Ολιγάρχες στο Mar-a-Lago των Βαλκανίων - Νίκος Γ. Ξυδάκης

 

Φλας

Κατεβαίνω τη λεωφόρο Αθηνών σε υπερχείλιση κατάθλιψης, είναι πρωί ακόμη, έχω βγει σερνάμενος από το γιγάντιο σούπερ μάρκετ, από ζόμπι με πρεσβυωπία που διαβάζουν τιμές, ψιλοβρέχει καθώς μπαίνω στην πλατεία Μεταξουργείου, στο ράδιο παίζει Τρίτο, δύο τύποι συζητούν για τα δικαιώματα των ζώων και τη χορτοφαγία. Στο έβγα προς Καρόλου η κυκλοφορία επιβραδύνει, και παγώνει, μια μορφή ακροπατά στην άσφαλτο, αργά αργά, ένας κάτισχνος άνθρωπος, βραχμάνος γυμνοσοφιστής, με σαγιονάρες στα γυμνά πόδια, με μια διπλή κουβέρτα ριγμένη στο κεφάλι, το σπίτι του. Κατεβαίνει από το Πουργατόριο όπισθεν Εθνικού Θεάτρου. Αργά αργά. Το ράδιο συνεχίζει. Και βρέχει.

Η κατάσταση των πραγμάτων

H διακυβέρνηση Μητσοτάκη μάς έδειξε πώς είναι οι σύγχρονες ολιγαρχίες. Ο Μητσοτάκης στην πραγματικότητα δεν κυβερνά, με πολιτικούς όρους. Διαχειρίζεται το ελληνόφωνο Δεσποτάτο για λογαριασμό των ολιγαρχών του, σαν να είναι ολιγάρχης. Και είναι ολιγάρχης. Μαζί με το real estate Hellas, μαζί με την ενδοολιγαρχική διανομή του Ταμείου Ανάκαμψης και των φόρων, διαχειρίζεται με ιδιαίτερη επιμέλεια το χαρτοφυλάκιο της οικογένειας. Είναι ο Apprentice της εγχώριας ολιγαρχίας που έχει γίνει ομοτράπεζός της.

Ταυτόχρονα τιμονεύει ένα πτωχευμένο κράτος στα άγνωστα νερά της εθνικής ανασφάλειας: Στη διεθνή σκηνή, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε βασάλο με τάσεις αυτοχειριασμού. Η χώρα μετατρέπεται σε δορυφόρο του Ισραήλ, σε buffer zone και πεδίο αποικισμού, σε μια σχέση που θυμίζει περισσότερο εκβιασμό παρά στρατηγική επιλογή. Η εθνική ασφάλεια γίνεται κι αυτή ένα ντιλ: ο φόβος της Τουρκίας λειτουργεί ως σκηνικό για κολοσσιαίες αμυντικές δαπάνες· ακολούθως, η στρατιωτική μηχανή ενοικιάζεται ως μισθοφορική δύναμη στις μοναρχίες του Κόλπου.

Η διαφθορά είναι οντολογία

Οταν ο Μητσοτάκης συντρώγει με τον Amazon Μπέζος και τον Netflix Σαράντος, το διαχέει στα μίντια για να επιδείξει στους πληβείους την κυριαρχία του, τη λάμψη της ολιγαρχίας, της φυλής του.

Δεν έχει Mar-a-Lago, σαν τον Τραμπ, αλλά ασκεί εξουσία σαν αυτόν: χωρίς λογοδοσία, με επαναλήψεις μαγικών εικόνων, με ψέματα, με αντιφάσεις. Και σαν τον Τραμπ περιστοιχίζεται από αδίστακτους, που μετά το Predator είναι παγιδευμένοι ή και εκβιαζόμενοι αδίστακτοι.

Ας μην κάνουμε το λάθος να υποθέσουμε ότι το μόνο που τους ενώνει είναι η διαφθορά, τα ρουσφέτια, ο πλουτισμός - αυτά σίγουρα ενώνουν τους Φραπέδες και τους νταραβεριτζήδες, τη χαμηλομεσαία βάση της πυραμίδας. Την κορυφή της ολιγαρχίας, εκτός από την υπεράντληση κάθε πλούτου από κάθε φουκαρά, την ενδιαφέρει η απόλυτη κυριαρχία επί των υπηκόων, η απόλυτη ταξική κυριαρχία.

