Ρώσος οικονομολόγος: Οι Ιταλοί έχουν κάνει ό,τι δεν έκαναν οι επαναστάτες Έλληνες

  

Τις απόψεις του για τους χειρισμούς της ιταλικής κυβέρνησης αναφορικά με την κρίση εκφράζει ο Vladimir Rozhankovsky, εμπειρογνώμονας του Διεθνούς Οικονομικού Κέντρου της Μόσχας μιλώντας στο Sputnik.

«Οι Γερμανοί έμειναν έκπληκτοι από την απόφαση της Ιταλίας να παραβιάσει το όριο δημοσιονομικού ελλείμματος, ακόμα και οι επαναστάτες Έλληνες δεν το έκαναν», τονίζει στο Sputnik ο Vladimir Rozhankovsky, εμπειρογνώμονας του Διεθνούς Οικονομικού Κέντρου της Μόσχας. Παράλληλα επισημαίνει ότι δημιουργείται ένα νέο προηγούμενο μετά την «απροσδόκητη απόφαση των Ιταλών να μην καθοδηγούνται από τις νομισματικές αρχές της ΕΕ, αλλά να σέβονται τον λαό τους».

Ολόκληρη η δήλωση του Vladimir Rozhankovsky στο Sputnik:

Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία ανήκουν στις οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Υψηλό χρέος, υψηλό ποσοστό ανεργίας και χαμηλά εισοδήματα σε σχέση με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην Ιταλία, αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβαινε στην Ελλάδα το 2010-2012 και πώς κατέληξε όλο αυτό. Η ουσία είναι η εξής: Όταν επιβάλλεται λιτότητα, επιδεινώνεται το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, επειδή το κράτος έχει ολοένα και περισσότερες υποχρεώσεις αποπληρωμής του χρέους του. Τα χρήματα πρέπει κάπως να βρεθούν και συγκεκριμένα από τις τσέπες των πολιτών! 

Όταν υπάρχει υψηλό επίπεδο ανεργίας και κοινωνικών προβλημάτων και οι άνθρωποι πιέζονται ακόμη περισσότερο, αρχίζουν να διαμαρτύρονται. Το είδαμε στην Ελλάδα, το χρέος ήταν ένα βαρύ φορτίο για τον προϋπολογισμό. Παρ' όλα αυτά, η Ελλάδα σώθηκε. Όμως το ελληνικό χρέος δεν είναι ιταλικό χρέος. Ίσως, μόνο δύο χώρες έχουν μεγαλύτερους όγκους δανείων από την Ιταλία, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Η κατάσταση είναι σημαντική.

Όταν δημιουργήθηκε όλο αυτό το θέμα, οι εχθροί της Ιταλίας ανέφεραν ότι η κυβέρνηση επέλεξε τη γραμμή του λαϊκισμού. Ορισμένοι, ωστόσο, θα πουν ότι η κυβέρνηση έχει επιλέξει μια πιο κοινωνικοκεντρική στάση απέναντι στο τρέχον πρόβλημα.

Αντί να «σφίξουν τα λουριά» των απλών πολιτών, όπως έκανε ο Τσίπρας, η ιταλική κυβέρνηση είπε: «Οι άνθρωποι δεν μας υποστηρίζουν, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε περαιτέρω λιτότητα. Ως εκ τούτου, μπορούμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα μόνο με την αύξηση του δημοσίου ελλείμματος». Για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, το ανώτατο επίπεδο του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι 3% του ΑΕΠ. Είναι σημαντικός κανόνας της ΕΕ. 

Είναι αδύνατο για όλους στην ΕΕ να κάνουν ό, τι θέλουν —  διαφορετικά η δομή αυτή θα καταρρεύσει. Όποιος δεν συμμορφώνεται με τον κανόνα βρίσκεται αντιμέτωπος με κυρώσεις. Η Ιταλία τόλμησε να μην υπακούσει — θα της επιβληθούν κυρώσεις. Μια χώρα που παραβιάζει αυτές τις απαιτήσεις πρέπει να εγκαταλείψει την ΕΕ. Φυσικά, όπως και στο παράδειγμα του Brexit, κάτι τέτοιο δεν είναι μια γρήγορη διαδικασία. Όμως, υπάρχει μια απειλή.

Οι Γερμανοί έμειναν έκπληκτοι από την απόφαση της Ιταλίας να παραβιάσει το όριο δημοσιονομικού ελλείμματος, ακόμα και οι επαναστάτες Έλληνες δεν το έκαναν. Το παράδοξο αυτής της κατάστασης είναι η απροσδόκητη απόφαση των Ιταλών να μην καθοδηγούνται από τις νομισματικές αρχές της ΕΕ, αλλά να σέβονται τον λαό τους.

Με το να παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες της ΕΕ, αφενός, επιλύουν το πρόβλημα χωρίς να επηρεαστούν οι τσέπες των ψηφοφόρων. Αυτός είναι ένας λαϊκίστικος τρόπος. Από την άλλη πλευρά όμως, παραβιάζοντας τους κανόνες της ΕΕ, δημιουργείται ένα νέο προηγούμενο. Αν η Ευρώπη κάνει τώρα τα στραβά μάτια, την επόμενη φορά που μια άλλη χώρα (όπως η Πορτογαλία ή η Ισπανία) θα βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση, θα στραφεί στην ΕΕ και θα πει: «Μισό λεπτό, όταν η Ιταλία είχε δημοσιονομική κρίση, το είχατε συγχωρήσει. Τώρα είναι η σειρά μας».

πηγή:http://www.enallaktikos.gr/ar43258el-rwsos-oikonomologos-oi-italoi-exoyn-kanei-o-ti-den-ekanan-oi-epanastates-ellines-.html

Η κυρία Λήθη

Η κυρία Λήθη

Εμφανίζεται συνήθως
με το τελευταίο φως,
ασαφής αν και οριστική,
απαλλαγμένη από κάθε όνειρο
σκόνης.
Κι όμως είναι καλή
αυτή η κυρία.
Καθαρίζει, σκουπίζει, νοικοκυρεύει,
εξαφανίζει όλα τα ίχνη
από τους κήπους που λατρέψαμε,
και διασφαλίζει ότι θα κυλούν
πάντα οι δείκτες μας
ανάποδα.

Άννα Λιανού

ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ;;;

ΠΗΓΗ: http://www.topontiki.gr/caricature/297310/13-11-2018

Εξουσία...

Εξουσία...

Είναι εθιστική σαν ένα ναρκωτικό, αλλάζει την μορφή του εγκεφάλου πυροδοτώντας την τεστοστερόνη και την ντοπαμίνη και όταν την χάσουμε.... νιώθουμε όπως οι αλκοολικοί στην απεξάρτηση. Η εξουσία επιδρά στην εγκεφαλική λειτουργία με τρόπο θεαματικό εξηγεί ο καθηγητής Ψυχολογίας του Trinity College του Δουβλίνου Ιαν Ρόμπερτσον.

