ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Πέθανε ο Θύμιος Καρακατσάνης

Πέθανε ο Θύμιος Καρακατσάνης
Σε ηλικία 72 ετών.

Σε ηλικία 72 ετών, έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θύμιος Καρατσάνης, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 11:30 πμ στο νεκροταφείο Παιανίας.
Ο Θύμιος Καρακατσάνης γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1940 στα Ταμπούρια του Πειραιά. Σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, όπου από το 1960 εργάζεται συνεχώς στο θέατρο, αρχικά ως βασικό στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης και εν συνεχεία στο ελεύθερο θέατρο.
Στο θέατρο είχε παίξει σε έργα, μεταξύ άλλων, του Αριστοφάνη και του Μολιέρου. Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο είναι την περίοδο 2008 - 2010 στο « Θάνατο του εμποράκου « του Άρθουρ Μίλερ με την Αφροδίτη Γρηγοριάδου.
Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες Το πιο λαμπρό αστέρι, η Χαρτορίχτρα, Γυναικοκρατία, Καραβάν σαράι, Μπουμ Ταρατατζούμ, Οι νταντάδες.
Πηγή: ΑΜΠΕ

To σωτήριο «Όχι» Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ

To σωτήριο «Όχι»


Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/06/2012
Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ
Πέραν του γεγονότος ότι διώχνουν για μερικούς μήνες την προοπτική της κατάρρευσης του ευρώ, δίνουν στην ελληνική κυβέρνηση ένα σημαντικό πάτημα να απαιτήσει, για πρώτη φορά, κάτι που μπορεί να επιβραδύνει την ελεύθερη πτώση της οικονομίας μας: Η ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες να δηλώσει πως ό,τι ισχύει για την Ισπανία (που σίγουρα θα ισχύσει και για την Ιρλανδία) θα πρέπει να ισχύσει άμεσα και για την Ελλάδα.


Πρόκειται για την πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η κρίση που η Ε.Ε. λαμβάνει μια απόφαση που να συνάδει με τη λογική. Πρώτη φορά! Έπρεπε βέβαια πρώτα να βρεθεί η Ευρωζώνη δύο εβδομάδες προ της οριστικής και μη αναστρέψιμης διάλυσης και, το πιο σημαντικό, να βρεθεί κάποιος που να πει στην κ. Μέρκελ: «Όχι, κυρία μου. Δεν υπογράφω, ο κόσμος να χαλάσει, τα ανόητα κείμενα που μου θέτεις». Ο κύριος αυτός ήταν, βέβαια, ο κ. Μόντι, ο οποίος βρήκε το σθένος (να κάνει κάτι που κανείς δεν είχε τολμήσει πριν) για έναν απλό λόγο: Εδώ και δύο εβδομάδες, οι μεγάλες επιχειρήσεις της βόρειας Ιταλίας ρευστοποιούν όσο-όσο και μαζικά περιουσιακά τους στοιχεία και μεταφέρουν τα κεφάλαια στην Ελβετία, τη Γερμανία, στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ιταλία βρίσκεται στα πρόθυρα της πλήρους κατάρρευσης και ο κ. Μόντι είχε, το πολύ, δύο εβδομάδες για να κάνει κάτι πριν τον ανατρέψουν τα κόμματα που τον «στηρίζουν».
Στύλωσε, λοιπόν, τα πόδια και έκανε αυτό που, αν είχε πράξει ο κ. Παπανδρέου πριν δύο χρόνια, ολόκληρη η Ευρώπη θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση σήμερα: Είπε ΟΧΙ!
Και τι κέρδισε; Τι πήρε; Τι κερδίσαμε όλοι από την πρώτη περίπτωση πραγματικής διαπραγμάτευσης; Δύο πράγματα.
Μέτρο πρώτο: Το πρώτο μέτρο που ανάγκασε την κ. Μέρκελ να αποδεχθεί ο κ. Μόντι είναι αυτό που σας έχω κουράσει να επαναλαμβάνω από την αρχή της κρίσης ότι έπρεπε να γίνει ως ελάχιστο: να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την επανακεφαλαιοποίηση των πτωχευμένων τραπεζών με το δημόσιο χρέος των πτωχευμένων κρατών. Όπως προτείνω εδώ και δύο χρόνια (*), ο κ. Μόντι απαίτησε (και κέρδισε, τουλάχιστον στα χαρτιά) η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να γίνει άμεσα από το EFSF, χωρίς τη μεσολάβηση του δημοσίου και χωρίς να επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος αυτά τα κεφάλαια. Παράλληλα, να περάσει ο έλεγχος και η επιτήρηση των τραπεζών στην ΕΚΤ.
Μέτρο δεύτερο: Να μπορεί να δανείζεται ένα κράτος από το EFSF μέσα από απʼ ευθείας αγορά των ομολόγων του από το EFSF στις πρωτογενείς αγορές και όχι μέσα από την εξευτελιστική διαδικασία του Μνημονίου.
Πόσο σημαντικά είναι αυτά τα μέτρα για την Ευρωζώνη; Χωρίς το πρώτο μέτρο, το ευρώ δεν θα υπήρχε τον Σεπτέμβρη. Με την απαγκίστρωση των τραπεζικών ζημιών στην Ισπανία από το δημόσιο χρέος της Μαδρίτης, το ευρώ κέρδισε χρόνο. Το δεύτερο μέτρο, ακόμα και η ανακοίνωσή του (καθώς η εφαρμογή του ενδέχεται να εμποδιστεί από το Γερμανικό Κοινοβούλιο και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης), θα δώσει και μερικές ανάσες στην Ιταλία. Όμως, αυτά τα δύο μέτρα δεν λύνουν το πρόβλημα. Απλά «δανείζουν» άλλους μερικούς μήνες στο ευρω-σύστημα (βλ. παρακάτω γιατί). Πριν πάμε εκεί, ας δούμε τα του οίκου μας:
Τι σημαίνουν αυτά για την Ελλάδα; Πέραν του γεγονότος ότι διώχνουν για μερικούς μήνες την προοπτική της κατάρρευσης του ευρώ, δίνουν στην ελληνική κυβέρνηση ένα σημαντικό πάτημα να απαιτήσει, για πρώτη φορά, κάτι που μπορεί να επιβραδύνει την ελεύθερη πτώση της οικονομίας μας: Η ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες να δηλώσει πως ό,τι ισχύει για την Ισπανία (που σίγουρα θα ισχύσει και για την Ιρλανδία) θα πρέπει να ισχύσει άμεσα και για την Ελλάδα. Δηλαδή, τα 30 δισ. που δανείστηκε το δημόσιο εκ μέρους των ελληνικών τραπεζών να μην καταγραφούν στο ελληνικό δημόσιο χρέος (αλλά να χρησιμοποιηθούν για αναπτυξιακά μέτρα μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων - αφήνοντας απʼ έξω το δημόσιό μας) και η επιτήρηση των ελληνικών τραπεζών να περάσει άμεσα στην ΕΚΤ. Να το πω απλά; Να μην τολμήσει η ελληνική αντιπροσωπεία να πατήσει ελληνικό έδαφος αν δεν έχει δηλώσει πρώτα ευθαρσώς και σε υψηλούς τόνους πως στην περίπτωση που δεν ισχύσει το πρώτο μέτρο και για την Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση θα προβάλλει βέτο στα πάντα. Δεν θεωρώ ότι στην περίπτωση που συμβεί αυτό «σωθήκαμε». Απλά ότι, αν δεν πετύχουμε αυτή τη μικρή «νίκη», η νέα κυβέρνηση θα έχει αυτο-καταργηθεί.

Και η κρίση;

Όπως έγραψα πιο πάνω, τα δύο μέτρα που αποφασίστηκαν σε αυτή τη Σύνοδο, αντίθετα με ό,τι έχει αποφασιστεί έως τώρα, συνάδουν με τη λογική. Όμως σε καμία περίπτωση δεν αρκούν. Ο βασικός λόγος είναι ότι και τα δύο βασίζονται στα κεφάλαια ενός καθόλα τοξικού ταμείου - του EFSF. Αυτό που πέτυχε η Ευρώπη ήταν να δημιουργηθεί ένα ορθολογικότερο σύστημα αναλήψεων από το EFSF. Όμως, ο τρόπος που συλλέγει το EFSF τα κεφάλαιά του παραμένει άκρως τοξικός. Το γιατί το είχα εξηγήσει αναλυτικά πριν ένα χρόνο - βλ. εδώ. Γι' αυτό αναφέρθηκα σε μέτρα που δανείζουν χρόνο στην Ευρωζώνη, χωρίς να αναστέλουν την κατάρρευση του ευρώ.
ΥΓ. Όσο για το αναπτυξιακό πακέτο μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, που ανακοινώθηκε, πρόκειται για καθαρή απάτη, καθώς αφορά μόνο ένα επιπλέον αστείο ποσό 10 δισ. για ολόκληρη την Ευρώπη. Χαίρομαι πάντως που, επιτέλους, άρχισε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να αναφέρεται ως η λύση του προβλήματος της κρίσης επενδύσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
(*) Στην πρώτη έκδοση της πρότασής μας για έξοδο από την κρίση, γράφαμε τον Νοέμβριο του 2010, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η σταθεροποίηση απαιτεί το σπάσιμο του φαύλου κύκλου στην παγίδα του οποίου έχει πιαστεί όλη η Ευρωζώνη. Ποιος είναι αυτός; Η Ευρωζώνη ταλανίζεται από δύο παράλληλες και αλληλένδετες κρίσεις. Όμως η Ε.Ε. επικεντρώνεται στη μία, αγνοώντας επιδεικτικά την άλλη. Έτσι, η συνολική κρίση χειροτερεύει. Πιο συγκεκριμένα, η κρίση που τραβά την προσοχή όλων, είναι η κρίση χρέους των υπερχρεωμένων κρατών. Η Ευρώπη ρίχνει όλο της το βάρος στην τιθάσευση αυτής της κρίσης μέσω περιορισμών, περικοπών, λιτότητας κ.λπ. Στο μεταξύ, τα γιατροσόφια αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να φουντώνει η δεύτερη, παραμελημένη, κρίση που, δυστυχώς, είναι εξ ίσου σημαντική: Είναι η κρίση των ευρωπαϊκών τραπεζών στις οποίες 'ανήκει' το χρέος των υπερχρεωμένων κρατών.» Αυτός ο φαύλος κύκλος, συμπληρώσαμε στην πιο πρόσφατη έκδοση της πρότασής μας, για να σπάσει: «η Ευρωζώνη δεν μπορεί να συνεχίσει με 'εθνικά' τραπεζικά συστήματα στο πλαίσιο του κοινού νομισματικού συστήματος. Χρειάζεται έναν κοινό θεσμό που να επιτηρεί και να επανακεφαλαιοποιεί τις τράπεζες της ευρωζωνικής επικράτειας, ανεξάρτητα από τις εθνικές κυβερνήσεις. Για να το πω απλά, δεν νοείται πλέον να υπάρχουν ισπανικές, γαλλικές και ελληνικές τράπεζες εντός της Ευρωζώνης, παρά μόνο όσον αφορά τα ονόματά τους τις έδρες τους και την ιστορία τους». Η σημερινή απόφαση ανοίγει τον δρόμο για ένα τέτοιο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.
* Αναδημοσίευση από το site Protagon


Πρόντι: «Είμαστε όλοι Έλληνες»

Πρόντι: «Είμαστε όλοι Έλληνες»


 

Μπαλή Κάκη
Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/06/2012
    Την αγωνία του για την έκβαση της συνόδου -αλλά και την αλληλεγγύη του στην Ελλάδα- εξέφρασε ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ρομάνο Πρόντι. Σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ ο Πρόντι δήλωσε ότι «δεν πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί μόνο η Ελλάδα, αλλά όλοι μας και για την Ελλάδα», και αυτό διότι «οι Έλληνες είναι πέρα από τα όρια της φτώχειας κι αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, όλη η Ευρώπη θα γίνει Ελλάδα».
    Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ιδέα να χωρίσουμε τον Βορρά από τον Νότο και να παίζουμε με τις χώρες καθορίζοντας την πολιτική τους σαν να ήταν μαριονέτες είναι μία εσφαλμένη ιδέα
    Στο ερώτημα εάν πρέπει να συγκροτηθεί στην Ε.Ε. «μέτωπο του Νότου» ο Πρόντι, που διετέλεσε και πρωθυπουργός της Ιταλίας, απαντά αρνητικά: «Αν μπούμε σε αντιπαράθεση Βορρά - Νότου, πρώτα από όλα ούτε φτάνουμε εμείς του Νότου ούτε είμαστε αρκετοί για να λύσουμε το θέμα. Έπειτα κάποιος θα μπορούσε να δεχθεί ότι είμαστε δύο Ευρώπες και ότι στο μέλλον θα μπορούσαν να υπάρχουν δύο νομίσματα. Αλλά αυτό είναι απαράδεκτο.
    Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ιδέα να χωρίσουμε τον Βορρά από τον Νότο και να παίζουμε με τις χώρες καθορίζοντας την πολιτική τους σαν να ήταν μαριονέτες είναι μία εσφαλμένη ιδέα. Αν δεν υπάρχει ένωση, η Ευρώπη θα διαλυθεί. Θα υπάρξει μία άτακτη ρήξη».

    Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

    Η Ελευθεροτυπία των εργαζομένων και των εργοδοτών

    Η Ελευθεροτυπία των εργαζομένων και των εργοδοτών


    Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/06/2012
     
    Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ*
    Με δυο λόγια, το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησε στις 16.6 και επρόκειτο να επανακυκλοφορήσει και χθες δεν είναι «απεργιακό». Είναι ένα υβρίδιο, το οποίο εκδίδεται μεν από απλήρωτους εργαζόμενους, αλλά με τη συναίνεση και την άδεια της εργοδοσίας

    Το προηγούμενο Σάββατο εμφανίστηκε στα περίπτερα η Ελευθεροτυπία. Είχαν περάσει σχεδόν έξι μήνες από τις 22 Δεκεμβρίου που κυκλοφόρησε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας και δέκα μήνες από τη στιγμή που η Χ.Κ. Τεγόπουλος έπαυσε να πληρώνει τους εργαζόμενούς της, ενώ συνέχιζε να εκπληρώνει μέρος των υποχρεώσεών της προς εμπορικούς πιστωτές και προς τις τράπεζες.
    Το φύλλο του προηγουμένου Σαββάτου είχε τον υπότιτλο "Απεργιακή έκδοση των εργαζομένων", ενώ σε ιστολόγια και ειδησεογραφικούς ιστότοπους εμφανίστηκε ως "τρίτο" απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας. Οι προσεκτικοί αναγνώστες διαπίστωσαν μια σοβαρή διαφορά. Τα δυο απεργιακά φύλλα που κυκλοφόρησαν στις 15 και 25.2.2012 έφεραν τον τίτλο Οι Εργαζόμενοι και όχι Ελευθεροτυπία, ενώ και τα κείμενα των συντακτών ήταν ανυπόγραφα.
    Μια διαφορά που δεν θα μπορούσαν να την εντοπίσουν οι αναγνώστες, αλλά είναι εξίσου αποκαλυπτική, αφορά το γεγονός ότι η επιχείρηση, που είχε κλείσει τα γραφεία της και είχε αποσυνδέσει τα μηχανήματά της προκειμένου να μην εκδοθούν τα δύο απεργιακά φύλλα, τώρα έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της στην ομάδα των εργαζομένων που διαχειρίζονται το νέο εγχείρημα υπό το όνομα Ελευθεροτυπία και έχει επανασυνδέσει τα μηχανήματά της για να τους διευκολύνει.
    Μια τελευταία διαφορά είναι ότι ενώ τα απεργιακά φύλλα απέφυγαν την περιοδικότητα στην έκδοσή τους, τα φύλλα που διεκδικούν σήμερα τον τίτλο του "απεργιακού" έχουν εξαρχής ανακοινώσει την εβδομαδιαία κυκλοφορία τους.
    Αλλά αυτά τα ειδοποιά στοιχεία των απεργιακών φύλλων εδράζονται στη γνωμάτευση του νομικού συμβούλου της ΕΣΗΕΑ κ. Λάζαρου Μπελίτση, τον οποίο είχαν συμβουλευτεί οι εργαζόμενοι προκειμένου να μην διακινδυνέψουν τα χρήματα από δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που τους οφείλει η επιχείρηση. Η γνωμάτευση αυτή που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του εκπροσώπου των εργαζομένων υποδεικνύει σαφώς ότι για να προστατέψουν τα δικαιώματά τους οι εργαζόμενοι πρέπει να μην κάνουν χρήση του τίτλου Ελευθεροτυπία, να μην υπογράψουν τα κείμενά τους και να μην εκδίδουν το απεργιακό φύλλο σε τακτικά διαστήματα1.
    Παρά την τήρηση αυτών των τριών υποδείξεων, η ιδιοκτησία της Χ.Κ. Τεγόπουλος είχε αντιδράσει τότε έντονα στην προοπτική να εκδοθούν τα απεργιακά φύλλα. Αφού δήλωσε στον εκπρόσωπό μας ότι "τα θεωρεί εχθρική ενέργεια" και ότι "θα κάνει χρήση όλων των δυνατοτήτων που της παρέχει ο νόμος για να τα εμποδίσει"2, παρενέβη με εξώδικο στο πρακτορείο πριν την έκδοση του πρώτου απεργιακού φύλλου και κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα πριν την έκδοση του δεύτερου. Οι κινήσεις αυτές δεν καρποφόρησαν, αλλά τόσο το πρακτορείο όσο και το δικαστήριο στηρίχτηκαν στην τήρηση των όρων που υποδείκνυε και ο νομικός σύμβουλος της ΕΣΗΕΑ. Τώρα οι όροι αυτοί δεν τηρούνται, για τον απλό λόγο ότι έχει εξασφαλιστεί η άδεια της επιχείρησης!

    Με δυο λόγια, το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησε στις 16.6 και επρόκειτο να επανακυκλοφορήσει και χθες δεν είναι "απεργιακό". Είναι ένα υβρίδιο, το οποίο εκδίδεται μεν από απλήρωτους εργαζόμενους, αλλά με τη συναίνεση και την άδεια της εργοδοσίας. Τέτοιου είδους "απεργίες" δεν συναντάμε ούτε στην Ιαπωνία. Άλλωστε το παραδέχτηκαν και όσοι διηύθυναν το εγχείρημα, μιλώντας στη συνέλευση των συντακτών για "τύποις απεργιακό"! Και τα παράξενα δεν σταματάνε εδώ. Μεταξύ των συντακτών που πρωτοστατούν σʼ αυτή την υβριδική "απεργιακή-εργοδοτική" έκδοση είναι και στελέχη της επιχείρησης που έχουν ήδη προσληφτεί σε ανταγωνιστικές εβδομαδιαίες εφημερίδες, ενώ το παρών δίνουν και όσοι είχαν πολεμήσει τα απεργιακά φύλλα με τον ισχυρισμό -τότε- ότι δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν τα δικαιώματά τους.

    Ο παράξενος χαρακτήρας αυτός έχει επισημανθεί από πολλούς συναδέλφους χωρίς να υπάρχει απάντηση επί της ουσίας3. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο αποφάσισε η Χ.Κ. Τεγόπουλος να αναθεωρήσει τη μέχρι πρότινος στάση της και εκεί που πολεμούσε με απειλές και δικαστήρια τα απεργιακά φύλλα, τώρα εμφανίζεται να συμπλέει με τη νέα "απεργιακή έκδοση". Δυστυχώς και εδώ η απάντηση είναι απλή. Σε μεγάλο βαθμό οι δημοσιογράφοι που σήμερα πρωτοστατούν στη νέα έκδοση είναι εκείνοι που διαφώνησαν δημόσια με την έκδοση των γνήσιων απεργιακών φύλλων του Φεβρουαρίου και εκείνοι που συντάχθηκαν υπέρ της επιχείρησης, όταν η Χ.Κ. Τεγόπουλος υπέβαλε αίτηση για υπαγωγή στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα, προβάλλοντας ένα πρωτοφανές "μνημονιακό" business plan, το οποίο πρόβλεπε την απόλυση των μισών εργαζομένων και τη δραστική μείωση των οικονομικών απαιτήσεων όσων επρόκειτο να παραμείνουν.

    Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών που εξέτασε την αίτηση κατέληξε σε μια εξαιρετικά φιλεργατική απόφαση που εκδόθηκε στις 16.5.2012, με την οποία καθορίζεται ότι καμιά εξυγίανση της επιχείρησης δεν είναι δυνατή χωρίς την "ομαλή συνεργασία μεταξύ διοίκησης της εταιρείας και των εργαζομένων" (Απόφαση 704/2012). Στην απόφαση επισημαίνεται το γεγονός ότι το 80% των εργαζομένων αντιτίθεται στο συγκεκριμένο σχέδιο εξυγίανσης και εκτιμάται ότι "από τη μέχρι τώρα εμπειρία από τον τρόπο διοίκησης της εταιρείας" προκύπτει η "ανεπάρκεια του υπάρχοντος διοικητικού και ιδιοκτησιακού σχήματος", κάτι που βασίζεται σε συγκεκριμένα στοιχεία. Για παράδειγμα, επισημαίνεται ότι "προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα οικονομικά συμφέροντα του συντρόφου της Μαριάνθης Τεγοπούλου σε έναν εντελώς διαφορετικό τομέα επιχειρηματικής δραστηριότητας, η αιτούσα εταιρεία υπέστη ή αναμένεται να υποστεί οικονομική αιμορραγία άνω των 6 εκατ. ευρώ, όταν το ποσό αυτό θα μπορούσε να διατεθεί για την αντιμετώπιση μέρους των οικονομικών της υποχρεώσεων και δη για την καταβολή των δεδουλευμένων μισθών".
    Το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που εκδίδεται σήμερα εκπροσωπεί ακριβώς αυτό το 20% των εργαζομένων που είχε στηρίξει την επιχείρηση στην αίτηση για το άρθρο 99. Η διοίκηση της επιχείρησης εμφανίζεται έτοιμη να καταθέσει νέα αίτηση. Ο μόνος τρόπος να γίνει δεκτή αυτή είναι να εμφανιστεί αυτή τη φορά με μεγαλύτερη συναίνεση από την πλευρά των εργαζομένων. Το "απεργιακό φύλλο" είναι το όχημα προς αυτή την κατεύθυνση, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις κάποιων απʼ όσους συμμετέχουν σʼ αυτό.
    Έχει ήδη εκφραστεί δημόσια η πρόθεση να μεταβληθεί αυτό το υβρίδιο σε πραγματικό επαγγελματικό φύλλο, το οποίο θα εκδίδεται από κάποιο σχήμα που θα παρακάμπτει -με τη σύμφωνη βέβαια γνώμη της- την Χ.Κ. Τεγόπουλος, προκειμένου να αποφύγει τα χρέη που τη βαρύνουν. Μάλιστα συντάκτης που μετέχει σήμερα στην επιτροπή του "τύποις απεργιακού" φύλλου (δικός τους είναι ο χαρακτηρισμός) δεν δίστασε να προτείνει στη συνέλευση των συντακτών να μεταβληθεί το φύλλο σε οιονεί εκπρόσωπο τραπεζικών συμφερόντων!
    Η παράκαμψη της Χ.Κ. Τεγόπουλος και η μεταβίβαση του τίτλου σε κάποια άλλη εταιρεία "ελεύθερη βαρών" προβλεπόταν και στην αίτηση για το άρθρο 99 που απορρίφθηκε (σ. 50). Δεν πρέπει λοιπόν να εκπλήσσει κανέναν.
    Από τη στιγμή που ανέλαβε την επιχείρηση η σημερινή ιδιοκτησία της Χ.Κ. Τεγόπουλος, το 2007, διαφάνηκε μια ανεξήγητη πρόθεσή της να απαξιώσει την επιχείρηση, να τη μικρύνει, να την προσαρμόσει στα προσωπικά της πρότυπα. Προηγήθηκε η εκδίωξη των σημαντικότερων διευθυντικών στελεχών, που συνοδεύτηκε με πρωτοφανή εκστρατεία απαξίωσής τους. Ακολούθησαν σποραδικές απολύσεις ανεπιθύμητων συντακτών και μαζικές απολύσεις στο πιεστήριο. Σειρά είχαν μετά ορισμένες στήλες με αναγνωσιμότητα που καταργήθηκαν με το έτσι θέλω (Ιός, Ρουμελιώτης, Μιχαηλίδης). Οι καθαρά εκδοτικές κινήσεις ήταν αυτοκτονικές: υποκατάσταση πετυχημένων ενθέτων με νέα δαπανηρά που απέτυχαν και έκδοση εβδομαδιαίου free press, το οποίο λειτούργησε ευθέως ανταγωνιστικά προς την εφημερίδα.
    Και το αποκορύφωμα: την πιο κρίσιμη στιγμή για την οικονομική επιβίωση της επιχείρησης (αρχές 2009) πουλήθηκε η κερδοφόρα Χρυσή Ευκαιρία και ποσό 50 εκατ. ευρώ πήγε στους μετόχους του ομίλου με τη μέθοδο "επιστροφής κεφαλαίου". Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ο υπερδανεισμός και το πρόβλημα ρευστότητας της επιχείρησης. Η σημερινή κατάληξη είναι αυτή που δεν φαίνεται στο "τύποις απεργιακό φύλλο". Πολυδιάσπαση των εργαζομένων, εξαναγκασμός δεκάδων σε απόλυση χωρίς αποζημίωση, άρνηση καταβολής δεδουλευμένων, άρνηση αναγνώρισης ακόμη και των επισχέσεων εργασίας, συνθήκες εργασιακού κανιβαλισμού κάτω από "αντιμνημονιακά" συνθήματα, απεργίες με την ευλογία του αφεντικού.
    Όλα αυτά δεν είναι γνωστά στους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας, παρά το γεγονός ότι σπέρματα της αλήθειας έχουν καταγραφεί σε αρκετά διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης. Μπορεί όμως καθένας να διαπιστώσει την ακρίβεια όσων σημειώνουμε εδώ, αν διαβάσει προσεκτικά ακόμα και το ιστολόγιο του εκπροσώπου των εργαζομένων, ο οποίος συμμετέχει στο υβριδικό εγχείρημα. Ειδικά ας διαβαστεί το "ρεπορτάζ" από την τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας στις 14.6.20124.
    Τότε θα διαπιστώσουν και όσοι παρασύρθηκαν από την αυτονόητη λάμψη του "απεργιακού φύλλου" ότι έπεσαν θύματα μιας πλαστής εικόνας.

    * Μέλος της συντακτικής επιτροπής των γνήσιων απεργιακών φύλλων και ήδη απολυμένος χωρίς καταβολή δεδουλευμένων και αποζημίωσης από την Χ.Κ. Τεγόπουλος.

    Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

    Έκθεση της Κομισιόν για την κρίση στην Ε.Ε.

    Έκθεση της Κομισιόν για την κρίση στην Ε.Ε.


    Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/06/2012
      Κατά 25% αυξήθηκαν οι άστεγοι στην Ελλάδα το 2011 σε σχέση με το 2009: οι άστεγοι ανέρχονται πλέον σε 20.000, σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κοινωνική κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πάνω από τους μισούς άστεγους εντοπίζονται στην Αθήνα και τον Πειραιά (11.000, από τους οποίους 8.000 είναι Έλληνες). Το πρόβλημα των αστέγων έχει κάνει επίσης την εμφάνισή του σε πόλεις όπως τα Χανιά, το Ηράκλειο και τα Τρίκαλα, αναφέρει η Επιτροπή.
      *20.000 άστεγοι, αύξηση 25% το 2011 σε σχέση με το 2009 * Το προφίλ του νεοάστεγου: υψηλό μορφωτικό επίπεδο, χωρίς ψυχολογικά προβλήματα ή προβλήματα εξάρτησης, ο οποίος "δεν τα βγάζει πέρα" όντας πλέον άνεργος
      Στην έκθεση υπογραμμίζεται ότι λόγω της κρίσης έχει αυξηθεί ο αριθμός των αστέγων με υψηλή μόρφωση που είχαν ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, χωρίς ψυχολογικά προβλήματα ή προβλήματα εξάρτησης, οι οποίοι πλέον «δεν τα βγάζουν πέρα» έχοντας χάσει τη δουλειά τους. Η Επιτροπή σημείωσε επίσης ότι το 68% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (σ.σ.: δηλαδή με εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.

      Θερίζει η ανεργία σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία
      Εξάλλου μείωση 8,7% (400.000 θέσεις εργασίας) παρουσίασε η απασχόληση στην Ελλάδα το πρώτο τρίμηνο του 2012, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2011, σύμφωνα με την τριμηνιαία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κοινωνική κατάσταση στη Ε.Ε. Την ίδια περίοδο στην Ισπανία χάθηκαν 660.000 θέσεις εργασίας, στην Πορτογαλία 210.000 και στην Ιταλία 180.000. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται στην ομάδα των χωρών στις οποίες αναμένεται επιδείνωση της απασχόλησης το δεύτερο εξάμηνο του 2012 στον τομέα των υπηρεσιών και των κατασκευών.
      Παράλληλα, το 64% των Ελλήνων ηλικίας 15-35 ετών (27% για περιορισμένο χρονικό διάστημα και 37% μακροπρόθεσμα) δηλώνουν έτοιμοι να εγκατασταθούν και να εργαστούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Ο μέσος κοινοτικός όρος είναι 53%, ενώ υψηλά ποσοστά παρατηρούνται επίσης στην Ισπανία και την Ιρλανδία (από 67%) και στην Πορτογαλία (57%).

      Και αύξηση της μετανάστευσης προς τη Γερμανία
      Ιδιαίτερη αύξηση παρουσιάζει κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012 η μετανάστευση Ελλήνων και Ισπανών προς τη Γερμανία, σύμφωνα με σχετική έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), η οποία δημοσιεύεται σε γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Συγκεκριμένα, στη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης αναζήτησαν εργασία περίπου 15.000 Έλληνες και 13.000 Ισπανοί. Ο Οργανισμός εκτιμά ότι η τάση θα διατηρηθεί όσο διαρκεί η οικονομική κρίση σε αυτές τις χώρες και βεβαίως όσο η γερμανική αγορά εργασίας παραμένει σε σχετικά καλό επίπεδο.

      Δείγματα» υπουργών ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ

      Δείγματα» υπουργών ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ
      Χωρίς τη βοήθεια των συναδέλφων που κάνουν το ρεπορτάζ του ΠΑΣΟΚ -οι οποίοι και οι ίδιοι τηλεφωνούσαν, ρωτούσαν και κρατούσαν σημειώσεις για να μην ξεχάσουν τα άγνωστα σχεδόν ονόματα που τους έλεγαν- ήταν αδύνατον χθες να αναγνωρίσουμε τους φίλους του προέδρου του κόμματος που είχαν προωθηθεί σε θέσεις υπουργών και υφυπουργών. Σαφώς μεγαλύτερη κοινωνική επιφάνεια και αναγνωρισιμότητα είχαν οι προερχόμενοι από τον χώρο της ΔΗΜΑΡ υπουργοί Δικαιοσύνης και Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώνης Ρουπακιώτης και Αντώνης Μανιτάκης, η οποία πάντως απέφυγε και αυτή να υπουργοποιήσει πολιτικά της στελέχη.

      Ευνόητο είναι ότι η κυβέρνηση αυτή απογοήτευσε σφόδρα ακόμη και τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τη συγκρότησαν. Μέχρι και από τη ΝΔ απουσιάζει πληθώρα στελεχών πρώτης γραμμής.

      Εύλογο είναι το ερώτημα γιατί ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης επέλεξαν να σχηματίσουν μια κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, από τη δράση της οποίας θα υφίστανται ακέραιο μόνο το πολιτικό κόστος, χωρίς να απολαμβάνουν ουσιαστικά κέρδη από τη νομή της εξουσίας. Τι είδους κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» είναι αυτή, όταν το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει υπουργό κανένα στέλεχός του για να σώσει, υποτίθεται, την πατρίδα; Πρόκειται προφανώς για παραμύθι παραπλάνησης πολιτικά αφελών.

      Φυσικά, η στάση του Ευ. Βενιζέλου έχει εξήγηση, όπως άλλωστε τα πάντα στην πολιτική. Απλούστατα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αδιαφορεί παντελώς για την επιτυχία ή την αποτυχία αυτής της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά.

      Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η επικράτησή του στη σκληρή εσωκομματική διαπάλη που θα ακολουθήσει άμεσα για τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ και τη συγκρότηση ενός νέου κεντροαριστερού κόμματος που θα το αντικαταστήσει!

      Αυτός και μόνο αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που δεν άφησε τον Λοβέρδο, τον Χρυσοχοΐδη, τον Σκανδαλίδη ή οποιοδήποτε άλλο στέλεχος κορυφαίο και προβεβλημένο του ΠΑΣΟΚ να γίνει υπουργός, όπως τουλάχιστον οι δύο πρώτοι επιθυμούσαν διακαώς και δεν δίσταζαν να το διατυμπανίσουν.

      Αν γίνονταν υπουργοί, θα αξιοποιούσαν τους υπουργικούς τους θώκους όχι για να «σώσουν τη χώρα», αλλά για να σφυρηλατήσουν προσωπικές συμμαχίες και δεσμούς με οικονομικούς παράγοντες ή με κατεστημένα συμφέροντα προκειμένου να ενισχυθεί η θέση τους για να διεκδικήσουν ακόμη και την αρχηγία του νέου κεντροαριστερού κόμματος!

      Γι' αυτό και οι ενδιαφερόμενοι είχαν κυριολεκτικά λυσσάξει να γίνουν υπουργοί υπό τον Σαμαρά, αλλά γι' αυτό και ο Βενιζέλος δεν ήταν τρελός να τους αφήσει να παίξουν τα προσωπικά τους παιχνίδια εναντίον του από ενισχυμένες θέσεις υπουργών! Το πάθημα άλλωστε του αρχηγού του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη, ο οποίος μόλις έκανε υπουργούς τον Βορίδη και τον Αδωνι τους είδε να του κουνούν το μαντίλι και να σαλπάρουν για τη ΝΔ, έχει γίνει μάθημα σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς.

      Ο Ευ. Βενιζέλος κήρυξε «προεδρική δικτατορία» στο ΠΑΣΟΚ διαλύοντας όλα τα όργανα του κόμματος αμέσως μετά τη συντριβή στις εκλογές της 6ης Μαΐου, για να μην τον ανατρέψουν. Θα ήταν πολιτικά ανόητος επομένως αν διόριζε στελέχη του ΠΑΣΟΚ -δηλαδή εσωκομματικούς πολιτικούς του αντιπάλους!- σε υπουργικές θέσεις με κίνδυνο να ενισχυθούν τόσο ώστε συνασπιζόμενοι εναντίον του να τον καρατομήσουν και να του φάνε την καρέκλα του αρχηγού!

      Την τακτική Βενιζέλου αντέγραψε και ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος γνωρίζει άριστα ότι τουλάχιστον τα τρία τέταρτα των ψηφοφόρων της ΔΗΜΑΡ είναι ΠΑΣΟΚτζήδες. Μεγάλο μέρος αυτών μάλιστα δεν έχει αλλάξει καν πολιτικές πεποιθήσεις, αλλά ψήφισε ΔΗΜΑΡ επειδή γνωρίζει πως στο κόμμα αυτό έχει «ταμπουρωθεί» ο κύριος εναπομείνας όγκος των «εκσυγχρονιστών» της εποχής Σημίτη!

      Αξιοποιούν τη ΔΗΜΑΡ για να συμμετάσχουν και αυτοί από καλύτερες θέσεις στη διαπάλη για τον χαρακτήρα και την ηγεσία του νέου κεντροαριστερού κόμματος που θα διαδεχθεί το ΠΑΣΟΚ.

      ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
      Μια κυβέρνηση... «δελφινοκτόνος»!

      Η... εξόντωση κάθε επίδοξου «δελφίνου» σε οποιοδήποτε από τα τρία κυβερνητικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) συνιστά τελικά το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της κυβέρνησης! Πρωτοστατούντος του Ευ. Βενιζέλου και αντιγράφοντας την τακτική του οι Αντώνης Σαμαράς και Φώτης Κουβέλης, οι τρεις συγκυβερνώντες πολιτικοί αρχηγοί εξαφάνισαν από την κυβέρνηση αυτή κάθε επίδοξο διεκδικητή της προεδρίας των αντίστοιχων κομμάτων τους. Τέτοια συντονισμένη... «δελφινοφαγία» πρώτη φορά βλέπουμε! Εντελώς κούφια ακούγονται τα φληναφήματα περί «σωτηρίας της πατρίδας». Η σωτηρία της... αρχηγικής καρέκλας τους ενδιαφέρει τους πολιτικούς αρχηγούς, την πατρίδα θα τη σώσουν με τα... τσικό που έβαλαν στην κυβέρνηση!

      Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

      Η διεθνής συνάντηση κινημάτων «Resistance Festival 2012

      Τα κινήματα ξανασυναντιούνται στο «Resistance Festival 2012»



      Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/06/2012

        Η διεθνής συνάντηση κινημάτων «Resistance Festival 2012», που διοργανώνει τα τελευταία χρόνια η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ) πραγματοποιείται, φέτος, στις 29 και 30 Ιουνίου και κορυφώνεται την 1η Ιουλίου με την κεντρική εκδήλωση, στην οποία θα πάρει μέρος μεταξύ άλλων ο Αλ. Τσίπρας. Ομιλίες, συζητήσεις, σεμινάρια, εκδηλώσεις, συναυλίες, εκθέσεις, προβολές κ.ά. θα πραγματοποιηθούν, αυτό το τριήμερο, στους χώρους της Γεωπονικής Σχολής, στην Αθήνα, που θα φιλοξενήσουν την τριήμερη διεθνή συνάντηση, με τον γενικό τίτλο «Το Μέλλον είναι Τώρα».
        Αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ:
        Παρασκευή
        Πολιτικές Εκδηλώσεις
        7.30 μ.μ.
        Occupy: Indignados of the world, unite!
        Το Οccupy Wall Str συναντά τις πλατείες της Μεσογείου
        Eric Ribellarsi - Occupy Wall Street, ΗΠΑ
        Salem Ben Yahia - Κ.Κ. Εργατών Τυνησίας
        Gerard Gomez del Moral - Κίνημα M-15, Καταλονία
        7.30 μ.μ.
        Εργαστήρι «Κίνημα διανομής τροφίμων χωρίς μεσάζοντες»
        Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας
        Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Βοτανικός Κήπος», Πετρούπολη
        Κίνηση Αλληλεγγύης Κατοίκων και Εργαζομένων Φυλής
        Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Πολιτών Δήμου Φυλής
        9 μ.μ.
        «Είμαστε όλοι Έλληνες». Η πρόκληση της Ευρώπης των λαών
        Luís Branco - Μπλόκο της Αριστεράς, Πορτογαλία
        Heike Hänsel - Κόμμα της Αριστεράς, Γερμανία
        Danièle Obono - Μέτωπο της Αριστεράς, Γαλλία
        Βασίλης Χατζηλάμπρου - Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
        Συντονίζει η Βασιλική Κατριβάνου
        Συναυλίες
        Σκηνή 1, έναρξη 9.30: μ.μ. Παύλος Παυλίδης & B-Movies
        Until A Better Name
        Σκηνή 2, έναρξη 10.30 μ.μ.: Κλαρινοκατάσταση με τους Δημήτρη Μπρέντα, Αχιλλέα Χαχάμη, Αυγερινή Γάτση, Βασίλη Τριάντη και Μανούσο Κλαπάκη.

        Σάββατο
        Πολιτικές Εκδηλώσεις
        7 μ.μ.
        Διεθνής Συνέλευση Κινημάτων
        7.30 μ.μ.
        Σεμινάριο «Παραγωγική ανασυγκρότηση». Για μια Ελλάδα που να παράγει
        Σμυρνιώτης Χάρης - Πρόεδρος Συνδικάτου Εργαζομένων στο Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ)
        Τσιμπίδης Βασίλης - Μέλος Δ.Σ. Συνδικάτου Μεταλλεργατών Πειραιά και Νήσων (Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη)
        Τζίμας Μιχάλης - πρόεδρος Πανηπειρωτικού Κτηνοτροφικού Συνεταιρισμού
        9 μ.μ.
        Η Αριστερά, οι λαϊκές εξεγέρσεις και η εξουσία - Νέοι δρόμοι ανατροπής και χειραφέτησης στον 21ο αιώνα
        Victoria Molina - JCR Αργεντινή
        Mohamed El Boukili - Δημοκρατικός Δρόμος, Μαρόκο
        Mohamed Medhat El Zahed - Λαϊκή Σοσιαλιστική Συμμαχία, Αίγυπτος
        Δημήτρης Κοδέλας - βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
        Συντονίζει ο Γιάννης Θεωνάς
        Συναυλίες:
        Σκηνή 1, έναρξη 9.30 μ.μ.: Lenacay (ex Ojos de Brujo)
        Sancho 003
        after show party: DJ Panko
        Σκηνή 2, έναρξη 10.30 μ.μ.: Ικαριώτικη Βραδιά με την Περδικιώτικη Κομπανία
        Κυριακή
        7.30 μ.μ.
        Παράσταση κουκλοθέατρου «Ο Μορμόλης» από τη θεατρική ομάδα Ουτοπία.
        Κεντρική Πολιτική Εκδήλωση, 8 μ.μ.:
        Μια χώρα σε μετάβαση: Αγωνιζόμενοι για μια άλλη Ελλάδα
        Αλέξης Τσίπρας, Σοφία Σακοράφα, Ευτύχης Μπιτσάκης, Ρούντι Ρινάλντι
        Συντονίζει ο Λουκάς Αξελός.
        Παρεμβαίνουν οι: Σία Αναγνωστοπούλου, Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, Κωσταντίνος Μίχος, Νίκος Ξυδάκης, Έλενα Πατρικίου, Γιάννης Φούντας.
        Συναυλίες

        Σκηνή 1, έναρξη 9.30 μ.μ.: Σπύρος Γραμμένος
        Guests: Πάνος Μουζουράκης - Ζακ Στεφάνου
        Rumors
        Σκηνή 2, έναρξη 10.30 μ.μ.: Κρητικό γλέντι με τον Ψαρογιώργη και την παρέα του.

        Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

        Ευοίωνη αναστροφή του ποιητικού λόγου

        Ευοίωνη αναστροφή του ποιητικού λόγου


         

        Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/06/2012
          Του Βασίλη Ρούβαλη
          Τα σημερινά τεχνολογικά μέσα προάγουν την ευκολία της επικοινωνίας μεταξύ της ποίησης και του αναγνώστη, αλλ' επ' ουδενί καταφέρνουν να φέρουν το νόημα και να προάγουν τη δημιουργική επαφή με αυτόν. Δεν είναι αυτό που οραματίζονται όλοι εκείνοι οι αισιόδοξοι επιχειρηματολογούντες υπέρ των νέων μέσων
          Συζητείται το διακύβευμα της ποίησης στην εποχή των μεταιχμίων, σε μια συγκυρία όπου ο καπιταλισμός της πολιτιστικής δημιουργίας συγκεκριμενοποιείται, ολοφάνερος, στοχευμένος και απτός. Στο τέλος μιας μακρόσυρτης ιστορικής περιόδου, όντας στον «μεταπόλεμο» του εικοστού αιώνα, προσδοκάται η ανανέωση του ποιητικού λόγου. Και είναι απαραίτητες όλες εκείνες οι παρεκκλίσεις, νοήματος και νοούμενου, από την πλευρά του ποιητή, ώστε να επιδράσουν ωφέλιμα στις αναζητήσεις του σημερινού ανθρώπου. Ποια είναι τα αντανακλαστικά της ποιητικής τέχνης σε τούτη τη συγκυρία; Και τι ακριβώς αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοι φορείς της; Το βέβαιον είναι ότι η ποίηση διανύει περίοδο αμήχανης μετακίνησης προς τα εμπρός, οδεύοντας από το σημείο της σιωπηλής παρατήρησης του κόσμου στην αυτοδιαχείριση και την εξωστρέφεια, με όρους προώθησης προϊόντος σε δυνητική πνευματική αγορά.
          Τα σημερινά τεχνολογικά μέσα προάγουν την ευκολία της επικοινωνίας μεταξύ της ποίησης και του αναγνώστη, αλλ' επ' ουδενί καταφέρνουν να φέρουν το νόημα και να προάγουν τη δημιουργική επαφή με αυτόν. Δεν είναι αυτό που οραματίζονται όλοι εκείνοι οι αισιόδοξοι επιχειρηματολογούντες υπέρ των νέων μέσων. Κάθε εποχή έχει τα δικά της εργαλεία, και με τούτα τα εργαλεία τώρα, η λογοτεχνία έχει τη δυνατότητα να «φθάσει» ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο και εν δυνάμει ακροατήριό της. Αυτή είναι η πιο ευεπίφορη σκέψη! Εχει συζητηθεί αρκετά και ήδη δοκιμάζεται (λ.χ. διεθνούς κύρους περιοδικά γίνονται διαδικτυακά, βιβλιοθήκες ψηφιοποιούνται, έγκριτοι διανοούμενοι και συγγραφείς δημοσιεύουν το έργο τους σε ηλεκτρονική μορφή κ.λπ.).
          Οι ταχύτητες των διαδικτυακών διαύλων (ιστοσελίδες, ιστολόγια, σελίδες κοινωνικών δικτύων κ.λπ.) αυξάνονται αλματωδώς και συμβάλλουν στην προώθηση του ποιήματος. Στην άλλη όψη αυτού του νομίσματος όμως, δημιουργείται -και μάλλον παγιώνεται- μια άλλη πραγματικότητα που αφορά πρωτίστως τους νεοεμφανιζόμενους. Για παράδειγμα, στο φέισμπουκ «ρίχνοντας» ένα στιχούργημα προς κοινή θέα και τέρψη των εκατοντάδων ή και χιλιάδων «φίλων» του, ο πας χρήστης (δηλαδή ο αυτόκλητος ποιητής-δημιουργός) κερδίζει τη «μάχη» της δημοσιότητας αλλά και της επικύρωσης της προσδοκώμενης ιδιότητάς του. Σε μια έξαρση της μεταμοντέρνας αντίληψης του lesse f air lesse passai, η ποίηση από σκοπός γίνεται μέσο και αλλοτριώνεται η καλλιτεχνική της υπόσταση: το νέο χρηματιστήριο της οθόνης και των άπειρων «κλικ» στο πληκτρολόγιο μπορεί να δημιουργεί υπεραξίες. Η ωραία φωτογραφία, το γενικότερο «προφίλ», οι σύντομες, έξυπνες αναρτήσεις που δεν διαφέρουν από το διαφημιστικό μήνυμα, προλειαίνουν ένα πεδίο αποδοχής και αλληλοεξάρτησης από το κοινό-κοινόβιο της εκάστοτε φεϊσμπουκικής ομάδας. Σ' αυτό το πλαίσιο οι υπεραξίες δεν συναθροίζονται ώστε να συναποτελέσουν μια κάποια αξία, ένα σύστημα νενομισμένων δομών και στέρεων λογοτεχνικών προτύπων.
          Η συγχρονία και η διαχρονία διυλίζονται όχι από τα ίδια τα τεχνολογικά μέσα (όπως συμβαίνει σε κάθε εποχή, εξάλλου) αλλά από τους ίδιους τους χρήστες τους. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, κι εννοούνται εδώ οι νεοεμφανιζόμενοι κυρίως, οι ταχύτητες αυξάνονται όσο και τα ΜΒ, αλλ' αποκτούν μια σισύφια προοπτική: την καταδίκη της ποιητικής διάθεσης και διαθεσιμότητας υπέρ μιας «ποιητικής καριέρας», την επιλογή της ονείρωξης παρά του ονείρου, αφού, φανερά πια, ο προβληματισμός εστιάζεται στον χώρο της «παρουσίας» της αδιάλειπτης κι αδιάπτωτης, σ' αυτό το επικοινωνιακό γαϊτανάκι. Η δημοσιότητα δημιουργεί έναν άλλον στίβο, στον οποίο δεν υπολογίζονται το γνωσιακό πεδίο, η κατάρτιση και η εμβάθυνση, όλες εκείνες οι συντεταγμένες που καταφάσκουν στην ανίχνευση της ποιητικής.
          Ως αποτέλεσμα, οι κατευθύνσεις που παίρνουν οι διάφορες παθογενείς τάσεις στην προώθηση και προβολή του προϊόντος-βιβλίου στην εκδοτική αγορά, δημιουργούν αυτόματα μια σύγχυση στους εμπλεκομένους, τους φερόμενους λογοτέχνες και τους αναγνώστες τους: τα διάφορα βραβεία που θεσπίζονται συνεχώς και με καθεστωτική λογική (με τόση ευκολία, όπου κρίνοντες και κρινόμενοι εναλλάσσονται λόγω αριθμητικής μειονεξίας στο «σινάφι»), το σπασμωδικό αγκάλιασμα του Τύπου με «ελαφρές» συνεντεύξεις, φωτογραφήσεις, δηλώσεις επί παντός και μετ' επιτάσεως, το μούδιασμα της επίσημης κριτικής που δεδηλωμένα αδυνατεί να παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα της διαρκούς κατάφασης απέναντι στη στείρα δημοσιότητα, ως φαινόμενο πρόσκαιρο είτε οροθετημένο.
          Το φαινόμενο, παρ' όλα ταύτα, δεν είναι καθολικό. Κι αν ακούγεται αφοριστική -έως επιλήψιμη και κατακριτέα- η περιγραφή αυτής της εικόνας για κάποιους, είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι το άρμα της ποίησης, με νεότερους και όψιμους σκυταλοδρόμους, συνεχίζει σταθερά την πορεία προς τη νέα συνείδηση - αυτήν που συνεχίζουν να οραματίζονται και ν' ανανεώνουν οι ποιητές, εκείνοι που αντιλαμβάνονται την τραγωδία του κόσμου και αναζητούν ένα μέτρο ηθικής απέναντι στο πρακτέον της σημερινής πραγματικότητας. Είναι δε εκείνοι που χρησιμοποιούν όλα τα μέσα ανεξαιρέτως, με την ελπίδα της ευθύνης του πνευματικού έργου τους έναντι της ιστορικής αναγκαιότητας. Από αυτή την άποψη, οι παραπάνω δυσοίωνες σκέψεις δεν έχουν λόγο εκτύπωσης σ' αυτή τη σελίδα. Είναι κι αυτό μια κάποια ευοίωνη αναστροφή.


          Ευτυχώς οι Ευρωπαίοι... δεν ασχολούνται μαζί μας

          ΤΡΙΤΗ, 26 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

          Ευτυχώς οι Ευρωπαίοι... δεν ασχολούνται μαζί μας!

          thumb
          Του Σταύρου Χριστακόπουλου
          Ευτυχώς, από μια άποψη, που στη σύνοδο κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου την Πέμπτη ουδείς θα ασχοληθεί με τα θέματα της Ελλάδας, τα οποία κρίνονται... ανεπίκαιρα. Έτσι ίσως περάσει κάπως απαρατήρητο το ελληνικό μπάχαλο, το οποίο προκλήθηκε από την απίστευτη άγνοια τού ότι στις συνόδους κορυφής οι χώρες εκπροσωπούνται σε επίπεδο αρχηγών κυβερνήσεων και κρατών.
          Από την άγνοια αυτή προέκυψε η ανάθεση της εκπροσώπησης της χώρας σε επίπεδο... ΥΠΕΞ (Αβραμόπουλου), μια απόφαση για την οποία, αν τα πράγματα στην ευρωζώνη δεν ήταν τόσο σοβαρά, θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι.
          Εντάξει, το ότι η Ελλάδα ακόμη δεν έχει υπουργό Οικονομικών δεν συνιστά αντικείμενο κριτικής, αφού η υπαναχώρηση Ράπανου σχετίζεται με πρόβλημα υγείας. Όμως, ακόμη κι αυτό θα ήταν ένα ζήτημα εάν υποθέσουμε ότι πράγματι θα υπήρχε ενδεχόμενο... «επαναδιαπραγμάτευσης» του μνημονίου – ή, έστω, όρων του – σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων της συγκυβέρνησης και την προγραμματική συμφωνία σχηματισμού της κυβέρνησης.
          Κατά τα παραπάνω, από μια άποψη ευτυχώς (δυστυχώς, φυσικά, για την υγεία του ανθρώπου!) που ο Σαμαράς δεν μπορεί να παραστεί στη σύνοδο κορυφής, διότι έτσι απαλλάσσεται και η υπόλοιπη... Εθνική Ομάδα Διαπραγμάτευσης (δηλαδή ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης) από την υποχρέωση να ταξιδεύει για να κάνει επαφές με στόχο την ανωτέρω «επαναδιαπραγμάτευση».
          Ευτυχώς που βρήκαν δικαιολογία οι εθνικοί μας επαναδιαπραγματευτές να μείνουν στην Αθήνα, διότι, όταν θα επέστρεφαν, θα ήταν όλοι μαζί υποχρεωμένοι να λένε ένα κάρο αμήχανες σάχλες την ώρα που οι Ευρωπαίοι επισήμως θα μας καλούσαν να το βουλώσουμε και να εφαρμόσουμε τις ανειλημμένες και υπογεγραμμένες υποχρεώσεις μας μέχρι να γίνουμε άξιοι των προαποφασισμένων ψίχουλων της επιμήκυνσης που σκοπεύουν να μας προσφέρουν αν είμαστε καλά παιδιά.
          Όμως, εν τέλει, μην ανησυχείτε για τίποτε. Καμιά ευκαιρία δεν πήγε χαμένη, διότι απλούστατα δεν υπάρχει επαναδιαπραγμάτευση. Ήδη η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει τέτοιους «εξτρεμιστικούς» όρους, επειδή, λέει, πρέπει να υποβληθούν πρώτα τα... ώριμα αιτήματα.
          ● Στα ανώριμα αιτήματα περιλαμβάνονται φυσικά οι κατώτατοι μισθοί και η μετενέργεια των συμβάσεων.
          ● Στη φτωχή και μίζερη κυβερνητική ατζέντα παραμένουν, συνεπώς, μόνο η επιμήκυνση του χρόνου επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων και η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση.
          Αλλά και γι' αυτόν τον στόχο το κλίμα στη Γερμανία και την Κομισιόν, σύμφωνα με όλες τις επίσημες δηλώσεις, είναι μάλλον κακό και έτσι θα παραμείνει αν πρώτα δεν υπάρξει επαρκές δείγμα γραφής στον τομέα των «μεταρρυθμίσεων». Κοινώς: πρώτα γινόμαστε κάτι μεταξύ Βουλγαρίας και Λετονίας, ύστερα δρομολογούμε το ξεπούλημα των πάντων και τότε η ηγεσία της ευρωζώνης θα δει τι θα γίνει με την επιμήκυνση. Για τα υπόλοιπα, ούτε συζήτηση. Είναι, άλλωστε, ανώριμα.
          Μάλιστα, προκειμένου να μην δοθούν λάθος μηνύματα, αλλά και για να κοπεί ο αέρας της εν Ελλάδι συγκυβερνώσας... τρόικας, οι ευρωκράτες είναι ευγενείς μεν, αλλά σαφέστατοι:
          ● Η σύνοδος κορυφής δεν έχει την Ελλάδα στην ατζέντα της και δεν πρόκειται να συζητήσει γι' αυτήν.
          Προέχει η επίσκεψη και η αξιολόγηση της εφαρμογής του ελληνικού μνημονίου από την τρόικα, η οποία, όπως έχει πολλάκις πρόσφατα υποδεχθεί, είναι ο αρμόδιος συνομιλητής για την Ελλάδα.
          ● Αν η τρόικα κρίνει – που... δεν μπορεί να κρίνει τώρα – ότι η Ελλάδα εκτελεί στοιχειωδώς ικανοποιητικά το πρόγραμμά της, τότε θα μπορέσουμε να συζητήσουμε και για την επιμήκυνση.
          ● Επειδή μάλιστα η τρόικα καθυστερεί την επίσκεψή της λόγω των προβλημάτων υγείας Σαμαρά και Ράπανου, αλλά ίσως και λόγω της τελικής άρνησης Ράπανου να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών, που σημαίνει ότι ίσως περιμένει τον ορισμό του επόμενου υπουργού, είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει θέμα Ελλάδας και στο Eurogroup του Ιουλίου.
          ● Ως εκ τούτου ίσως – λέμε ίσως, δηλαδή εάν και εφόσον υπάρξει λόγος – υπάρξει μια σύνοδος αποκλειστικά για την Ελλάδα από τα μέσα Ιουλίου και μετά. Κοινώς, ζήσε μαύρε μου.
          Μέχρι τότε σκύψτε το κεφάλι, κάντε αυτό που διαπιστωμένα πια είναι... αδύνατον να γίνει και ύστερα βλέπουμε.

