Kastoria autumn 2015 - Καστοριά Φθινόπωρο 2015 (ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΨΗΛΑ)

Επιστρέφει στα σχολεία η δωρεάν ενισχυτική διδασκαλία

22:17 | 20 Νοε. 2015

Τελευταία ανανέωση 14:51 | 21 Νοε. 2015

  

Επιστρέφει στα σχολεία η ενισχυτική διδασκαλία, με τροπολογία που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή από τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη.

Αντισταθμιστική εκπαίδευση από μόνιμους και ωρομίσθιους καθηγητές

Ειδικότερα, με την τροπολογία του υπουργείου, επαναφέρεται η ενισχυτική διδασκαλία στο γυμνάσιο και στο λύκειο (γενικά λύκεια και ΕΠΑΛ). Το νέο αυτό πλαίσιο, επονομαζόμενο από το υπουργείο ως «αντισταθμιστική εκπαίδευση», στοχεύει στην κάλυψη γνωστικών κενών και εμβάθυνση στη διδασκόμενη ύλη, ώστε οι μαθητές μπορούν να ολοκληρώσουν απρόσκοπτα την υποχρεωτική εκπαίδευση, ή να βοηθηθούν στον αγώνα τους για πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και ώστε να υπάρξει μείωση της μαθητικής διαρροής.

Όπως αναφέρεται στην τροπολογία, οι εκπαιδευτικοί που θα εργαστούν στην αντισταθμιστική εκπαίδευση θα είναι από το μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό ή αναπληρωτές πλήρους ωραρίου, που δεν συμπληρώνουν το υποχρεωτικό ωράριο διδασκαλίας, αλλά και προσωρινοί αναπληρωτές και ωρομίσθιοι που θα προσληφθούν με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου. Επίσης, όπως τονίζει το υπουργείο, οι δαπάνες που θα προκύψουν, θα καλυφθούν μέσω ΕΣΠΑ.

Πώς θα επιλέγονται οι διευθυντές των σχολείων

Η τροπολογία, αλλάζει επίσης και τον τρόπο επιλογής και τοποθέτησης διευθυντών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι στιγμής, η διαδικασία μοριοδότησης διευθυντών θα προβλέπει, εκτός της αξιολόγησης των τυπικών τους προσόντων και της μυστικής ψηφοφορίας, και προφορική συνέντευξη των υποψηφίων.

http://tvxs.gr/news/ellada/epistrefei-sta-sxoleia-i-dorean-enisxytiki-didaskalia

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑ (ΦΩΤΟ)ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΦΩΤΙΑΔΗ

Νάνος Βαλαωρίτης: Φασίστες και τζιχαντιστές απειλούν το δυτικό πολιτισμό

Tvxs Συνέντευξη

09:43 | 20 Νοε. 2015

Τελευταία ανανέωση 12:40 | 20 Νοε. 2015

Νάνος Βαλαωρίτης

  

[...] Πίστευα πάντα ότι η συμμαχία Αμερικής και Ρωσίας στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι κάτι που θα έπρεπε να ξαναδημιουργηθεί, για να αντιμετωπιστούν όλες οι απειλές, είτε του φασισμού από την Άκρα Δεξιά, είτε της τρομοκρατίας των τζιχαντιστών. Διότι αυτά είναι τα δύο κακά που απειλούν να ανατρέψουν όλο το δυτικό πολιτισμό [...] Εάν γίνει μια συμφωνία των μεγάλων χωρών να αξιοποιήσουν τη γη προς το καλό όχι μόνο των κρατών αλλά και όλου του πλανήτη, αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Όχι πολέμους άχρηστους οι οποίοι θα διαιωνίζονται όπως πολύ σωστά το λέει ο Όργουελ στο 1984. [...] Βεβαίως ο δυτικός πολιτισμός ευθύνεται για πολλά εγκλήματα που έχουν γίνει, όπως η αποικιοκρατία και όλα αυτά. Και είναι η ρίζα αυτής της κατάστασης. Είναι το τέρας του Φρανκενστάιν που επιτίθεται στο δημιουργό του [...] Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτηςμιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, στα πλαίσια της με  Έρευνας για την κρίση.

Ν.Β.: Τα γεγονότα είναι τόσο καταιγιστικά που δεν προλαβαίνει κανείς να δημιουργήσει άποψη. Από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλάζουν οι προϋποθέσεις, αλλάζουν όλα.

Αλλά νομίζω ότι η φρικτή αυτή επίθεση στη Γαλλία έχει προκαλέσει ένα θετικό γεγονός, έχει κάποια θετική πλευρά, η οποία ίσως δεν είναι τόσο εμφανής.  Τουλάχιστον από τις δηλώσεις της ρωσικής πλευράς, νομίζω ότι θα επιχειρηθεί πλέον ένα πλησίασμα Αμερικανών και Ρώσων, ώστε να πάψει η αντιπαλότητα αυτών των δύο μεγάλων δυνάμεων, απέναντι σε μια κατάσταση η οποία γίνεται ολοένα και πιο απειλητική για όλες τις χώρες κι όχι μόνο για τη Γαλλία.

Κρ.Π.: Όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου…

Ν.Β.: Ναι, αυτός ο φανατισμός απειλεί πλέον όλη την υφήλιο και αυτό συμπεριλαμβάνει την Αμερική και τη Ρωσία.

Πίστευα πάντα ότι η συμμαχία Αμερικής και Ρωσίας στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι κάτι που θα έπρεπε να ξαναδημιουργηθεί, για να αντιμετωπιστούν όλες οι απειλές, είτε του φασισμού από την Άκρα Δεξιά, είτε της τρομοκρατίας των τζιχαντιστών. Διότι αυτά είναι τα δύο κακά που απειλούν να ανατρέψουν όλο το δυτικό πολιτισμό.

Λοιπόν, πάντοτε πίστευα ότι η επίθεση εναντίον της Ρωσίας ήταν λάθος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ από την αρχή, και νομίζω ότι εκείνη που την ενσαρκώνει περισσότερο σήμερα είναι δυστυχώς η Χίλαρι Κλίντον.

Η οποία, δεν ξέρω γιατί, έχει κάνει πολλά λάθη, και μεταξύ άλλων αυτό το μίσος εναντίον του Πούτιν, το οποίο το βρίσκω αδικαιολόγητο στις συγκεκριμένες περιστάσεις, όπου χρειάζεται αντιθέτως να υπάρχει φιλία και συνεργασία ανάμεσα στα μεγάλα έθνη για να αποτραπούν οι αληθινοί κίνδυνοι, που είναι βέβαια η κλιματική αλλαγή, η υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά και ο κίνδυνος κάποια ατομική βόμβα να πέσει στα χέρια μιας μικρής χώρας ή στα χέρια των τρομοκρατών.  Αυτοί είναι οι μεγάλοι κίνδυνοι.