Παλινόρθωση

Η χρεοκοπία παρέλυσε την κοινωνική αναπαραγωγή, η Ολιγαρχική Παλινόρθωση προέκτεινε και βάθυνε την παράλυση. Η συστηματική εξάρθρωση του ΕΣΥ, η εμμονή για τα ιδιωτικά κολέγια, η υποχρηματοδότηση των δημόσιων σχολείων, το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη υπέρ των καρτέλ, το ακριβότερο και πιο αργό Ιντερνετ υπέρ των καρτέλ, το ακριβότερο σούπερ μάρκετ υπέρ των τριγωνικών συναλλαγών των καρτέλ, οι πιο ασύμμετροι φόροι υπέρ των πλουσίων.

Η τεράστια αναδιάρθρωση κεφαλαίου, που ξεκίνησε με τα μνημόνια, ολοκληρώνεται με μεταβιβάσεις στο στιλ της CVC Capital. (Μα αυτό δεν είναι το fund που προσέλαβε την πρωθυπουργική θυγατέρα άμα τη αποφοιτήσει με βαθμό αντιπροέδρου; Ναι. Παράδοση: όπως ο πατέρας είχε προσληφθεί διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα για παρκάρισμα.)

Δεν είναι μόνο ο πρωθυπουργός ολιγάρχης. Την κατεδάφιση παιδείας και εργασίας έχει διεκπεραιώσει η υπουργός Κεραμέως, οργανικός γόνος του ΣΕΒ. Τα ψηφιακά έργα βιτρίνας και εν συνεχεία την παιδεία ανέλαβε ο Κ. Πιερρακάκης, κατεξοχήν μαθητευόμενος στην ολιγαρχία, εκκολάφθηκε στο ΠΑΣΟΚ και ωρίμασε στο θινκ τανκ διαΝΕΟσις και στα μεγα-ντιλ των ποικίλων e-gov.

Η ανικανότητα του Καλού

Η τέτοια θεσμισμένη ολιγαρχία δεν αντιμετωπίζεται με «έντιμη» διαχείριση και περιπτωσιακούς Ζορό. Φάνηκε και στην περίοδο 2015-2019: ό,τι στοιχειωδώς φιλολαϊκό εφαρμόστηκε, γκρεμίστηκε μετά το 2019 και αντικαταστάθηκε από μηχανές παραγωγής ανισότητας. Η Δεξιά Παλινόρθωση είναι πολύ πιο ριζοσπαστική: είναι θεσμική απορρύθμιση, είναι ταξική αναθεμελίωση. Και είναι επίσης απροκατάληπτη στη χρήση εργαλείων: ομάδες αλήθειας, μηχανισμοί επιρροής εκλογών, απευθείας αναθέσεις δισ., δίκτυο Predator, ομερτά των Τεμπών, πολιτικό χρήμα ΟΠΕΚΕΠΕ, εξευτελισμός Βουλής· για την Ολιγαρχική Παλινόρθωση το Σύνταγμα και το κράτος δικαίου είναι ενοχλητική λεπτομέρεια.

Απέναντί της δεν αρκούν αυτοδικαιωτικές ευχές για λαϊκά μέτωπα εν γένει, χωρίς πρόγραμμα, για να «πέσει ο Μητσοτάκης». Και μετά; Και χωρίς Μητσοτάκη θα κυριαρχεί η ολιγαρχία. Για να ανασχεθεί η πλήρης κυριαρχία της και να αποκατασταθεί η κοινωνική αναπαραγωγή χρειάζεται ριζοσπαστικός μετασχηματισμός, απονομοθέτηση των τεράτων του μαφιόζικου κράτους, αναδιάταξη. Οχι απλώς μια κεντρώα διακυβέρνηση με στρογγυλεμένες γωνίες και ειρήνευση με τα καρτέλ. Χρειάζεται ηθική, αλλά και υλική και νοητική αναδιάταξη, να ξανασκεφτούμε τις ζωές μας και την πολιτεία με όρους πολίτη και όχι υπηκόου πληβείου. Η σύγκρουση με τον δεσποτισμό είναι η μόνη εναπομείνασα οδός επιβίωσης για το νεοπληβειακό πλήθος.

