της ΔΟΕ καλεί :

·         τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες αναπληρωτές ΕΣΠΑ να μην υπογράφουν καμιά νέα σύμβαση εργασίας

·         Το Υπουργείο Παιδείας – επιτέλους – να κατανοήσει ότι έχει οδηγήσει τους εκπαιδευτικούς σε οικονομική εξαθλίωση, με το νέο μισθολόγιο – φτωχολόγιο,  με τραγικές συνέπειες για τους ίδιους και την εκπαίδευση και να τηρήσει  τις συμβάσεις που υπέγραψαν οι συνάδελφοι αναπληρωτές ΕΣΠΑ.



Από τη Δ.Ο.Ε.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΠΡΙΤΗ ΔΑΣΚΑΛΟΥ


ΤΟ  ΕΠΟΣ  ΤΟΥ  ΚΟΠΡΙΤΗ  ΔΑΣΚΑΛΟΥ
Μου  το΄πε  ο χοντρομπαλάς
χωρίς να κοκκινίσει,
κοπρίτης και πολυφαγάς
πως έχω καταντήσει.

Στης χώρας μου τον ξεπεσμό
έβαλα εγώ ένα χέρι,
παίρνοντας μπόλικο μισθό
κι από δουλειά ……. καρτέρει.

Κάθε πρωϊ  περίπατο
πως κάνω στο σχολειό μου
κι έχω τα νεύρα μου γερά,
ξένοιαστο το μυαλό μου.

Αχ  δάσκαλέ μου, ζόρικος
είν΄ ο καλός μου ο Γιάννης,
μα θα΄θελα ως αύριο
αρνάκι να τον κάνεις.

Σκληρή κουβέντα μην του πεις,
χέρι να μην απλώσεις,
το βλέμμα σου να΄ναι γλυκό
να μην μου τον πληγώσεις.

Το μάθημά του στο σχολειό
νεράκι  να  μαθαίνει,
να τρώει όλο το κολατσιό
στο μπάνιο να πηγαίνει.

Άριστα θέλω πάντοτε
το σπλάχνο μου να παίρνει
όλοι να καμαρώνουμε
κι ας μην τα καταφέρνει.

    Στο σπίτι  να΄ναι  αραχτός
χωρίς δουλειά και κόπο
σ΄ όλα να γίνει βολικός,
θα  βρεις εσύ τον τρόπο

Στο διάλειμμα όλα τα γραπτά
πρέπει να διορθώσεις
και να προσέχεις τα παιδιά
νύχι μην τους ματώσεις


Τις  τσιριξιές  τους   να δεχτείς
χωρίς διαμαρτυρία,
τη γκρίνια να διαχειριστείς
μη γίνει φασαρία

Να είσαι πρώτος στις γιορτές
μην κάνεις διακρίσεις
να τους πηγαίνεις εκδρομές
το νου τους να φωτίσεις

Αργίες και απογεύματα
μην χάνεις ευκαιρία
τρέξε για επιμόρφωση
και  προετοιμασία


Ότι εσύ χρειάζεσαι
κάν΄το  στις διακοπές,
καλό θα ήταν κάποτε
να σου κοπούν κι αυτές


Φρόντισε την υγεία σου
μην τύχει κι αρρωστήσεις
γιατί αν λείψεις, τους γονείς
θα τους δυσαρεστήσεις
    Διευθυντές και σύμβουλοι
δήμαρχοι  κι υπουργοί
αλλάζουν γνώμη στο λεπτό
μα εσύ ……. υπακοή

Όλοι τους είναι ειδικοί
μόνο στη θεωρία
στην πράξη εσύ θε να κριθείς
δεν έχει σημασία


Το νου σου πυρπολήσανε
τόσοι επιμορφωτές,
μα φαίνεται πως δεν ακούς
τις νέες διδαχές

Όλα στα είπαν τέλεια
δεν είχαν δυσκολία,
σκόνταψες στην εφαρμογή
κι ήρθε η αποτυχία

Νέο σχολειό χρειάζεται
ετούτη εδώ η χώρα
που μίζερη εγίνηκε
και φταις εσύ για όλα

Δάσκαλε κόπρε κι άχρηστε
δούλευε πιο πολύ
αν  θέλεις αναγνώριση
κι άξια αμοιβή.

                                                                           


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Πάνω από 20.000 άστεγοι σε όλη τη χώρα: Θα κοιμηθώ το βράδυ, θα ξυπνήσω το πρωί;...

Πάνω από 20.000 άστεγοι σε όλη τη χώρα: Θα κοιμηθώ το βράδυ, θα ξυπνήσω το πρωί;...
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/01/2012

 ΤΩΝ ΜΑΝΩΛΗ ΓΑΣΠΑΡΑΚΗ και ΚΩΣΤΑ ΜΠΑΡΚΑ



Τα χρόνια του Μνημονίου δεν οδηγούν τον Έλληνα πολίτη μόνο στον δρόμο της απόλυσης, της ανεργίας και της φτώχειας, αλλά του στερούν και τη δυνατότητα της στέγης καθώς τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των αστέγων, σύμφωνα με εκτιμήσεις, έχει ξεπεράσει τις 20.000, γνωρίζοντας μία τρομακτική αύξηση η οποία αγγίζει το 25%.

Μάλιστα το περασμένο Σάββατο στα Χανιά είχαμε και τον πρώτο νεκρό άστεγο. Και αν το προφίλ του άστεγου κάποτε περιλάμβανε σχεδόν αποκλειστικά μετανάστες, πρόσφυγες και άτομα με ψυχικές διαταραχές (προβλήματα ναρκωτικών, αλκοολισμού, τζόγου), πλέον υπάρχει και το φαινόμενο του νεοάστεγου, ατόμων υψηλού μορφωτικού επιπέδου τα οποία έχουν χτυπηθεί από την κρίση και έχουν αναγκαστεί να βγουν στον δρόμο, ένα φαινόμενο το οποίο δικαιολογεί και τη συγκεκριμένη αύξηση στον αριθμό των ανθρώπων δίχως στέγη.



Νεοάστεγος: μέσος Έλληνας, μορφωμένος, δίχως δουλειά και σπίτι

«Αλλάζει η ταυτότητα του άστεγου, του ανθρώπου που είχαμε συνηθίσει τόσα χρόνια, δηλαδή άτομα είτε εξαρτημένα είτε με ψυχιατρικά προβλήματα είτε με παραβατική συμπεριφορά. Πλέον οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση είναι για καθαρά οικονομικούς λόγους, είτε γιατί έχουν χαμηλά εισοδήματα είτε επειδή είναι άνεργοι» δηλώνει στην «Αυγή» της Κυριακής η συντονίστρια του προγράμματος αστέγων της ΜΚΟ «Κλίμακα», Άντα Αλαμάνου.

«Η κρίση, η ανεργία και η φτώχεια εξαπλώνονται, δεν αφορούν μόνο τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, αλλά πλήττουν και το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύει και ο μέσος Έλληνας, με πολλούς να έχουν έρθει σε αυτήν την κατάσταση, τόσο μεμονωμένα άτομα όσο και οικογένειες. Είναι άνδρες και γυναίκες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ηλικίας 30-45, ετών υπάρχουν όμως και νεότεροι, με χαμηλούς μισθούς, χωρις στήριξη από την οικογένεια, όπως και μεγαλύτεροι των 45 οι οποίοι έχασαν τη δουλειά τους λίγο πριν βγουν στη σύνταξη» συμπληρώνει η κ. Αλαμάνου.

Η ίδια καταγγέλλει την απουσία συντονισμένων δράσεων και ενός οργανωμένου πολιτικού σχεδίου, καθώς, όπως σημειώνει, οι διαθέσιμοι ξενώνες της Αθήνας δεν καλύπτουν ούτε το 10% των απαιτήσεων, πόσο μάλιστα τώρα που οι ανάγκες φιλοξενίας είναι ιδιαίτερα αυξημένες. «Οι ξενώνες είναι βραχύχρονης μορφής, μόλις φύγουν από εκεί οι άστεγοι, είτε ψάχνουν για άλλο ξενώνα είτε επιστρέφουν στον δρόμο. Λειτουργούν με τη λογική παροχής καταλύματος για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ενώ δεν υπάρχει εργασιακή αποκατάσταση».



Η «Κλίμακα» ιδρύθηκε το 2000 και είναι ένας Μη Κυβερνητικός Οργανισμός με δραστηριότητες που στοχεύουν τόσο στη διάθεση υπηρεσιών ψυχικής υγείας όσο και στην υλοποίηση προγραμμάτων κοινωνικής ενσωμάτωσης ευάλωτων ομάδων πληθυσμού. Το πρόγραμμα στήριξης αστέγων διαθέτει ξενώνα 12 ατόμων στον Κεραμεικό (Κωνσταντινουπόλεως 30) και, εκτός από συσσίτια, ιατροφαρμακευτική περίθλαψη, εγκαταστάσεις προσωπικής υγιεινής, προσφέρει και ομάδες δημιουργικής απασχόλησης και επιμόρφωσης με στόχο την επανένταξη. Η λειτουργία του προγράμματος γίνεται χωρίς κρατική επιχορήγηση, με χορηγίες, δωρεές και εθελοντική προσφορά, με τα αιτήματα για στέγαση και υποστήριξη να είναι ιδιαίτερα αυξημένα τα τελευταία χρόνια.



Άνθρωποι καθημερινοί με κοστούμια και φορητούς υπολογιστές στα συσσίτια

Το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων καθημερινά μοιράζει συνολικά 1.200 μερίδες φαγητού, το πρωί 450 και το απόγευμα 750, με τις ανάγκες ολοένα να αυξάνονται. Επίσης στον ίδιο χώρο υπάρχει και το συσσίτιο που έχει δημιουργήσει η Εκκλησία, η οποία μοιράζει πάνω από 1.000 μερίδες. Ο χώρος ο οποίος βρίσκεται επί της Πειραιώς κατακλύζεται από αστέγους και πεινασμένους, στους οποίους δίνεται βοήθεια, ενώ στον ίδιο χώρο λειτουργεί και Τράπεζα Τροφίμων, όπου συγκεντρώνονται τρόφιμα, τα οποία καταγράφονται, και στη συνέχεια διανέμονται σε άπορες οικογένειες και σε αστέγους. «Οι πεινασμένοι που έρχονται καθημερινά είναι πλέον περισσότεροι από τούς αστέγους» τονίζει στην «Αυγή» της Κυριακής ο πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ Γιώργος Αποστολόπουλος.



Υπάρχει επίσης ο Θεσμός του Κοινωνικού Παντοπωλείου, όπου προσφέρονται τρόφιμα, η Αθηναϊκή Αγορά, ένα είδος καταστήματος που δίνει δωρεάν ρουχισμό, αλλά και το Κοινωνικό Φαρμακείο. Επίσης στο κέντρο υπάρχουν ξενώνες στους οποίους φιλοξενούνται 160 άτομα, αριθμός αρκετά μικρός σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες. «Οι άστεγοι είναι πάρα πολλοί, ενώ είναι αυξημένες και οι ανάγκες για στέγαση» δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Αποστολόπουλος.

Τα τελευταία δύο χρόνια, με την οικονομική κρίση, υπάρχει μια τεράστια αύξηση του αριθμού των αστέγων, με τον ακριβή του αριθμό να μην μπορεί να προσδιοριστεί παρά μόνο κατά προσέγγιση. Ο πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ κ. Αποστολόπουλος τονίζει πως «είναι πολύ δύσκολο να σταθμίσει κανείς τον αριθμό και την αύξηση των ποσοστών των αστέγων, γιατί αποτελούν ομάδα με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Όμως καταγράφεται 15% αύξηση των ατόμων που τα τελευταία δύο χρόνια έχουν ζητήσει βοήθεια από τις αρχές του ιδρύματος. Ακόμα υπάρχει 26% αύξηση όσων ζήτησαν στέγη από τον Οκτώβριο του 2010 έως τον Οκτώβριο του 2011, όπως και αύξηση κατά 300 άτομα των ανθρώπων που έκαναν αίτηση να ενταχθούν στο Κοινωνικό Παντοπωλείο».

Εάν συνδυάσουμε τα ποσοστά αυτά με τις οικονομικές εξελίξεις, τις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις, μπορούμε να φτάσουμε στο συμπέρασμα πως η αύξηση των ποσοστών αυτών θα είναι εντυπωσιακή.

Τα χαρακτηριστικά των αστέγων και οι κοινωνικές ομάδες από τις οποίες προέρχονται είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστούν. Κυρίως όμως είναι ηλικιωμένοι, χαμηλοσυνταξιούχοι που έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση λόγω της μείωσης και περικοπών των συντάξεων. Κάτι που αποτελεί έκπληξη είναι πως στο Κέντρο Αλληλεγγύης πηγαίνουν για να σιτιστούν και άνθρωποι από περιοχές παραδοσιακά πλούσιες όπως η Βούλα, η Κηφισιά, η Εκάλη.