Η άσκηση της εξουσίας αλλάζει τον εγκέφαλο πυροδοτώντας την έκκριση τεστοστερόνης, εξηγεί ο καθηγητής σε άρθρο του στην εφημερίδα «Telegraph». Η τεστοστερόνη, και ιδιαίτερα ένα υποπροϊόν της, η 3-ανδροστενεδιόνη, προκαλούν εθισμό γιατί αυξάνουν τα επίπεδα ντοπαμίνης στο σύστημα της ανταμοιβής του εγκεφάλου και συγκεκριμένα σε μια περιοχή που ονομάζεται επικλινής πυρήνας.

Το σύστημα της ανταμοιβής, όπως αποδεικνύεται τα τελευταία χρόνια, είναι αυτό που μας κάνει ευάλωτους απέναντι στις περισσότερες εθιστικές συμπεριφορές. Σε αυτό επενεργούν επίσης τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, πυροδοτώντας έναν μηχανισμό ο οποίος προσφέρει άμεσα μεγάλη απόλαυση αλλά μακροπρόθεσμα οδηγεί στον εθισμό. Μέσω διαφορετικής οδού, η εξουσία καταλήγει όπως έχουν δείξει οι μελέτες ακριβώς στο ίδιο αποτέλεσμα. Ο βαθμός του εθισμού και της αλλοίωσης της συμπεριφοράς που θα προκαλέσει φαίνεται, όπως εξηγεί ο ψυχολόγος, να είναι ζήτημα «δόσεων».

Η κυριαρχία και η υποταγή είναι οι δυο όψεις – ή, αν θέλετε τα δυο απαραίτητα «συστατικά» – στην άσκηση της εξουσίας. Και τα δυο επενεργούν στα κυκλώματα της ανταμοιβής, με διαφορετικό τρόπο. Πειράματα σε μπαμπουίνους (από τους στενότερους συγγενείς του ανθρώπου) έχουν δείξει ότι τα ζώα που βρίσκονται στις κατώτερες βαθμίδες της ιεραρχίας, και άρα σε θέση υποταγής, έχουν χαμηλότερα επίπεδα ντοπαμίνης στις περιοχές της ανταμοιβής.

Μόλις όμως οι πίθηκοι προαχθούν σε ανώτερη βαθμίδα η αίσθηση της κυριαρχίας κάνει την εμφάνισή της αισθητή στον εγκέφαλο αυξάνοντας τη ντοπαμίνη. Γίνονται πιο επιθετικοί και σεξουαλικά δραστήριοι, κάτι το οποίο, όπως τονίζει ο κ. Ρόμπερτσον, συμβαίνει και στους ανθρώπους όταν αποκτούν εξουσία. Η ντοπαμίνη βελτιώνει επίσης τη λειτουργία των μετωπιαίων λοβών, χαρίζοντας καλύτερες γνωσιακές λειτουργίες – εν ολίγοις ευστροφία και εξυπνάδα.

Η υπερβολική εξουσία ωστόσο – και η υπερβολική έκκριση ντοπαμίνης – ενέχει κινδύνους και αρνητικά αποτελέσματα επιφέροντας διαταραχή τόσο των γνωσιακών όσο και των συναισθηματικών λειτουργιών. Όπως προειδοποιεί ο κ. Ρόμπερτσον, μπορεί να οδηγήσει σε χονδροειδώς λανθασμένες κρίσεις και αποφάσεις, άγνοια κινδύνου, εγωκεντρικότητα και έλλειψη οίκτου για τους άλλους.

πηγή:https://www.facebook.com/afroditi.papageorgiou.90/posts/1301785793295904

Ποιος φοβάται το σχολείο-πρότυπο;

29-dimotiko_sxoleio-vatolakos.jpg

Το Δημοτικό Σχολείο Βατόλακκου στις μέρες της ακμής του.

12.11.2018, 20:28 | Ετικέτες:  Κρήτη, εκπαίδευση, εκπαιδευτικοί, σχολεία, μαθητές, γονείς

Συντάκτης: 

Μάριος Διονέλλης

Μοιάζει πολύ με το σχολείο που όλοι θα θέλαμε να πηγαίνουν τα παιδιά μας. Ενα δημόσιο σχολείο με ευτυχισμένους μαθητές, που μαθαίνουν τα πάντα εκεί και δεν χρειάζεται να διαβάσουν στο σπίτι. Ενα σχολείο που εκτός από γνώση προσφέρει στα παιδιά πολλές εμπειρίες. Αν ήταν κάπου στην Ευρώπη, θα το ζηλεύαμε. Κι όμως, εδώ, κινδυνεύει να κλείσει αφού κάποιοι γονείς το αντιμετώπισαν με δυσπιστία.

Ο Βατόλακκος είναι ένα χωριό περίπου 600 κατοίκων, λίγο έξω από τα Χανιά. Εκεί βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια δυο δασκάλες νέες, αλλά εφοδιασμένες με απέραντη αγάπη για τη δουλειά τους και για τα παιδιά.

Διάλεξαν να εργαστούν μόνιμα εκεί και να δημιουργήσουν ένα σχολείο της φύσης, των τεχνών, της τεχνολογίας και της αλληλεγγύης. «Ενα σχολείο όπως ονειρευόμαστε τον κόσμο μας», όπως λένε οι ίδιες, αλλά και τα παιδιά.

Χωρίς να παρεκκλίνουν από το αναλυτικό πρόγραμμα, η Φωτεινή Δημοπούλου και η Ελένη Ζαχαριάδη κατάφεραν να ολοκληρώνουν τη μελέτη των 17 παιδιών εντός του σχολικού ωραρίου και του ολοήμερου, ώστε μετά τις 4 μ.μ. να έχουν ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο με τους γονείς τους.

Ο Χάρης Καραγιάννης και η σύζυγός του Ελεονόρα μιλούν με ενθουσιασμό για τη δουλειά που γίνεται στο σχολείο όπου είναι μαθήτρια η κόρη τους | 

«Σταματήσαμε στο σπίτι να διαβάζουμε για το σχολείο και διαβάζουμε πλέον λογοτεχνία ή παίζουμε», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Χάρης Καραγιάννης, πατέρας μαθήτριας της τρίτης τάξης. «Σε προηγούμενο σχολείο μάς έλεγαν πως έχει μαθησιακές δυσκολίες και άρνηση· στον Βατόλακκο βλέπουμε ένα παιδί που χαίρεται να πηγαίνει για μάθημα», συμπληρώνει ο ίδιος.