Πηγή:https://www.efsyn.gr/nisides/ena-blemma/506717_oligarhes-sto-mar-lago-ton-balkanion

Νίκος Γ. Ξυδάκης

• t
• 
  

Σύνταγμα της Αντιδραστικής Παλινόρθωσης -Νίκος Γ. Ξυδάκης

  Η συνταγματική αναθεώρηση απειλεί να αναιρέσει όλες τις εξισωτικές και κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης

Μου λένε συχνά ότι ο μητσοτακισμός μιμείται τον τραμπισμό. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Οχι μόνο επειδή ο τραμπισμός έχει πίσω του τις δεξαμενές ρατσισμού και φονταμενταλισμού, τη νοοτροπία του imperium, και κυρίως το habitus της ανερχόμενης τεχνοφεουδαρχίας, τυπικά αμερικανικά χαρακτηριστικά - αυτά δεν υπάρχουν εδώ.

Αντιθέτως, οι εγχώριες ηγετικές ελίτ σφραγίζονται ηθολογικά από την εσωτερικευμένη υποτέλεια, τον ραγιαδισμό· από πολλαπλές εξαρτήσεις, ιδιοτελείς εξαρτήσεις για στήριξη της εξουσίας τους, που μετατρέπονται σε εθνικές δουλείες. Η πυρηνική έξη, το έθος, της εγχώριας λουμπενελίτ είναι η νομή των εθνικών πόρων, γηγενών και δάνειων, είναι η κατ’ αποκλειστικότητα νομή πάσης εξουσίας και παντός πόρου. Η λεηλασία και η κατεξουσίαση.

Αυτές οι εξαρτήσεις, πολιτικές και οικονομικές, μετασχηματίζονται σε μια απομίμηση οιονεί ιδεολογίας, σε μια καρικατούρα, ένα σκέλεθρο ιδεολογίας. Πίσω από το σκέλεθρο βρίσκονται μόνο δεσποτισμός και πλιάτσικο.

Αντιδραστική Παλινόρθωση

Τα σκεφτόμουν αυτά με αφορμή την αναγγελθείσα αναθεώρηση του Συντάγματος. Προσπαθώ να συνταιριάξω τα φερσίματα και τα καμώματα του μητσοτακισμού και της νεο-ΕΡΕ, τις ξιπασιές και τις γελοιότητες, με τον οίστρο της Αντιδραστικής Παλινόρθωσης, συντελούμενης από το 2019 έως σήμερα. Ουσιαστικά πρόκειται για έναν ιστορικό κύκλο, που ξεκινά με την καταστροφή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας από τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, η οποία έπληξε καίρια την Κεντροαριστερά και την Αριστερά, τις δυνάμεις που στήριξαν την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία και τον εκμοντερνισμό της ελληνικής κοινωνίας, μα δεν κατόρθωσαν να διασώσουν τα προοδευτικά επιτεύγματα της περιόδου, ούτε φυσικά και τον εαυτό τους.

Η Νεοδεξιά, στοιχειωμένη από τις ιστορικές καμπές του 1981 και του 2015, μετά το 2019 ολοκληρώνει την αποδόμηση του φιλελεύθερου, εξισωτικού και κοινωνικού χαρακτήρα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, την αποδόμηση που άρχισε βίαια με τις πολιτικές του ΔΝΤ και της υπόλοιπης τρόικας το 2010.

Μιθριδατισμός

Η συνταγματική αναθεώρηση που εξήγγειλε ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν φτάνει στα αυτιά των πολιτών, ξέπνοων από τη φτωχοποίηση και τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης. Η θεσμική βαρβαρότητα του καθεστώτος έχει προκαλέσει ήδη ανθεκτικές στοιβάδες μιθριδατισμού: το πετσί του φτωχοποιημένου Ελληνα έχει απορροφήσει Νovartis, Predator, παραβίαση του άρθρου 16 για τον δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ, κουρέλιασμα του άρθρου 24 για την προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς υπέρ των στρατηγικών επενδυτών, διάλυση των Ανεξάρτητων Αρχών, ευτελισμό του Κοινοβουλίου, επηρεασμό των δικαστών σε κοινή θέα κ.λπ. κ.λπ. Ακόμη και το πασίδηλο όνειδος του ΟΠΕΚΕΠΕ ίσως αφομοιωθεί.