Όμως η κατηγορία που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι οι νεόπτωχοι ή νεοάστεγοι. Είναι άνθρωποι καθημερινοί, με κοστούμια και φορητούς υπολογιστές, οι οποίοι πηγαίνουν καθημερινά για το συσσίτιο, επιχειρηματίες, επαγγελματίες ή υπάλληλοι που έχουν χάσει τη δουλειά τους λόγω της κρίσης. Δεν θέλουν να εμφανίζονται, στην ουσία κρύβονται, έχουν ξαφνιαστεί από την κατάσταση στην οποία ξαφνικά βρέθηκαν, άνθρωποι καλοντυμένοι οι οποίοι από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν στον δρόμο, ως επί το πλείστον νέοι σε ηλικία. Ο κ. Αποστολόπουλος τονίζει ότι «οι νεοάστεγοι είναι φοβισμένοι άνθρωποι, ντροπαλοί και δεν θέλουν να δημοσιοποιούνται τα χαρακτηριστικά τους. Έρχονται εδώ στο κέντρο, τρώνε και φεύγουν».





«Όταν νυχτώνει, δεν ξέρω αν θα βγάλω το βράδυ»



Ο άστεγος δεν αγωνίζεται μόνο για την επιβίωσή του, να βρει φαγητό και ένα υποτυπώδες μέρος να περάσει τη νύχτα του, δίχως να γνωρίζει τι θα του επιφυλάσσει η επόμενη μέρα, αλλά έχει να αντιμετωπίσει και την αδιαφορία των κρατικών φορέων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της πλατείας Κλαυθμώνος, όπου τα Χριστούγεννα ο Δήμος Αθηναίων ξήλωσε τα παγκάκια για λόγους «ανάπλασης» ενώ το καλοκαίρι είχε κοπεί η παροχή νερού σε πολλές περιοχές της πρωτεύουσας, με τους άστεγους, εκτός από φαγητό, να δυσκολεύονται να βρουν έστω και ένα ποτήρι νερό. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως μας κατήγγειλαν άνθρωποι οι οποίοι έχουν βρεθεί στον δρόμο, επιστρατεύεται και η δημοτική αστυνομία, η οποία τα πρωινά που απουσιάζουν οι άστεγοι από τα αυτοσχέδια καταλύματά τους αφαιρεί τις κουβέρτες ώστε να τους αναγκάσει να απομακρυνθούν.



«Όταν νυχτώνει δεν ξέρω αν θα βγάλω το βράδυ, αν θα ζήσω το επόμενο πρωί», δηλώνει ο Μάρκος, 52 ετών, πρώην εργαζόμενος με 7.000 ένσημα στην «πλάτη» του, ο οποίος βρίσκεται τους τελευταίους έξι μήνες στον δρόμο. «Αν δεν έχω δουλειά, τι να κάνω; Σπίτι δεν έχω, γονείς και συγγενείς δεν έχω, είμαι μόνος μου, πείτε μου πού θα κοιμηθώ σήμερα με 4 βαθμούς Κελσίου, πώς θα ζήσω;» Ο ίδιος, όπως μας είπε, παρακαλάει να βρει ανοιχτή πολυκατοικία τα βράδια, να μπει μέσα να κοιμηθεί και εξαπολύει δριμύ κατηγορώ προς τους πολιτικούς «άρχοντες» οι οποίοι κοιμούνται στη ζεστασιά του σπιτιού τους δίχως να δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον για το πρόβλημα των αστέγων αλλά και προς το δήμο, ο οποίος δίνει συσσίτιο μόνο με την παρουσία καναλιών, όπως ο ίδιος υποστηρίζει. «Μετά τους Αγανακτισμένους, θα γίνει ο ξεσηκωμός των αστέγων και θα χυθεί αίμα», δηλώνει αγανακτισμένος ο Μάρκος. «Δεν πρέπει να παίρνουν μόνο από τον πολίτη, πρέπει και να δίνουν, με εξωθούν να γίνω εγκληματίας. Φταίνε εδώ και 40 χρόνια τα δύο κόμματα εξουσίας, αυτά έφτασαν εμένα και άλλους συνανθρώπους μου σε αυτό το σημείο. Πρέπει να λογοδοτήσουν για εσχάτη προδοσία εν καιρώ ειρήνης», καταγγέλλει και τονίζει ότι θέλει να περάσει τα επόμενα χρόνια της ζωής του με αξιοπρέπεια.



«Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας, ντρέπομαι για τις γενιές που έρχονται μετά από εμάς, το μόνο κοινό ιδεώδες στο πέρασμα των ετών είναι αυτό της τσέπης. Έχουμε φτάσει στη χώρα μας να είμαστε ζητιάνοι τη στιγμή που δουλεύουν άλλοι και άλλοι» αναφέρει ο Μιχάλης 50 ετών, ο οποίος, παρόλο που έχει δουλέψει ακόμα και ως διευθυντής σε σούπερ μάρκετ, βρίσκεται στο δρόμο πάνω από ένα χρόνο. «Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω πάρει το παραμικρό επίδομα, ποτέ δεν έχω ζητήσει κάτι, ποτέ δεν έχω φοβηθεί. Το μόνο που ζητάω είναι μία δουλειά, μία οποιαδήποτε δουλειά» τονίζει ο Μιχάλης αποτυπώνοντας την τραγική κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας.



«Η παγκόσμια οικονομική πολιτική, η ελληνική οικονομική πολιτική, διαλύει τις οικόγενεις, στέλνει τον κόσμο στην πείνα», δήλωσε ο Γιώργος Μπάρκουρης, πρώην τεχνικός υπολογιστών και μουσικός παραγωγός ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά στον δρόμο και πλέον φιλοξενείται στην «Κλίμακα», στο μοναδικό μέρος στο οποίο ένιωσε ασφάλεια και ζεστασιά, όπως ο ίδιος δηλώνει.

«Τέλη του 2006, αρχές του 2007 τελειώσαν όλα. Άρχισα να δουλεύω με μερική απασχόληση και για περίπου ένα χρόνο τα κατάφερνα, ώσπου ο κόσμος δεν είχε τη δυνατότητα να σε προσλάβει ούτε καν για μερική απασχόληση. Κατέληξα να έχω σημαντικό οικονομικό πρόβλημα, δεν είχα δικό μου σπίτι ενώ κατέρρευσα και ψυχολογικά. Για ένα - δύο χρόνια ήμουν τελείως αποκομμένος από τους ανθρώπους και τον κόσμο, κλεισμένος σ' ένα χώρο, να κλαίω τη μοίρα μου. Αρχικά ένα δικό μου πρόσωπο με φιλοξένησε για δύο χρόνια, μέχρι το καλοκαίρι, αλλά δεν μπορούσα πια να μένω εκεί, έπρεπε να πάρω έναν δρόμο», αναφέρει ο κ. Μπάρκουρης περιγράφοντας το χρονικό των εξελίξεων.



Έξω από τον σταθμό του μετρό συναντήσαμε και τον Βαγγέλη, 48 ετών από την Αλβανία, οικονομολόγο, 22 χρόνια στην Ελλάδα και εδώ και 25 μέρες στον δρόμο, ο οποίος πήγαινε στο αεροδρόμιο για να περάσει άλλη μία νύχτα. Ο ίδιος ήταν ιδιοκτήτης μίνι μάρκετ το οποίο πρόσφατα έκλεισε. «Είμαστε στο 2012, εδώ και 3.000 χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ουσία. Όπως είπε και ο Τζιάκομο Λεοπάρντι, “όλα είναι τίποτα”. Είναι ντροπή ένας Βαγγέλης να κοιμάται έξω» δήλωσε εκφράζοντας την απογοήτευσή του για την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας και την απαισιοδοξία του για το μέλλον.



Ένα μέλλον το οποίο φαντάζει αρκετά δύσκολο, με πολλές φωνές να κάνουν λόγο για βαρύ χειμώνα και πολλούς άστεγους να μην ξέρουν αν το επόμενο πρωί θα τους βρει στη ζωή ή αν θα ξεψυχήσουν σ' ένα παγκάκι, όπως ο 62χρονος στα Χανιά το περασμένο Σάββατο. Μπορεί το Μνημόνιο να ζει, αλλά οι άνθρωποι πεθαίνουν. Και αυτό δεν αλλάζει στα χαρτιά, με μία απλή επικείμενη θεσμοθέτηση των αστέγων ως μίας νέας ομάδας ευπαθών ατόμων αλλά με πράξεις απλής, κοινής, ανθρώπινης λογικής.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Ιάκωβος Χατζησταύρου

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Ετοιμος ο υπολογιστής των $ 25!

Ετοιμος ο υπολογιστής των $ 25!

Δεν έχει πληκτρολόγιο, δεν έχει ποντίκι, δεν έχει οθόνη, μπορεί όμως να συνδεθεί με όλα αυτά

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012

Ηταν το όνειρο του Νίκολας Νεγκροπόντε: ένας φτηνός υπολογιστής, μόλις εκατό δολαρίων, για κάθε φτωχό παιδί του κόσμου. Το σχέδιο του ελληνικής καταγωγής καθηγητή του ΜΙΤ δεν πραγματοποιήθηκε όπως θα ήθελε ο ίδιος.
Σε ένα διάστημα πέντε ετών διατέθηκαν πέντε εκατομμύρια τέτοιοι υπολογιστές, με τα παιδιά της Ουρουγουάης να περιλαμβάνουν τους περισσότερους. Πέρυσι, το αρχικό σχέδιο εγκαταλείφθηκε για να δώσει τη θέση του σε ένα νέο όραμα: μια ταμπλέτα της ίδιας αξίας.
Εδώ και μερικές ημέρες, ωστόσο, ο Νίκολας Νεγκροπόντε και τα όνειρά του έχουν έναν ανταγωνιστή: έναν υπολογιστή που θα κοστίζει 25 δολάρια. Ο νέος υπολογιστής των παιδιών έχει διαστάσεις πιστωτικής κάρτας. Ονομάζεται Raspberry Pi από το ελληνικό πι των μαθηματικών και το σκεπτικό ότι μετά το μύρτιλο της Blackberry και το μήλο της Apple έχει έρθει η ώρα για ένα άλλο φρούτο. Ο Raspberry Pi φέρει την υπογραφή του Ντέιβιντ Μπρέιμπεν. Ο βρετανός σταρ των βιντεοπαιχνιδιών είναι σήμερα 48 χρονών. Στα 20, όταν σπούδαζε ακόμη στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, δημιούργησε μαζί με τον συμφοιτητή του Ιαν Μπελ το Elite, ένα βιντεοπαιχνίδι - σταθμό στην ιστορία του τομέα. Από τότε, έφτιαξε πολλά παιχνίδια που έγιναν ανάρπαστα.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. Αλλά τον περασμένο χρόνο αποφάσισε να εγκαταλείψει το πολυαναμενόμενο The Outsider για να συνεργαστεί με μια ομάδα από το παλιό του πανεπιστήμιο με σκοπό τη δημιουργία ενός φτηνού υπολογιστή που θα έφερνε τα παιδιά πιο κοντά στον κόσμο της πληροφορικής. «Θα θέλαμε οι νέοι άνθρωποι να νιώσουν τον ίδιο ενθουσιασμό που προκαλούσαν σε εμάς τη δεκαετία του '80 οι ατελείωτες δυνατότητες της τεχνολογίας να δημιουργήσουμε νέα πράγματα» δηλώνει ο Μπρέιμπεν. «Σήμερα τα παιδιά αφιερώνουν όλη τους τη δημιουργικότητα στα βιντεοπαιχνίδια χωρίς να ξέρουν να κάνουν πολλά άλλα πράγματα με τον υπολογιστή» εξηγεί για να προσθέσει: «Είναι σαν να ξέρουν να διαβάζουν χωρίς να ξέρουν να γράφουν». Ο Μπρέιμπεν είναι πεπεισμένος ότι η γλώσσα της πληροφορικής θα ανοίξει νέους ορίζοντες στους νέους ανθρώπους. Και θέλει ο υπολογιστής του να είναι ένα δέλεαρ για τη γνωριμία με αυτόν τον κόσμο. Αλλά πώς θα είναι; Σαν ένας υπολογιστής από άλλον πλανήτη.
Ο Raspberry Pi δεν έχει πληκτρολόγιο, δεν έχει ποντίκι, δεν έχει οθόνη. Μπορεί όμως να συνδεθεί με όλα αυτά. Εχει τις διαστάσεις μιας πιστωτικής κάρτας, χρησιμοποιεί το λογισμικό σύστημα της Linux. Στην έκδοση των 35 δολαρίων διαθέτει διπλάσια μνήμη και μια θύρα για σύνδεση με το Διαδίκτυο. Σημαντική λεπτομέρεια: θα πωλείται σε διαφανή θήκη με σκοπό να κεντρίζει την περιέργεια του χρήστη σχετικά με τον τρόπο που λειτουργεί. «Θα γεννήσει την επιθυμία στα παιδιά να ανακαλύψουν καινούργια πράγματα με το PC» στοιχηματίζει ο Μπρέιμπεν. Στο μεταξύ, στο Διαδίκτυο η υπομονή έχει αρχίσει να εξαντλείται. Οταν πριν από μερικές ημέρες δημοπρατήθηκαν τα πρώτα δέκα δείγματα στο eBay για να χρηματοδοτηθεί το Ιδρυμα που βρίσκεται πίσω από το πρότζεκτ, τα χτυπήματα έφτασαν έως τα 2.500 δολάρια - εκατό φορές περισσότερα από την τιμή που θα πωληθεί ο Raspberry Pi σε λιγότερο από έναν μήνα.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Τα παχύδερμα κι εμείς