          Υποσημείωση στο χάος
          Όλο αυτό το σχήμα έχει εμφανή στοιχεία παραλόγου, ωστόσο στην πραγματικότητα αυτό που πρυτανεύει στη σκέψη των Ευρωπαίων δεν είναι τίποτε άλλο από τη σκληρή πραγματικότητα: η κρίση του ευρώ προσλαμβάνει σχεδόν ανεξέλεγκτη ένταση και έκταση και πλέον η Ελλάδα είναι μόνο μια... υποσημείωση.
          Καθώς ήδη η Ισπανία και η Κύπρος, με τράπεζες διαλυμένες και πιστοληπτικές αξιολογήσεις στον πάτο του πηγαδιού, υπέβαλαν επίσημα αιτήματα δανεισμού από τους ευρωμηχανισμούς για να στηρίξουν τα παραπαίοντα τραπεζικά τους συστήματα, στην ευρωζώνη υπάρχει σοβαρό ζήτημα για τον τρόπο με τον οποίο θα εκφραστεί η ευρωπαϊκή «αλληλεγγύη».
          Δεν ήταν, δηλαδή, ξεκάθαρο μέχρι χθες εάν τα χρήματα θα τα δανείζονταν τα κράτη με συνέπεια την τρομακτική αύξηση του δημόσιου χρέους τους – με συνέπεια την υπογραφή και μνημονίων δημοσιονομικού χαρακτήρα – ή εάν, όπως θα προτιμούσαν οι δύο χώρες, τα κονδύλια θα δίνονταν απευθείας στις τράπεζες, με αποτέλεσμα οι μνημονιακές δεσμεύσεις των κρατών να παραμείνουν κάπως χαλαρότερες, τουλάχιστον για ένα διάστημα...
          Που θα πάει, όμως, θα αποφασίσουν. Και τότε ο δεξιός Ραχόι και ο αριστερός Χριστόφιας θα δουν πόσα απίδια πιάνει ο σάκος και πόσα η τρόικα.
          Το βέβαιο ωστόσο είναι ότι η κρίση του ευρώ επεκτείνεται πλέον με ταχύ ρυθμό, καθώς, εκτός από την Κύπρο και την Ισπανία, τρέμει το φυλλοκάρδι και της Ιταλίας, όπου η κυβέρνηση Μόντι δεν θεωρείται πια σταθερή, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν ήδη σενάρια έως και παραίτησης του τεχνοκράτη πρωθυπουργού.
          Αυτή η εξέλιξη θα είχε, πιθανότατα, απίστευτες συνέπειες, ενδεχομένως έναν πολιτικό τραγέλαφο, αφού στην περίπτωση αυτή θα είχαμε επιστροφή του... Μπερλουσκόνι, ο οποίος, εν είδει εκβιασμού και πολέμου νεύρων προς τη Μέρκελ, η οποία τον πέταξε με τις κλοτσιές από την πρωθυπουργία, ήδη απειλεί με... έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ!
          Στο πλαίσιο αυτό είχε τη... χαριτωμενιά του ένα σαδιστικό τουιτάρισμα του δόκτορα Καταστροφή Νουριέλ Ρουμπινί, ο οποίος υπενθύμισε προ ημερών ότι εναντίον του ευρώ στην Ιταλία είναι ταυτοχρόνως το κόμμα του Μπερλουσκόνι, η Λέγκα του Βορρά και το ραγδαία ανερχόμενο κίνημα του Πέπε Γκρίλο. Δηλαδή μια δυνάμει εκλογική... πλειοψηφία.
          Πέρα όμως από τις χαριτωμενιές, η κατάσταση και στην Ιταλία είναι δραματική και τα στοιχήματα υπέρ της σύντομης προσφυγής της στους ευρωμηχανισμούς πέφτουν βροχή.
          Μόνο που σε αυτή την περίπτωση η αντοχή των μηχανισμών θα δοκιμαστεί έως τα όριά της. Και τότε η Ελλάδα δεν θα είναι απλώς... υποσημείωση ως παράγοντας «κινδύνου» για την ευρωζώνη, αλλά εντελώς περιθωριακή και ανάξια λόγου. Και, δυστυχώς για όλους μας, εξουθενωμένη και εξαθλιωμένη από τη μνημονιακή βαρβαρότητα, ανίκανη να αντιμετωπίσει ακόμη και στοιχειώδεις ανάγκες της.
          Υστερόγραφο: Χθες οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. ενέκριναν και τυπικά το ευρωπαϊκό εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο από την 1η Ιουλίου. Το ελληνικό αίτημα για παράταση λόγω υπερβολικής εξάρτησής μας από το ιρανικό πετρέλαιο απορρίφθηκε πανηγυρικά.
          Χωρίς πετρέλαιο με πίστωση, χωρίς φάρμακα, με ασφαλιστικά ταμεία άδεια, με τράπεζες άδειες από καταθέσεις, με ύφεση και ανεργία σε εξωφρενικά επίπεδα, με διαλυμένο τον ιστό της οικονομίας, σε κατάσταση απείρως χειρότερη από αυτή που ανέλαβε ο Γ.Α. Παπανδρέου το 2009, ευτυχώς που ψηφίσαμε το «ευρωπαϊκό μέτωπο» και δεν είμαστε ήδη στη δραχμή.
          Διότι τότε όχι μόνο θα συνέβαιναν όλα τα παραπάνω, αλλά επιπλέον θα μας αγόραζαν για ένα κομμάτι ψωμί αυτοί που σήμερα διά νόμου δεν πληρώνουν φόρους και στέλνουν τα λεφτά τους στις οφσόρ. Και ενίοτε ανταμείβονται γι’ αυτό...

          Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

          Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Άνδρου: Μια προσέγγιση στη σουρεαλιστική επανάσταση...

          Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Άνδρου: Μια προσέγγιση στη σουρεαλιστική επανάσταση...


          Κακουριώτης Σ.
          Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/06/2012
          Υπήρξε χωρίς αμφιβολία το πιο "άτακτο" παιδί της τέχνης του 20ού αιώνα, σημείο τήξης δύο επαναστατικών ρευμάτων της νεωτερικότητας, της ψυχανάλυσης και του μαρξισμού. Θέλησε, προγραμματικά, να μην αποτελέσει ένα ακόμη καλλιτεχνικό ρεύμα, αλλά δύναμη που θα αμφισβητούσε τους ίδιους τους όρους παραγωγής της τέχνης... Αυτός είναι και ο λόγος που τον πιο ταιριαστό χαρακτηρισμό για το κίνημα τον έδωσε ο "επίσημος βιογράφος" του, Μωρίς Ναντό: ήταν η σουρεαλιστική επανάσταση...
          Πολύ νερό, βέβαια, κύλησε κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα και των άλλων ευρωπαϊκών ποταμών όπου περιδιάβαζαν οι σουρεαλιστές του μεσοπολέμου. Έχοντας ως πρώτιστο μέλημά τους να "αλλάξουν τη ζωή", εκείνοι που γοητεύτηκαν από το επαναστατικό πνεύμα του Αντρέ Μπρετόν κατάφεραν τουλάχιστον να αλλάξουν την τέχνη. Εκ βάθρων και διά παντός.
          Με όπλο τους την αυτόματη γραφή, αλλά και το παράδοξο, το μαύρο χιούμορ, θέλησαν να αντλήσουν το υλικό τους από τα βάθη του ασυνειδήτου, χρησιμοποιώντας γι' αυτό τη δύναμη του ονείρου. Κατάφεραν να αποτυπώσουν ένα μέρος αυτής της δύναμης στους πίνακες που δημιούργησαν ζωγράφοι όπως ο Ρενέ Μαγκρίτ ή ο Μαν Ρέι.
          Πώς όμως κρίνεται αν ένα έργο είναι υπερρεαλιστικό; Όπως παρατηρεί ο Νάνος Βαλαωρίτης, "κατά τον Μπρετόν δύο είναι τα κριτήρια. Καταρχάς αν το έργο είναι προϊόν του αυτοματισμού, με την απουσία κάθε ελέγχου και λογικής, και δεύτερον αν χαρακτηρίζεται από πνευματικότητα. Αυτό ισχύει και για τη ζωγραφική. Πρώτος ο Καντίνσκι είχε μιλήσει για την πνευματικότητα στη ζωγραφική. Αυτή η δύσκολη έννοια ξεχωρίζει τα έργα που είναι απλώς πλαστικά από εκείνα όπου υπάρχει ένα έστω υποδόριο πνευματικό στοιχείο, όπως και κάποιος αυτοµατισµός".
          Σε αυτό το επαναστατικό και ταυτόχρονα πνευματικό κίνημα είναι αφιερωμένη η καλοκαιρινή έκθεση του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στη Χώρα της Άνδρου, η οποία θα ανοίξει τις πύλες της την 1η Ιουλίου και θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου. "Προσεγγίζοντας τον σουρεαλισμό" είναι ο τίτλος και η φιλοδοξία της έκθεσης, καθώς θα ήταν πρακτικά αδύνατον να εξαντληθεί στα περιορισμένα όρια μίας έκθεσης η έστω και στοιχειωδώς πλήρης παρουσίαση αυτού του δημοφιλέστερου μετά τον ιμπρεσιονισμό καλλιτεχνικού κινήματος. Τόσο το ιδεολογικό εύρος όσο και ο εικονογραφικός πλούτος των έργων που παρήχθησαν στο όνομά του θα καθιστούσε το οποιοδήποτε παρόμοιο εγχείρημα καταδικασμένο εκ προοιμίου.
          Έτσι ο επισκέπτης της έκθεσης θα βοηθηθεί στην προσέγγισή του από ένα σύνολο εκατό περίπου εκθεμάτων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται κολλάζ, έργα ζωγραφικής, γλυπτά, κατασκευές, χαρακτικά, φωτογραφίες, καθώς και εξαιρετικού ενδιαφέροντος αρχειακό υλικό, τα οποία ανήκουν τόσο σε ξένους όσο και σε Έλληνες καλλιτέχνες. Η έκθεση διαρθρώνεται σε δύο σκέλη: Το πρώτο, που αποτελεί και τον κύριο άξονα του αφιερώματος, αναφέρεται στην ιστορική διάσταση του σουρεαλιστικού κινήματος, φιλοξενώντας έργα είκοσι περίπου καλλιτεχνών, καθώς και αρχειακό υλικό των πρωταγωνιστών του, αλλά και όσων στην πορεία προσχώρησαν σʼ αυτό. Το δεύτερο μέρος αφορά τους καλλιτέχνες εκείνου, λογοτέχνες και εικαστικούς, που συγκρότησαν τον ελληνικό υπερρεαλισμό και τους επιγόνους του.
          Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν ποικίλες παράλληλες εκδηλώσεις, όπως η καθιερωμένη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης, της οποίας προεδρεύει, όπως κάθε χρονιά, η πρύτανις Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, ενώ θα κυκλοφορήσει, από τον εκδοτικό οίκο Μικρή Άρκτος, κατάλογος στα ελληνικά και τα αγγλικά, με κείμενα του διευθυντή του Μουσείου Κυριάκου Κουτσομάλλη, καθώς και των Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, Νάντιας Αργυροπούλου, Νάνου Βαλαωρίτη, Ιουλίτας Ηλιοπούλου, Νίκης Λοϊζίδη και Αλέκου Φασιανού.

          Γιάνης Βαρουφάκης: Το Μνημόνιο (σφικτό ή χαλαρό) ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή

          Γιάνης Βαρουφάκης: Το Μνημόνιο (σφικτό ή χαλαρό) ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή


          Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/06/2012
            Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΦΙΛΗ
            Η παράταση της πορείας προς την πλήρη κατάρρευση απλώς εξασφαλίζει ότι όταν έρθει, η κατάρρευση, οι αντοχές της Ελλάδας θα είναι πλέον μηδαμινές.
            Εδώ και πολύ καιρό από την αρχή της αιχμαλωσίας της χώρας στο σπιράλ του Μνημονίου ο καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης μίλησε τολμηρά και καθαρά για τα επερχόμενα. Δηλώνει απογοητευμένος και απαισιόδοξος από την κυβέρνηση που σχηματίστηκε από στελέχη που τους νοιάζει μόνο ή κυρίως ο υπουργικός θώκος. Εκτιμά πως η Ιταλία έχει μπει σε τροχιά χρεωκοπίας με ό,τι αυτό σημαίνει για το παρόν και το μέλλον της Ευρωζώνης.