Λοιπόν, είναι αδικαιολόγητο να χτυπάει κανείς έναν ηγέτη ο οποίος είναι διατεθειμένος να κάνει μία συμμαχία γενικευμένη, δηλαδή και με την Ευρώπη και με την Αμερική και με την Κίνα, η οποία επίσης μοιάζει ν’ αρχίζει να αμύνεται εναντίον των Αμερικάνων στον Ειρηνικό που παραδοσιακά τον θεωρούν ιδιοκτησία τους. Λοιπόν, πρέπει να γίνει συμβιβασμός και εκεί, διότι δεν είναι τώρα καιρός να αρχίσουν πόλεμοι οπουδήποτε στον πλανήτη.

Πίστευα πάντα ότι η σχέση Ρωσίας με τη Δύση είναι απαραίτητη για την δικαιοσύνη και την ειρήνη στον κόσμο. Η δε Ρώσοι είναι ένας σπουδαίος λαός, ένας πολύ μεγάλος λαός, και δεν έχει σημασία ποιος τον κυβερνάει κατά καιρούς. Το σημαντικό είναι πως παραδοσιακά είναι ένας λαός που δεν έχει δείξει επιθετικές διαθέσεις, αλλά αμυντικές, κατά τη διάρκεια της ιστορίας, και όλοι τους οι πόλεμοι ήταν αμυντικοί. Ακόμα κι αυτοί που μοιάζουνε πιο επιθετικοί, όπως είναι με την Τουρκία. Αλλά οι Τούρκοι ήταν εκείνοι που τους έχουν «μπει» πολύ, από τον 17ο, 18ο αιώνα.

Οπότε πιστεύω ότι η συνεργασία των σημαντικών λαών πρέπει να υπερβεί αυτή την πείνα του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος ήθελε την Ρωσία ένα όργανο εκμετάλλευσης. Κι αυτό γίνεται φανερό από το τη στιγμή που ανέβηκε ο Πούτιν, και φύγανε οι περισσότερες αμερικάνικες επιχειρήσεις από τη Ρωσία. Τις έδιωξε δηλαδή ο ίδιος, και δικαίως.

Αυτό είναι το κοινό κακό πίσω από όλα αυτά που συμβαίνουν. Αυτή η αχόρταγη απληστία του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού για κέρδος.

Και πιστεύω ότι η εχθρότητα προς τη Ρωσία, ήταν ουσιαστικά για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου που είναι τεράστιος. Αυτό, είναι επίσης πολύ φανερό, ότι η εχθρότητα από την Αμερική ξεκίνησε από τη στιγμή που εκδιώχθηκαν οι περισσότερες αμερικάνικες επιχειρήσεις από τη Ρωσία. Εκεί είναι η ρίζα του κακού. Και δεν μιλάω από την στενή άποψη των μαρξιστών και άλλων που έχουν κάνει τέτοιες αναλύσεις, αλλά μιλάω από το γεγονότα. Τα γεγονότα το δείχνουν αυτό φανερά, ότι ο πόλεμος, η εχθρότητα δηλαδή, είχε κυρίως μια οικονομική πλευρά.

Εάν γίνει μια συμφωνία των μεγάλων χωρών να αξιοποιήσουν τη γη προς το καλό όχι μόνο των κρατών αλλά και όλου του πλανήτη, αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Όχι πολέμους άχρηστους οι οποίοι θα διαιωνίζονται όπως πολύ σωστά το λέει ο Όργουελ στο 1984.

Κρ.Π.: Ναι, αλλά ο Πάπας είπε πως αυτό που συμβαίνει τώρα, αποτελεί προστάδιο του 3ου παγκοσμίου πολέμου… Δηλαδή, πόσο καταλαβαίνουν οι χώρες της Δύσης, ότι υπάρχει ευθύνη στον δυτικό πολιτισμό γι’ αυτά που συμβαίνουν;

Ν.Β.: Βεβαίως ο δυτικός πολιτισμός ευθύνεται για πολλά εγκλήματα που έχουν γίνει, όπως η αποικιοκρατία και όλα αυτά. Και είναι η ρίζα αυτής της κατάστασης. Είναι το τέρας του Φρανκενστάιν που επιτίθεται στο δημιουργό του.

Κρ.Π.: Όπως και το θέμα της διάθεσης των όπλων στους τζιχαντιστές;

Ν.Β.: Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Η αιτία είναι η εξής, και την είχε παρατηρήσει ο Λόρενς Ντάρελ στο Αλεξανδρινό κουαρτέτο, που είχε αναλύσει πολλά θέματα της Μέσης Ανατολής σε αυτό το καταπληκτικό έργο του:

Εκεί μέσα, έχει προβλέψει, ότι μια μέρα θα ξεσηκωθούν οι φτωχοί και καταπιεσμένοι λαοί, οι μουσουλμανικοί λαοί, διότι τους έχουμε εκμεταλλευτεί, τους έχουμε εγκαταλείψει, και τους έχουμε καταπιέσει, ιδίως οικονομικά, ώστε να είναι φτωχοί και καθυστερημένοι πολιτιστικά. Έτσι μια μέρα θα εξεγερθούν. Αυτό το έχει πει από την εποχή της δεκαετίας του ‘ 50 και του ’60, προβλέποντας αυτό που γίνεται σήμερα.

Ακριβώς έτσι. Και ότι η ρίζα του κακού, είναι ότι η Δύση δεν έχει αλλάξει την πολιτική της απέναντι σ’ αυτούς τους λαούς. Κι αυτά τα αποσπασματικά που γίνονται από τις διάφορες Αραβικές Ανοίξεις, σε διάφορα κράτη, έχουν αποτύχει διότι εισχώρησαν αμέσως μέσα τους οι ισλαμιστές.

Αυτό ήταν μοιραίο, να μην πετύχει πουθενά αυτή η προσπάθεια, διότι ακόμα το μίσος εναντίον της Δύσης λόγω της οικονομικής κατάστασης αυτών των χωρών και της οπισθοδρομικότητας τους, δεν έχει θεραπευτεί με κανέναν τρόπο. Λοιπόν εκεί είναι η ρίζα του κακού.