Δεν συμφωνούν όμως όλοι στο χωριό μαζί του. Κάποιοι είδαν περίεργα το γεγονός ότι τα παιδιά δεν είχαν διάβασμα για το σπίτι αλλά και συνολικά τη διαφορετική προσέγγιση της διδασκαλίας.

Μετα-διδασκαλικές ασχολίες

Η δασκάλα Φωτεινή Δημοπούλου με τα πέντε παιδιά που απέμειναν στο σχολείο | 

Οι δασκάλες συνένωσαν τις ώρες της ευέλικτης ζώνης και κάθε Παρασκευή επέκτειναν το γνωστικό πεδίο των παιδιών με μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου, μουσικής, αστρονομίας και ρομποτικής, με ημέρες φιλαναγνωσίας και επαφής με τις φυσικές επιστήμες.

Οργάνωσαν βάψιμο και επισκευές στο κτίριο, ενώ τα παιδιά έβγαλαν τη δική τους σχολική εφημερίδα και έφτιαξαν τον δικό τους λαχανόκηπο.

Κάλεσαν τους γονείς να μιλήσουν για τα επαγγέλματά τους ή απλά να διαβάσουν ο καθένας από ένα παραμύθι σε όλα τα παιδιά. Το σχολείο άνοιξε ακόμα και Κυριακές για προβολές ταινιών για όλο το χωριό.

Κυρίως, όμως, οι δασκάλες μετέφεραν στα παιδιά τις αρχές της αλληλεγγύης, της συνεννόησης και της δημοκρατίας.

Κάθε Παρασκευή τα παιδιά φτιάχνουν όλα μαζί το πρωινό τους και συνέρχονται στο Συμβούλιο του Σχολείου, στο οποίο ακούν, συζητούν και βγάζουν ομόφωνες αποφάσεις για διάφορα θέματα στη λειτουργία του σχολείου.

Τα παιδιά έμαθαν να λειτουργούν σαν μία παρέα, να συνυπάρχουν, να στηρίζουν τους φίλους τους στις δυσκολίες, να σέβονται τις ιδιαιτερότητες και τη μοναδικότητα του άλλου δίπλα τους και να νιώθουν πως είναι όλοι σημαντικοί.

Ωστόσο, τις αλλαγές δεν τις είδαν όλοι με καλό μάτι. Κάποιοι γονείς αντέδρασαν με καχυποψία και διάλεξαν να πάνε τα παιδιά τους σε άλλο σχολείο.

Κάποιες οικογένειες ζήτησαν μετεγγραφή σε άλλο σχολείο, ενώ, μαζί με τα παιδιά που αποφοίτησαν για το Γυμνάσιο, η δυναμικότητα του σχολείου μειώθηκε από τα 17 στα πέντε παιδιά και, φέτος, η μία από τις δύο δασκάλες αποσπάστηκε σε άλλη θέση.

Με μόνο πέντε παιδιά, το σχολείο του Βατόλακκου είναι πολύ πιθανόν του χρόνου να μην υπάρχει.

«Αυτοχειρία»

Από αριστερά: Γιάννης Μαλανδράκης, δήμαρχος Πλατανιά | Γιώργος Τερζάκης, περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης | Μανώλης Μηλιαράκης, διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων | 

Για «αυτοχειρία» των κατοίκων κάνει λόγο στην «Εφ.Συν.» ο Γιάννης Μαλανδράκης, δήμαρχος Πλατανιά, όπου ανήκει διοικητικά ο Βατόλακκος, καλώντας τους κατοίκους την επόμενη χρονιά να φέρουν πίσω τα παιδιά τους.

«Ο δήμος κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να διατηρηθεί το σχολείο. Σε άλλα χωριά ζητούν εναγωνίως να μείνουν ανοιχτά τα σχολειά και εδώ, το αφήνουν να κλείσει», λέει ο ίδιος.

Για αναίτιο χωρισμό των γονιών σε δύο στρατόπεδα μιλά ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων Μανώλης Μηλιαράκης, βεβαιώνοντας πως οι δύο δασκάλες δεν παρέκκλιναν από το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών και τις υπηρεσιακές τους υποχρεώσεις.

«Είναι πολύ βασικό οι όποιες αλλαγές να γίνουν αποδεκτές και από την τοπική κοινωνία», λέει ο κ. Μηλιαράκης.

«Είναι λυπηρό»

Θέση για το ζήτημα παίρνει και ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης Γιώργος Τερζάκης με βάση όσα προκύπτουν από το ρεπορτάζ: «Είναι λυπηρό, εφόσον οι εκπαιδευτικοί δίνουν την ψυχή τους και κάνουν τόσο πρωτοποριακά πράγματα για τα παιδιά, οι γονείς να τα εισπράττουν αρνητικά».

Τονίζει, όμως, και αυτός πως με πέντε παιδιά δύσκολα θα διατηρηθεί και του χρόνου το σχολείο, ακόμα και ως μονοθέσιο.

Από την άλλη οι γονείς που έχουν ακόμα τα παιδιά τους στο σχολείο σε επιστολή τους γράφουν: «Είμαστε χαρούμενοι γιατί τα παιδιά μας λαχταρούν κάθε πρωί να πάνε στο σχολείο και γιατί ξέρουμε ότι, εκτός του ότι μαθαίνουν γράμματα, γίνονται άνθρωποι που σέβονται τους άλλους γύρω τους και αγαπάνε τον εαυτό τους».

«Το σχολείο μου είναι το πιο όμορφο σχολείο του κόσμου. Τον τελευταίο καιρό νιώθω λυπημένη. Κάποιοι φίλοι μου έχουν φύγει από το σχολείο μου και δεν καταλαβαίνω γιατί. Θέλω να πηγαίνω στο σχολείο αυτό μέχρι να μεγαλώσω», γράφει στην ίδια επιστολή μια μαθήτρια της τρίτης τάξης.

πηγή:http://www.efsyn.gr/arthro/poios-fovatai-sholeio-protypo?fbclid=IwAR2LLvWMZQ92YMvN-bBr6g2ZR_GEnsnxhR7nsIqGC9LrW8KQnLAYNiuKoDk

Εθελοντική αιμοδοσία του Συλλόγου μας την Τετάρτη 14/11 στο Δημαρχείο

Στατιστική αποτίμηση των εκλογών αιρετών

Συνδικαλισμός πελατολογίου	Δάσκαλος με 35+ χρόνια προσφοράς
98	5
Συνδικαλισμός  πελατολογίου	35 χρόνια ενεργός συνδικαλιστής
98	32
Συνδικαλισμός  πελατολογίου	6 γυναίκες υποψήφιες
98	52

και πάει λέγοντας ...

Παράλογο ... 

Δεν απαντάει...

Άρα λογικό.
. 

Υ.Γ 
Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα...

