Κόντρα παλαιών και νέων αναπληρωτών για τους διορισμούς

20-sxoliki_taxi.jpg

EUROKINISSI/ILIALIVE.GR/ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΥΡΟΥΝΗΣ

12.11.2018, 17:18 | Ετικέτες:  εκπαιδευτικοί, εκπαίδευση, σχολεία, προσλήψεις

Συντάκτης: 

Διαλεκτή Αγγελή

Tο πολυετές πάγωμα μόνιμων διορισμών στην εκπαίδευση και το άκρως προβληματικό σύστημα των προσλήψεων αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών έχουν αφυπνίσει διάφορες μορφές κοινωνικού αυτοματισμού, στα όρια της ανθρωποφαγίας, μεταξύ ομάδων με παρόμοια χαρακτηριστικά και κοινά συμφέροντα.

Από τη μία είναι η Πανελλήνια Ενωση Αναπληρωτών Δευτεροβάθμιας (ΠΕΑΔ) και από την άλλη οι εκπαιδευτικοί που υπάγονται στους πίνακες αναπληρωτών μηδενικής προϋπηρεσίας.

Οι μεν θεωρούν το ενδεχόμενο της πρόσληψης νέων σε ηλικία πτυχιούχων με υψηλό ποσοστό επί των επικείμενων μελλοντικών διορισμών «ανήθικη και ανοίκεια συμπεριφορά» και οι δε διαμαρτύρονται για τον «κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό» που υφίστανται.

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή της, η ΠΕΑΔ αναγνωρίζει το δικαίωμα των νεότερων σε ηλικία συναδέλφων τους να έχουν πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση, ωστόσο την ίδια ώρα εκφράζει την ανησυχία της για τη συζήτηση που έχει ανοίξει περί ισοτιμίας παλαιών και νέων εκπαιδευτικών.

«Στην παρούσα συγκυρία, στην ελληνική εκπαίδευση, αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει κατά προτεραιότητα είναι το είδος παιδαγωγικής σχέσης δασκάλου - μαθητή που θέλουμε να ασκείται στο ελληνικό σχολείο: θέλουμε αυτή να ασκείται από έμπειρους διδακτικά και παιδαγωγικά καταρτισμένους με ασφαλή σχέση εργασίας και με διαμορφωμένη επαγγελματική ταυτότητα εκπαιδευτικούς; Και δεν το λέμε αυτό κινούμενοι από συντεχνιακή, ποταπή λογική και συμφέρον αλλά με καθαρώς παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά κριτήρια. Και απαντούμε σε όλους αυτούς που ευφυολογούν μιλώντας για συντεχνιακά αιτήματα: η διδασκαλία είναι και εργασία. Είναι βιβλιογραφικά τεκμηριωμένο ότι εκπαιδευτικοί διαμορφώνονται από την εργασία που κάνουν και τη διαμορφώνουν με τις παιδαγωγικές και διδακτικές παρεμβάσεις τους που επί τόσα χρόνια έχουν προσφέρει στα σχολεία της χώρας» αναφέρει η ανακοίνωση της ΠΕΑΔ.

Η πρόταση

Η Πανελλήνια Ενωση Αναπληρωτών Δευτεροβάθμιας σε συνεννόηση με άλλες δύο ακόμη συλλογικότητες αναπληρωτών εκπαιδευτικών, τον Σύλλογο Αναπληρωτών Νηπιαγωγών (ΣΑΝ) και τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αναπληρωτών Δασκάλων (ΠΑΣΑΔ), εν όψει της ανακοίνωσης του υπουργείου Παιδείας, την ερχόμενη εβδομάδα, του συστήματος των μόνιμων διορισμών, προτείνει:

1. Δημόσια προϋπηρεσία (ένα μόριο για κάθε μήνα εργασίας).