            * Ποιο είναι το κοινωνικό κλίμα την επομένη των εκλογών; Τι έχει απομείνει από τον φόβο που τελικώς καθόρισε το αποτέλεσμα των εκλογών;
            Έχει μείνει το συναίσθημα που προκαλείται όταν απογοητεύουμε τον εαυτό μας. Η αίσθηση που αποκομίζουμε όταν δειλιάζουμε, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τις δυνάμεις του κακού επειδή, την τελευταία στιγμή, πρυτάνευσε ο φόβος που νιώθει ο Δαβίδ μπροστά στον Γολιάθ του κατεστημένου. Καθώς αποχωρήσαμε, ως λαός, από τις κάλπες, με τα κεφάλια σκυφτά, και υπό τους πανηγυρισμούς ενός κατεστημένου το οποίο υποτίθεται ότι είχε μπει στο περιθώριο, συναισθανόμαστε τις εξελίξεις ως επιβεβαίωση ότι, τελικά, αποδειχθήκαμε, τόσο δειλοί και φαύλοι όσο ήταν εκείνοι τους οποίους ψέγαμε για τη συλλογική μας κατάντια.

            * Τι σηματοδοτεί η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στο 27%;
            Ένα μεγάλο, μετέωρο, όμως βήμα προς την απελευθέρωση από τον φόβο.

            * Σχηματίστηκε μια τρικομματική κυβέρνηση, ευρείας πλειοψηφίας. Πώς βλέπετε το μέλλον της;
            Πολύ καλό. Τα στελέχη της θα έχουν άλλη μια ευκαιρία να στρογγυλοκαθίσουν στους θώκους της εξουσίας (το μόνο που τους νοιάζει άλλωστε) και, όταν έρθει η απαξίωση που θα φέρει η κατάρρευση, θα κρυφτούν πίσω από το επιχείρημα ότι δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά, δεδομένων των εξελίξεων προ της ορκωμοσίας τους.

            * Η κυβέρνηση θεωρεί ότι διαθέτει προίκα από τους δανειστές και εννοεί κάποια χαλάρωση του χρονοδιαγράμματος εφαρμογής του Μνημονίου. Πόσο θα επηρεάσει αυτό τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις;
            Το Μνημονιακό χρονοδιάγραμμα έχει καταργηθεί από την οικονομική πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς. Οπότε η «χαλάρωσή του» είναι νομοτελειακά δεδομένη. Όμως μια τέτοια χαλάρωση ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή. Κι αυτό επειδή αν μειωθεί η δοσολογία της δηλητηριώδους «θεραπείας» θα επιμηκυνθεί ο θάνατος της κοινωνικής οικονομίας, φέρνοντάς μας στην απόλυτη εξαθλίωση αργότερα απʼ ό,τι οι σημερινοί όροι του Μνημονίου. Τουλάχιστον, αν το Μνημόνιο έμενε ως έχει, η Ευρώπη θα αναγκαζόταν μια ώρα αρχύτερα είτε να αλλάξει τη «θεραπεία» είτε να διαλύσει την Ευρωζώνη. Η παράταση της πορείας προς την πλήρη κατάρρευση απλώς εξασφαλίζει ότι όταν έρθει, η κατάρρευση, οι αντοχές της Ελλάδας θα είναι πλέον μηδαμινές.

            * Ποια είναι τα νέα στοιχεία της ευρωπαϊκής κρίσης και πώς εκτιμάτε ότι αυτή θα επηρεάσει το ελληνικό πρόβλημα;
            Αυτή την στιγμή, η Ιταλία έχει χάσει την παρτίδα με την πτώχευση. Η φυγή κεφαλαίων από τις ιταλικές τράπεζες είναι μόνο μία διάσταση των εξελίξεων. Η άλλη, και πιο σημαντική, είναι η ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων από μεγάλες εταιρείες και η άμεση μεταφορά του ρευστού προς Ελβετία, Γερμανία, Λονδίνο και Ν. Υόρκη. Δεδομένου ότι αυτή η διαδικασία έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, η Ιταλία έχει χρεωκοπήσει ουσιαστικά. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό καθιστά την ελληνική «περίπτωση» ως μια ενοχλητική υποσημείωση στην ατζέντα των Ευρωπαίων.

            * Διαβλέπετε τον κίνδυνο ανοιχτής αντιπαράθεσης των ευρωπαϊκών εθνικισμών λόγω της αδιέξοδης πορείας του ευρώ; Ποιες αναλογίες υπάρχουν με τον Μεσοπόλεμο;
            Ήδη το γενικευμένο μίσος στη Γερμανία εναντίον των Ελλήνων (αλλά και των υπόλοιπων Μεσογειακών) και, παράλληλα, ένα αντίστοιχο μίσος για τη Γερμανία εδώ στην Ελλάδα, αντανακλούν το βασικό μάθημα που έπρεπε να μας είχε διδάξει ο Μεσοπόλεμος: Μετά από μια κατάρρευση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, το πρώτο αποτέλεσμα είναι η αποδόμηση των «κοινών» νομισματικών συστημάτων (του Κανόνα του Χρυσού το 1930 και του ευρώ σήμερα). Αμέσως μετά, η αγορά εργασίας αποτελματώνεται, οι κοινωνίες στρέφονται εναντίον του εαυτού της η κάθε μία, το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται και, τέλος, οι εθνικές διαμάχες έρχονται να αντικαταστήσουν το κατεστραμμένο πλέον διεθνές οικονομικό σύστημα.

            * Μέσα στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, ποια εναλλακτική πολιτική θα μπορούσε να ακολουθήσει η κυβέρνηση, αν ήθελε να ξεφύγει από τα χνάρια του Μνημονίου; Τι θα μπορούσε να ζητήσει ο Αντ. Σαμαράς από τη Σύνοδο Κορυφής, αν υποτεθεί ότι ξαναθυμόταν τον αντιμνημονιακό εαυτό του;
            Πρώτον, τα κεφάλαια που πηγαίνουν στις τράπεζες για ανακεφαλαιοποίησή τους, να μην καταγράφονται στο ελληνικό δημόσιο χρέος και να μην χρειάζεται η αποπληρωμή τους από το ελληνικό δημόσιο. Αντίθετα, να πηγαίνουν κατʼ ευθείαν από το EFSF-ESM στις τράπεζες με το πρώτο να λαμβάνει ως αντάλλαγμα κοινές μετοχές τους, και, σε συνεργασία με την ΕΚΤ και την EBA (European Banking Authority), να επιβλέπει την εξυγίανση των τραπεζών.
            Δεύτερον, moratorium των αποπληρωμών προς την τρόικα για ένα έτος και για όσο καιρό ο ρυθμός μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας είναι κάτω του 2%. Όταν ο ρυθμός αυτός ξεπεράσει το 2%, τότε οι αποπληρωμές ξεκινούν και πάλι σταδιακά για όσο χρονικό διάστημα απαιτείται.
            Τρίτον, άμεσες ξένες επενδύσεις σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα από consortium της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων (ΕΤΕν) (με έμφαση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις) - και με χρηματοδότηση που θα προκύψει από έκδοση ομολόγων των δύο αυτών οργανισμών, ασφαλιζόμενων αν χρειαστεί από έκδοση ασφαλιστηρίων από το EFSF-ESM (υπέρ των ομολογιούχων).

            Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

            Ο ευρωπυρετός στην Ευρώπη έφτασε μέχρι και τη Γερμανία!

            Ο ευρωπυρετός στην Ευρώπη έφτασε μέχρι και τη Γερμανία!


             

            Μπαλή Κάκη
            Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/06/2012
              "Πόσο σίγουρες είναι οι καταθέσεις μας;". Αυτός ήταν ο τίτλος του σοβαρότερου τοκ σόου όχι της ελληνικής, ούτε της ιταλικής, ούτε της ισπανικής, αλλά της γερμανικής τηλεόρασης, ένα βράδυ, την εβδομάδα που μας πέρασε. Οι καλεσμένοι στο στούντιο, πολιτικοί, οικονομολόγοι και επιχειρηματίες, στην πλειοψηφία τους εμφανίστηκαν καθησυχαστικοί, «οι τράπεζές μας είναι σε καλή κατάσταση», «οι καταθέσεις των ανθρώπων δεν απειλούνται». Όμως και μόνο το γεγονός ότι έχει ανοίξει και στη Γερμανία η συζήτηση για την ασφάλεια των καταθέσεων, ότι επιστρέφει δριμύτερη στον πληθυσμό η νοσταλγία για το μάρκο, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, δείχνει πόσο κρίσιμη είναι η κατάσταση στην Ευρωζώνη, λίγες μέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε.
              Δίκοπο μαχαίρι η απόφαση της Ευρωζώνης να δανείσει την Ισπανία για να σώσει τις τράπεζές της - 62 δισ. ευρώ λέγεται ότι θα χρειαστούν-, καθώς, εάν το δάνειο πάει στο κράτος, θα εκτιναχθεί στα ύψη το δημόσιο χρέος
              Στις πιο ευάλωτες χώρες της Ευρωζώνης, η συζήτηση για την ασφάλεια των καταθέσεων έχει ξεκινήσει από καιρό - και οι έχοντες σπεύδουν να αναζητήσουν σίγουρο καταφύγιο για τα χρήματά τους, μακριά από την Ιταλία και την Ισπανία. Για την ώρα, το κύμα φυγής δεν έχει πάρει διαστάσεις πανικού, αλλά όσο διαιωνίζεται η κρίση, όσο φαίνεται να αποτυγχάνει η στρατηγική για την αντιμετώπισή της, τόσο οι φόβοι γίνονται αυτοεκπληρούμενες προφητείες στις αγορές. Και οι φιλότιμες προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να κατεβάσει τον πήχη των απαιτήσεών της για να μπορούν να συνεχίσουν να δανείζονται οι ισπανικές τράπεζες δεν είναι βέβαιο ότι θα έχουν το ποθούμενο αποτέλεσμα. Όπως φαίνεται να είναι δίκοπο μαχαίρι η απόφαση της Ευρωζώνης να δανείσει την Ισπανία για να σώσει τις τράπεζές της -62 δισ. ευρώ λέγεται ότι θα χρειαστούν-, καθώς, εάν το δάνειο πάει στο κράτος, θα εκτιναχθεί στα ύψη το δημόσιο χρέος. Πάντως, οι όροι αυτής της διάσωσης είναι ακόμη υπό διαπραγμάτευση.

              Διπλωματικός πυρετός
              Στην πορεία για τη Σύνοδο Κορυφής της 28ης Ιουνίου τα τηλέφωνα έχουν ανάψει και οι πρωταγωνιστές ανεβοκατεβαίνουν στα αεροπλάνα για διμερείς και πολυμερείς συναντήσεις, ώστε να φτάσουν στη σύνοδο με μια σχετική βεβαιότητα ότι θα μπορούν να πάρουν αποφάσεις. Ανάλογη πυρετώδης κινητικότητα υπήρχε και πριν από άλλες κρίσιμες συνόδους -έχουμε χάσει πια το μέτρημα από το 2010 μέχρι σήμερα- και η «μεγάλη» απόφαση, που να πείσει τις αγορές και να δώσει ελπίδα στους λαούς των κλυδωνιζόμενων χωρών ότι θα βγουν κάποια στιγμή από το τούνελ, δεν ελήφθη. Θα είναι η επόμενη σύνοδος διαφορετική; Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, αλλά οι οιωνοί δεν είναι οι καλύτεροι.
              Τώρα που δεν υπάρχει πια το δίδυμο Μέρκελ - Σαρκοζί, η Γερμανίδα καγκελάριος δεν έχει πια την άνεση να υπαγορεύει σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις της στη Γαλλία και να πηγαίνει με την έτοιμη απόφαση -ή μη απόφαση- του γαλλογερμανικού άξονα στις συνόδους κορυφής. Τώρα η Μέρκελ είναι σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη, καθώς έχει διαμορφωθεί μια άλλη εύθραυστη συμμαχία μεταξύ Γαλλίας, Ιταλίας και Γερμανίας, ωστόσο εξακολουθεί να είναι αυτή που κρατά το κλειδί της λύσης. Γι' αυτό και ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι είχε οργανώσει από καιρό μια μίνι σύνοδο κορυφής στη Ρώμη, ώστε αφενός να πιέσει από κοινού με τον Γάλλο Φρανσουά Ολάντ και τον Ισπανό Μαριάνο Ραχόι την καγκελάριο, αφετέρου να παίξει το ρόλο του γεφυροποιού μεταξύ Μέρκελ και Ολάντ. Όσο κι αν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες αισθάνονται ενίοτε παραγκωνισμένοι από τις γαλλογερμανικές πρωτοβουλίες, θεωρούν ότι η εύρυθμη λειτουργία του γαλλογερμανικού άξονα είναι εκ των ων ουκ άνευ για τη λειτουργία της Ε.Ε.

              «Η Ευρώπη, λεία των κερδοσκόπων»
              Πριν υποδεχτεί ο Μόντι τους τρεις στη Ρώμη, την Παρασκευή που μας πέρασε, είχε φροντίσει να δημιουργήσει την αίσθηση του κατεπείγοντος, με μια πραγματικά δραματική συνέντευξή του σε επιλεγμένες ευρωπαϊκές εφημερίδες, μεταξύ αυτών και στη γερμανική "Sueddeutsche". Είπε, λοιπόν, ο Ιταλός πρωθυπουργός ότι εάν η Ε.Ε. δεν καταφέρει να καταλήξει σε συμφωνία στη Σύνοδο Κορυφής, «τότε η Ευρώπη θα γίνει λεία των κερδοσκόπων». Όχι μόνο οι αδύναμες χώρες, που βρέθηκαν μέχρι τώρα στο στόχαστρο, αλλά όλες.
              Στη μίνι σύνοδο της Ρώμης ο Μόντι κατάφερε να μετακινήσει τη Μέρκελ -αλλά και τον Ολάντ- πιο κοντά σε συναίνεση. Η μεν Γερμανίδα καγκελάριος αποδέχτηκε να εισηγηθεί το κουαρτέτο των μεγαλύτερων οικονομικών της Ευρωζώνης ένα πακέτο αναπτυξιακών μέτρων, ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, στη σύνοδο της 28ης Ιουνίου, ο δε Γάλλος πρόεδρος αποδέχτηκε να καθυστερήσει το αίτημα για ευρωομόλογα, όταν θα έχει προχωρήσει η δημοσιονομική ένωση.