Σταυροδοσία εκλογών για το ΠΥΣΠΕ Καστοριάς (Πηγή :FUIT)

 ΠΗΓΗ:https://fouit.gr/2018/11/07/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%AC/?fbclid=IwAR3l0TLmVJ8FI_shSVrUptXFrt7-iobdga5RIHbBbphg9lVSdECPJAQ_WcU

Οι «νομάδες» και τα «ντελίβερι» στις σχολικές τάξεις!

Παιδεία καθηγητές - νομάδες

Αν η υποχρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου (στους κρατικούς προϋπολογισμούς των ετών 2009 και 2015 παρατηρούμε μείωση του συνολικού προϋπολογισμού του Υπουργείου Παιδείας κατά 35% περίπου), το «μαχαίρι» στους μισθούς των εκπαιδευτικών, που οδηγούνται μήνα με τον μήνα σε φτωχοποίηση, είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση που πρέπει να αντιμετωπιστεί, κι αν οι πληθωρικές τάξεις και οι ευφάνταστοι τρόποι «κάλυψης» των κενών στα σχολεία με τη μείωση των διδακτικών ωρών και το «ξεχείλωμα» των αναθέσεων μαθημάτων (ο φιλόλογος διδάσκει θρησκευτικά, ο θεολόγος ιστορία, ο μηχανικός μαθηματικά και ο μαθηματικός φυσική), που βαθαίνουν το κράτος της αμάθειας,  είναι ένα εξόχως σημαντικό ζήτημα, στο οποίο πρέπει να δοθεί απάντηση από εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, εξίσου σημαντικό θέμα είναι και μια νέα κατάσταση που αθέατα και αθόρυβα διαμορφώνεται στο δημόσιο σχολείο.

Αναφερόμαστε σε δυο ολοένα διογκούμενες ομάδες εκπαιδευτικών που μέσα στους σχολικούς χώρους ονομάζονται υπαινιχτικά «μετανάστες» και «ντελίβερι».

ΟΙ «ΝΟΜΑΔΕΣ» ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα την περίοδο των μνημονίων, οι ελαστικές μορφές εργασίας αυξάνονται συνεχώς στη Δημόσια εκπαίδευση.

Βρισκόμαστε στην εποχή των αναπληρωτών «νομάδων δασκάλων», η επινόηση των οποίων καταργεί την παιδαγωγική σχέση και την αφοσίωση, που είναι απαραίτητες στην εκπαίδευση, η οποία είναι προφανέστατο ότι έχει ανάγκη από μόνιμους διορισμούς κι όχι από πλανόδιους εκπαιδευτικούς για να κλείνουν τρύπες του συστήματος.

Το σχολικό έτος 2011-2012 το ποσοστό των αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών επί των μονίμων εκπαιδευτικών ήταν 8% για να φτάσουμε το 2015-2016 στο 14,1%!

Και φέτος, για μια ακόμη χρονιά (έκτη στη σειρά), η αναλογία μόνιμου και ελαστικά εργαζόμενου προσωπικού (αναπληρωτές-ωρομίσθιοι) μεταβάλλεται υπέρ του δεύτερου, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο το εργασιακό μοντέλο που αργά και συστηματικά εμπεδώνεται στις σχολικές μονάδες.

Για να έχει κάποιος μια εικόνα της μείωσης του μόνιμου εκπαιδευτικού πληθυσμού τα τελευταία χρόνια, αρκεί να πάρει υπόψη του την αναλογία αποχωρήσεων/ συνταξιοδοτήσεων από τη μια και μόνιμων διορισμών από την άλλη. Για παράδειγμα, στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση την περίοδο 2010/2011 – 2015/2016 αποχώρησαν περίπου 12.000 εκπαιδευτικοί και στη θέση τους διορίστηκαν μόλις 272!

Ακόμη περισσότερες είναι οι αποχωρήσεις στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, καθώς στην 6ετία 2010-2016 είχαμε συνολικά 18.794 αποχωρήσεις. Πιο αναλυτικά το 2010 είχαμε 2.839 αποχωρήσεις, το 2011 3.503 αποχωρήσεις, το 2012 3.186 αποχωρήσεις, το 2013 3.442 αποχωρήσεις, το 2014 3.235 αποχωρήσεις ,το 2015 1.638 αποχωρήσεις και τέλος το 2016 951 αποχωρήσεις μέχρι τέλη Οκτώβρη.

Η ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ		ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΣΕ ΔΥΟ ΕΩΣ ΠΕΝΤΕ ΣΧΟΛΕΙΑ
1964/65	2-3%	Καθηγητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης	23%
1976/77	4-5%
1985/86	7%
2011/12	8%	Εκπαιδευτικοί Ειδικοτήτων στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση	49%
2014/15	14%

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ «ΝΤΕΛΙΒΕΡΙ»

Παράλληλα οι απανωτές ρυθμίσεις του Υπουργείου Παιδείας, κυρίως από το 2010 και μετά, οδηγούν σιγά σιγά στην πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των μονίμων εκπαιδευτικών καθώς χιλιάδες καλούνται να συμπληρώνουν το υποχρεωτικό ωράριο κάνοντας… ακροβατικά για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μέχρι και σε πέντε διαφορετικά σχολεία.

Συγκεκριμένα την τρέχουσα σχολική χρονιά, περισσότεροι από 15.000 καθηγητές διδάσκουν σε 2 σχολεία και άνω στα Γυμνάσια, Λύκεια και ΕΠΑΛ της χώρας. Συνολικά το 18% των καθηγητών διδάσκει σε 2 σχολικές μονάδες και το 5% σε 3 και πάνω σχολικές μονάδες! Πολύ χειρότερα, ακόμη, είναι τα πράγματα στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ιδιαίτερα με τους εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων (αγγλικών, γαλλικών, φυσικής αγωγής, πληροφορικούς, καλλιτεχνικών μαθημάτων, μουσικούς, θεατρικής παιδείας κλπ).

Αυτό κι αν είναι εκπαιδευτικό «delivery».

Αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει για τον εκπαιδευτικό να διδάσκει σε δύο και τρία σχολεία την ίδια ημέρα. Σημαίνει, ιδιαίτερα στην επαρχία, δεκάδες χιλιόμετρα καθημερινών μετακινήσεων. Σημαίνει φυσική εξόντωση και οικονομική εξαθλίωση των εκπαιδευτικών. Σημαίνει να αγνοεί ο εκπαιδευτικός ακόμα και τα ονόματα των μαθητών του. Σημαίνει απρόσωπη εκπαιδευτική διαδικασία και διάλυση των παιδαγωγικών αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων μεταξύ δασκάλων και μαθητών, η ανάπτυξη των οποίων είναι απαραίτητος όρος για τη διατήρηση του αναγκαίου κοινωνικού ιστού για τη διαμόρφωση των προσωπικότητας των νέων.