Τα παχύδερμα κι εμείς

Καρτερός Θανάσης
Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/01/2012
Πάμε λοιπόν για «μείωση του μισθολογικού κόστους» και στον ιδιωτικό τομέα. Το ξεκαθάρισε ο Παπαδήμος, το λέει μέσα από τα δόντια του ο Κουτρουμάνης, το απαιτεί η τρόικα και το προπαγανδίζει η Δαμανάκη. Και για να μη μείνει καμιά αμφιβολία περί της κυβερνητικής αποφασιστικότητας, ο πρωθυπουργός έπιασε από το αφτί τους διαφωνούντες: Καλό είναι να συμφωνήσετε, αλλά, κι αν δεν συμφωνήσετε, σκασίλα μου. Θα σας τραβήξω μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και θα γίνει αυτό που θέλουμε εγώ, η τρόικα και η Δαμανάκη.
Γιατί όμως αυτή η επιμονή, όταν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις διαφωνούν κάθετα, οι εργοδότες διαφωνούν επίσης, τουλάχιστον στις επίσημες δηλώσεις τους, και η πραγματικότητα έχει αποδείξει ότι με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων δυστυχούν οι άνθρωποι χωρίς καν να ευημερούν οι αριθμοί εκτός από το ποσοστό της ύφεσης; Όταν δηλαδή έχει αποδειχτεί ότι με τέτοιου είδους μέτρα όχι μόνο καταστρέφονται οικογένειες, αλλά και ο οικονομικός και ο κοινωνικός ιστός; Και συγκεντρώνεται τέτοια και τόση εκρηκτική ύλη στα θεμέλια της κοινωνίας, που κανείς δεν ξέρει πότε θα συμβεί η έκρηξη και τι θα σημαίνει;
Γιατί λοιπόν; Τρέχα γύρευε με το απρόβλεπτο της βλακείας. Ίσως γιατί το πάνω στρώμα της εργοδοσίας το σφύριξε ως αίτημα στην τρόικα και στον Παπαδήμο κι αυτοί το μετέτρεψαν σε όρο επιβίωσης του έθνους. Ίσως γιατί απλούστατα οι άνθρωποι πάσχουν από κείνη τη στραβομάρα που ο δογματισμός έχει την ικανότητα να προκαλεί. Ή ίσως, τι να πούμε, γιατί το έχουν πάρει απόφαση να τραβήξουν την τιμωρία των Βαλκάνιων μέχρι το τέλος -μέχρι την τελική εξουθένωση. Έτσι που να βλέπουν όσοι έχουν τάση προς την απειθαρχία το κεφάλι μας κρεμασμένο στον στύλο και να συνειδητοποιούν εις βάθος και εις πλάτος πώς τιμωρούν οι αγορές και οι αγοραίοι.
Σε κάθε περίπτωση θα το κάνουν. Μπορεί τα κίνητρα να είναι τα γνωστά άγνωστα, αλλά ο κυνισμός, η αδιαφορία για τις ανθρώπινες ζωές, η παγερή εκδικητικότητα που παίρνει μπάλα παιδιά και ηλικιωμένους, η παχυδερμία είναι δεδομένα. Συνδυασμένα με τη βλακεία, τη δειλία και την ιδιοτέλεια αποτελούν το μείγμα που κινεί τα βήματα τρόικας και κυβέρνησης. Κι αν η Ελλάδα της απόγνωσης δεν γίνει Ελλάδα της οργής, δεν πρόκειται να κάνουν πίσω...

Οι τράπεζες τσέπωσαν το μισό τρισ.! (ΔΕΛΑΣΤΙΚ)

Οι τράπεζες τσέπωσαν το μισό τρισ.!


Εξαλλοι είναι οι πολιτικοί στην Ευρώπη με τους Ευρωπαίους τραπεζίτες, ιδίως οι Γερμανοί αλλά και όλοι οι άλλοι. Γνωρίζοντας άριστα ότι ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης παρά τα τρισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δώσει οι κυβερνήσεις της ΕΕ για τη στήριξή του και έχοντας επίγνωση του στραγγαλισμού της πραγματικής οικονομίας της Ευρώπης εξαιτίας της άρνησης των τραπεζών να χορηγήσουν επαρκή δάνεια στις επιχειρήσεις και στους πολίτες, άναψαν πράσινο φως στην ΕΚΤ να χορηγήσει μισό τρισεκατομμύριο ευρώ σε 523 ευρωπαϊκές τράπεζες για τρία χρόνια με συμβολικό επιτόκιο 1%. Αυτό έγινε την Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011.

Οι πολιτικοί είχαν την προσδοκία ότι ένα ικανό τμήμα αυτού του σχεδόν τζάμπα χρήματος θα περνούσε στις επιχειρήσεις μέσω τραπεζικών δανείων. Διαψεύστηκαν οικτρά.

Οι τραπεζίτες της Ευρώπης... «τσέπωσαν» ανενδοίαστα το μισό τρισεκατομμύριο ευρώ! Το αποθησαύρισαν για να κάνουν ουσιαστικά δωρεάν την κεφαλαιακή αναπλήρωσή τους και δεν έριξαν, σχηματικά μιλώντας, ούτε ένα ευρώ στη διψασμένη για χρήμα αγορά! Κράτησαν όλα τα λεφτά για τις τράπεζές τους, τινάζοντας έτσι στον αέρα τα σχέδια ενίσχυσης της πραγματικής οικονομίας που κινδυνεύει με ασφυξία λόγω έλλειψης ρευστότητας.

«Οι τράπεζες ματαιώνουν την προσπάθεια της ΕΚΤ να ανοίξει τους κρουνούς των δανείων. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποθησαυρίζει τη μεγάλη πλειονότητα του μισού τρισεκατομμυρίου ευρώ που έριξε ο Μάριο Ντράγκι (σ.σ.: ο πρόεδρος της ΕΚΤ) μέσω της ελεύθερης παροχής ρευστότητας», ήταν π.χ. οι χαρακτηριστικοί τίτλοι σχεδόν ολοσέλιδης ανάλυσης για το θέμα αυτό της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παΐς».

«Οι τράπεζες αποθεματοποιούν την ύψους - ρεκόρ ένεση των 489 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς το τραπεζικό σύστημα, τορπιλίζοντας τις προσπάθειες των διαμορφωτών της πολιτικής να αποτρέψουν μια δανειακή σύνθλιψη στην Ευρώπη», υπογραμμίζει αρχίζοντας σχετική ανάλυσή του το κορυφαίο αμερικανικό οικονομικό πρακτορείο ειδήσεων Μπλούμπεργκ. «Σχεδόν όλα τα χρήματα που δανείστηκαν σε 523 πιστωτικά ιδρύματα της Ευρωζώνης τον περασμένο μήνα, κατέληξαν πάλι πίσω ως καταθέσεις στην ΕΚΤ αντί να εισρεύσουν στο χρηματοπιστωτικό σύστημα», προσθέτει.

Τα στοιχεία όντως προκαλούν αναστάτωση. Οπως υπολογίζουν οι οικονομικοί αναλυτές της Μπάρκλεϊς Κάπιταλ, οι τράπεζες χρησιμοποίησαν 296 δισεκατομμύρια ευρώ από το μισό τρισ. που πήραν για να αντικαταστήσουν άλλα, πιο βραχυπρόθεσμα δάνεια που είχαν πάρει από την ΕΚΤ.

Δεν απέμειναν έτσι ούτε 200 δισεκατομμύρια (193 για την ακρίβεια) για να διοχετευθούν στο τραπεζικό σύστημα. Ούτε αυτά όμως τα έριξαν στην αγορά, δίνοντας δάνεια σε επιχειρήσεις και σε μεμονωμένους ανθρώπους. Οπως αναλύαμε προχθές, τα... ξανακατάθεσαν στην ΕΚΤ ως καταθέσεις τους αυτήν τη φορά, επειδή δεν έχουν εμπιστοσύνη να δανείσουν κάποια άλλη τράπεζα - δεν έχουν εμπιστοσύνη ούτε καν στις ίδιες τις τράπεζές τους για να τα κρατήσουν εκεί!

Αυτό αποδεικνύει άλλωστε και το γεγονός ότι οι καταθέσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών στην ΕΚΤ ακόμη και για μια μέρα («οβερνάιτ» λέγεται αυτό στη διατραπεζική αγορά), από 223 δισεκατομμύρια ευρώ που ήταν, εκτοξεύτηκαν στα... 486 δισεκατομμύρια μόλις δόθηκαν τα δάνεια του μισού τρισεκατομμυρίου!

Οχι μόνο δηλαδή παρακράτησαν το μισό τρισ. ευρώ οι τραπεζίτες, αλλά απέσυραν και πρόσθετα ποσά από την κυκλοφορία και τα μετέτρεψαν σε αδρανείς καταθέσεις τους στην ΕΚΤ, αν ισχύει ότι όντως ξόδεψαν 300 δισ. για αντικατάσταση παλαιότερων δανείων τους από την ΕΚΤ με νέα, πιο μακροπρόθεσμα.

Η ουσία της υπόθεσης όμως είναι ότι οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες «τσέπωσαν» και πάλι ως «δωράκι» μισό τρισεκατομμύριο ευρώ, χωρίς η πραγματική οικονομία να ωφεληθεί στο ελάχιστο.

Με άλλα λόγια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ΕΚΤ συνεχίζουν να τροφοδοτούν το τραπεζικό σύστημα με τρισεκατομμύρια, την ίδια ώρα που λιώνουν εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες με εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Η ΕΚΤ
Τυπώνει χρήμα, αλλά μόνο για τραπεζίτες

Κολοσσιαίο είναι το ποσό του μισού τρισεκατομμυρίου ευρώ, το οποίο σε μία και μόνη μέρα χορήγησε η ΕΚΤ στις ιδιωτικές τράπεζες. Πρόκειται φυσικά για «τύπωμα χρήματος». Πώς γίνεται όμως να μας λένε οι Γερμανοί ότι απαγορεύεται αυστηρά να δανείσει η ΕΚΤ π.χ. 50 δισ. ευρώ σε ένα κράτος γιατί θα προκληθεί δήθεν πληθωρισμός και θα υποτιμηθεί το ευρώ και την ίδια στιγμή να μην τρέχει τίποτα, να μην προκαλείται κανένας πληθωρισμός και καμιά υποτίμηση, όταν η ΕΚΤ δανείζει... 500 δισ., τα δεκαπλάσια (!), στις τράπεζες; Λιώνουν στη λιτότητα δεκάδες εκατομμύρια Ελληνες, Πορτογάλους, Ιταλούς κ.ά. για να δώσουν δάνεια μερικών δεκάδων δισ. ευρώ και στις τράπεζες δίνουν τζάμπα τα τρισεκατομμύρια. Είναι φανερό ότι μας κοροϊδεύουν!

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Επετειακή επανέκδοση του "Οδυσσέα" του Τζόυς

Επετειακή επανέκδοση του "Οδυσσέα" του Τζόυς

Ημερομηνία δημοσίευσης: 11/01/2012
O "Oδυσσέας" του Τζαίημς Τζόυς, το εμβληματικό μυθιστόρημα του Ιρλανδού συγγραφέα, μετράει φέτος ενενήντα χρόνια από την πρώτη του έκδοση. Η συγγραφή του ξεκίνησε το 1914, ολοκληρώθηκε γύρω στον Οκτώβριο του 1921 και εκδόθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1922, την ημέρα που ο Τζόυς έκλεινε τα 40 του χρόνια, από το βιβλιοπωλείο Shakespeare and Company. Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες από τον Μάρτιο του 1918 ώς τον Δεκέμβριο του 1920 στην επιθεώρηση The Little Revue, την οποία συνδιηύθυνε ο μεγάλος ποιητής Έζρα Πάουντ, φίλος του Τζόυς και θερμός υποστηρικτής του. Παρ' όλα αυτά, οι περισσότεροι εκδότες της εποχής δίσταζαν να αναλάβουν την έκδοσή του σε βιβλίο, αποθαρρυμένοι από την τολμηρή γλώσσα και την ασυνήθιστη δομή του κειμένου. Τελικά εκδόθηκε, χάρη στην οξυδέρκεια και την αποφασιστικότατα της Σύλβια Μπητς, εκδότριας του οίκου Shakespeare and Company και ιδιοκτήτριας του ομώνυμου παρισινού βιβλιοπωλείου.
Η πρώτη πλήρης ελληνική έκδοση του "Οδυσσέα" στα ελληνικά έγινε μόλις το 1990 από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση του Σωκράτη Καψάσκη, η οποία το 1992 τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης. Ο εκδοτικός οίκος τιμά την επέτειο των 90 χρόνων από την πρώτη έκδοση του "Οδυσσέα" με μια νέα, επετειακή έκδοση του βιβλίου με σκληρό εξώφυλλο.
Ο Οδυσσέας έφερε επανάσταση στην τεχνική της αφήγησης. Ο Τζόυς δεν δίστασε να πειραματιστεί, ανά κεφάλαιο, με όλες σχεδόν τις γνωστές αφηγηματικές φόρμες και τα είδη της λογοτεχνίας (πρόζα, ποίηση, θέατρο, φάρσα, ρομάντζο κ.λπ.). Σήμερα χαιρετίζεται από την κριτική ως το έργο που καθόρισε την περίοδο του μοντερνισμού και ως το απόλυτο λογοτεχνικό αριστούργημα του 20ού αιώνα∙ ως ένα «υπερκείμενο που ακυρώνει κάθε άλλο μυθιστόρημα».

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΚΑΡΑΝΤΙ.
Μπάσες στεριές, ήλιος πυρός και φοινικιές,
ένα πουλί που ακροβατεί στα παταράτσα.
Γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα,
που αρρώστιες τα 'χουνε τσακίσει τροπικές.