Βλέπουμε βέβαια, ότι τα πράγματα δεν έχουν μία απλή λύση, γι’ αυτό και δεν έχει κανένας μας εύκολες απαντήσεις σε όλα αυτά τα θέματα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τις αναλύσεις για τονΟριενταλισμό του Edward W. Said, ο οποίος ήταν Παλαιστίνιος και καθηγητής συνάδελφός μου στην Αμερική, ο οποίος μίλησε για τη στάση του δυτικού κόσμου, και κυρίως της Ευρώπης απέναντι στην Ανατολή, διότι ξεκινάει από τον 18ο αιώνα, πριν ακόμα η Αμερική να παίξει παρόμοιο ρόλο.

Από τον 18ο αιώνα οι Ευρωπαίοι περιέγραφαν τους ανατολίτες ως αντικείμενα κινδύνου ή χλεύης και αναφέρονταν ακόμα και σε κάτι νεογοτθικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν από τότε.

Γι’ αυτό λέω, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν απλές λύσεις. Οι απλές λύσεις όμως δεν είναι δυνατές σε πολύπλοκα θέματα και συχνά αντιφατικά.

Και καμιά φορά οι καταστροφικές καταστάσεις, όπως η επίθεση στη Γαλλία, μπορεί το περίπλοκο να το αποδομήσουν ώστε να φανεί η ρίζα των πραγμάτων. Αυτό είναι ίσως η μόνη θετική πλευρά που βλέπω. Όλα τα άλλα βέβαια είναι αρνητικά:  Αποστολές όπλων, καταστολή, βομβαρδισμοί, φυσικά είναι μέρος του φαινομένου, όχι της ρίζας.

Κρ.Π.: Η κατάσταση πολιορκίας που έχει κηρυχτεί στη Γαλλία, η άρση των ατομικών δικαιωμάτων, πως τα βλέπετε όλα αυτά;

Ν.Β.: Πολύ άσχημα. Αυτό βέβαια δικαιολογεί και την κριτική που γίνεται περί των θεωριών συνομωσίας, που λένε πως προκαλούνται τέτοιες επιθέσεις για να επιβληθούν αντίστοιχα ισοπεδωτικά μέτρα.

Δεν θεωρώ ότι γίνεται αυτό συνειδητά, αλλά λόγω των περιστάσεων. Και δυστυχώς, επαληθεύει αυτές τις θεωρίες συνομωσίας, της οποίες δεν ασπάζομαι γιατί είναι από εκείνα που θέλουν οι άνθρωποι να ακούσουν για να απλουστευτεί ένα φαινόμενο.

Κρ.Π.: Πώς θα είναι η Ευρώπη από εδώ και πέρα;

Ν.Β.: Εάν στρατιωτικοποιηθεί η Ευρώπη θα είναι μεγάλο κακό και βέβαια οι Γάλλοι έχουν αρχίσει να αντιδρούν.

Για παράδειγμα αυτή η κίνησή τους που βγήκαν όλοι έξω στις καφετέριες, και κάθισαν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ή που είπαν: "Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τον τρόπο ζωής μας". Αυτό το βρίσκω θαυμάσιο και πολύ γενναίο και διαυγές! Είναι κάτι που καταπολεμάει τις προθέσεις των τρομοκρατών να δημιουργήσουν φόβο και ο φόβος να δημιουργήσει την στρατιωτικοποίηση και την κατάργηση των ατομικών ελευθεριών, χρησιμοποιώντας βία για να καταστείλουμε την βία των τζιχαντιστών.

Κρ.Π.: Ο λαός μπορεί να λέει δεν θέλουμε να αλλάξουμε, αλλά το κράτος αλλάζει. Αφήστε που κι αυτό το «δεν θέλουμε να αλλάξουμε» μήπως πρέπει να το σκεφτούμε παραπάνω; Διότι π.χ. αυτοί οι τζιχαντιστές που επιτέθηκαν, οι περισσότεροι έχουν γεννηθεί και έχουν ζήσει στο περιθώριο της γαλλικής κοινωνίας, μετά έχουν φύγει και έχουν εκπαιδευτεί στο ισλαμικό κράτος, και γυρίζοντας προβαίνουν σε τρομοκρατικές επιθέσεις.

Ν.Β.: Δεν τους έχει φύγει το μίσος για τη Γαλλία. Δυστυχώς, αυταπατήθηκαν οι Γάλλοι, όταν προσπαθούσαν να τους εκ-γαλλίσουν, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα αγαπήσουν τη χώρα που τους δέχτηκε. Το μίσος τους δεν έχει καταπραϋνθεί, και είναι παραδοσιακό, πιστεύω.

Βεβαίως αυτό πρέπει να το καταλάβουν και οι Ευρωπαίοι ότι είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις με ένα μίσος το οποίο έχει δημιουργηθεί από αιώνες, όπως αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Τούρκοι είναι φίλοι μας.

Αυτά είναι ουτοπίες. Με μία χώρα η οποία παραβιάζει συνέχεια τον εναέριο χώρο και μας απειλεί συνέχεια με τη Θράκη και με την Κύπρο, είναι μια χώρα εχθρική, δεν είναι καθόλου φιλική.

Και βέβαια εμείς δεν αντιδρούμε όπως θα έπρεπε.Κάποιος ρώτησε τον Τσίπρα για τη Θράκη, και θα έπρεπε να του απαντήσει: Τι έγιναν οι Έλληνες στην Τουρκία, τους βλέπετε πουθενά; Εμείς δεν χρησιμοποιούμε τα ίδια μέτρα που χρησιμοποιήσατε και σεις. Αυτή θα έπρεπε να είναι η απάντηση. Ύστερα για την Κύπρο,  να τους πούμε, που είναι οι αποζημιώσεις για τις κατοικίες που άρπαξαν οι Τούρκοι όταν μπήκαν; Αυτή είναι η σωστή απάντηση. Το ότι τους θεωρούμε Έλληνες πολίτες και όχι Τούρκους, είναι αδύναμη απάντηση, δεν φτάνει.

Και όλα αυτά, είναι μέρος της όλης ιστορίας, της ανάπτυξης της βίας και των απειλών και της ασυνεννοησίας ανάμεσα στις χώρες, και των Βαλκανίων. Βλέπουμε ότι εμείς είμαστε κάπως ζωσμένοι με τους Αλβανούς από τη μια μεριά και με τους Τούρκους από την άλλη.

Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά. Αλλά ένας πρωθυπουργός πρέπει να ξέρει διπλωματία και αμέσως να αντιδράει. Σκεφτείτε πως θα αντιδρούσε ο Βενιζέλος. Αμέσως θα απαντούσε με μια άλλη ερώτηση.