Με βάση τα στοιχεία οι υπηρετούντες καθηγητές στις δευτεροβάθμια το 2015-2016 ήταν 68.221 γεγονός που σημαίνει ότι 15.690 εκπαιδευτικοί αναγκάζονται και διδάσκουν σε δυο έως και πέντε σχολεία με ότι αυτό συνεπάγεται για την εκπαιδευτική διαδικασία καθώς οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών αποτελούν και συνθήκες μάθησης των μαθητών.

Είναι χαρακτηριστική η επιστολή του εκπαιδευτικού Γιώργου Βαρδακώστα :

                «Τελικά Εκπαιδευτικός ή Γάιδαρος;

                Η 5η Οκτωβρίου καθιερώθηκε από την UNESCO και εορτάζεται κάθε χρόνο σε πάνω από 100 χώρες παγκοσμίως ως η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών. Ωστόσο μία μέρα πριν, στις 4 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα των ζώων.

                Ποια από τις δύο μέρες γιορτάζω;

                Γιατί μπορεί να αυτοπροσδιορίζομαι ως εκπαιδευτικός, όμως η αλήθεια είναι ότι μου συμπεριφέρονται σαν ζώο.

                – Τι είδους ζώο είμαι; Ίσως είμαι γάιδαρος επειδή:

• πηγαίνω σε 5 διαφορετικά σχολεία για να συμπληρώσω το ωράριό μου, λες και η γνώση είναι πακέτο που παραδίδεται με delivery.
• με βάζουν να διδάσκω διαφορετικά αντικείμενα από αυτά, που έχω σπουδάσει.
• είμαι αναγκασμένος να ζω για πολλά χρόνια σαν γυρολόγος, μακριά από την οικογένειά μου, βοσκώντας από δω κι από κει σε όλη την Ελλάδα.
• είμαι επιφορτισμένος με 100 διαφορετικές εργασίες, πέραν του διδακτικού μου ωραρίου, τις οποίες κανείς άλλος δεν γνωρίζει.
• γυρίζω στον στάβλο μου κάθε μέρα και παρά την κούραση, συνεχίζω την εργασία μου με την προετοιμασία του μαθήματος της επόμενης μέρας, διορθώνοντας γραπτά ή βγάζοντας θέματα για κάποιο γραπτό τεστ, χωρίς ποτέ να διαμαρτύρομαι.

                Μάλλον είμαι γάιδαρος γιατί ανέχομαι τις αλλαγές στα ωρολόγια προγράμματα, που έγιναν χωρίς παιδαγωγικά κριτήρια και χωρίς να με ρωτήσουν, μόνο και μόνο για να μην γίνουν προσλήψεις.

                Ωστόσο, αν και γάιδαρος, αγαπάω το λειτούργημά μου και παρά τις αντιξοότητες συνεχίζω να προσπαθώ και να ελπίζω…»

               

Αποκαλυπτικά είναι και τα λόγια της Αναστασίας μιας αναπληρώτριας Θεατρικής Αγωγής: «Έχουμε γίνει εκπαιδευτικοί – λάστιχο. Πηγαίνουμε σε 4 και 5 σχολεία, όχι μόνο για να καλυφθούν τα κενά, αλλά για να φανεί ότι τελικά φέτος κάτι έγινε με την Παιδεία. Οι ειδικότητες έχουν εξαπλωθεί παντού, λένε. Αυτό όμως είναι μία κοροϊδία. Δεν έχουν εξαπλωθεί, απλά συμπληρώνουμε 2 ώρες σε ένα σχολείο, 3 ώρες σε ένα άλλο με μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους. Είμαστε εκπαιδευτικοί που πηγαίνουμε κάθε μέρα σε άλλο σχολείο, κάνουμε σε διαφορετικά τμήματα… Ξημερώνει μία ημέρα και δεν ξέρουμε σε ποιο σχολείο θα πάμε. Και όλα αυτά για να καλύψουμε τις “τρύπες” της εκπαίδευσης και για να φανεί πως κάτι γίνεται στην Παιδεία. Αυτό όμως μόνο ουσιαστικό δεν είναι…».

Πηγή:https://www.prologos.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%83/?fbclid=IwAR3Hn3S-a0EiO-RiRJ6cCSSznQV9aFpLNpkybzlYyIU-Nc3Pd_VbkA-Y-00

Από τον συνδικαλισμό των αγώνων στον συνδικαλισμό της σαμπάνιας !!!

Είναι ολοφάνερο δυστυχώς το πέρασμα σε μία νέα συνδικαλιστική και όχι μόνο εποχή.

Είναι το πέρασμα από την εποχή των αγώνων στο δρόμο μαζί με ολόκληρη την κοινωνία,
στον συνδικαλισμό του φαίνεσθαι , του πελατολογίου,
της χειραψίας και του χτυπήματος στον  ώμο.
Δυστυχώς περάσαμε στην εποχή του συνδικαλισμού του αφρώδη οίνου.
Της γνωστής μας σαμπάνιας. Καλώς ήρθες νέα εποχή...

Η ελληνική πεζογραφία της Μεταπολίτευσης, σε ένα βιβλίο

Μια σημαντική μελέτη του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου

Περί τους 457 Έλληνες συγγραφείς μέτρησε η κριτικός λογοτεχνίας Ελισάβετ Κοτζιά στο ευρετήριο της μελέτης του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου «Η κίνηση του εκκρεμούς. Άτομο και κοινωνία στη νεότερη ελληνική πεζογραφία 1974-2017». Κι αν το πολλαπλασιάσουμε με τον αριθμό βιβλίων των συγγραφέων και την αξιολόγηση τους φτάνουμε σε αρκετές χιλιάδες βιβλία συνέχισε η Ελισάβετ Κοτζιά, διερωτώμενη γιατί ο Χατζηβασιλείου δεν περιορίστηκε στους σημαντικούς συγγραφείς.

Σε μια συζήτηση απολαυστική, με λόγο διαυγή και χωρίς θεωρητικοποίηση της λογοτεχνίας οι δύο κριτικοί λογοτεχνίας παρουσίασαν στην κατάμεστη από λογοτέχνες και εκδότες αίθουσα του Βιοτεχνικού Επιμελητήριου, τον πολύτιμο τόμο των 910 σελίδων. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις και χαιρετίστηκε από την κριτική ως βιβλίο αναφοράς.