Παντιέρα κίτρινη σινιάλο του νερού.
Φούντο τις δυο και πρίμα βρέξε το πινέλο.
Τα δυο φανάρια της νυχτός. Κι ο Pisanello
ξεθωριασμένος απ' το κύμα του καιρού.

Το καραντί... Το καραντί θα μας μπατάρει.
Σάπια βρεχάμενα, τσιμέντο και σκουριά.
Από νωρίς, δεξιά στη μάσκα την πλωριά,
κοιμήθηκε ο καρχαρίας που πιλοτάρει.

Όρντινα δίνει ο παπαγάλος στον ιστό,
όπως και τότε απ' του Κολόμπου την κουκέτα.
Χρόνια προσμένω να τυλίξεις τη μπαρκέτα,
χρόνια προσμένω τη στεριά, να ζαλιστώ.

Φωτιές ανάβουνε στην άμμο ιθαγενείς
κι αχός μας φτάνει καθώς παίζουν τα όργανά τους.
Της θάλασσας κατανικώντας τους θανάτους
στην ανεμόσκαλα σε θέλω να φανείς.

Φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά, στο στόμα φύκια.
Έτσι ως κοιμήθηκες για πάντα στα βαθιά
κατάστιχτη, πελεκημένη από σπαθιά,
διπλά φορώντας των Ινκάς τα σκουλαρίκια.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Εκπαιδευτικοί σε απόγνωση: Η μάχη για την επιβίωση

Εκπαιδευτικοί σε απόγνωση: Η μάχη για την επιβίωση PDFΕκτύπωσηE-mail

Του Γιώργου Μακράκη



«Εκπαιδευτικοί σε απόγνωση: Η μάχη για την επιβίωση!»

Τα προηγούμενα χρόνια στη χώρα μας ορισμένες κοινωνικές ομάδες εργαζομένων στο δημόσιο τομέα επωφελήθηκαν κάποιων άλλων, με αποτέλεσμα να διαμορφωθούν μεγάλες ανισότητες μεταξύ των εργαζομένων.

Δημιουργήθηκε, λοιπόν, το φαινόμενο να υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που αμείβονταν με υπέρογκους μισθούς (πρόκειται για τα λεγόμενα «ρετιρέ» του δημοσίου) και κάποιοι άλλοι που αναλογικά με τα προσόντα τους και τις σπουδές τους αμείβονταν με αρκετά χαμηλούς μισθούς.

Στην τελευταία κατηγορία ανήκουν και οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι παρά τις οικονομικές δυσκολίες, κατάφερναν μέχρι τώρα να ζουν με αξιοπρέπεια και να εξασφαλίζουν τα απαραίτητα γιʼ αυτούς και τις οικογένειές τους.

Ευθύνη για τις συγκεκριμένες ανισότητες έχουν τα κόμματα εξουσίας που για πολλές δεκαετίες εφάρμοζαν το πελατειακό σύστημα και υπέκυπταν σε οργανωμένες συντεχνίες και οικονομικά συμφέροντα.

Συνυπεύθυνοι αυτής της κατάστασης είναι και οι ηγεσίες των Συνδικάτων που υπηρετούσαν επί χρόνια και οι ίδιοι το διεφθαρμένο σύστημα.
Δυστυχώς όμως, ακόμη και σήμερα, όπου βρισκόμαστε σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης και κοινωνικο-πολιτικής κρίσης, η Ελληνική Πολιτεία δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, όπως οφείλει.

Μέσα στον καταιγισμό των οικονομικών και φορολογικών μέτρων, που εξουθενώνουν οικονομικά και ψυχικά όλους τους Έλληνες πολίτες, θα περιμέναμε πως στο νέο μισθολόγιο δεν θα υπήρχαν διακρίσεις και το κράτος θα διένειμε ακριβοδίκαια τους μισθούς ανάμεσα στις ειδικότητες των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, ωστόσο, όσοι είχαν τέτοιες προσδοκίες διαψεύστηκαν.

Η Κοινωνική Δικαιοσύνη οδηγείται, γιʼ άλλη μια φορά, στα τάρταρα, καθώς η πολιτική ηγεσία εξαίρεσε από το νέο μισθολόγιο ορισμένες ειδικότητες το δημοσίου τομέα, ενώ άλλες τις οδήγησε στα όρια της απόγνωσης και της οικονομικής εξαθλίωσης.

Το ζητούμενο και η επιθυμία, φυσικά, δεν είναι να χάσει τους μισθούς της καμία κοινωνική ομάδα, αλλά γιατί να υπάρχουν οι διακρίσεις και ο παραγκωνισμός άλλων κλαδικών ομάδων;;;

Στο νέο μισθολόγιο της ντροπής οι εκπαιδευτικοί είναι, για ακόμη μια φορά, ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Ο ευαίσθητος και πολυσήμαντος τομέας της Εκπαίδευσης, θα έχει πλέον εκπαιδευτικούς που θα αμείβονται με 600 και 700 ευρώ.

Στους πίνακες, που θα δούμε παρακάτω, θα διαπιστώσουμε πως ο Εκπαιδευτικός δεν μπορεί κυριολεκτικά να επιβιώσει.
Αξιοσημείωτο είναι πως στα έξοδα δεν έχουμε υπολογίσει την εισφορά του 2012, ασφάλιστρα και σέρβις αυτοκινήτων και τυχόν άλλα έξοδα που προκύπτουν ή είχαν προϋπολογιστεί με διαφορετικά δεδομένα, όπως για παράδειγμα δάνειο για την αγορά αυτοκινήτου που χρησιμοποιούν οι εκπαιδευτικοί για τη μεταφορά τους στις σχολικές μονάδες. Επιπλέον, οι μισθοί αναμένεται να κατρακυλήσουν ακόμη πιο χαμηλά, καθώς από τον Φεβρουάριο θα αφαιρούν από το μισθό την ειδική εισφορά του 2012 και τον Μάρτιο και Απρίλιο θα παρακρατήσουν τα αναδρομικά για τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο, αφού το Νέο Μισθολόγιο ισχύει από 01-11-2011.
Επομένως, ο Εκπαιδευτικός είναι ένας εργαζόμενος που δεν έχει δικαίωμα να αρρωστήσει, να εκταμιεύσει, να ονειρευτεί, να σχεδιάσει και να δημιουργήσει το προσωπικό του μέλλον. Με λίγα λόγια, δεν έχει δικαίωμα να ζήσει! Αντίθετα, καλείται καθημερινά να παλεύει για να επιβιώσει!
Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας είναι πέρα από κάθε λογική. Ενώ οι μισθοί μειώνονται συνεχώς, παράλληλα αυξάνονται οι φόροι, θεσμοθετούνται καινούριοι, επιβάλλονται χαράτσια και οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών αυξάνονται. Δεν υπάρχουν αντισταθμιστικά μέτρα, συνεπώς οι φορολογούμενοι Έλληνες πολίτες αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις νέες συνθήκες διαβίωσης.
Πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας:
Η πολιτική ηγεσία άφησε απροστάτευτη τους Εκπαιδευτικούς, δεν διεκδίκησε ποτέ τίποτα γιʼ αυτούς και συνάμα με διάφορες μεταρρυθμίσεις-απορυθμίσεις υπονόμευσε τη Δημόσια Εκπαίδευση.
Η Υπουργός Παιδείας οφείλει να παραιτηθεί διότι:
Είχε διαμηνύσει πως στο Νέο Μισθολόγιο οι Εκπαιδευτικοί δεν θα έχουν μειώσεις μισθών και αν αυτό γίνει η ίδια θα παραιτηθεί. Γιατί δεν το πράττει;;;
Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος:
Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο πρόεδρος της ΔΟΕ δήλωσε πως: «ενδεχόμενη μείωση των αποδοχών των εκπαιδευτικών αποτελεί αιτία πολέμου και κόκκινη γραμμή».
Από τις αρχές Σεπτεμβρίου ο μισθός του Εκπαιδευτικού έχει υποστεί πολλαπλές μειώσεις με αποκορύφωμα το νέο μισθολόγιο.
Τελικά η ΔΟΕ θα βάλει αυτή την κόκκινη γραμμή;;;
Θα προτείνει ένα πλαίσιο κινητοποιήσεων με συγκεκριμένα ρεαλιστικά αιτήματα;;;
Θα κατορθώσει να ξεσηκώσει τον εκπαιδευτικό κόσμο, όπως έκανε το 2006 με σαφώς καλύτερες συνθήκες διαβίωσης;;;
Η ευθύνη είναι ξεκάθαρα συλλογική! Αφορά όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις που μετέχουν στη ΔΟΕ. Φυσικά, ευθύνη θα έχουν και οι τοπικοί σύλλογοι και ο κάθε ένας ατομικά, αν ανάψει η σπίθα και ʽμείς μείνουμε απαθείς και αδρανείς.
Ο Εκπαιδευτικός δεν ζητάει τίποτα παραπάνω από Αξιοπρέπεια, Κοινωνική Δικαιοσύνη και αναγνώριση από την Πολιτεία για το έργο που επιτελεί.

Πρέπει όλοι να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, που επιβάλλουν οι συνθήκες, να υπερβούμε παλαιού τύπου αγκυλώσεις και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα και αυτά που αναλογούν στη Δημόσια Εκπαίδευση και στον Εκπαιδευτικό.

Μακράκης Γιώργος,
Εκπαιδευτικός Α/βάθμιας-
Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Π.Ε.

Καμία πρόσληψη το 2012 στα σχολεία

Καμία πρόσληψη το 2012 στα σχολεία

Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/01/2012
Με τις χειρότερες προοπτικές μπαίνει το 2012 για την εκπαίδευση. Χθες, πρώτη ημέρα έναρξης των σχολείων μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, η υπουργός Παιδείας, Αν. Διαμαντοπούλου, σε συνάντηση που είχε με το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, ανακοίνωσε ότι δεν θα υπάρξουν διορισμοί στην εκπαίδευση και δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί φέτος διαγωνισμός του ΑΣΕΠ για την πρόσληψη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού.

Δεν θα γίνει διαγωνισμός του ΑΣΕΠ. Συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις με τη Ν.Δ. για νέο Λύκειο και εξεταστικό...
Πέρυσι, έγιναν μόλις 546 προσλήψεις έναντι 2.825 το 2010, 5.556 το 2009 και 7.836 το 2008. Το 2012 το κοντέρ μηδενίζεται, με την υπουργό Παιδείας να δηλώνει ότι ενδεχομένως να γίνει διαγωνισμός για ελάχιστες προσλήψεις σε σχολεία ειδικής εκπαίδευσης.
Παρά ταύτα, η υπουργός Παιδείας επιμένει στην προώθηση του νομοσχεδίου για το νέο Λύκειο και το Τεχνολογικό Λύκειο, το οποίο δεν αποκλείεται να συμπεριλάβει και το σύστημα εισαγωγής, εάν τελικά υπάρξει συμφωνία με τον έτερο Καππαδόκη της συγκυβέρνησης. Μάλιστα, όταν της επισημάνθηκε ότι η κυβέρνηση είναι μεταβατική και δεν νομιμοποιείται να λαμβάνει αποφάσεις για τόσο μεγάλα θέματα, η Αν. Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι «ο χρόνος δεν παγώνει και μια κυβέρνηση που έχει διακομματική συμφωνία είναι το ιδανικό περιβάλλον για να προωθηθούν θέματα παιδείας».
Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις σε ό,τι αφορά τον μηδενισμό των προσλήψεων μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού, η υπουργός Παιδείας διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει θέμα εφεδρείας στην εκπαίδευση. Αντιθέτως, ετοιμάζεται νέο κύμα συγχωνεύσεων που, σύμφωνα όμως με τα λεγόμενα της κ. Διαμαντοπούλου, δεν θα είναι της έκτασης του 2011.
Στο μεταξύ, κλιμακώνεται η αντιπαράθεση της ΟΛΜΕ με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και τον περιφερειακό διευθυντή εκπαίδευσης, Γ. Κουμέντο, σε ό,τι αφορά την καταστρατήγηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών με άλλοθι την αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών λόγω καταλήψεων. Η ΟΛΜΕ, με χθεσινή της ανακοίνωση, δηλώνει ότι θα κινηθεί προκειμένου να καταλογιστούν ευθύνες τόσο σε βάρος της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου όσο και κατά του Γ. Κουμέντου για τις παράτυπες αποφάσεις τους να υποχρεώσουν τους εκπαιδευτικούς να εργαστούν, υπερωρίες, Σάββατα και αργίες, χωρίς να έχουν φροντίσει να εξασφαλίσουν τις αναγκαίες πιστώσεις. Όπως επισημαίνει η συνδικαλιστική ηγεσία των εκπαιδευτικών, η πρόβλεψη αυτή είναι υποχρεωτική από την ισχύουσα νομοθεσία και νομολογία και πρέπει να αναφέρεται στις σχετικές αποφάσεις.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Βρέθηκε νεκρός σε παγκάκι 62χρονος άστεγος

ΧΑΝΙΑ

Βρέθηκε νεκρός σε παγκάκι 62χρονος άστεγος


Νεκρός εντοπίστηκε από διερχόμενο πολίτη ένας 62χρονος άνδρας σε παγκάκι έξω από την πλατεία της δημοτικής αγοράς των Χανίων, βρέθηκε χθες βράδυ ένας 62χρονος άνδρας.



Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, που έφτασε στο σημείο, παρέλαβε το πτώμα του άτυχου άνδρα και το μετέφερε στο Νοσοκομείο Χανίων, προκειμένου να υποβληθεί σε νεκροψία - νεκροτομή και να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια θανάτου.

Σύμφωνα, ωστόσο, με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, ο θάνατός του ήταν αιφνίδιος και οφείλεται σε παθολογικά αίτια, καθώς δεν έφερε κάποιο τραύμα.

Κάτοικοι της περιοχής δήλωσαν στην αστυνομία ότι η φιγούρα του άτυχου άνδρα ήταν γνωστή, συνήθως ζητούσε τσιγάρα από περαστικούς, έπαιρνε φαγητό από διάφορα συσσίτια και δεν είχε μόνιμη στέγη.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Οι Μάγιας και οι REM

Οι Μάγιας και οι REM

thumb
Της Βάλιας Μπαζού
Τι κοινό μπορεί να έχει ένας λαός που εξαφανίστηκε, κατ' άλλους απλώς «την έκανε» συνειδητά από τούτο τον μάταιο κόσμο, γύρω στο 900 μ.Χ., με ένα σπου­δαίο συγκρότημα, τους REM, που ανα­κοίνωσε τη διάλυσή του τον περασμένο Σεπτέμβριο;
Μια γρήγορη και αυθαίρετη σύνδε­ση μας πηγαίνει πίσω στο 1987. Εκείνο το σωτήριο έτος που ο Χοσέ Αργκέλες, Αμερικανός ιστο­ρικός τέχνης, έγραψε πρώτος απ' όλους ότι, σύμφωνα με τις περίφημες «προφητείες των Μάγιας», το τέλος του κόσμου έρχεται το 2012.
Και εκείνη την ίδια χρο­νιά, το 1987, οι ΡΕΜ συνέ­θεσαν ένα από τα κορυ­φαία τραγού­δια τους με τίτ­λο «It’s the end of the world as we know it» («Είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε»). Δεν ξέρω εάν η χρονιά είναι τυχαία ή εάν οι ΡΕΜ επηρεάστηκαν από τον πάταγο που έκαναν τότε οι θεωρίες καταστροφολογί­ας του Αργκέλες. Άλλωστε, δεν έχει καμιά σημασία. Γιατί το μόνο σίγουρο, το από­λυτο δεδομένο είναι ότι αρχίσαμε να δια­νύουμε το 2012 και γενικώς και ειδικώς δεν αισθανόμαστε και πολύ καλά. Δεν ξέ­ρω εάν αυτήν τη χρονιά και συγκεκριμέ­να στις 21 Δεκεμβρίου, που, σύμφωνα με τους Μάγιας, ολοκληρώνεται ένας «Με­γάλος Κύκλος», θα έρθει η απόλυτη καταστροφή. Δεν ξέρω εάν οι θεοί των Μάγιας, που όσες φορές προσπάθησαν να δημιουργή­σουν τον Κό­σμο απέτυχαν επειδή το μοντέλο τους βγήκε προβληματικό, αποφασί­σουν να καταστρέψουν και αυτό το αποτέλεσμα του αποτυχημένου πειράματος. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι το μο­ντέλο είναι όντως προβληματικό και ότι ο κόσμος μας, όπως τον ξέραμε, έχει αρ­χίσει και ξεθωριάζει. Σταθερές ετών δεν υπάρχουν πια. Κατακτήσεις χρόνων διε­γράφησαν με μια μολυβιά. Ό,τι θεωρού­σαμε λίγο ή πολύ δεδομένο, αμφισβητεί­ται βίαια και ξαφνικά. Λες και αλλάζουμε δέρμα, χωρίς όμως να γνωρίζουμε εάν θα αντικατασταθεί από νέο. Λες και το κοντέρ γυρίζει ανάποδα και πάει να μηδενίσει, χωρίς να γνωρί­ζουμε εάν θα υπάρξει νέα εκκίνηση σε χρόνο που θα μας αφορά.
Και κάπως έτσι, συνδέοντας ο καθένας τις «λεπτομέρειες» της ζωής του, συνδέ­οντας τις τελείες για να προβάλει η νέα εικόνα της καθημερινότητας του, αρχί­ζει και πιστεύει ότι οι προφητείες των Μάγιας δεν είναι τελείως στο κενό. Αλλά, πάλι, κάπως έτσι αποφασί­ζεις να αντιδράσεις και ανεβάζεις την ένταση, ακούς στη διαπασών τους ΡΕΜ... «It’s the end of the world as we know it and Ι feel fine» («Είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε και αισθάνο­μαι καλά»). Καλό 2012, καλές αναγνώ­σεις!

Η Οδύσσεια σε κόμικς



Η Οδύσσεια σε κόμικς

thumb
Tου Soloup
Σε καιρούς – όπως αυτούς που ζούμε – γεμάτους από σύγχρονους… Λαιστρυγόνες και Ευρωκύκλωπες, να και μια έκδοση για την ίδια την Οδύσσεια. Όμως, στη σύγχρονη παρουσία του ο Οδυσσέας εμφανίζεται ως χάρτινος ήρωας σε μια… «Ομήρου Οδύσσεια» μεταφρασμένη σε κόμικς. Η μεταφορά της Οδύσσειας σε κόμικς οφείλεται στη δουλειά δύο βετεράνων Θεσσαλονικιών: του Τάσου Αποστολίδη, που έγραψε τα κείμενα, και του Γιώργου Ακοκαλίδη, που έστησε τις εικόνες.
Οι δύο καλλιτέχνες δεν καταπιάνονται με αυτό το πολύπλοκο και απαιτητικό έργο για πρώτη φορά. Όπως ίσως πολλοί θα θυμάστε, ο Αποστολίδης και ο Ακοκαλίδης είναι οι δημιουργοί των ευρύτατα γνωστών «Κωμωδιών του Αριστοφάνη». Της σειράς που παρώδησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 τις 11 κωμωδίες του αρχαίου ποιητή. Σειρά κόμικς που ευτύχησε, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των διασκευαστών τους, να πουλήσει όλα αυτά τα χρόνια πάνω από 750.000 αντίτυπα, ενώ σήμερα, συγκεντρωμένες πλέον και σε έναν πολυτελή τόμο, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο».
Ας επιστρέψουμε, όμως, και πάλι στη σύγχρονη μεταφορά του ομηρικού έπους. Όπως σημειώνουν οι δημιουργοί για τη… δική τους συγγραφική οδύσσεια, «το εικονογραφήγημα – graphic novel ή comics – είναι το καταλληλότερο αφηγηματικό μέσο που έχει τη δυνατότητα να απεικονίσει τον πραγματικό κόσμο παράλληλα με τον φανταστικό. Να διηγηθεί γεγονότα με κάποια ιστορική υπόσταση, ταυτόχρονα με άλλα των θρύλων. Οι ραψωδίες αποδίδονται πιστά, ο λόγος είναι απλός, καθημερινός για να είναι απόλυτα κατανοητός στους αναγνώστες στους οποίους απευθύνεται. Κρατάει, ωστόσο, έναν αφηγηματικό ρυθμό σε ανάμνηση του μέτρου του πρωτότυπου». Σχετικά με την εικονογράφηση αναφέρουν πως «ο Ακοκαλίδης στηρίχτηκε στα ελάχιστα αρχαιολογικά ευρήματα της Μυκηναϊκής περιόδου, σε βιβλιογραφία, αλλά κυρίως στις λεπτομερειακές περιγραφές του ίδιου του Ομήρου, και μας αποκάλυψε ως πραγματικό έναν ολόκληρο μυθικό κόσμο. Η καινοτομία που επινόησε με τα καμπυλόγραμμα χωρίσματα των εικόνων έδωσε μια ιδιόμορφη ταχύτητα στη δράση και ιδιαίτερη κίνηση στους ήρωες».
Η σειρά εγκαινιάζεται αυτές τις μέρες με τα δύο πρώτα τεύχη: το «Αναζητώντας τον Πατέρα» και το «Νησί των Φαιάκων», ενώ πρόκειται να ολοκληρωθεί σε συνολικά έξι τεύχη. Σε κάθε τεύχος της Οδύσσειας παρουσιάζονται από τέσσερις ομηρικές ραψωδίες που πατούν με σχετική αφηγηματική συνέπεια στο πρωτότυπο του Ομήρου. Η όλη διαδικασία της συγγραφής κράτησε σχεδόν τέσσερα χρόνια, κατά τα οποία ο Ακοκαλίδης και ο Αποστολίδης ξαναβρέθηκαν δημιουργικά στο νέο αυτό εγχείρημα.
Παραστάτης και αρωγός της συγκεκριμένης δουλειάς στάθηκε από την αρχή ο Νώντας Παπαγεωργίου των εκδόσεων Μεταίχμιο. Στήριξη πραγματικά αξιέπαινη, αφού πρόκειται για μια έκδοση ελληνικών κόμικς σε καιρούς άκρως ανασφαλείς και επιχειρηματικά δυσβάσταχτους.
Λίγα λόγια για τους συγγραφείς
Ο Τάσος Αποστολίδης είναι (παραδόξως για το συγγραφικό και καλλιτεχνικό του έργο) μαθηματικός και σήμερα διευθύνει το δευτεροβάθμιο πρόγραμμα της Αμερικανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Μέσα στα άλλα δημιουργήματά του είναι τα σενάρια στα κόμικς «Τήνελλα Καλλίνικε», «Χαμένο Φάσμα», «Οι άθλοι του Βούγδουπου», οι μεταφορές στην «Ιφιγένεια στην Αυλίδα» και την «Αντιγόνη» καθώς και πολλά ακόμα. Να θυμήσουμε επίσης πως ο Αποστολίδης είναι παλιός γνώριμος του «Π», αφού δημοσίευε για αρκετά χρόνια το στριπάκι «Ποντικολογίες» με συνεργάτες τους σκιτσογράφους Φώτη Πεχλιβανίδη, Κώστα Βουτσά και Αντώνη Φωτόπουλο.
Ο Γιώργος Ακοκαλίδης έχει σπουδάσει γραφικές τέχνες στον ΑΤΟ-Σχολή Δοξιάδη. Εργάζεται ως γελοιογράφος, δημιουργός κόμικς και γραφίστας, ενώ εκτός από τις συνεργασίες του με τον Αποστολίδη έχει κυκλοφορήσει και τρία προσωπικά άλμπουμ. Από το 2000 διευθύνει εργαστήρι ελεύθερου και γραμμικού σχεδίου στη Θεσσαλονίκη και ασχολείται, επίσης, με το διαφημιστικό έντυπο.
Περισσότερα στοιχεία για τη συγγραφή της «Οδύσσειας», όπως τα αφηγείται ο ίδιος ο Αποστολίδης σε συνέντευξή του στο περιοδικό «ΩΣ3», μπορείτε να βρείτε στη διεύθυνση www.os3.gr (http://www.os3.gr/archive_skitsografoi/gr_skitsografoi_apostolidis_tasos.html). Ευχόμαστε στους… Οδυσσείς αυτής της δημιουργικής προσπάθειας καλή επιτυχία.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Φτωχική "Δημοκρατία

Φτωχική "Δημοκρατία";


Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/01/2012
Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Οι φτωχοί κρυώνουν
και μέσα στον ύπνο τους.
Αντ. Καλλιντζογιαννάκης, "Η οδύνη της πέτρας στην οργή των ανέμων"