              Το αναπτυξιακό πακέτο
              Αν και οι λεπτομέρειες αυτού του αναπτυξιακού πακέτου δεν έχουν γίνει γνωστές, η Γερμανία έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται για νέα κρατικά λεφτά -που θα προκύψουν από δανεισμό-, αλλά για την ενεργοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων και την αναδιοργάνωση του υφιστάμενου κοινοτικού προϋπολογισμού. Αυτό δεν είναι τόσο ακριβές, αφού πιθανότατα θα αυξηθεί το μετοχικό κεφάλαιο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων κατά 10 δισεκατομμύρια ευρώ -άρα θα βάλουν τα κράτη μέλη το χέρι στην τσέπη-, ενώ θα δρομολογηθούν τα περιβόητα «ομόλογα έργου», από ιδιώτες μεν, αλλά με την εγγύηση του κοινοτικού προϋπολογισμού.
              Σημειώνεται ότι η γερμανική διευκρίνιση πως η ανάπτυξη δεν θα γίνει με δανεικά έγινε για το εσωτερικό ακροατήριο, καθώς έχει αγριέψει πολύ το κλίμα στη Γερμανία. Τόσο πολύ ώστε να απειλεί και τη μακροπρόθεσμη στρατηγική της Μέρκελ για την υπέρβαση της κρίσης. Η πολιτική ένωση στην οποία προσβλέπει μακροπρόθεσμα η Γερμανίδα καγκελάριος απαιτεί τη συναίνεση των λαών, και καθώς έχει εκλείψει ο ευρωενθουσιασμός και στη Γερμανία, δύσκολα θα εκχωρήσουν ακόμη και οι Γερμανοί περαιτέρω κυριαρχικά δικαιώματα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
              Η συζήτηση για την πολιτική ένωση, βέβαια, είναι μελλοντική, για την ώρα το Βερολίνο γκαζώνει για ένα μικρότερο βήμα, μια δημοσιονομική ένωση, την οποία θεωρούν προαπαιτούμενο για κάθε μορφή κοινοτικοποίησης του χρέους - ευρωομόλογα, ταμείο αποπληρωμής των «παράνομων» χρεών (σ.σ.: ό,τι ξεπερνά το κατά Μάαστριχ νόμιμο 60% του ΑΕΠ), κοινή εγγύηση καταθέσεων κ.λπ.
              Όμως η σειρά που ονειρεύεται το Βερολίνο, αν όχι τίποτε άλλο, είναι βασανιστικά αργή. Και οι πιέσεις εντός και εκτός της Ευρώπης για γρήγορη λύση γίνονται κάθε μέρα που περνάει ασφυκτικές. Μόλις στις αρχές της εβδομάδας που πέρασε, οι G20 από το μεξικανικό Λος Κάμπος έστειλαν αυστηρό μήνυμα προς τους Ευρωπαίους - κυρίως προς τους Γερμανούς: «κάντε περισσότερα για την κρίση». Ο χρόνος πιέζει όλους, ο θανατηφόρος συνδυασμός από το βάθεμα της ύφεσης και τις αναταράξεις στις αγορές απειλεί και τις οικονομίες εκτός Ευρώπης, από την αμερικανική έως τις αναπτυσσόμενες. Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν και οι δραματικές δηλώσεις με τον χαρακτήρα του τελεσίγραφου. Πρώτα, έσυρε τον χορό ο πατέρας όλων των κερδοσκόπων Τζορτζ Σόρος, που έδωσε στην Ευρωζώνη τρεις μήνες περιθώριο να λύσει τα προβλήματά της ή να καταρρεύσει. Στη συνέχειαν πήρε την σκυτάλη η διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η οποία έδωσε στην Ευρωζώνη λιγότερο από τρεις μήνες. Και τον κύκλο έκλεισε προσωρινά ο Μάριο Μόντι βάζοντας το χρονικό όριο στις 28 Ιουνίου. Το αν αυτά τα τελεσίγραφα θα κλονίσουν τη σιδηρά καγκελάριο, ώστε να συναινέσει στη «μεγάλη» απόφαση, μένει να φανεί την άλλη Πέμπτη στις Βρυξέλλες...

              Υποχωρήσεις της ΔΗΜ.ΑΡ. για ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων

              Υποχωρήσεις της ΔΗΜ.ΑΡ. για ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων

              Παπαγιάννης Κώστας
              Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/06/2012
              Οι υπουργοί παρέλαβαν τα χαρτοφυλάκιά τους, χωρίς όμως το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης να έχει ακόμα δημοσιοποιηθεί, κάτι που προβλέπεται για σήμερα. Παρά τη γενική συμφωνία σε αρκετά ζητήματα, εκκρεμές μέχρι την τελευταία στιγμή είχε μείνει το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων, σημείο όπου καταγράφεται κι η βασικότερη διαφωνία μεταξύ Ν.Δ και ΔΗΜ.ΑΡ.
              Οι πρώτες διαρροές του προγράμματος στο Τύπο δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές, αφού δίνεται περισσότερη έμφαση στις εγγυήσεις διαφάνειας και τη σύνδεση των ιδιωτικοποιήσεων με την ανάπτυξη, παρά στη διασφάλιση του δημοσίου ρόλου στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, θέση που αποτελεί βασική αρχή της ΔΗΜ.ΑΡ.
              Ιδιαίτερα στο θέμα του ΟΣΕ, που αποτέλεσε σαφή προεκλογικό στόχο του Αντ. Σαμαρά, φαίνεται να υπάρχει υποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. πίσω κι από τις γραμμές της, αφού το λειτουργικό έργο του ΟΣΕ προβλέπεται να δοθεί σε ιδιώτες, και μάλιστα άμεσα, καθώς το ιδιωτικό κεφάλαιο μπορεί να κάνει «επενδύσεις σε υποδομές και θέσεις εργασίας». Ούτε οι πρώτες διατυπώσεις για το ζήτημα των απολύσεων στον δημόσιο τομέα φαίνεται να ανταποκρίνονται στα όσα τονίζει με ένταση η ΔΗΜ.ΑΡ. αφού η κατηγορηματική άρνηση μετατρέπεται σε «στόχο να μη γίνουν απολύσεις μόνιμου προσωπικού». Το ζήτημα αποκτά κι άλλη διάσταση αν συνυπολογιστεί ότι αποτελεί αρμοδιότητα του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντ. Μανιτάκη, ενός από τους υπουργούς που υπέδειξε η ΔΗΜ.ΑΡ.
              Υπάρχει, βέβαια, η επιφύλαξη της τελικής μορφής του κειμένου που είναι στα χέρια των τριών πολιτικών αρχηγών και «χτενίζεται», αλλά και των νέων από τις Βρυξέλλες και το ECOFIN. Άλλωστε η πλειοψηφία των προτάσεων που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα θα ισχύσουν, εφόσον κάτι τέτοιο γίνει αποδεκτό από την τρόικα, καθώς οι σχετικές ρυθμίσεις αποτελούν τμήμα της αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου.
              Η τελική διατύπωση και η οριστική εξακρίβωση του τι πήρε και τι παραχώρησε η ΔΗΜ.ΑΡ. θα αποτελέσει και την απαιτούμενη συνθήκη για το αν η επιφανειακή ηρεμία που επικρατεί στο στρατόπεδο της ΔΗΜ.ΑΡ. θα συνεχιστεί, καθώς είναι σίγουρες οι έντονες αντιδράσεις στελεχών εφόσον διαπιστωθεί ότι έχουν παραβιαστεί οι κόκκινες γραμμές της ΔΗΜ.ΑΡ.

              Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

              Έκπληξη μετά μουσικής

              Έκπληξη μετά μουσικής


               

              Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/06/2012
                Έκπληκτοι οι επιβάτες του Μετρό που έτυχε να βρεθούν στις 12 το μεσημέρι στον Σταθμό του Συντάγματος άρχισαν να ακούν μελωδίες. Η βουή της μεγαλούπολης χανόταν, καθώς διάσημα αποσπάσματα από γνωστές άριες μεγάλων συνθετών απλώνονταν στον χώρο και η αρχική έκπληξη του κόσμου αποσυρόταν για να πάρει τη θέση της η απόλαυση της μουσικής. Ήταν μια συναυλία διαφορετική από τις συνηθισμένες. Κι αν για τους επιβάτες ήταν ένα απρόσμενο διάλειμμα από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, για την Εθνική Λυρική Σκηνή ήταν ένα καλοσχεδιασμένο χάπενινγκ με αφορμή την Ευρωπαϊκή Μέρα της Μουσικής που ως στόχο, για τους διοργανωτές, είχε "να κάνει τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματα τους με τη δύναμη της μουσικής".
                Ο βαρύτονος Διονύσης Σούρμπης, η σοπράνο Τσέλια Κοστέα, ο τενόρος Δημήτρης Πακσόγλου και μέλη της χορωδίας της ΕΛΣ ερμήνευσαν τρία διάσημα αποσπάσματα από όπερες ενθουσιάζοντας το κοινό. Στο πιάνο τούς συνόδευσε ο Φρίξος Μόρτζος. Ο Διονύσης Σούρμπης ξεκίνησε ερμηνεύοντας υπέροχα τη δημοφιλέστατη Άρια του Κουρέα (Largo al Factotum) από τον Κουρέα της Σεβίλλης του Ροσσίνι. Η Τσέλια Κοστέα εντυπωσίασε με την ερμηνεία της στη διάσημη Άρια των κοσμημάτων (Air de bijoux) από την όπερα Φάουστ του Γκουνό. Ο Δημήτρης Πακσόγλου με την Τσέλια Κοστέα και τη χορωδία ερμήνευσαν το χορωδιακό Libiamo από την Τραβιάτα του Βέρντι. Τη δράση οργάνωσαν η Λυδία Αγγελοπούλου και ο Σταμάτης Μπερής. Το χειροκρότημα του κοινού ήταν κάτι παραπάνω από θερμό.

                Ογκώδεις διαδηλώσεις κατά της λιτότητας στην Ισπανία: "Μη σωπαίνεις, υπερασπίσου τα δικαιώματά σου

                Ογκώδεις διαδηλώσεις κατά της λιτότητας στην Ισπανία: "Μη σωπαίνεις, υπερασπίσου τα δικαιώματά σου"


                Τρίκκας Μιχάλης
                Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/06/2012
                  Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες βγήκαν την Τετάρτη στους δρόμους της Ισπανίας, κυρίως στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη, διαδηλώνοντας κατά των μέτρων λιτότητας που επιβάλλει η συντηρητική κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι. Στο στόχαστρο των διαδηλωτών βρέθηκαν επίσης το σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης των ισπανικών τραπεζών και οι περικοπές σε βασικές δημόσιες παροχές.
                  Στη Μαδρίτη, χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν το κέντρο της πόλης κρατώντας τις κόκκινες σημαίες των δύο μεγαλύτερων ισπανικών εργατικών συνδικάτων, του UGR και του CCOO, τα οποία είχαν απευθύνει έκκληση για κινητοποιήσεις σε 60 ισπανικές πόλεις υπό το σύνθημα: "Μη σωπαίνεις, υπερασπίσου τα δικαιώματά σου!".

                  Κάποιοι φορούσαν πράσινα μπλουζάκια, που έχουν γίνει η "στολή" των εκπαιδευτικών που διαδηλώνουν για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης με το σύνθημα: "Δημόσια εκπαίδευση από όλους για όλους". Οι δικαστικοί υπάλληλοι φορούσαν κίτρινα μπλουζάκια και κρατούσαν πανό που έγραφαν: "Όχι στις περικοπές στη Δικαιοσύνη". Επίσης διαδήλωσαν γιατροί και νοσηλευτές με άσπρα μπλουζάκια και υπό το σύνθημα: "Δημόσια υγεία για όλους", ενώ υπήρχαν και πανό κατά της ιδιωτικοποίησης του δικτύου ύδρευσης.

                  Πολλοί διαδηλωτές κρατούσαν πανό που έγραφαν: "Όχι στη διάσωση" και "διάσωση των τραπεζών=κλοπή των πολιτών" αναφερόμενοι στο ευρωπαϊκό σχέδιο ενίσχυσης των ισπανικών τραπεζών.
                  "Δεν πιστεύω ότι η διάσωση θα έχει οφέλη για τους πολίτες. Θα υπάρχει περισσότερη ανεργία, περισσότερη ανασφάλεια, περισσότερη φτώχεια" δήλωσε μια 37χρονη εκπαιδευτικός. Για να μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας, η ισπανική κυβέρνηση έχει υιοθετήσει αυστηρά μέτρα λιτότητας που προβλέπουν για φέτος περικοπές κρατικών δαπανών ύψους 27,3 δισεκατομμυρίων ευρώ.

                  Συνωστισμός στο Πεδίον του Άρεως για ένα κιβώτιο ζαρζαβατικά...

                  Συνωστισμός στο Πεδίον του Άρεως για ένα κιβώτιο ζαρζαβατικά...