Ένα βιβλίο άθλος, καρπός έρευνας και μελέτης του Β. Χατζηβασιλείου επί σαράντα χρόνια, όσα ασκεί την κριτική λογοτεχνίας από διάφορα έντυπα και εφημερίδες, τα τελευταία χρόνια και ως συντάκτης βιβλίου στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

«Η ιδέα του βιβλίου» εξήγησε ο συγγραφέας του τόμου «ήταν να καταγράψω κάποια φαινόμενα μιας εποχής, όπου σταδιακά το άτομο αποκόπτεται από το δημόσιο χώρο, να δώσω μεγάλο εύρος για να αποκαλύψω περισσότερες πτυχές του θέματος». Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, σίγουρα οι επόμενοι θα έχουν μια συνολική εικόνα καταγραφών (φυσικά όχι εγκυκλοπαιδική) για την αλλαγή της κοινωνίας, του τόπου και το ανάλογο της στη λογοτεχνία.

Το βιβλίο «Η κίνηση του εκκρεμούς. Άτομο και κοινωνία στη νεότερη ελληνική πεζογραφία 1974-2017» στην πραγματικότητα υπερβαίνει το 1974 και τη Μεταπολίτευση, καλύπτοντας το σύνολο της μεταπολεμικής περιόδου. Η έρευνα του καλύπτει τους πεζογράφους που εμφανίστηκαν στα ελληνικά γράμματα μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι οποίοι, παραμένοντας άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα καυτά ζητήματα της πολιτικής και της Ιστορίας, έδωσαν σημαντικό μέρος του έργου τους τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, κόβοντας προοδευτικά τους δεσμούς του ατόμου με τον δημόσιο χώρο.

«Έχουμε δύο γενιές λογοτεχνών που αποτυπώνουν αυτό το φαινόμενο. Και παρόλο που δεν έχω μετρήσει το εύρος της καταγραφής ξέρεις ότι έχουν μείνει πολλοί απ΄ έξω» είπε ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου με ένα μείγμα γνώσης και ενστίκτου. «Στο βιβλίο, βέβαια, υπάρχουν συγγραφείς που δεν αξιολογείς το έργο τους, απλώς παραθέτεις τίτλους βιβλίων. Τους αξιολογείς μέσα στη σιωπή σου» προσέθεσε η Ελισάβετ Κοτζιά.

πηγή :http://www.alfavita.gr/koinonia/272205_i-elliniki-pezografia-tis-metapoliteysis-se-ena-biblio

Με το «Κιέριον» μπήκε στην ιστορία

dimos_theos_skinothetis_1935-2018.jpg

EUROKINISSI/ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

30.10.2018, 06:45 | Ετικέτες:  Ιστορία, κινηματογράφος, σκηνοθέτες

Συντάκτης: 

Βένα Γεωργακοπούλου

To όνομά του προκαλούσε δέος. «Δήμος Θέος», λέγαμε, «ο πατέρας του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου». Το «Κιέριον», η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, ήταν από τα προαπαιτούμενα, τα must, για όποιον ήθελε να λέγεται γνώστης του ελληνικού σινεμά.

Από την άλλη, το κοινό, ακόμα και το δήθεν ανοιχτό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στις άγριες, βέβαια, και αντιδημοκρατικές εποχές του «β’ εξώστη», τον είχε κατασπαράξει. Ενδέχεται ο «Καπετάν Μεϊντάνος» του (1987) να είναι μία από τις περισσότερο άγρια και άδικα γιουχαϊσμένες ταινίες του φεστιβάλ, αφού ο ανήσυχος σκηνοθέτης σταδιακά είχε ξεφύγει από κάθε συμβατική μορφή και αφήγηση. Το ελληνικό σινεμά, όμως, σκύβει με θλίψη, σεβασμό και αγάπη πάνω στη σορό του. Ο Δήμος Θέος πέθανε χθες στα 83 του χρόνια. Κηδεύεται σήμερα στις 12.30 στο νεκροταφείο του Βύρωνα.

Δεν άφησε πίσω του πολλές ταινίες, αλλά πλούσιο έργο (ντοκιμαντέρ, δοκίμια). Ανθρωπος ευγενής, διακριτικός, βαθιά μορφωμένος και ελεύθερος από δογματισμούς και κόμματα (αν και παλιότερα είχε ενταχθεί στην ΕΔΑ και είχε γίνει γραμματέας της ΕΤΕΚΤ), δεν δίστασε για να ζήσει να γίνει για πολλά χρόνια, τη δεκαετία του ‘80, παλαιοβιβλιοπώλης, ιδιοκτήτης του περίφημου «Ο δικός σας Τιπούκειτος» στο Μοναστηράκι.

«Κιέριον» (1967/1974) | 

Γεννήθηκε το 1935 στα Αγραφα Καρδίτσας και όταν κατέβηκε στην Αθήνα βρέθηκε, από βαφέας σκηνικών στο θέατρο «Ακροπόλ», σε κινηματογραφικό συνεργείο. Για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε εμπορικές ταινίες. Εκεί γνώρισε τον Κώστα Φέρρη, στενό συνεργάτη του τα επόμενα χρόνια. Ο Φώτος Λαμπρινός ήταν, όμως, ο πρώτος με τον οποίο ταυτίστηκε, όχι μόνο γιατί πάνω από δέκα χρόνια ήταν φίλοι και αδελφοί, όπως μας έλεγε χθες ο Λαμπρινός, αλλά και γιατί συνυπέγραψαν το ιστορικής πια σημασίας ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «100 ώρες του Μάη» για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Μια άλλη δολοφονία έμελλε, όμως, να κρίνει την καριέρα του, αλλά ίσως την ίδια την πορεία του ελληνικού κινηματογράφου, το «Κιέριον», κατ’ όψιν ένα ωραίο νουάρ, κατά βάθος ένα τολμηρό, πολιτικό θρίλερ, βασισμένο ελεύθερα στη δολοφονία του Πολκ, αποκάλυψη και μαζί καταδίκη του παρακράτους.

Η ταινία άρχισε να γυρίζεται λίγο πριν από τη δικτατορία, έχοντας συγκεντρώσει γύρω από τον Θέο μια μεγάλη ομάδα από ανθρώπους που θα σημάδευαν το ελληνικό σινεμά (Αγγελόπουλος, Σφήκας, Φέρρης,Τορνές, Μαρκετάκη, Πανουσόπουλος κ.ά). Η χούντα ανάγκασε τον Θέο, μαζί με ό,τι υλικό είχε γυρίσει, να καταφύγει σε Παρίσι και Λονδίνο, να κάνει εκεί ένα πρώτο μοντάζ της ταινίας, που, όντας απαγορευμένη στην Ελλάδα, παίχτηκε σε ξένα φεστιβάλ και πήρε κι ένα ειδικό βραβείο στη Βενετία. Μόνο μετά τη δικτατορία ολοκληρώθηκε και θριάμβευσε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1974 (βραβείο καλύτερης ταινίας, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη ο ίδιος ο Θέος).