Κρ.Π.: Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσετε;

Ν.Β.: Να μην πάψει η κριτική ικανότητα και να μην αποσιωπηθούν αυτές οι σωστές κριτικές οι οποίες θα αφορούν οποιοδήποτε καθεστώς κι αν έχουμε εμείς εδώ στη χώρα μας, και οποιαδήποτε κατάσταση δημιουργείται στον πλανήτη. Η σκέψη πρέπει να μην αποδυναμωθεί με κανέναν τρόπο. Αυτό πιστεύω ότι πρέπει να προσέξουμε.-

Γιατί οι γονείς είναι πιο σημαντικοί απο το σχολείο

15:57 | 02 Νοε. 2015

  

Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά τους είναι η συζήτηση. Μια τελευταία μελέτη δείχνει ότι η επιρροή των γονιών στα παιδιά είναι πιο καθοριστική για τις επιδόσεις τους απ’ ό,τι το ίδιο το σχολείο, χωρίς αυτό να έχει να κάνει με τη παρουσία τους στις συνελεύσεις του συλλόγου γονέων και καθηγητών.

Δεδομένης της ποικιλίας προσεγγίσεων σχετικά με τις διδακτικές μεθόδους στην Αμερική, ίσως ακουστεί παράξενο το γεγονός ότι οι μαθητές περνούν λιγότερο από το 15% του χρόνου τους στο σχολείο. Κι ενώ η σημασία του σχολείου δεν αμφισβητείται καθόλου, δεκάδες πρόσφατες μελέτες μας υπενθυμίζουν ότι η σημασία των γονιών είναι πολύ μεγαλύτερη.

Για παράδειγμα, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πριν λίγο καιρό από ερευνητές στο κρατικό πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, στο πανεπιστήμιο Brigham Young και το πανεπιστήμιο στην Irvine της Καλιφόρνιας, αποφαίνεται ότι η γονική συμμετοχή –έλεγχος των εργασιών στο σπίτι, προσέλευση στις σχολικές συνελεύσεις και εκδηλώσεις, συζήτηση των σχολικών δραστηριοτήτων στο σπίτι– έχει πολύ πιο δραστική επίδραση στη σχολική επίδοση των μαθητών απ’ οτιδήποτε άλλο σε σχέση με το σχολείο που παρακολουθούν οι μαθητές.

Μια άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Review of Economics and Statistics, αναφέρει ότι οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι γονείς (διαβάζοντας ιστορίες φωναχτά, συζητώντας με τους δασκάλους) έχουν πολύ πιο τελεσφόρα αποτελέσματα στην πρόοδο των παιδιών τους στο σχολείο, απ’ ό,τι όλες οι προσπάθειες των δασκάλων και των ίδιων των μαθητών μαζί.

Και μια τρίτη μελέτη καταλήγει ότι τα σχολεία θα έπρεπε να αυξήσουν τη δαπάνη ανά μαθητή πάνω από 1000 δολάρια, προκειμένου να επιτευχθούν τα ίδια αποτελέσματα που επιτυγχάνονται με τη γονική συμμετοχή (πράγμα μάλλον απίθανο στην εποχή των ισχνών αγελάδων που διανύουμε!)

Η συμβολή των γονιών λοιπόν έχει μεγάλη σημασία, κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα μετά από έρευνες δεκαετιών, που έδειξαν ότι σε περιπτώσεις παιδιών από εύπορες οικογένειες που προοδεύουν στις σπουδές τους, τον σπουδαιότερο ρόλο έχει παίξει η «συστηματική καλλιέργεια των παιδιών», σε σχέση με την πιο χαλαρή ανατροφή που είναι συχνό φαινόμενο σε οικογένειες χαμηλότερου βιωτικού επιπέδου.

Αυτή η έρευνα όμως αποκαλύπτει και κάτι άλλο: ότι οι γονείς, ανεξαρτήτως βιωτικού επιπέδου, δεν είναι ανάγκη να αγοράζουν ακριβά εκπαιδευτικά παιχνίδια ή ηλεκτρονικές συσκευές για τα παιδιά τους, προκειμένου να τους δημιουργήσουν ερεθίσματα.

Δεν είναι ανάγκη επίσης να πηγαινοφέρνουν τα βλαστάρια τους σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα ενισχυτικές διδασκαλίες και τα όμοια. Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά τους είναι κάτι πολύ απλούστερο: η συζήτηση.

Όχι όμως συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. Αν και μια πασίγνωστη έρευνα των ψυχολόγων Μπέττυ Χαρτ (Betty Hart) και Τοντ Ρίσλεϋ (Todd Risley) έχει δείξει ότι οι ευκατάστατοι γονείς τείνουν να μιλούν περισσότερο στα παιδιά τους απ’ ό,τι οι λιγότερο εύποροι γονείς –και ιδίως μέχρι την ηλικία των τριών, όπου υπάρχει ένα χάσμα που ανέρχεται στις τριάντα εκατομμύρια λέξεις– πιο πρόσφατες έρευνες ρίχνουν φως στο περιεχόμενο των συζητήσεων που βελτιώνουν τη σχολική επίδοση των παιδιών.

Για παράδειγμα, μια μελέτη που διεξήγαγαν ερευνητές στη Σχολή Δημόσιας Υγείας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLA) και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Pediatrics, βρήκε ότι ο διάλογος μεταξύ ενηλίκου και παιδιού ήταν έξι φορές πιο αποτελεσματικός για την ανάπτυξη της γλωσσικής δεξιότητας, απ’ ό,τι απλώς οι μονόλογοι του ενηλίκου.

Μέσα από τη συνομιλία, την αμοιβαία ανταλλαγή, το παιδί έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τη γλώσσα βιωματικά, κι επίσης να νιώσει την αίσθηση ότι οι σκέψεις κι οι απόψεις του δεν είναι ευκαταφρόνητες.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που παρουσιάστηκε στην Αμερικανική Κοινωνιολογική Εταιρεία (American Sociological Association), τέτοιες εμπειρίες βοηθούν τα παιδιά των ανώτερων και μεσαίων κοινωνικών τάξεων μεγαλώνοντας να έχουν το θάρρος της γνώμης τους και να επιχειρηματολογούν, ενώ οι μαθητές χαμηλότερου βιοτικού επιπέδου τείνουν να μη ζητούν βοήθεια, και να αποφεύγουν να εκφέρουν τη γνώμη τους στο δάσκαλο.

Μεγάλη σημασία επίσης έχουν και τα θέματα συζήτησης μεταξύ γονιών και παιδιών. Παιδιά που ακούν ομιλίες περί λογαριασμών και αριθμών στο σπίτι, ξεκινούν το σχολείο με πολύ περισσότερη μαθηματική γνώση, όπως αναφέρουν ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Σικάγου, γνώση που προϊδεάζει για μελλοντική επιτυχία στον συγκεκριμένο γνωστικό τομέα.