Σήμερα ο φτωχός δεν είναι ένας πλούσιος με λιγότερα λεφτά αλλά ένας "άλλος άνθρωπος". Η εισοδηματική φτώχεια (έλλειψη πόρων) καταλήγει σε μια ανθρώπινη φτώχεια με την έννοια της άρνησης των κοινών αξιών. Καθώς δεν μοιραζόμαστε πλέον κοινούς μύθους, κοινές μορφές ζωής και κυρίως κοινές αντιλήψεις για τον άνθρωπο και για τον κόσμο και ούτε τρέφουμε ο καθένας για τον πλαϊνό συναισθήματα φιλαλληλίας, ο φτωχός αισθάνεται νομιμοποιημένος και εξ αρχής δικαιολογημένος στην οριστική απόρριψη τόσο της σταθερής τελικής αξίας της ζωής όσο και ορισμένων λειτουργικών αξιών της κοινωνίας.
Η φτώχεια ορίζεται συχνά ως επιδημία, οι φτωχοί χρεώνονται την αποτυχία τους, η αλληλεγγύη και η συμπόνια συνεχώς δυσφημούνται, ο πλουτισμός του ενός γίνεται δράμα για τον άλλο και εντέλει οι απόκληροι είναι καταδικασμένοι μόνο τα "δημόσια κακά" να μοιράζονται μεταξύ τους. Σ' ένα περιβάλλον ρίσκου που οι φτωχοί δεν μπορούν να ελέγξουν (αλλά μόνο να υποστούν), είναι χαμένοι από χέρι στα στοιχήματα της κοινωνίας της διακινδύνευσης, αφού κουβαλάνε -εν είδει σταυρού του μαρτυρίου- όλες τις γενικευμένες αβεβαιότητες και ανασφάλειες.
Ο φτωχός δεν νιώθει μόνον απροστάτευτος ή στερημένος αλλά, το χειρότερο, πιστεύει ότι είναι άχρηστος. Η "ελευθερία" της μηδενικής επιλογής και της μη-αυτοπροστασίας απέναντι στις αβεβαιότητες, καθώς και το χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης, οδηγεί αμετάκλητα σε έναν αμυντικό ατομικισμό, που καταργεί και την "κουλτούρα αλληλεγγύης της φτώχειας".
Από την άλλη χωρίς ταυτότητα και δίχως κοινότητα, οι νεόπτωχοι, (είτε ως περιστασιακοί ή εκούσιοι φτωχοί, είτε ως τοπικοί φτωχοί) έχουν αναχθεί σε ιδιαίτερη κατηγορία που απέκτησε εδραιωμένα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά. Η κοινωνική εικόνα την οποία έχει σχηματίσει ο φτωχός προσδιορίζει και το πλαίσιο αποδεκτών αξιών που επηρεάζουν πολύ περισσότερο τη νόμιμη ή μη συμπεριφορά του απ' ό,τι η έλλειψη απασχόλησης.
Καθώς φαίνεται να πλησιάζει η φτώχεια "με απόλυτους όρους", καθώς η ακραία φτώχεια έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ίσως είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε ορισμένες πτυχές του ζητήματος, που συνδέονται με την αντοχή των θεσμών, την κοινωνική συνοχή αλλά και την ποιότητα της Δημοκρατίας μας.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο φτωχός δεν συνιστά "παράπλευρη επίπτωση" αλλά θύμα του μύθου της ισορροπίας της αγοράς καθώς και της παγκοσμιοποιημένης ανισότητας.
Η ελάχιστη πολιτισμική αξιοπρέπεια (συμ)περιλαμβάνει ασυμπίεστα δικαιώματα (τροφής, στέγης, εργασίας κ.λπ.) που δεν μπορεί να εξαρτώνται από τις προτεραιότητες/ιεραρχήσεις μιας "περιφρακτικής κοινωνίας".
Το "ποιος θα ζήσει" και το "πώς θα ζήσει" δεν μπορεί να αφεθεί στην κρίση των επενδυτών, των νέων ιεραρχιών ή μιας κατευθυνόμενης αναγκαιότητας.
Το αρχαϊκό ερώτημα παραμένει ανοικτό και κρίσιμο: Πόση ανασφάλεια και αβεβαιότητα μπορεί να υποφέρει υπαρξιακά ένας άνθρωπος ώστε να μη διαρραγεί οριστικά η σχέση του με τους άλλους;
Αν είμαστε με το μέρος των χαμένων (κι όχι των αποκλεισμών), τότε πρέπει να συνδέσουμε το σύνθημα "παγκόσμια και ένδοξα" (globalorious) με την ενδυνάμωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, με τη διαπολιτισμική επικοινωνία, με την κατάργηση αποκλεισμών, μ' ένα σύγχρονο κοινωνικό συμβόλαιο.

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι εγκληματολόγος - πανεπιστημιακός

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Ας μιλήσουμε για «πόλεμο»...

Ας μιλήσουμε για «πόλεμο»...

«Πόλεμο» κατά του κ. Παπαδήμου διαπίστωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Κάρολος Παπούλιας.
Ευκαιρία, λοιπόν, να μιλήσουμε - πραγματικά -
για τον - πραγματικό - πόλεμο:
*
Πόλεμος είναι
να δουλεύεις μια ζωή για ένα ξεροκόμματο και κάποια στιγμή να έρχεται αυτός που σου έταζε λαγούς με πετραχήλια και να σου κόβει το μισό από το ξεροκόμματο λέγοντάς σου ότι «συμπάσχει», αλλά πως πρέπει να τον συγχαρείς διότι επιτελεί «πατριωτικό» έργο...
*
Πόλεμος είναι
να έχεις πληρώσει μέχρι τελευταία πεντάρα τις ασφαλιστικές σου εισφορές και να έρχεται ο «σοσιαλιστής» να σου κόβει ακόμα κι αυτή την σύνταξη πείνας, να σου ξεφτιλίζει τα γεράματα και όταν διαμαρτύρεσαι να σου αντιγυρίζει - αυτός που καταχράστηκε τους κόπους σου - ότι «δεν υπάρχει σάλιο»...
*
Πόλεμος είναι
να βλέπεις τα παιδιά σου να ρημάζουν στην ανεργία...
*
Πόλεμος είναι
να σου λένε ότι απολύεσαι και αντί για απολυμένο να σε αποκαλούν «έφεδρο»...
*
Πόλεμος είναι
να στέλνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, να το έχεις πληρώσει αυτό το «δημόσιο και δωρεάν» σχολείο εκατό φορές, κι αντί για βιβλία να τους μοιράζουν φωτοτυπίες...
*
Πόλεμος είναι
να σου κόβουν το μισθό και να σου αυξάνουν τα εισιτήρια στα λεωφορεία κατά 40%...
*
Πόλεμος είναι
να έχεις φτύσει το γάλα της μάνας σου για να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου και να έρχεται ο φορογδάρτης να σου επιβάλει μέσω της ΔΕΗ χαράτσι για ένα σπίτι που το πληρώνεις μια ζωή στην τράπεζα...
*
Πόλεμος είναι
να έρχεται ο ίδιος αυτός φορογδάρτης που σε άφησε χωρίς μισθό και χωρίς δουλειά και να σου προσθέτει - δίπλα στο χαράτσι της ΔΕΗ - την 11η (!) μέσα σε δυο χρόνια αύξηση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος...
*
Πόλεμος είναι
να κλείνει το ένα μικρομάγαζο μετά το άλλο, στην θέση τους να ανοίγουν ενεχυροδανειστήρια και ο «πατριώτης» που σε κυβερνά να βγάζει φιρμάνια για το πώς θα ζυγίζεις τη χρυσή σου βέρα ή το χρυσό σου δόντι (!) πριν το παραδώσεις στον σαράφη για να εξασφαλίσεις ένα κομμάτι ψωμί...
*
Πόλεμος είναι
να λουφάζεις τυλιγμένος στις κουβέρτες μέσα στο σπίτι, να τρέμουν τα δόντια σου από το κρύο και να μην ανοίγεις το καλοριφέρ γιατί δεν έχεις να πληρώσεις για πετρέλαιο θέρμανσης...
*
Πόλεμος είναι
να σε κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι «δίνουν μάχη» για να μη σου κόψουν τον 13ο και 14ο μισθό όταν σου έχουν ήδη κόψει τον 8ο και τον 9ο μισθό και την ίδια ώρα σφυρίζουν στα αυτιά σου τα «πακέτα» των δισεκατομμυρίων υπέρ αναξιοπαθούντων τραπεζιτών...
*
Πόλεμος είναι
να βλέπεις μια δράκα ξιπασμένων φιλανθρώπων με καρφιτσωμένο στο πέτο το ταμπελάκι με τη φίρμα του μονοπωλίου που εκπροσωπούν, να φιγουράρουν στις ιλουστρασιόν λίστες του παγκόσμιου τζετ σετ, να μην χωρούν οι ελβετικές τράπεζες τις καταθέσεις τους, να έχουν ξεχειλίσει οι θάλασσες της υδρογείου από το (αφορολόγητο) εφοπλιστικό τους «δαιμόνιο», να μετακινούν στους λογαριασμούς τους δισεκατομμύρια μέσω των «οφ σορ» εταιρειών σαν να ήταν μαρουλόφυλλα, κι εσύ μαζί με τα δέκα εκατομμύρια των ομοίων σου να κατηγορείσαι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»...
*
Πόλεμος είναι
να έχουν φτάσει τη βενζίνη στα 2 ευρώ το λίτρο, να σου έχουν ρίξει το μισθό στα 350 ευρώ το μήνα και να σου ζητούν από πάνω να πληρώσεις και φόρο...
*
Πόλεμος είναι
να έχουν γεμίσει οι δρόμοι της Αθήνας με άστεγους, να τρέχουν οι άνθρωποι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια (τα οποία ο κ. Παπαδήμος τα βάφτισε την Πρωτοχρονιά «γιορτή»!!), να μην υπάρχει φανάρι, πεζοδρόμιο, σοκάκι χωρίς επαίτη και ζητιάνο, γιατί οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη «κατευνάζουν τις αγορές»...
*
Πόλεμος είναι
να αρρωσταίνεις και να μην έχεις λεφτά για τα φάρμακα, να πηγαίνεις στο νοσοκομείο κι αντί για «δημόσια και δωρεάν» Υγεία που την έχεις πληρώσει εκατό φορές, να σου ζητάνε να φέρεις τις γάζες από το σπίτι και να περάσεις πρώτα από το ταμείο...
*
Πόλεμος είναι
τον πλούτο που εσύ δημιουργείς στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο μαγαζί, σε στεριά και θάλασσα, να τον έχουν σφετεριστεί οι κηφήνες της πλουτοκρατίας, να τον έχουν κάνει υπερκέρδη για τις τσέπες τους, ελλείμματα και χρέη για το δημόσιο ταμείο, όλα βγαλμένα με το δικό σου ιδρώτα, με το δικό σου κόπο, με τη δική σου δουλειά, και εσύ αυτή τη δουλειά να την «πληρώνεις» πλέον με επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, αλυσοδεμένος στα κάτεργα της εργασιακής τρομοκρατίας, στα απαρτχάιντ των εκβιασμών και της εκ περιτροπής ανάσας...
*
Πόλεμος είναι
να σου ξεσκίζουν τη ζωή, να σου σκοτώνουν το σήμερα και το αύριο και να σου λένε κι από πάνω ότι είναι «σωτήρες», ότι παίρνουν δάνεια για να σου εξασφαλίζουν το μισθό και τη σύνταξη - αυτοί που σου κατάργησαν το μισθό και τη σύνταξη - όταν από το δικό σου μισθό κι από τη δική σου σύνταξη πληρώνονται τα δάνεια που διπλά και τρίδιπλα τα εισπράττουν οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι, με μια κουβέντα: Τα μονοπώλια.
*
Αυτός είναι ο πόλεμος που μαίνεται τούτη την ώρα στην Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια.
Είναι ένας πόλεμος μονόπλευρος. Μονομερής.
Ενας πόλεμος που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των αστών ενάντια στην τάξη των προλετάριων.
Που τον έχει διεξαγάγει ενάντια στις μάζες των εργαζομένων και όλου του λαού η τάξη των κεφαλαιοκρατών.
Είναι ένας πόλεμος αδίστακτος και στυγνός.
Που - κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας - τον διευθύνει όλο το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, μηδενός εξαιρουμένου, με επικεφαλής την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου υπό τον τραπεζίτη κ. Παπαδήμο.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Ο Αλμοδόβαρ και οι γυναίκες του

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 29-12-11)