Η θεσμική κατάπτωση δεν συγκροτεί ρεύμα θυμού, δεν προκαλεί πολιτικές, ή έστω εκλογικές, μετατοπίσεις, αυτό δείχνει η πείρα. Το ρεύμα θυμού σχηματίστηκε μόνο από τα Τέμπη, τη βίαιη απαγόρευση πένθους και την άρνηση οποιασδήποτε ευθύνης. Μα αυτό το ρεύμα θυμού θα καταλήξει σε ένα κόμμα Καρυστιανού, σε μεταπολιτική εντροπία, όχι σε ανασυγκρότηση της προοδευτικής μεταπολίτευσης.

Τούτων δοθέντων, τούτη τη στιγμή, η αναθεώρηση κρίσιμων άρθρων του Συντάγματος, εφόσον ψηφιστεί από την επόμενη Βουλή (μάλλον, τσίρκο), θα βάλει ταφόπλακα όχι μόνο στις κατακτήσεις της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, πετσοκομμένες πια από τα μνημόνια, αλλά και σε κάθε προσδοκία για δικαιότερη κοινωνία και λειτουργικό κράτος στον 21ο αιώνα.

Καχεκτική δημοκρατία, και πάλι

Οι στόχοι έχουν ήδη κανονιοβοληθεί καίρια από τυπικούς νόμους, προεδρικά διατάγματα, διάτρητες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, τόνους προπαγάνδας. Οι στόχοι είναι η δημόσια και δωρεάν Παιδεία (υπέρ των κολεγίων), το περιβάλλον και η πολιτιστική κληρονομιά (υπέρ των στρατηγικών επενδυτών και του real estate), η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (υπέρ του κοινωνικού κανιβαλισμού, επιστροφή στον 19ο αιώνα), η συνταγματοποίηση των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών (εναντίον κάθε ανακατανομής και εναντίον κάθε επόμενης κυβέρνησης), ο έλεγχος της πληροφορίας.

Κεντρικός στόχος είναι η παγίωση ενός ανελεύθερου (illiberal) κράτους, μιας τύποις «εκλογικής» δημοκρατίας, κατά τα πρότυπα του Ορμπαν, του Ερντογάν, του ICE-Τραμπ. Και βεβαίως κατά τη δοκιμασμένη «καχεκτική δημοκρατία» του 1947-1967 (σύμφωνα με τον αείμνηστο Ηλία Νικολακόπουλο), με τα έκτακτα στρατοδικεία, τις εκτοπίσεις, τα ξερονήσια, τις πρεσβείες και τους πράκτορες - το Αγιο Δισκοπότηρο της Δεξιάς, που έδωσε τοις κυσί ο Κων. Καραμανλής το 1974-75 και δεν του συγχώρησε ποτέ η δική του Δεξιά.

Για όλα τα παραπάνω, σε γενικές γραμμές θα απαιτούνται 180 ψήφοι στην επόμενη Βουλή. Δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η σύνθεση της επόμενης Βουλής. Δεν γνωρίζουμε καν αν θα συγκροτηθεί μια σταθερή, ισχυρή κυβέρνηση που θα μπορεί να οδηγήσει σε τέτοια μείζονα πολιτική-κοινωνική αναθεώρηση. Εκτίμησή μας είναι ότι τέτοια ισχυρή κυβέρνηση δεν θα είναι εύκολο να υπάρξει -αλλά μπορεί να είναι και απλώς η ελπίδα μας. Ελπίζουμε δηλαδή να μην υπάρχει ισχυρή αντιδραστική κυβέρνηση, για να αποφύγουμε τα χειρότερα, για να παραμείνουμε στο παρόν τέλμα…

Πηγή:https://www.efsyn.gr/nisides/ena-blemma/499933_syntagma-tis-antidrastikis-palinorthosis