2. Πτυχίο (ημερομηνία κτήσης του βασικού πτυχίου/βαθμός σε περίπτωση που τα προηγούμενα στοιχεία ισοσταθμίζονται).

3. Μοριοδότηση τελευταίου ΑΣΕΠ (2008), σε όποιον κλάδο υπάρχουν επιτυχόντες.

Από την άλλη, με επιστολή που απέστειλαν στον υπουργό Παιδείας, και την οποία υπογράφουν πάνω από 1.000 εκπαιδευτικοί που υπάγονται στους πίνακες αναπληρωτών μηδενικής προϋπηρεσίας, εκφράζουν την έντονη αγανάκτησή τους για τον συστηματικό αποκλεισμό τους από τη διαδικασία προσλήψεων, ζητώντας να εφαρμοστεί ένα σύγχρονο και αξιοκρατικό σύστημα διορισμών αναπληρωτών, που θα δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους ανεξαιρέτως τους πτυχιούχους εκπαιδευτικούς.

«Κάθε χρόνο διαπιστώνουμε με θλίψη ότι οι προσλήψεις αναπληρωτών γίνονται μόνο από τον πίνακα αναπληρωτών με προϋπηρεσία, γεγονός που εκμηδενίζει την αξία των πτυχίων μας και ωθεί ένα μεγάλο μέρος από εμάς στο περιθώριο. Αντιλαμβανόμαστε πλήρως τη δυσκολία στην οποία βρίσκεται η χώρα μας λόγω των δεσμεύσεών της στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ωστόσο, γνωρίζουμε εδώ και χρόνια – συγκεκριμένα από το 2009 κι έπειτα– ότι δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια να βρεθεί ουσιαστική λύση από καμία κυβέρνηση, ούτε φυσικά από τη δική σας, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Διαρκώς, νιώθουμε να υποτιμάται η νοημοσύνη μας, καθώς ούτε μέσω γραπτών εξετάσεων στον ΑΣΕΠ, ούτε μέσω διορισμών από τους πίνακες αναπληρωτών μηδενικής προϋπηρεσίας δε μας δίδεται η ευκαιρία του αναφαίρετου δικαιώματός μας στην εργασία» αναφέρει η επιστολή, η οποία καταλήγει: «Δώστε μας κίνητρα. Δώστε μας την ευκαιρία».

Το κριτήριο

Το ζήτημα δεν είναι καθόλου απλό. Τουναντίον. Από τη μία έχουμε τους επί χρόνια αναπληρωτές, που κάθε Σεπτέμβρη φτιάχνουν βαλίτσες και όπου λάχει, οργώνοντας απ’ άκρη σ’ άκρη ολόκληρη την Ελλάδα, με τον μισθό του αναπληρωτή να μη φτάνει συχνά να καλύψει τις οικονομικές ανάγκες τους.

Και από την άλλη είναι νέοι επιστήμονες, που ζητούν το αυτονόητο, μια ευκαιρία να εργαστούν στον κλάδο που επέλεξαν να ακολουθήσουν, με όρους αξιοκρατίας, ισονομίας και ισοπολιτείας, ένα δικαίωμα που πηγάζει άλλωστε και από το Σύνταγμα της χώρας (άρθρο 22, παρ. 1), όπου δηλώνεται ρητά: «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών…».

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, πάντως, το βασικό κριτήριο στο οποίο θα βασιστούν οι προσλήψεις είναι η προϋπηρεσία των εκπαιδευτικών, η διαδικασία του ΑΣΕΠ και, τέλος, τα αντικειμενικά προσόντα και τα κοινωνικά κριτήρια, αφήνοντας εκτός διορισμών τους νέους εκπαιδευτικούς.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνά κανείς είναι ότι σκοπός δεν πρέπει να είναι η με οποιονδήποτε τρόπο συνέχιση του συστήματος των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, αλλά η διεκδίκηση μόνιμων διορισμών και σταθερής, αξιοπρεπούς εργασίας.