Ο Αλμοδόβαρ και οι γυναίκες του

thumb
Της Ιωάννας Μπλάτσου
Με πληρότητα θέσεων στο 100% ακόμα και τις καθημερινές, η παράσταση του Γιάννη Κακλέα «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» στο Μικρό Παλλάς αναδεικνύει την αλμοδοβαρική πλευρά της Βίκυς Σταυροπούλου και της Σμαράγδας Καρύδη.
Μαδρίτη. Δεκαετία του ’80. «Vamos a la playa» (1983), «Papa don’t preach» (1986) αλλά και «Un ano de amor» και «Piensa en Mi» (1992). Η μουσική δίνει το στίγμα της εποχής της αλμοδοβαρικής ταινίας «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», τα εξωφρενικά technicolor κοστούμια των ηθοποιών κλέβουν την παράσταση, το κομμένο στη μέση ταξί με τα λούτρινα καθίσματα αλά σκυλιά Δαλματίας και το ροζ γούνινο τιμόνι ασορτί με τον μοχλό ταχυτήτων προκαλούν παραληρηματικό γέλιο, η Μαρία Αλιφέρη ως ανκοργούμαν στο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων της θεατρικής διασκευής διά χειρός Θοδωρή Πετρόπουλου μας διακτινίζει στα ελληνικά 80’s, η τηλεοπτική διαφήμιση του Ariel με τη Σμαράγδα Καρύδη ως μητέρα ενός κανακάρη δολοφόνου να καθαρίζει τα πουκάμισά του από τα αίματα των θυμάτων του με το συγκεκριμένο απορρυπαντικό που «δεν αφήνει κανένα ίχνος βρoμιάς» δίνει ρεσιτάλ σουρεαλιστικού μαύρου χιούμορ, το γκασπάτσο με μεγάλες δόσεις βάλιουμ δίνει μαγικά τη λύση σε όλα τα προβλήματα αλλά και τρελούς οργασμούς σε ανοργασμικές κορασίδες, τα τηλέφωνα και οι αυτόματοι τηλεφωνητές που κουδουνίζουν ασταμάτητα κι εκσφενδονίζονται συχνά έξω από τα παράθυρα απλώς επιβεβαιώνουν τη ματαιότητα κάθε προσπάθειας επικοινωνίας των δύο φύλων. Και φυσικά, η Πέπα, η Καντέλα, η Λουτσία, η Πωλίνα, η Μαρίζα, η Σοφία και ο Ιβάν της Πέπας, της Λουτσίας και της Πωλίνας και ο Κάρλος (γιος της Λουτσίας) της Μαρίζας αλλά και της Καντέλας, με άλλα λόγια, οι έρωτές τους με όλες τις μελοδραματικές μεταπτώσεις τους.
Οπερατικές, bigger-than-life, ηρωίδες
Το σύμπαν του Αλμοδόβαρ κλασικά γυναικοκρατείται. Οι άντρες, αν και απασχολούν τις αλμοδοβαρικές ηρωίδες νυχθημερόν, βρίσκονται με έναν σουρεαλιστικό τρόπο στο περιθώριο της ύπαρξής τους. Πώς να σταθούν άλλωστε τα ελλιποβαρή συναισθηματικά αρσενικά δίπλα στις σχεδόν οπερατικές, bigger-than-life, ηρωίδες του Iσπανού σκηνοθέτη; Το λέει άλλωστε και ο τίτλος: «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης». Ο οποίος βέβαια αυτοαναιρείται σε κάθε σεκάνς, συγγνώμη, σκηνή, καθώς τα «πρόθυρα» έχουν προ πολλού προσπεραστεί κι απλώς οι ηρωίδες χτυπιούνται ανελέητα στα «σαλόνια» της νευρικής κρίσης, εγκαταλελειμμένες και προδομένες από τους άντρες της ζωής τους. Διόλου τυχαία λοιπόν και η ταύτιση του γυναικείου κοινού με τις γυναίκες του Αλμοδόβαρ, που αποθέωσε αρχικά την ταινία και στη συνέχεια συνέρρευσε κι εξακολουθεί να συρρέει στο Μικρό Παλλάς κατά εκατοντάδες (250 άτομα χωράει το θέατρο) καθημερινά. Παρά τα εμφανή κειμενικά προβλήματα της θεατρικής διασκευής του Θοδωρή Πετρόπουλου – λείπει εμφανώς το αναρχικά σπινθηροβόλο χιούμορ της κινηματογραφικής εκδοχής, το οποίο συχνά αντικαθίσταται με ελληνικού τηλεοπτικού τύπου ευκολίες –, η σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα όχι μόνο δίνει μια καλοδεχούμενη κινηματογραφική εσάνς μέσα από τις ευφυείς προβολές εξωτερικών γυρισμάτων που λειτουργούν παράλληλα με τη σκηνική δράση, αλλά επιπλέον συνθέτει με μια μαστόρικη «τρέλα» τη σύμβαση της αλμοδοβαρικής αλλοπρόσαλλης πραγματικότητας, η οποία αποτυπώνεται υποδειγματικά στα οργιαστικά πολύχρωμα κοστούμια της Ειρήνης Τσακίρη και της Σοφίας Νικολαΐδη. Η ποπ-κιτς-γκροτέσκα αισθητική του Ισπανού μετρ της μεγάλης οθόνης αποτυπώνεται στο λειτουργικό σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη, το οποίο αξιοποιεί κάθε γωνία και καταπακτή του Μικρού Παλλάς. Όμως, μοιάζει να ασφυκτιά το πληθωρικό αλμοδοβαρικό σύμπαν σε αυτή τη μικρή σκηνή. Προφανώς, η παραγωγός εταιρεία, η Ελληνική Θεαμάτων, θα έπρεπε να έχει ανεβάσει αυτή την παράσταση σε θέατρο με μεγαλύτερη σκηνή και πλατεία – για να χωρά άνετα το πολυπληθές κοινό της. Σε επίπεδο ερμηνειών, η παράσταση δικαίως ανήκει στην Πέπα της Σμαράγδας Καρύδη και στην Καντέλα της Βίκυς Σταυροπούλου. Τι ασύλληπτο ντουέτο! Η Καρύδη βρίσκεται στην πιο ώριμη ερμηνευτικά στιγμή της. Η σκηνή που περπατά φορώντας στο ένα πόδι την κόκκινη γόβα και στο άλλο τίποτα είναι μια έξοχη μεταφορά της ερμηνευτικής της ισορροπίας ανάμεσα στο τραγικά γελοίο και το γελοιωδώς τραγικό στοιχείο των ερωτικών σχέσεων μέσα από τη ματιά ενός ρομαντικά αναρχικού δημιουργού. Η δε Σταυροπούλου, ντυμένη αλά Μαντόνα στο «Like a virgin», είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι είναι η ιδανική διανομή σε ένα αλμοδοβαρικό έργο. Μοιάζει σα να ξεπήδησε φυσικά μέσα από την κλακέτα του Ισπανού σκηνοθέτη. Εντός αλμοδοβαρικού κλίματος και ο Βαγγέλης Χατζηνικολάου (ταξιτζής), η Νεφέλη Ορφανού (Σοφία), ο φέρελπις Κίμων Φιορέτος (Κάρλος) και η Αριέττα Μουτούση (Λουτσία) στον τελικό της μονόλογο.
ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ
Η πρώτη εντύπωση, όπως κατεβαίνεις τα σκαλιά της Στοάς Σπυρομήλιου για να βρεθείς στο Μικρό Παλλάς, είναι η επιγραφή πάνω από το ταμείο «Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί». Ωραία, σε καιρό κρίσης, υπάρχουν θέατρα, τα οποία ακόμα και τις καθημερινές παίζουν με 100% πληρότητα θεατών. Η δεύτερη εντύπωση, στο φουαγιέ του θεάτρου, είναι οι τεράστιες φωτογραφίες των πρωταγωνιστών της παράστασης με τα technicolor αλμοδοβαρικά κοστούμια τους. Μόνο που οι εν λόγω αφίσες έχουν υποστεί τέτοια επεξεργασία εικόνας στο πρόγραμμα photoshop, που τα πρόσωπα των ηθοποιών είναι τόσο «πλαστικά», σαν ψεύτικα, με αποτέλεσμα η όλη αισθητική τους να παραπέμπει σε εξώφυλλο lifestyle περιοδικού – αυτή, τέλος πάντων, την εκτρωματική αντίληψη περί lifestyle που έχουν οι Έλληνες εκδότες – παρά στον αλμοδοβαρικό κιτς σουρεαλισμό. Η τρίτη εντύπωση, στη θεατρική αίθουσα πια, είναι αυτή της «σαρδελοποίησης της επιτυχίας». Όπου σαρδελοποίηση βάζετε το στρίμωγμα των θεατών, ένεκα της επιτυχίας της παράστασης. Ένα ακούσιο «to know us better», σα να λέμε. Η τέταρτη εντύπωση, πίσω στο γραφείο, όταν ξανακοιτάζω το δελτίο Τύπου που έχω λάβει, όπου αναφέρεται ως ανώτερη τιμή εισιτηρίου τα 25 ευρώ όταν στην πραγματικότητα, δηλαδή στο ταμείο του θεάτρου και στη διαδικτυακή πώληση, είναι 27 ευρώ.

:



Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Δημοκρατία Under Construction: Από τους δρόμους στις πλατείες

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

24 Δεκεμβρίου 2011

Δημοκρατία Under Construction: Από τους δρόμους στις πλατείες


Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Α/συνέχεια ο συλλογικός τόμος Δημοκρατία Under Construction: από τους δρόμους στις πλατείες (Εμπειρίες-αναλύσεις-ντοκουμέντα), μια προσπάθεια αποτύπωσης και ανάλυσης των «πλατειών», ενός από τα μείζονα κινηματικά γεγονότα της χρονιάς που τελειώνει, από ανθρώπους που μετείχαν σε αυτό. Δημοσιεύουμε σήμερα αποσπάσματα από τον πρόλογο των επιμελητών, Χρήστου Γιοβανόπουλου και Δημήτρη Μητρόπουλου, που δίνουν το στίγμα του έργου.
Στρ. Μπ.
του Χρήστου Γιοβανόπουλου και του Δημήτρη Μητρόπουλου
…Διότι τους ήρθε ξαφνικό και δεν έχουν προμηθευτεί το νέο αλφάβητο της ζωής: Η παραπάνω φράση, προερχόμενη από μέιλ που στάλθηκε στη λίστα της Ομάδας Επικοινωνίας της πλατείας Συντάγματος τις μέρες του Ιουνίου 2011, θέτει το βασικό ζήτημα που η προσπάθεια μας επιχειρεί να ανιχνεύσει. Δηλαδή να αρχίσουμε να διακρίνουμε το «νέο αλφάβητο» που άρχισε να αρθρώνεται στο Σύνταγμα και σε όλες τις άλλες πλατείες της χώρας, αλλά και του κόσμου. Ένα αλφάβητο που φτιάχνεται συλλογικά και σταθερά, μέσα από το μοίρασμα προηγούμενων, αλλά κυρίως το γέννημα νέων, πρωτόγνωρων, κοινών εμπειριών. Μια διαδικασία ανοιχτή, απρόβλεπτη, που μοιάζει να κινείται άλλες φορές με εκκωφαντική ταχύτητα και άλλες φορές πολύ αργά, με εκπλήξεις και λάθη, ακριβώς όπως η διαδικασία μέσα από την οποία ένα παιδί αρχίζει και μαθαίνει να μιλάει.
Πεποίθησή μας είναι ότι το παιδί που γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 2008, που η βίαια κραυγή του ήταν το κλάμα του μωρού που προσπαθεί να ανασάνει βγαίνοντας στον κόσμο, αυτό το παιδί τώρα, και αφού στο ενδιάμεσο μπουσούλησε και σηκώθηκε περπατώντας διστακτικά και τρικλίζοντας, στις πλατείες άρχισε να προσπαθεί να μιλήσει και να αρθρώσει λόγο, τον δικό του νέο λόγο. Για τον λόγο αυτό δεν είχε πάντα τόση σημασία το τι έλεγε, όσο η διαδικασία ή η δοκιμασία του να βρει τις λέξεις που χρειαζόταν και να τους δώσει το νόημα που αυτό ήθελε. Τι πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την ίδια την πρώτη λέξη που το χαρακτήρισε: Αγανακτισμένοι. Μία λέξη που προέκυψε και από ένα τυχαίο γεγονός. Από ένα «λάθος στη μετάφραση» ίσως, αφού προτιμήθηκε από την εναλλακτική του «εξοργισμένοι». Για τους πιο παλιούς, σε χρόνια και πολιτική πείρα, ήταν μια λέξη που είχε συνδεθεί με την δράση δεξιών συντηρητικών (κάποτε και παρακρατικών) στοιχείων, τους δήθεν «αγανακτισμένους πολίτες». Μια λέξη που τώρα ο απλός κόσμος επανοικειοποιούνταν και της έδινε με την ίδια του την πράξη ένα ολότελα διαφορετικό περιεχόμενο. Μια επανανοηματοδότηση του λόγου, που σημαίνει και μία επαναθέαση του κόσμου όλου. Διεργασίες πλατειακές, σε μαζική κλίμακα άνευ προηγουμένου, όπου ο «κοινός νους», με τη διπλή του έννοια της κοινότητας και του εύλογου, προσπαθούσε να μάθει να συνδιαλέγεται, να συνεννοείται, να συνθέτει, να πράττει συλλογικά.
Αν και ακόμα τα γεγονότα είναι φρέσκα, ακόμα «εν θερμώ» και χωρίς να έχει σταματήσει ουσιαστικά η κίνηση των μαζών και του πλήθους που ήταν οι πλατείες, η ίδια αυτή η διάχυση του πνεύματος, της ατελούς γλώσσας αγανάκτησης και πλατειών και τα γεγονότα που έχει από τον Σεπτέμβρη και μετά δημιουργήσει, θέτουν ακόμα πιο εμφατικά την ανάγκη ανίχνευσης αυτού του νέου αλφάβητου. […]
Μια πρώτη κατάθεση για την υπέρβαση που όρισαν οι πλατείες
Το βιβλίο αυτό καταπιάνεται με μια προσπάθεια να εξερευνηθούν τα στοιχεία μιας άλλης πολιτικής κουλτούρας που εμφανίστηκαν με το κίνημα των αγανακτισμένων και των πλατειών. Ενός εν δυνάμει άλλου παραδείγματος οργάνωσης και δράσης, που η καινοτομία του βρίσκεται όχι τόσο στις αρχές του αλλά στη μαζική κλίμακα και μακρόχρονη δοκιμασία του, με ό,τι σήμαιναν αυτά, με τις δυνατότητες και τους περιορισμούς του. Γιατί δεν μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι οι ιδέες που έδωσαν ζωή στο πρωτόγνωρο εγχείρημα του Συντάγματος και των άλλων πλατειών, γεννήθηκαν εκ του μηδενός με την έκρηξη της αγανάκτησης. Αντιθέτως, η ετερογένεια του κόσμου που συνευρέθηκε και του πολιτικού και κοινωνικού φορτίου που ο καθένας κουβαλούσε, αποτελεί την πιο καλή απόδειξη πως μία σειρά διαφορετικές πολιτικές κουλτούρες και κοινωνικές πρακτικές συναντήθηκαν και συνέθεσαν αυτό που πρόβαλε και βιώθηκε ως «Σύνταγμα».
Την ίδια στιγμή όμως, η ζωή της πλατείας, καθώς αναδυόταν και μορφοποιούνταν, ως προσπάθεια υπέρβασης του μέχρι τότε υπαρκτού και εφικτού, εκκόλαπτε ένα άλλο μοντέλο κοινωνικής και πολιτικής παρέμβασης και οργάνωσης. Ένα λιγότερο ή περισσότερο διακριτό σώμα στάσεων (αν όχι αρχών), λογικών και πρακτικών, που συνυπήρχαν, μπλέκονταν, ακόμα και ανταγωνίζονταν τα τυποποιημένα και τετριμμένα ήθη, έθιμα και συνήθειες πολιτικής διαμαρτυρίας και τις παγιωμένες κουλτούρες και συμπεριφορές των ενεργών πολιτικών υποκειμένων εν Ελλάδι (κομματικών ή μη, συγκρουσιακών ή όχι). […]
Όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου καθόρισε σε συμβολικό και πραγματικό επίπεδο την πολιτική κουλτούρα του ανταγωνιστικού κινήματος μίας ολόκληρης εποχής και μορφοποίησε το φαντασιακό της εξέγερσης στη μεταπολιτευτική εποχή, έτσι και η πράξη και η λογική που διαπέρασε τη συλλογική εμπειρία, τις «δομές» και τους «θεσμούς» του Συντάγματος, αποτελούν κοινά σημεία αναφοράς για τις εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που βρέθηκαν στις πλατείες και συνεχίζουν να αντιστέκονται (και εκτός των πλατειών). Σημεία που εν δυνάμει μορφοποιούν το λεξιλόγιο της αντίστασης στη μετά την πτώση της μεταπολίτευσης εποχή. Με αυτήν την έννοια, η καταγραφή κομματιού αυτής της εμπειρίας, επικεντρώνοντας στα ανολοκλήρωτα ομολογουμένως, αλλά νέα και υπό διαμόρφωση στοιχεία, προσπαθεί να εντοπίσει τα σημεία ρήξης τους με τις επικρατούσες μέχρι τότε πρακτικές, σκιαγραφώντας τα σημεία ανάδυσης μιας διαφορετικής αντίληψης περί πολιτικής.
Χρειάζονται όμως ορισμένες διευκρινίσεις. Η πρώτη είναι πως η έκρηξη των αγανακτισμένων και το κίνημα των πλατειών δεν αποτελούν κανένα «ολοκληρωμένο μοντέλο» οργάνωσης κοινωνικών ή πολιτικών αγώνων. Ούτε ποτέ θέλησαν ή ήταν στους στόχους τους να αποτελέσουν κάτι τέτοιο, άσχετα αν έβαλαν στόχο τους –και το εννοούσαν– να ρίξουν ένα απονομιμοποιημένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα εξουσίας και μοντέλο (μη) δημοκρατίας. Η προσφορά τους έγκειται στο ότι έθεσαν με πλατιούς κοινωνικούς όρους το ζήτημα των ορίων του κυρίαρχου πολιτικού μοντέλου και επίσης της έλλειψης ενός εναλλακτικού. Μια πρόκληση που δοκίμασαν να ξεπεράσουν με πρακτικές συλλογικής οργάνωσης που αντιστοιχούν στη σημερινή ανασύνθεση κοινωνικών δομών και εμπειριών του υποκειμένου. […]
***
Πώς καταλήφθηκαν «ξαφνικά» οι πλατείες; Τι ήταν το φαινόμενο των «αγανακτισμένων»; Τι σήμαινε και ποια ζητήματα έθετε η «πραγματική» ή «άμεση δημοκρατία»; Ποιες δυναμικές απελευθέρωσε και ποιά τα όρια του; Τι είδους νέο δημόσιο χώρο όρισε; Τι νέο έφερε σε επίπεδο πολιτικής κουλτούρας και κινηματικής οργάνωσης; Ποιά ήταν η σχέση του με προηγούμενα υποκείμενα; Τι προκλήσεις έθεσε για το ισχύον πολιτικό εποικοδόμημα, αλλά και για τις δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος; Ποιά η σχέση του με προηγούμενες κοινωνικές εκρήξεις (Δεκέμβρης του 2008) και κινήματα ενάντια στην κρίση; Τι ερωτήματα εγείρει σχετικά με την ανάδειξη νέων κοινωνικών αναφορών και διεργασιών συγκρότησης υποκειμένων; Υπάρχει δυνατότητα «μετάθεσης» ή αντανάκλασης του στο πολιτικό επίπεδο; Ποιά η σχέση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με αυτό; Ποιός ο ρόλος του τοπικού και εθνικού στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του; Τι είδους πολιτισμό παρήγαγε; Πώς σχετίστηκε με τα αντίστοιχα κινήματα του εξωτερικού;
Γράφουν: Β. Αντωνίου, Δ. Βασταρδής, Σ. Ισαακίδης, Λ. Αξελός, Α. Βραδής, Ceamor, Χρ. Γιοβανόπουλος, Δ. Δαλάκογλου, Κ. Δουζίνας, Ν. Κοσματοπουλος, Στ. Κουβελάκης, Δ. Μητρόπουλος, Μ. Μπρέστα, Ρ. Ρινάλντι, Β. Σπάθας, Α. Γαζάκης, Στ. Σταυρίδης, Αχ. Σταύρου, Γ. Στεφανάκις, Π. Σωτήρης, Μ. Τσώμου, Κ. Χαριτάκης, Χριστίνα Λ. Η έκδοση συμπεριλαμβάνει ένα χρονικό και μία σειρά δημοσιοποιημένα, ή μη μέχρι τώρα, ντοκουμέντα καθώς και dvd με υλικό από τη δράση του κινήματος.