Η ψυχολόγος Σούζαν Λεβάιν (Susan Levine), που διεξήγαγε μελέτη για την αντίληψη της αρίθμησης, κατέληξε στο ότι όσο περισσότερο τα μικρά παιδιά ακούν συζητήσεις περί μετρήσεων, μεγεθών και διαστάσεων, π.χ. πόσο μεγάλο, μικρό, στρογγυλό ή μυτερό είναι ένα αντικείμενο, τόσο πιθανότερη η έφεσή τους στην επίλυση προβλημάτων πριν καν πάνε στο νηπιαγωγείο.

Κι ενώ τα θέματα των συζητήσεων μεταξύ γονιών και παιδιών αλλάζουν όσο αυτά μεγαλώνουν, τα θετικά αυτού του είδους σχέσης παραμένουν έντονα στις μαθησιακές επιδόσεις. Ακόμη και στο δημοτικό ή και το γυμνάσιο, ο τρόπος με τον οποίο μιλούν η μαμά κι ο μπαμπάς στα παιδιά τους, είναι το στοιχείο που κάνει τη διαφορά.

Η έρευνα της Νάνσυ Χιλ (Nancy Hill), καθηγήτριας σε μεταπτυχιακά τμήματα στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, συμπεραίνει ότι οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο σ’ αυτό που η Χιλ αποκαλεί «σχολική κοινωνικοποίηση», που θέτει τις βάσεις και συνδέει την τωρινή συμπεριφορά με τους μελλοντικούς στόχους (εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, επαγγελματική αποκατάσταση).

Όταν τέτοιου είδους συζητήσεις έχουν γίνει βίωμα στο παιδί, αναφέρει η Χιλ, οι μαθησιακές του επιδόσεις επηρεάζονται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι να του προσφέρεις βοηθητικά μαθήματα, να παρίστασαι στις συνελεύσεις γονέων ή να συζητάς με τους δασκάλους, ακόμη κι από το να πηγαίνεις το παιδί σου σε βιβλιοθήκες και μουσεία.

Τελικά απ’ ό,τι φαίνεται, αυτό που συμβάλλει στην πρόοδο του παιδιού σου, δεν είναι τόσο το τί κάνεις μαζί του, όσο το τι συζητάς μαζί του.

 * Μετάφραση του Βασίλη Μούσκουρη για τοΑντικλείδι

Πηγή: ideas.time.com

TEIwebTV: ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΛΥΚΕΡΑΣΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Γιατί τα παιδιά δυσκολεύονται στα μαθηματικά;

Του Νίκου Δημητρίου

11:51 | 17 Νοε. 2015

  

Χωρίς αμφιβολία, θα ήταν ανώφελο κι επικίνδυνο να διαχωρίσουμε τα σχολικάμαθήματα σε «εύκολα» και «δύσκολα»: έτσι κι αλλιώς η επίδοση των μαθητών εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να εξαντληθούν σε ένα μόνο άρθρο. Για το λόγο αυτό δεν θα υποστηρίξουμε πως οι περισσότεροι μαθητές δυσκολεύονται στα μαθηματικά, αλλά θα αναφέρουμε τους λόγους για τους οποίους τα παιδιά, ανεξάρτητα από το αν έχουν υψηλή ή χαμηλή επίδοση στο συγκεκριμένο μάθημα, δυσκολεύονται να κατανοήσουν την ουσία όσων διδάσκονται και εν γένει την εφαρμογή των μαθηματικών στην καθημερινότητά τους.

Σύμφωνα με μία έρευνα που έγινε στη Γενεύη το 1984, τα παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας αναγνωρίζουν τους αριθμούς, δίνοντας στα αριθμητικά ψηφία κάποιο είδος λειτουργίας: ο αριθμός 4, για παράδειγμα, δηλώνει τα μέλη της οικογένειας, ενώ ο αριθμός 10 τα χαρτομάντιλα που βρίσκονται μέσα στο πακέτο. Οι αριθμοί, επομένως, χρησιμοποιούνται για να μεταφέρουν πληροφορίες και δεδομένου ότι τα ψηφία χρησιμοποιούνται συνεχώς στο περιβάλλον τους για πολλούς και διαφορετικούς σκοπούς, δίνοντας απάντηση σε ερωτήσεις όπως «πόσα μπισκότα θα φας;» και «πόσο χρονών είσαι;», τα παιδιά εξοικειώνονται μαζί τους πολύ πριν αρχίσουν το σχολείο. Επίσης, τα παιδιά αυτής της ηλικίας έχουν την ικανότητα να αναπαριστούν μικρές ποσότητες: κατά τη διάρκεια ερευνών που πραγματοποιήθηκαν στην Ευρώπη και στην Αυστραλία τη δεκαετία του ’80, οι ερευνητές έδειξαν στα παιδιά έναν αριθμό πλαστικών τούβλων και στη συνέχεια τούς ζήτησαν να αναπαραστήσουν το σύνολό τους στο χαρτί. Όπως είναι φυσικό, οι μικροί συμμετέχοντες κατέφυγαν σε διάφορες τεχνικές, το σημαντικό είναι πάντως πως οι περισσότεροι τα κατάφεραν, αναπαριστώντας ακόμα και το μηδέν, παρόλο που η έννοια του μηδενός θεωρείται δύσκολη για άτομα τόσο μικρής ηλικίας.

Πού, λοιπόν, έγκειται η δυσκολία των παιδιών σχολικής ηλικίας, απ’ τη στιγμή που φαίνεται να έχουν ήδη κατανοήσει βασικές έννοιες των μαθηματικών; Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, τα παιδιά έχουν την ανάγκη να βλέπουν τα αριθμητικά σύμβολα ως αναπαραστάσεις γεγονότων ή σχέσεων που περιλαμβάνουν συγκεκριμένα αντικείμενα, και στο σχολείο δεν τούς δίνεται η δυνατότητα να κατανοήσουν πως οι νέες μαθηματικές έννοιες που μαθαίνουν μπορούν να εφαρμοστούν στην καθημερινότητά τους.