                  Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/06/2012
                    Ουρές εκαντοντάδων πολιτών σχηματίστηκαν νωρίς χθες το πρωί στο Πεδίον του Άρεως με αφορμή τη δωρεάν διάθεση οπωροκηπευτικών που οργανώθηκε απο τον Αγροτικό Συνεταιρισμό "Ανατολή" Ιεράπετρας Κρήτης σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων και το κανάλι TELEKRHTH στο πλαίσιο στήριξης των ευπαθών κοινωνικών ομάδων και άπορων οικογενειών. Σύμφωνα με τον αγροτικό συνεταιρισμό, η κίνηση αυτή ξεκίνησε μέσα στα όρια της τοπικής κοινωνίας και υπάρχει η προσδοκία για τη διεύρυνσή της.
                    Το πλήθος του κόσμου που μαζεύτηκε στο Πεδίον του Άρεως ήταν απίστευτο. Ενδεικτικό του αριθμού των ανθρώπων που μπήκαν στην ουρά για να παραλάβουν τα δωρεάν τρόφιμα είναι το γεγονός ότι οι παραγωγοί από την Ιεράπετρα μοίρασαν περίπου 2.700 κιβώτια με αγγούρια, μελιτζάνες, ντομάτες και πιπεριές σε συσκευασίες των 10 κιλών. Χαρακτηριστικά, αν και η διανομή είχε προγραμματιστεί για τις 10.00 μ.μ., ξεκίνησε τελικά στις 8.30 εξαιτίας της μαζικής προσέλευσης.
                    Aξίζει να σημειωθεί πως το κόστος του κάθε κιβωτίου στο εμπόριο θα αντιστοιχούσε περίπου στα 12 ευρώ, δηλαδή ποσό που αντιστοιχεί σε διάφορα ήδη πρώτης ανάγκης. Αυτό συνδιασμένο με τη μαζική προσέλευση του κόσμου προβληματίζει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται πλέον ένα σημαντικο τμήμα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.
                    Υπήρχε σειρά προτεραιότητας για την παραλαβή των προϊόντων σύμφωνα με τις σχετικές λίστες του Δήμου Αθηναίων για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Ωστόσο στο σημείο είχαν τη δυνατότητα να παρευρεθούν και άλλοι πολίτες που είχαν ανάγκη.
                    Στα βήματα που χάραξε το "κίνημα της πατάτας" και αντίστοιχες τοπικές πρωτοβουλίες, η απήχηση που φαίνεται να έχουν τέτοιες πράξεις αλληλεγγύης δείχνουν και το μέγεθος της φτώχειας της ελληνικής κοινωνίας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι εκτός από μετανάστες και ηλικιωμένους (ως πιο άμεσα πληττόμενους από την κρίση) τα προϊόντα έπαιρναν και άνθρωποι νεότερης ηλικίας, όπως και οικογένειες με μικρά παιδιά.

                    Λουκέτα, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις, στην ατζέντα των επαφών με την τρόικα

                    Λουκέτα, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις, στην ατζέντα των επαφών με την τρόικα


                     

                    Παναγόπουλος Θάνος
                    Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/06/2012
                    “Λουκέτα” στο Δημόσιο, απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, νέες περικοπές δαπανών και επέκταση του Μνημονίου κατά 2 χρόνια, θα τεθούν στο επίκεντρο των επαφών που θα έχουν τα εμπλεκόμενα υπουργεία με την τρόικα, η οποία θα είναι έτοιμη να έρθει στην Αθήνα αμέσως μόλις την καλέσει για μια συνάντηση γενική επισκόπησης η τέταρτη μνημονιακή κυβέρνηση.
                    Όπως αναφέρουν πληροφορίες, θα έλθουν μόνο οι τρεις επικεφαλής της τρόικας και θα μεταφέρουν τα αποτελέσματα από τις επαφές στους προϊσταμένους τους, οι οποίοι θα αποφασίσουν πότε θα ξεκινήσει ο επόμενος έλεγχος της οικονομίας, από τον οποίο θα εξαρτηθεί η επόμενη δόση. Κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι στην ατζέντα μπαίνουν κατά προτεραιότητα οι ιδιωτικοποιήσεις και ο περιορισμός του δημοσίου τομέα, με αιχμή τη μείωση της λειτουργίας του (“λουκέτα”) και των δαπανών. Η ελληνική πλευρά θα θέσει ζήτημα αδυναμίας της οικονομίας να αντέξει και νέες περικοπές μισθών, συμπεριλαμβανομένων των περικοπών στα ειδικά μισθολόγια. Ωστόσο, είναι λίαν αμφίβολο το αν η κυβέρνηση θα αποφύγει περικοπές σε άλλους τομείς.
                    Αναφορικά με το κεφάλαιο "απολύσεις", η τρόικα θέτει ζήτημα να αλλάξει το καθεστώς. Συγκεκριμένα, ενώ όταν κλείνουν επιχειρήσεις οι υπάλληλοι μετατίθενται, θεωρεί πως θα έπρεπε να βγουν σε εργασιακή εφεδρεία. Θα μπορούσε να αλλάξει στάση στις απολύσεις και στον κανόνα 1:5 εφόσον αλλάξει και ο Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας, ενώ τίθεται και ζήτημα περισσότερων συνταξιοδοτήσεων και κάλυψης οργανικών θέσεων του Δημοσίου από υπάρχον προσωπικό αντί νέων προσλήψεων.
                    Στην ατζέντα θα τεθεί και η κατάρτιση του νέου φορολογικού νομοσχεδίου, καθώς και το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, για το οποίο η τρόικα έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά της υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρξε πολιτική βούληση από ελληνικής πλευράς, αφού -όπως επναλαμβάνουν κύκλοι της- “η προηγούμενη κυβέρνηση δεν κατάφερε να πουλήσει ούτε τα 4 airbus”.
                    Αναφορικά με το 1 δισ. ευρώ της δόσης του περασμένου Μαϊου, μετά την τηλεδιάσκεψη των 17 αποφασίστηκε να δοθεί προθεσμία, με το κλίμα να είναι κατ' αρχήν θετικό, πλην ορισμένων χωρών που αντιδρούσαν (Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία). Η απόφαση για την έγκριση (διότι η εκταμίευση ενδεχομένως να αργήσει) αναμενόταν να βγει είτε αργά χθες το βράδυ από την Ε.Ε. είτε και σήμερα από το Eurοgroup. Στο Eurogroup θα λάβει μέρος ο υπηρεσιακός υπουργός Οικονομικών Γ. Ζαννιάς (θα τον συνοδεύει και ο διάδοχός του, Β. Ράπανος) και οι Ευρωπαίοι αναμένουν μεν να πληροφορηθούν τα ελληνικά σχέδια, αλλά θα επιμείνουν στα εξής: να εφαρμοστούν τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν τους περασμένους μήνες (τα λεγόμενα “prior actions”), όπως λ.χ. Υγεία κ.λπ., να γίνουν νομοθετικές ρυθμίσεις για το φορολογικό και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, καθώς και να μειωθεί ο δημόσιος τομέας. Από το 1 δισ. ευρώ, θα πρέπει να πληρωθεί και η συμμετοχή στον ESM (συνολικά η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει 2 δισ. ευρώ και η πρώτη δόση των 900 εκατ. ευρώ θα πρέπει να δοθεί έως τέλος Ιουλίου).
                    Στο θέμα της αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου, το αποτέλεσμα των επαφών θα εξαρτηθεί και από τον ρυθμό της ύφεσης, ειδικά εάν αυτή εκτοξευθεί πάνω από τα επίπεδα του 6% με 6,5%.
                    Εξάλλου, η πορεία είσπραξης των δημοσίων εσόδων (θέμα στο οποίο επίσης θα δώσει μεγάλη βαρύτητα η τρόικα) έχει επιβραδυνθεί. Ένας λόγος είναι και το ότι έως τώρα έχουν υποβληθεί μόνον 1.180.000 φορολογικές δηλώσεις (το σύνολο των υπόχρεων ανέρχεται σε 5,4 εκατομμύρια), εκ των οποίων οι 195.000 έχουν υποβληθεί έντυπα στις εφορίες και 985.000 ηλεκτρονικά μέσω του taxisnet, καθώς οι πρόσθετοι φόροι (τέλος επιτηδεύματος, αλλαγές στην κλίμακα, περικοπές εκπτώσεων, χαράτσια, κ.λπ.) έχουν τρομοκρατήσει τα νοικοκυριά, που αργούν για τον λόγο αυτό να υποβάλουν τις δηλώσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι με πρόστιμα απειλεί από τώρα το υπουργείο Οικονομικών τους φορολογούμενους που δεν θα υποβάλουν εμπρόθεσμα τη φορολογική τους δήλωση (για κάθε μήνα καθυστέρησης επιβάλλεται πρόστιμο της τάξης 1% επί του φόρου που προκύπτει, ενώ σε περίπτωση μηδενικού φόρου ή σε περίπτωση επιστροφής φόρου προβλέπεται αυτοτελές πρόστιμο, που μπορεί να περιοριστεί στα 40 ευρώ).

                    Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

                    Αγγλία: Ένας στους δύο δασκάλους ταΐζει πεινασμένους μαθητές



                    Αγγλία: Ένας στους δύο δασκάλους                ταΐζει πεινασμένους μαθητές
                    Guardian:Το 83% των                διδασκόντων βλέπει πεινασμένα παιδιά στις σχολικές                τάξεις
                    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:                   19/06/2012, 19:35



                    Μεγάλος                  αριθμός δασκάλων στη Βρετανία βλέπει τους μαθητές του                  να έρχονται πεινασμένοι και σχεδόν ένας στους δύο λένε                  ότι έφεραν φαγητό για τους μαθητές τους, σύμφωνα με                  έρευνα του Guardian για τις δύσκολες συνθήκες που                  βιώνουν εκατομμύρια Βρετανοί –και περισσότερο τα                  παιδιά– λόγω της οικονομικής κρίσης στη χώρα.
                    Η έρευνα του Guardian ανάμεσα σε δασκάλους δείχνει ότι                  το 83% βλέπει μαθητές που είναι πεινασμένοι τα πρωινά                  ενώ το 55% θεωρεί ότι μέχρι ένα στα τέσσερα παιδιά δεν                  έχει πάρει ικανοποιητικό πρόγευμα πριν έλθει στο                  σχολείο. Ακόμη, το 2% των δασκάλων είπε ότι όλα τα                  παιδιά του σχολείου τους έρχονταν πεινασμένα.
                    Άκρως ανησυχητικό είναι αυτό που ανέφερε το 59% των                  ερωτηθέντων ότι μερικές φορές τα παιδιά έπρεπε να                  απομακρυνθούν από την τάξη για να τους δώσουν κάτι να                  φάνε· το 13% των δασκάλων είπε ότι αυτό συμβαίνει                  τακτικά.
                    Η έλλειψη συγκέντρωσης, η κούραση, η συμπεριφορά των                  μαθητών και τα παράπονά τους ότι δεν αισθάνονται καλά                  κινητοποίησε τους δάσκαλους να ανακαλύψουν ότι οι                  μαθητές δεν έχουν φάει καλά (ή καθόλου), σύμφωνα με                  την έρευνα.
                    Ένας στους δύο εκπαιδευτικοί έφεραν τρόφιμα ή φρούτα                  στο σχολείο με δική τους πρωτοβουλία ενώ το 17% έδωσε                  στα παιδιά χρήματα για να πάρουν φαγητό.
                    Τα ποσοστά των μαθητών με ανεπαρκή σίτιση φαίνεται                  μάλιστα ότι αυξάνονται την τελευταία διετία, σύμφωνα                  με τους δασκάλους—για κάποιους η αύξηση στο σχολείο                  τους ήταν δραματική.
                    Σε ό,τι αφορά τα αίτια, οι δάσκαλοι ενοχοποιούν κυρίως                  κοινωνικούς παράγοντες όπως την συμπεριφορά των                  γονέων, οικογενειακά ή κοινωνικά προβλήματα αλλά και                  τον περιορισμό των επιδομάτων και γενικότερα τις                  οικονομικές πιέσεις στην οικογένεια.
                    Δάσκαλοι –αλλά και γιατροί– δηλώνουν σοκαρισμένοι από                  τα αποτελέσματα, εξηγούν ότι πρόκειται για πρόβλημα                  που γίνεται καθημερινό και διογκώνεται και ζητούν                  περισσότερα μέτρα.
                    «Το παιδί που έρχεται στο σχολείο πεινασμένο και                  κουρασμένο δεν μπορεί να μάθει», εξηγεί στο Guardian ο                  πρόεδρος της Ένωσης των Δασκάλων.
                    Η ανεπαρκής σίτιση προκαλεί, μεταξύ άλλων, μείωση της                  ανάπτυξης και αναιμίες στους μαθητές, λένε γιατροί,                  και σημειώνουν ότι είναι και παράγοντας που επιτείνει                  τους κοινωνικούς διαχωρισμούς μέσα στην σχολική τάξη.                  Μπορεί ακόμη να είναι λόγος να σπρώξει τα παιδιά σε                  ανθυγιεινά σνακ.
                    Μία λύση θα ήταν να δίνεται δωρεάν πέρα από γεύμα και                  πρόγευμα στο σχολείο σε μαθητές από οικογένειες με                  χαμηλό εισόδημα που το έχουν ανάγκη. Σήμερα, περίπου                  1,3 εκατομμύρια μαθητές δικαιούνται αυτή την παροχή                  ενώ άλλα 700.000 μόλις που ξεπερνούν τα κριτήρια οπότε                  το μέτρο θα μπορούσε να επεκταθεί σε αυτά.
                    Πρωτοβουλίες θα αναλάβει και ο επανεκλεγείς δήμαρχος                  του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον, που αποφάσισε την                  προσφορά δωρεάν προγευμάτων σε 50 σχολεία στις                  φτωχότερες συνοικίες του Λονδίνου.
                    Πάντως το βρετανικό υπουργείο Παιδείας δεν σκοπεύει να                  επεκτείνει τα προγράμματά του για δωρεάν γεύματα αλλά                  καλωσορίζει κάθε πρωτοβουλία σχολείου που μπορεί να                  βοηθήσει