3 δισεκατομμύρια ευρώ! Στοίχισαν στους Ελληνες φορολογούμενους (κόμματα και Βουλή

3 δισεκατομμύρια ευρώ! Στοίχισαν στους Ελληνες φορολογούμενους (κόμματα και Βουλή)...



Λεφτά για τα πολιτικά κόμματα υπάρχουν
Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά ας μην το προσπεράσουμε εντελώς. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών Τ. Γιαννίτσης, την τελευταία δεκαετία, το πολιτικό μας σύστημα (κόμματα και Βουλή) στοίχισε στους Ελληνες φορολογούμενους 3 δισεκατομμύρια ευρώ!!!

Μόνο για τις επιχορηγήσεις των ελληνικών κομμάτων, ο κάθε Ελληνας πολίτης πληρώνει...

10 ευρώ την ίδια στιγμή που ο πολίτης της Γερμανίας πληρώνει για τα κόμματά του μόλις 80 λεπτά, και στην Γαλλία 1,17 ευρώ!

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι παρά την ανεξέλεγκτη φοροεπιδρομή, το σφαγιασμό όλων των κοινωνικών παροχών –μόλις ανακοινώθηκε και η δραστική μείωση του ποσού που δίδεται για επιδόματα ανεργίας- το κράτος δαπανά μέχρι και οχτώ φορές μεγαλύτερα ποσά για την χρηματοδότηση των κομμάτων από άλλες χώρες με τον ίδιο πληθυσμό όπως η Πορτογαλία, το Βέλγιο και η Ουγγαρία. Και σαν να μην έφτανε αυτό τα κόμματα, ειδικά τα κυβερνητικά εμφανίζονται καταχρεωμένα στις τράπεζες –με δανεικά κι αγύριστα- δίνοντας σαν υποθήκη τις κρατικές επιχορηγήσεις που θα πάρουνε μέχρι το … 2016. (Το ΠΑΣΟΚ χρωστάει στις τράπεζες 114 εκατ. ευρώ και η Ν.Δ 128 εκατ. ευρώ). Αλήθεια που καταλήγει όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων;

Από το "βαθύ κόκκινο" μέσω "Σίβυλλα"

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Νέο έτος με άφαντα βιβλία

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 29-12-11)


Νέο έτος με άφαντα βιβλία

thumb
«Η πιο δύσκολη χρονιά της εκπαίδευσης μετά τον πόλεμο» κατά δήλωση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας έφτασε ήδη στο μέσον της και το κλίμα στα σχολεία είναι εκρηκτικό καθώς εκεί αποτυπώνονται σε μεγάλο βαθμό οι συνέπειες της εφαρμοζόμενης πολιτικής λιτότητας και περιστολής του κοινωνικού κράτους. Από τα παιδιά που πεινούν γιατί οι γονείς τους μια ωραία πρωία έμειναν άνεργοι και δεν ξαναβρήκαν δουλειά έως τους εκπαιδευτικούς που αντιμετωπίζουν συνεχείς μισθολογικές μειώσεις και μέσα σε έναν χρόνο έχουν χάσει περισσότερο από το 25% του εισοδήματός τους. Την ίδια ώρα, η περιστολή των δημόσιων δαπανών για την Παιδεία έχει ως αποτέλεσμα οι Σχολικές Επιτροπές να μένουν «στεγνές» από ρευστό και τα σχολεία από θέρμανση, αναλώσιμα και ό,τι είναι απαραίτητο για να λειτουργήσουν.
Τα δεκάδες προβλήματα που έχουν φέτος παρουσιαστεί στα σχολεία κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο το παιδαγωγικό έργο, που τελεί υπό καθεστώς γενικής υποβάθμισης, υπερτονίζονται από τις ελλείψεις βιβλίων, οι οποίες για ορισμένες περιοχές της χώρας παραμένουν σημαντικές.
Η 15η Οκτωβρίου που, σύμφωνα με τη Διαμαντοπούλου, θα είχε τακτοποιηθεί πλήρως το ζήτημα της διανομής των σχολικών βιβλίων, έχει παρέλθει προ πολλού, τα Χριστούγεννα πέρασαν και οδεύουμε στο νέο έτος, το οποίο κατά τα φαινόμενα θα βρει τα περισσότερα σχολεία με πολλές ελλείψεις, μεταξύ άλλων σε κρίσιμο εκπαιδευτικό υλικό, δηλαδή βιβλία! Ήδη ουκ ολίγοι πόροι δαπανήθηκαν πότε από τις Σχολικές Επιτροπές, με δεδομένη την οικονομική στενότητα που τους δένει τα χέρια, πότε από την τσέπη των γονιών σε ακριβές φωτοτυπίες. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η ολοκλήρωση της διανομής των βιβλίων θα γίνει τρεις με τέσσερις μήνες πριν από τη λήξη της σχολικής χρονιάς (τρεις αν λάβουμε υπόψη τις πιο απαισιόδοξες εκτιμήσεις της ΟΛΜΕ που μιλούν για Φεβρουάριο).
Ελλείψεις
Σύμφωνα με καταγραφή της κατάστασης στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση από την ΟΛΜΕ στις αρχές Δεκεμβρίου και με βάση τα στοιχεία τοπικών ΕΛΜΕ, αρκετές περιοχές της χώρας εξακολουθούν να έχουν σοβαρές ελλείψεις. Ενδεικτικά, στην Α’ Αθήνας υπολογίζεται ότι υπάρχουν ακόμη σοβαρές ελλείψεις σε αρκετούς τίτλους ενώ στη Β’ Πειραιά αυτές αγγίζουν το 25% και φτάνουν και το 50% των σχολικών τίτλων ανάλογα με την τάξη. Στον Νομό Κορινθίας λείπει το 30%-40% των τίτλων, στη Θεσπρωτία το 50%, στην Αργολίδα λείπει το 30% των τίτλων της Τεχνικής Εκπαίδευσης, στην Αχαΐα έχουν έλλειψη σε 35 τίτλους από τα βιβλία του λυκείου, στη Ζάκυνθο οι ελλείψεις ξεπερνούν το 40% των βιβλίων, στον Νομό Γρεβενών οι ελλείψεις στα γυμνάσια ξεπερνούν το 40% και στα λύκεια το 15%, στον Νομό Φωκίδας οι ελλείψεις κυμαίνονται από 18% έως 40% ανάλογα με την τάξη.
Την ίδια ώρα, στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση οι ελλείψεις έως τα μέσα Δεκεμβρίου κυμαίνονταν από 10%-15% έως 60%, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΔΟΕ Κομνηνό Μαντά. Την περασμένη εβδομάδα μάλιστα το προεδρείο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας είχε συνάντηση εφ’ όλης της ύλης με την υπουργό Παιδείας, αλλά σε ό,τι αφορά τη διανομή των σχολικών βιβλίων δεν φαίνεται να έλαβε σοβαρές διαβεβαιώσεις για τον χρόνο της πλήρους κάλυψης των ελλείψεων. Τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται από το γεγονός ότι στο τέλος Δεκεμβρίου παύει η λειτουργία του ΟΕΔΒ και η δικαιοδοσία της παραγωγής και διανομής των βιβλίων, μαζί και οι εκκρεμότητες του οργανισμού που μένουν ανοιχτές, περνούν στον νέο, ιδιωτικού δικαίου, οργανισμό, το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων «Διόφαντος».
Ο «Διόφαντος»
Ωστόσο λεπτομέρειες για το τι και το πώς δεν έχουν γίνει γνωστές, ενώ, σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΔΟΕ μετά τη συνάντηση της περασμένης εβδομάδας, η υπουργός αρκέστηκε στη διαβεβαίωση ότι «οι αρμοδιότητες του ΟΕΔΒ μεταφέρονται στις νέες δομές και έχουν γίνει όλες οι διαδικασίες για την προμήθεια χαρτιού για την εκτύπωση των βιβλίων για το 2012-13». Κατά τα λοιπά, σύμφωνα πάντα με τη Διδασκαλική Ομοσπονδία, η Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι είναι ένα δύσκολο και με μεγάλες επιπτώσεις θέμα και προέβη σε εκτεταμένη αναφορά στο χρονικό των καθυστερήσεων (διαγωνισμοί κ.λπ.) επιρρίπτοντας ευθύνες στο Ελεγκτικό Συνέδριο και τον ΟΕΔΒ. Η ΔΟΕ πάντως σημείωσε ότι «το γεγονός ότι έφτασαν οι διακοπές των Χριστουγέννων χωρίς όλα τα βιβλία να βρίσκονται σε όλα τα σχολεία αποτελεί μαύρη σελίδα για το υπουργείο Παιδείας».
Το ερώτημα είναι αν θα απολογηθεί ποτέ κανείς γι’ αυτήν τη μαύρη σελίδα και αν θα αποδοθούν ευθύνες ή το υπουργείο θα συνεχίσει να σφυρίζει αδιάφορα δικαιώνοντας τις φωνές που μιλούν για πρόβα κατάργησης της δωρεάν διανομής των βιβλίων.