Οι επόμενες ταινίες του ήταν όλες εντελώς διαφορετικές. Η «Διαδικασία» (1976), μια παραλλαγή του μύθου της Αντιγόνης, δοκιμιακής περισσότερο κινηματογραφικής γραφής, έφερε αμηχανία σε κριτικούς και κοινό. Ο «Καπετάν Μεϊντάνος», που με απόσταση πολλών χρόνων, ανέβηκε το 1987 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και πέρασε άσχημα, όπως ήδη γράψαμε, μελετούσε τη ζωή οπλαρχηγού του 17ου αιώνα. Η τελευταία ταινία μυθοπλασίας του ήταν ο «Ελεάτης Ξένος» (1996), μια παραλλαγή του μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, με ηρωίδα μια Γερμανίδα που αναζητεί στην Ελλάδα τον άγνωστο πατέρα της.

Ο Δήμος Θέος δεν καθόταν στα ενδιάμεσα ανενεργός. Γύρισε πολλά ντοκιμαντέρ (όπως τη σειρά «Ελληνισμός και Δύση» για την ΕΡΤ και το «Υπερρεαλιστικό happening»), σκηνοθέτησε επεισόδια σειρών μυθοπλασίας («Ο Φονιάς» της ΕΡΤ), υπέγραψε «Παρασκήνια», έκανε τον ηθοποιό σε ταινίες φίλων του (όπως στον «Εξόριστο στην Κεντρική Λεωφόρο» του Φέρρη) και το μοντάζ στο «Μπαλαμός» του Τορνέ. Εγραψε το μυθιστόρημα «Μανιάκ Μπέης», δίδαξε και σινεμά. Το 2006 το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, επί Δέσποινας Μουζάκη, τον τίμησε με μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του.

πηγή :http://www.efsyn.gr/arthro/me-kierion-mpike-stin-istoria

Ενόψει των εκλογών αιρετών 5 (Μεγαλομανία , ναρκισσισμός και ταρτουφική υποκρισία )

Η μεγαλομανία και ο ναρκισσισμός συναγωνίζονται με τον εγωισμό και την ταρτουφική υποκρισία από κάποιους υποψηφίους χαλίφηδες ... 

Number of deaths in the WW2 per country (αριθμός νεκρών ανά χώρα στον Β΄ Π.Π) Βαρύ το τίμημα για την Ελλάδα.

ΙΣΩΣ ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ-ΕΣ ΑΙΡΕΤΟ-ΟΥΣ ΣΤΟ ΠΥΣΠΕ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Ούτε μια ούτε δυο αλλά 14 συναδέλφισσες θέτουν υποψηφιότητα για αιρετοί στο Πυσπε Καστοριάς έναντι 12 ανδρών. 

Στα 26 χρόνια που δουλεύω δάσκαλος δεν θυμάμαι ποτέ γυναίκα αιρετό!! Μάλλον ήρθε ο καιρός !

Καλή επιτυχία ολόψυχα συναδέλφισσες !! 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ	ΔΑΚΕ	ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ
. ΑΡΒΑΝΙΤOY ΓΕΩΡΓΙΑ   . ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΑ    ΜΑΚΡΗ ΝΙΚΟΛΕΤΑ   ΝΤΑΡΝΤΑΝΗ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΙΝΑ . ΠΑΡΧΑΡΙΔΟΥ ΑΛΚΗΣΤΗ	Μιχαλοπούλου Αλεξάνδρα Σιδηροπούλου Έφη	Αγγελίδου Παρασκευή Αλεξίου-Ρέτζιου Κωνσταντίνα Γκώτη Μαρία Λυκομήτρου Σόνια Ματσουλιάδη Χριστίνα Σιώμου Ευανθία

Ο Ακήρυχτος Πόλεμος σε βάρος των Λαών (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)

Αυτά είναι τα αποτελέσματα των γενοκτόνων μνημονιακών πολιτικών»

«Από την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας, η Ελλάδα μείωσε τον δείκτη δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη σε σχέση με το ΑΕΠ σε ένα από τα χαμηλότερα στην ΕΕ, με 50% λιγότερη δημόσια νοσοκομειακή χρηματοδότηση το 2015 από ό,τι το 2009. Η μείωση αυτή έχει αφήσει τα νοσοκομεία με έλλειμμα σε βασικές προμήθειες, ενώ οι πολίτες αντιμετωπίζουν παροδικές ελλείψεις φαρμάκων.» Βασισμένο σε μελέτη του βρετανικού ιατρικού περιοδικού The Lancet, το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού δημοσιεύει δελτίο Τύπου, εφιστώντας την προσοχή στο πώς η λιτότητα στη δημόσια υγεία αύξησε στη χώρα μας τα ποσοστά θνησιμότητας, τα ποσοστά φυματίωσης, HIV, καθώς και τα περιστατικά αυτοτραυματισμών, κατάθλιψης και αυτοκτονιών.

 

 ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ

 

 

Ακολουθεί το δελτίο Τύπου του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου: 

Από τον Δεκέμβριο του ’11 που ξεκίνησε την λειτουργία το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού (ΜΚΙΕ), ήταν ξεκάθαρο ότι οι πολιτικές λιτότητας και το 1ο μνημόνιο που είχε υπογράψει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, θα έφερναν τον όλεθρο και την καταστροφή στην ελληνική κοινωνία. Από τότε καταγγέλαμε ότι η λιτότητα στην δημόσια υγεία θα επιδείνωνε τους δείκτες υγείας. 7 χρόνια μετά, με 3 μνημόνια και δεσμεύσεις μέχρι το 2060, μια μελέτη του βρετανικού The Lancet έρχεται να αποδείξει ακριβώς αυτό. Η μελέτη με τίτλο «The burden of disease in Greece, health loss, risk factors, and health financing, 2000–16: an analysis of the Global Burden of Disease Study 2016» περιλαμβάνει τα εξής αποτελέσματα (της λιτότητας):

1) Αύξηση της θνησιμότητας του γενικού πληθυσμού από τις 997.8 ανά 100.000 κατοίκους το 2010 στις 1174.9 το 2016, δηλαδή είχαμε μια αύξηση της θνησιμότητας κατά 17.8%!

2) Τα περιστατικά φυματίωσης έχουν αυξηθεί ανάμεσα στους Έλληνες πολίτες.

3) Τα περιστατικά HIV σχεδόν διπλασιάστηκαν την περίοδο 2010-2012 λόγω της κατάργησης του προγράμματος παροχής δωρεάν συρίγγων στους χρήστες ναρκωτικών.

4) Αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης και αυτοκτονιών.

Η μελέτη συνεχίζει και αναλύει την αύξηση των θανάτων του γενικού πληθυσμού ανά ηλικία (η Ελλάδα αναφέρεται με ΜΠΛΕ χρώμα) και αναφέρει ότι οι θάνατοι «συνέπεσαν» με τις μειώσεις που έγιναν στους προϋπολογισμούς για την δημόσια υγεία από το 2010 και μετά.