πηγή:http://www.efsyn.gr/arthro/kontra-palaion-kai-neon-anapliroton-gia-toys-diorismoys

Εξαιρετικό σκίτσο - Του Πέτρου Ζερβού

πηγή:http://www.efsyn.gr/slideshow/ta-skitsa-tis-imeras-18112018

Χαρούν Φαρόκι: «Με τις εικόνες να είστε τόσο δύσπιστοι όσο και με τις λέξεις!»

Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού αποτελεί και κρίση της κοινωνίας του θεάματος (για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο του επιδραστικού βιβλίου του Γκυ Ντεμπόρ του 1967), που βρίσκεται στην καρδιά του. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, το έργο του Γερμανού σκηνοθέτη Χαρούν Φαρόκι (Harun Farocki, 1944-2014) χαίρει ενός αυξανόμενα μεγάλου και ετερόκλητου κοινού, καθώς προσπαθεί να αναλύσει τους τρόπους με τους οποίους οι κινούμενες εικόνες και κάμερες διαπλέκονται με την καθημερινή μας ζωή. Τα έργα του συνηθίζουν να αποφυσικοποιούν τις κινούμενες εικόνες. Φέτος μόνο, τα όψιμα έργα του Φαρόκι αποτέλεσαν το θέμα δύο σημαντικών εκθέσεων, μίας στο Κέντρο Πομπιντού (Centre Pompidou) στο Παρίσι και μίας ακόμα στο Anthology Film Archives στη Νέα Υόρκη.

Γεννημένος στη Τσεχοσλοβακία, ο Φαρόκι έζησε κι εργάστηκε κυρίως στη Δυτική Γερμανία. Γύρισε κάποιες ταινίες μεγάλου μήκους, κυρίως όμως δημιούργησε φιλμ μικρού μήκους κι αργότερα βιντεοεγκαταστάσεις. Όπως κι οι σκηνοθέτες του γαλλικού Νέου Κύματος, ταυτίστηκε με ένα περιοδικό στο οποίο άρχισε να γράφει για τον κινηματογράφο (Filmkritik), αλλά σε αντίθεση με τους σκηνοθέτες του Νέου Κύματος συνέχισε να το κάνει  –συμπεριλαμβανόμενου, μάλιστα, ενός βιβλίου για τον Ζαν Λικ Γκοντάρ (Jean-Luc Godard), που συνέγραψε από κοινού με την Κάτια Σίλβερμαν (Kaja Silverman), με τίτλο Μιλώντας για τον Γκοντάρ (Speaking About Godard, 1998). Το έργο του εκτείνεται στα πεδία και τις επικοινωνιακές πρακτικές του κινηματογράφου, των Καλών Τεχνών και του πανεπιστημίου.