Επί παραδείγματι, τα 7 τουβλάκια πάνω στο τραπέζι είναι μια εικόνα που μπορούν να δουν και να κατανοήσουν, δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο για τις «αφηρημένες» ασκήσεις πάνω στο χαρτί, ούτε για τα σύμβολα «+»,  «–» και «=»: οι περισσότεροι μαθητές 6 – 12 ετών είναι εξοικειωμένοι με ασκήσεις τύπου «2+4= » με αποτέλεσμα να θεωρούν πως το «=» είναι απλώς ένα σημάδι για να δώσουν την απάντηση στα δεξιά, και να απορρίπτουν τύπους όπως  «3+7=6+4», αλλάζοντάς τους σε «3+7+6+4= ». Επομένως, οι μαθητές μπορεί να ξέρουν να προσθέτουν, να αφαιρούν και να πολλαπλασιάζουν, αλλά έχουν την τάση  να εκτελούν τις πράξεις μ’ έναν μηχανικό τρόπο, χωρίς να σκέφτονται. Αυτό, βέβαια, δεν συμβαίνει μόνο με τα παιδιά: σε μία έρευνα που ζητήθηκε από ενήλικες να βρουν το λάθος στην πράξη «7+8=14» όλοι σχεδόν αντικατέστησαν το «14» με το «15». Όταν οι ερευνητές τούς είπαν πως θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν το «8» με το «7» ή το «7» με το «6», οι συμμετέχοντες έμειναν έκπληκτοι, δηλώνοντας πως έχουν συνηθίσει να κάνουν πράξεις μετά το «=» και αποδεικνύοντας πως οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε το εν λόγω σύμβολο σαν ερέθισμα για να κάνουμε κάτι.

Το βασικό πρόβλημα, επομένως, των μαθητών που δυσκολεύονται στις αριθμητικές πράξεις είναι πως δεν μπορούν να ερμηνεύσουν τα σύμβολα και να καταλάβουν πως όσα μαθαίνουν εφαρμόζονται σε πρακτικές καταστάσεις και δεν είναι απλές πράξεις πάνω στο χαρτί. Ακόμα, όμως, και οι μαθητές που έχουν καλή σχολική επίδοση, καθώς και οι ενήλικες που μπορούν να κάνουν πολύπλοκους μαθητικούς υπολογισμούς, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως έχουν κατανοήσει σε βάθος αυτούς τους υπολογισμούς και πως μπορούν να ερμηνεύσουν τα ευρήματά τους, αφού φαίνεται πως οι υπολογιστικές ικανότητες δεν συνδέονται πάντα με την ευρεία κατανόηση των μαθηματικών.

Πηγή: blogs.sch.gr/ndimitriou/

“Η Δύναμη της Ενσυναίσθησης”

Ο γόρδιος Δεσμός-ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ -ΠΑΤΡΩΝΟΥ

Ο γόρδιος Δεσμός

1.
 Όταν ο άντρας απ` τη Μακεδονία
Με το ξίφος τον κόμπο
Στα δύο  είχε κόψει,τα βράδια
Στο Γόρδιο "σκλάβο
της φήμης του" τον αποκαλούσαν..

Γιατί ο κόμπος τους ένα
Από τα σπάνια θαύματα του κόσμου ήταν
Έργο Τέχνης κάποιου άντρα, που το μυαλό του
(Το πιο περίπλοκο του κόσμου!) κανένα άλλο
Τεκμήριο δεν μπόρεσε να `φήσει παρά
Είκοσι σπάγκους, πλεγμένους με σκοπό
Στο τέλος να λυθούν απ` το πιο ελαφρύ
Χέρι του κόσμου! Πιο ελαφρύ παρεξόν εκείνου,
Που  τόχε πλέξει. Αχ, ο άντρας που
Το χέρι του τον έπλεξε, σκόπευε 
Μια μέρα να τον λύσει, μα
Δυστυχώς ο χρόνος της ζωής του όλος
Πέρασε μόνο για να τον πλέξει.
Ένα μονάχα δευτερόλεπτο του αρκούσε
Στα δύο να τον κόψει.

Για κείνον  που τον έκοψε
Είπαν πολλοί, πως εξακολουθεί
Να είναι η πιο αίσια σπαθιά
Η πιο φθηνή, κι εκείνη που έβλαψε λιγότερο απ` όλες.
Ο άγνωστος εκείνος δίκαια δεν χρειάστηκε  
Το έργο του που έμεινε μισό,
Όπως όλα τα θεϊκά τα έργα,
Στο όνομά του να κατοχυρώσει
Μα ο ηλίθιος που το κατέστρεψε
Έπρεπε, λες και του δόθηκε ανωτέρα διαταγή
Το όνομά του να του δώσει κι ο κόσμος όλος έτσι να το γνωρίσει.

2
Έτσι είπαν εκείνοι στο Γόρδιο, λέω εγώ:
Δεν είν` ωφέλιμα τα πάντα που είναι δύσκολα, και
Σπανιότερα μια απάντηση αρκεί
Στου κόσμου μια ερώτηση να δώσεις
Παρά μία πράξη.

ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ -ΠΑΤΡΩΝΟΥ 

Το κρεσέντο υποκρισίας της Δύσης πάνω στους νεκρούς

11:09 | 15 Νοε. 2015

Θέμης Τζήμας

  

Η υποκρισία μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και το παιχνίδι με τη διέγερση του φόβου αγγίζουν νέα ύψη, με τη χώρα μας φυσικά να μη μένει πίσω. «Σε πολιορκία η Ευρώπη», «αμυνόμενη δημοκρατία η Ευρώπη», «είμαστε όλοι Γάλλοι» και λοιπές μεγαλοστομίες που αποδεικνύουν τη βαθιά κρίση συνείδησης στη Δύση αλλά και την υποκρισία των κυβερνήσεων.

Πριν ασπαστούμε το κλίμα της Ευρώπης- οχυρού θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν η Ευρώπη πολιορκείται από τις κυβερνήσεις ΗΠΑ και ΕΕ, που αποφάσισαν να αλλάξουν δια της βίας και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου τα καθεστώτα Καντάφι στη Λιβύη και Άσαντ στη Συρία, ενισχύοντας φονταμενταλιστικές ισλαμικές ομάδες, μεταξύ των οποίων και το Ισλαμικό κράτος. Μήπως πολιορκείται από τις συνέπειες όσων έπραξε η συμμαχία των προθύμων που ανέτρεψε δια της βίας και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου το καθεστώς Σαντάμ Χουσεϊν, προωθώντας κατόπιν έναν εμφύλιο στο Ιράκ, μέσα από τον οποίο προέκυψε μια νέα γενιά τζιχαντιστών; Μήπως πολιορκείται από τους συμμάχους της Δύσης - Τουρκία, Σ. Αραβία κλπ - που εκπαιδεύουν, χρηματοδοτούν και στέλνουν πολεμιστές στο Ισλαμικό Κράτος, στο πλαίσιο προώθησης μιας σύγκρουσης μεταξύ μουσουλμάνων και της αλλαγής συνόρων στην ευρύτερη Μ. Ανατολή;