Επίσης αυξήθηκαν οι ανεπιθύμητες παρενέργειες από τα φάρμακα, οι αυτοτραυματισμοί και πολλά είδη καρκίνων σε όλες τις ηλικίες. Βρέφη και παιδιά μικρότερα των 5 ετών πεθαίνουν από ασθένειες που είναι πλήρως ιάσιμες (όπως αιμολυτική νόσος και νεογνική σηψαιμία). Υψηλή αύξηση έχει επέλθει στους αυτοτραυματισμούς εφήβων και νέων. Έχουμε αύξηση στις ηλικίες 15-49 στο HIV, σε διάφορα είδη ιάσιμων νεοπλασιών, σε όλα τα είδη των κιρρώσεων, σε νευρολογικές παθήσεις (όπως η πολλαπλή σκλήρυνση κατά πλάκας, και η νόσος κινητικών νευρώνων), στη χρόνια νεφρική νόσο, και τους περισσότερους τύπους καρδιαγγειακών παθήσεων.

Με λίγα λόγια:

– Τα νεογέννητα βρέφη πεθαίνουν από θεραπεύσιμες ασθένειες.

– Οι έφηβοι και οι νέοι ενήλικες αυτοκτονούν.

– Οι έφηβοι και οι ενήλικες πεθαίνουν από ασθένειες που σχετίζονται με την κακή διατροφή, την κατάχρηση οινοπνεύματος και το κάπνισμα, καθώς και από θεραπεύσιμες ασθένειες.

Όπως σημειώνει το περιοδικό Forbes σε πρόσφατο άρθρο του που βασίστηκε στην μελέτη της Lancet:

«Η αύξηση των θανάτων από αυτοτραυματισμό μεταξύ των νέων ενηλίκων είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Αυτό είναι το ανθρώπινο κόστος για το τρομακτικά υψηλό ποσοστό ανεργίας των νέων στην Ελλάδα.Στο ύψος της κρίσης, το 2013, ήταν 58,21% – πάνω από το ήμισυ όλων των νέων ενηλίκων. Ακόμα και τώρα, παρότι μισό εκατομμύριο νέων εγκατέλειψαν τη χώρα, είναι πάνω από 40%. Οι Έλληνες νεαροί ενήλικες πρέπει να επιλέξουν να φύγουν ή να αντιμετωπίσουν μια ανεργία διαρκείας. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι αυτοτραυματισμοί και οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί. Παρά την απόγνωση, οι μεγαλύτερες αυξήσεις θνησιμότητας δεν είναι μεταξύ των νέων ενηλίκων, αλλά μεταξύ των μωρών και των πολύ ηλικιωμένων.  Αυτό μιλάει (από μόνο του) για μια κρίση στην υγειονομική περίθαλψη.»

Η μελέτη της Lancet αναφέρει ξεκάθαρα ότι από το 2008 μέχρι και το 2014 η δημόσια δαπάνη για το Εθνικό Σύστημα Υγείας της χώρας μειώθηκε από το 9.8% του ΑΕΠ το 2008 σε 8.1% το 2014, και έχει πέσει σήμερα στο 6%! Να μην ξεχνάμε παράλληλα ότι το ΑΕΠ μας μειώθηκε περισσότερο από 25% την ίδια περίοδο (που σημαίνει ότι η δημόσια δαπάνη είναι 4.5 % έναντι του 9.8% του 2008!).

Η μελέτη της Lancet παράλληλα αναφέρει ξεκάθαρα:

«Από την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας, η Ελλάδα μείωσε τον δείκτη δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη σε σχέση με το ΑΕΠ σε ένα από τα χαμηλότερα στην ΕΕ, με 50% λιγότερη δημόσια νοσοκομειακή χρηματοδότηση το 2015 από ό, τι το 2009. Η μείωση αυτή έχει αφήσει τα νοσοκομεία με έλλειμμα σε βασικές προμήθειες, ενώ οι πολίτες αντιμετωπίζουν παροδικές ελλείψεις φαρμάκων.»

Όλα τα παραπάνω εξηγούν με τον καλύτερο τρόπο γιατί τα δημόσια νοσοκομεία έχουν διαλυθεί στην κυριολεξία, με τεράστιες ελλείψεις σε υλικά, φάρμακα και ανθρώπινο δυναμικό. Ο μοναδικός λόγος που δεν έχουν καταρρεύσει είναι γιατί το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό υπερβάλει εαυτό και καλύπτει με προσωπικό κόστος τις παντελείς ελλείψεις.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία είναι αδιάψευστος μάρτυρας μια λιτότητας που δολοφονεί πολίτες βάσει των πολιτικών που εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και σήμερα, μιας λιτότητας που συνιστά γενοκτονία σύμφωνα με τους όρους του ΟΗΕ (διαβάστε εδώ τον ορισμό – στα Αγγλικά – ).

Ποιος θα απαντήσει από το υπουργείο υγείας και θα εξηγήσει:

– για τις λίστες αναμονής χιλιάδων καρκινοπαθών που στην κυριολεξία λιώνουν περιμένοντας μέχρι και 4 μήνες για να ξεκινήσουν τις θεραπείες τους;

– για τις τραγικές ελλείψεις σε φάρμακα που αναγκάζουν τα δημόσια νοσοκομεία να ψάχνουν δεξιά και αριστερά για να καλύψουν τις ανάγκες των ασθενών τους;

Και για να διαπιστώσουμε την ουσία της πρόσβασης των ανασφάλιστων ασθενών στο δημόσιο σύστημα υγείας ας απαντήσει το υπουργείο υγείας:

– πόσα χρήματα έχουν δοθεί για την νοσηλεία και τις διαγνωστικές εξετάσεις των ανασφάλιστων ασθενών;

– πόσα ηλεκτρονικά παραπεμπτικά για αξονικές – μαγνητικές – σπινθηρογραφήματα γράφτηκαν σε ανασφάλιστους ασθενείς και πόσες τελικά εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν;

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
(ΔΕΥΤΕΡΑ-ΠΕΜΠΤΗ 10:00-20:00, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10:00-19:00) και (ΣΑΒΒΑΤΟ 10:00-14:00)
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 210 9631950
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΑΤΡΕΙΟΥ: εντός της πρώην Αμερικανικής βάσης
(δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού, 200 μέτρα από την Τροχαία Ελληνικού)
Ιστοσελίδα: http://www.mkiellinikou.org
email: mkiellinikou@gmail.com


πηγή:https://www.thepressproject.gr/article/134458/Auta-einai-ta-apotelesmata-ton-genoktonon-mnimoniakon-politikon