Μήπως πολιορκείται η Ευρώπη από νεοφιλελεύθερες πολιτικές αποκλεισμού στο εσωτερικό των κοινωνιών μας, που φουντώνουν το μίσος και το φανατισμό; Μήπως από πολιτικές εθνικισμού που υψώνουν φράχτες παντού, προκειμένου οι επιχειρήσεις να βρίσκουν  σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και διαλογής, μεταξύ των θυμάτων των πολέμων που στήνει ο ιμπεριαλισμός, φτηνό εργατικό δυναμικό; Μήπως πολιορκείται η Ευρώπη από το γεγονός ότι κάνει τα στραβά μάτια όταν η Τουρκία βομβαρδίζει τους Κούρδους που μάχονται το Ισλαμικό Κράτος, όταν η Σ. Αραβία βομβαρδίζει την Υεμένη, όταν ανέχεται δεκάδες Παλαιστινίους νεκρούς κάνοντας τα πάντα για να σπρώξει μια από τις πιο κοσμικές και δημοκρατικές κοινωνίες της περιοχής στα χέρια του φανατισμού, όταν επιτρέπει προς όφελος - και - δυτικών εταιρειών να καταστρέφεται το περιβάλλον, να λεηλατούνται φυσικοί πόροι, να δημιουργούνται νέα είδη προσφύγων, όταν στέλνει το μήνυμα ότι περιφρονεί τη ζωή του «άλλου», του ξένου και ότι την ποδοπατά;

Το Ισλαμικό Κράτος, όπως παλιότερα και η Αλ Κάιντα είναι δημιουργήματα της Δύσης. Είναι «δικά μας» παιδιά και των στενότερων συμμάχων μας. Ναι βέβαια μπορεί να στρέφονται και εναντίον ημών, των δυτικών ή Ευρωπαίων πολιτών με την πρώτη ευκαιρία. Ωστόσο, κατά βάση κάνουν τη δουλειά για την οποία οι κυβερνήσεις μας τα έφτιαξαν ή έστω τα ενίσχυσαν, οπότε αξίζουν τον κόπο και το κόστος: παλιότερα  στρέφονταν κατ' εξοχήν εναντίον της ΕΣΣΔ, τώρα εναντίον των καθεστώτων που η Δύση και οι σύμμαχοί της θέλουν να αλλάξουν δια της βίας, όπως και εναντίον των κοσμικών, προοδευτικών απελευθερωτικών κινημάτων.

Ως Δύση δεν κατανοούμε ότι σε ένα πλαίσιο παγκοσμιοποίησης της επικοινωνίας και άμεσης ροής της πληροφορίας, η τόσο προκλητικά εγωιστική ματιά μας, η τόσο βαθιά υποτίμηση της ζωής των μη δυτικών αλλά και των περιθωριοποιημένων στρωμάτων μέσα στις κοινωνίες μας, θρέφουν το μίσος. Δεν κατανοούμε ότι ο βίαιος επανασχεδιασμός του χάρτη ευρύτατων περιοχών γεννά φαινόμενα που δεν μπορεί παρά να πλήξουν τελικά και εμάς. Ότι ο εφαρμοσμένος νεοφιλελευθερισμός κατατμεί εσωτερικά τις κοινωνίες μας, δημιουργεί διαρκώς νέα ρήγματα μέσα από τα οποία ξεπηδούν κάθε είδους αντιδραστικές ιδεολογίες. Οι κυβερνήσεις μας και η δική μας αδιαφορία για όσα αυτές πράττουν επέτρεψαν στο Ισλαμικό Κράτος να γεννηθεί και να γιγαντώσει. Ασφαλής δε θα είναι ποτέ η Ευρώπη- οχυρό, την οποία προωθούν οι κατά τα άλλα κοσμοπολίτες.

Ασφαλής θα είναι η Ευρώπη όταν θα ανοίξει στον ανθρώπινο πόνο, στο διεθνισμό, στην αλληλεγγύη των λαών, στα εθνικοαπελευθερωτικά και κοινωνικοαπελευθερωτικά κινήματα, στη δημοκρατία και στη δικαιοσύνη.

Οι κορόνες και το παιχνίδι με το φόβο δε βοήθησαν ποτέ κανέναν, πέρα από τυχοδιώκτες πολιτικούς και φανατικούς αντιδραστικούς, που μισούν την ελευθερία.

ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kresento-ypokrisias-tis-dysis-pano-stoys-nekroys

Πήρε το πιάνο του κι έπαιξε το «Imagine» έξω από Μπατακλάν (δείτε συγκινητικό βίντεο)

Το πάθημα των κατοίκων του Σακραμέντο: Η επιχείρηση ύδρευσης της πόλης τους χειρίστηκε σαν πειραματόζωα Από το WaterVolo

Το πάθημα των κατοίκων του Σακραμέντο: Η επιχείρηση ύδρευσης της πόλης τους χειρίστηκε σαν πειραματόζωα

Από το WaterVolo

23:10 | 13 Νοε. 2015

  

Το 2013 και το 2014, ο Δήμος του Σακραμέντο πειραματίστηκε με την επεξεργασία του πόσιμου νερού της πόλης  σε βάρος των κατοίκων "για να εξοικονομήσει χρήματα," σύμφωνα με ρεπορτάζ του τοπικού τηλεοπτικού σταθμούABC10.

Οι κάτοικοι  της περιοχής ποτέ δεν ενημερώθηκαν σχετικά με την τοξική χημική μόλυνση των υδάτων τους, που προέκυψε από το πείραμα. «Καρκίνος, επαπειλούμενες εγκυμοσύνες και γενετικές ανωμαλίες» είναι οι συνέπειες από την κατανάλωση αυτών των χημικών ουσιών, αλλά ο βαθμός στον οποίο οι κάτοικοι του Σακραμέντο ενδέχεται να αντιμετωπίσουν αυτά τα συμπτώματα δεν είναι ακόμα γνωστός.

Στελέχη της επιχείρησης επέτρεψαν να συνεχιστεί το πείραμα για έναν ολόκληρο χρόνο ,αν και ήταν γνωστό  ότι  θα προέκυπταν καρκινογόνες ουσίες. Για πόσο καιρό η μόλυνση θα υφίσταται στην παροχή νερού, είναι στον αέρα.

Πειραματίστηκαν με το νερό χρησιμοποιώντας μια νέα χημική ουσία που βοηθάει στην απομάκρυνση ιζημάτων, λάσπης και άλλων ακαθαρσιών στην παροχή νερού:  το χλωριούχο αργίλιο (ACH). Σκόπευαν να αντικαταστήσουν την χημική ουσία γνωστή ως ALUM(στυπτηρία) που χρησιμοποιείται  για να απομακρυνθούν τα μεγαλύτερα σωματίδια από το νερό του ποταμού πριν την επεξεργασία του. Και οι δύο χημικές ουσίες καθιζάνουν το ίζημα ώστε να  αφαιρείται εύκολα.

Ωστόσο, η προσθήκη του ACH αποδείχτηκε αναποτελεσματική ως μέθοδος επεξεργασίας, και  έτσι μια υπερβολική ποσότητα χλωρίου προστέθηκε στο νερό.
Ο συνδυασμός της περίσσειας χλωρίου και αλουμίνιου   κατέληξε στη δημιουργία καρκινογόνων τοξινών γνωστών ως "DBPs" - παραπροϊόντων της απολύμανσης. Συγκεκριμένα, αυτά ανήκουν στην κατηγορία των χημικών ουσιών γνωστή ως ΤΗΜ, ή Τριαλογονομεθάνια.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ,  τα ΤΗΜ βρίσκονται στην ίδια χημική τάξη με το χλωροφόρμιο και, αν και αυτό το πείραμα  έληξε πριν από περίπου ένα χρόνο, τα ΤΗΜ παραμένουν στο πόσιμο νερό του Σακραμέντο σε πάνω από τα επιτρεπόμενα επίπεδα. Αρκετές μετρήσεις των επιπέδων ΤΗΜ που δόθηκαν στον τηλεοπτικό σταθμό  ABC10 υπερέβαιναν τα 80 μέρη ανά δισεκατομμύριο, το επιτρεπόμενο δηλαδή όριο .

Η έρευνα του ABC10 αναφέρεται σε δεκάδες αναλύσεων που υπερέβαιναν το επιτρεπόμενο όριο  κατά τη διάρκεια του πειράματος. Στη συνοικία  Westlake, κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό, στη διάρκεια μιας περιόδου δύο μηνών μεταξύ Αυγούστου και Οκτωβρίου του 2013, 11 από τις 13 αναλύσεις έδειξαν τιμές  πάνω από τα όρια. Στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 2014, συνέβη το ίδιο σε ολόκληρη την πόλη. Μερικοί άνθρωποι έπιναν νερό με επίπεδα DBP's άνω των 130 μερών ανά δισεκατομμύριο. "

Ο διευθυντής των εγκαταστάσεων ύδρευσης του Σακραμέντο, Bill Busath, είπε στο ABC10, ότι  το όλο θέμα έχει να κάνει με την εξοικονόμηση χρημάτων: «Υπήρχε μια προσδοκία ότι θα είμαστε σε θέση να εξοικονομήσουμε αρκετά χρήματα."

Ο Bob Bowcock μεγάλωσε εργαζόμενος στη βιομηχανία επεξεργασίας νερού. Η περιγραφή του, όπως αναφέρθηκε από το ABC10, είναι αποκαλυπτική: «Αυτή η πόλη βασικά χρησιμοποιήθηκε ως ινδικό χοιρίδιο, με την έννοια ότι οι κάτοικοι εκτέθηκαν σε απαγορευμένα επίπεδα τριαλογονομεθανίων για μια ολόκληρη χρονιά εντελώς εν αγνοία τους [...] Κάθε γωνία που στρίβετε, στο συγκεκριμένο πείραμα, είναι κόκκινη σημαία, κόκκινο σημαία, κόκκινη σημαία. Είναι σαν να τραβάς  προς τα πίσω ένα κρεμμύδι. Εμφανίζεται  πάντα πάνω σε ένα καινούργιο στρώμα. Όσο φτάνεις προς το κέντρο, τόσο ισχυρότερη είναι η μυρωδιά. "

Σύμφωνα με νέο ρεπορτάζ του ABC10:

"Οι έγκυες γυναίκες και τα αγέννητα μωρά, είπε ο Bowcock, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε DBP's. Υπάρχει μια σημαντική αύξηση των αποβολών που συμβαίνουν στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, ,ενώ στο τρίτο τρίμηνο υπάρχουν ενδείξεις για  χαμηλό βάρος κατά τη γέννηση, »είπε, περιγράφοντας πώς το μολυσμένο νερό από DBP’s είναι ακόμα πιο επικίνδυνο  όταν οι ατμοί του εισπνέονται  στο ντους ή το πλύσιμο των πιάτων. "

Αυτή δεν είναι η μοναδική περίπτωση  μόλυνσης του νερού που επηρεάζει την ευρύτερη περιοχή του Σακραμέντο – οι κάτοικοι του Northside πρέπει να γνωρίζουν ότι η αεροπορική βάση McClellan φημολογείται ότι είναι πηγή μόλυνσης με εξασθενές χρώμιο
Το νερό μας, με άλλα λόγια, είναι μολυσμένο με το καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο

Σύμφωνα με ρεπορτάζ στο Sacramento Bee τον  Ιούνιο:

"Το νερό στις 6 από τις 11 γεωτρήσεις στην περιοχή Rio Linda-Elverta αποδείχτηκε ότι περιέχουν  εξασθενές χρώμιο σε ποσότητες πάνω από τις μέγιστες επιτρεπόμενες   [...] Γεωτρήσεις πιο κοντά στην αεροπορική βάση  McClellan παρουσιάζουν τα υψηλότερα επίπεδα του εξασθενούς χρωμίου, ένα γνωστό καρκινογόνο [...] Η έκθεση στο εξασθενές χρώμιο  μπορεί να οδηγήσει σε ερεθισμό του δέρματος, επαγγελματικό άσθμα, και νεφρική και ηπατική βλάβη, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας. "

Μια γυναίκα από τη Βόρεια Σακραμέντο δήλωσε: "Ξέρω ότι στο νερό οφείλεται ο καρκίνος που έχω."

Η κάτοικος του Rio Linda ,Anna Maria Tomlinson, δεν χρησιμοποιεί το νερό της βρύσης της  εδώ και χρόνια  γιατί ήταν το τέταρτο άτομο στο οικοδομικό  τετράγωνο με καρκίνο.
 

Πώς μπορούμε να επιτρέπουμε στους υπαλλήλους να προσθέτουν  τυφλά χημικά στο πόσιμο νερό; Δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζαμε τίποτα για την ύπαρξη της πρώτης χημικής ουσίας ALUM ( στυπτηρία), που είχε προστεθεί στο πόσιμο νερό μας , πολύ περισσότερο για την παράφρονα χημική σούπα που προέκυψε ως υποπροϊόν αυτού του  απερίσκεπτου πειράματος.

Πηγή: Watervolo

http://tvxs.gr/news/blogarontas/pathima-ton-katoikon-toy-sakramento-i-epixeirisi-ydreysis-tis-polis-toys-xeiristike