Από νεαρή ηλικία, ο Φαρόκι οραματιζόταν ένα λεξικό για τον κινηματογράφο, το οποίο θα διέκρινε ιδιαίτερα οπτικά σχήματα λόγου. Η ταινία του Εργάτες σχολάνε από το εργοστάσιο (Arbeiter verlassen die Fabrik, 1995), για παράδειγμα, αρχίζει με μία από τις πρώτες σκηνές που γυρίστηκαν ποτέ στον κινηματογράφο: Εργάτες σχολάνε από το εργοστάσιο Λυμιέρ (Employees Leaving the Lumiére Factory, 1895). Ο Φαρόκι συνδέει αυτή τη σκηνή με μια σειρά αντίστοιχων σκηνών από τα αρχεία του παγκόσμιου κινηματογράφου, επισημαίνοντας στον σχολιασμό του ότι αυτό το είδος σκηνών είναι σχετικά σπάνιο, αφού οι ταινίες συνήθως επικεντρώνονται στην αναπαράσταση του ελεύθερου χρόνου. Σε αυτό το έργο, ο Φαρόκι σημειώνει ότι οι σκηνές που απαθανατίστηκαν από τους αδελφούς Λυμιέρ μοιάζουν με τα καρέ των καμερών παρακολούθησης. Εφαρμόζει αυτή την ιδέα στη βιντεοεγκατάσταση Νόμιζα Ότι Έβλεπα Φυλακισμένους (Ich glaubte Gefangene zu sehen, 2000), όπου χρησιμοποιεί εκ νέου εικόνες καμερών παρακολούθησης που προορίζονταν για χρήση μόνο εντός ενός συστήματος φυλακών, προκειμένου να φέρει στο προσκήνιο την επιρροή τους στον τρόπο επικοινωνίας φυλάκων και φυλακισμένων. Κάποια στιγμή οι φύλακες χρησιμοποιούν τα στοιχεία που έχουν για κάθε φυλακισμένο για να διαλέξουν πιθανά ζευγάρια για καυγά σε περίπτωση που θα βρεθούν ταυτόχρονα στο προαύλιο, κι έπειτα στοιχηματίζουν ποιος θα είναι ο τελικός νικητής –σαν αντίπαλοι σε βιντεοπαιχνίδι. Στο Μάτι/Μηχανή ΙΙΙ (Auge/Maschine III, 2003) χρησιμοποιεί εικόνες από τον Πόλεμο του Κόλπου τραβηγμένες από βαλλιστικούς πυραύλους καθώς χτυπάνε τον στόχο τους –εικόνες που είναι ακόμα περισσότερο αποκομμένες από την ανθρώπινη υπογραφή ή ευθύνη.

Αυτή η χρήση εύκολα προσβάσιμων αρχείων με σκοπό την αντιπαραβολή και σύγκριση συγκεκριμένων κινηματογραφικών στιγμιότυπων έχει αλλάξει ραγδαία τα τελευταία είκοσι χρόνια. Από δραστηριότητα που απαιτούσε πρόσβαση σε θεσμούς που υλοποιούσαν τέτοιου είδους αρχειοθετήσεις, μετατράπηκε σε συλλογή ταινιών διαθέσιμων μέσω του διαδικτύου, ορισμένες μάλιστα από τις οποίες ελεύθερης πρόσβασης. Οι καταναλωτές της μαζικής κουλτούρας, έχουν επίσης συνηθίσει να διαλέγουν τις αγαπημένες τους σκηνές, παρακάμπτοντας την ανάγκη να κάθονται στον κινηματογράφο και να παρακολουθούν ολόκληρη μία ταινία. Όπως επισημαίνει η Λόρα Μάλβεϊ (Laura Mulvey) στο βιβλίο της Θάνατος 24 φορές Το Δευτερόλεπτο (Death 24X A Second, 2006), το γεγονός αυτό άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και δημιουργούμε ταινίες. Ο Φαρόκι σχετικά νωρίς αξιοποίησε αυτή τη νέα απανταχού παρουσία των αρχειοθετημένων ταινιών προκειμένου να επιχειρήσει να ορίσει τον κινηματογράφο ως μια σειρά επαναλήψεων.

Οι ταινίες του πάντοτε εμπλέκουν την προσωπική του ικανότητα κριτικής ανάλυσης και προκαλούν τον θεατή να κάνει το ίδιο. Στο βίντεό του Λέξεις/Τίτλοι, Εικόνες/Σοκ, Μια συζήτηση με τον Βιλέμ Φλούσερ(Schlagworte, Schlagbilder, Ein Gespräch Mit Vilém Flusser, 1986), ο Φαρόκι και ο θεωρητικός των ΜΜΕ Βίλεμ Φλούσερ αναλύουν τη σημειολογία του εξώφυλλου της Bild Zeitung. Το έργο του Φαρόκι συχνά εμφανίζεται να υιοθετεί ένα είδος θετικιστικής σκιαγράφησης του κοινωνικού ρόλου των κινούμενων εικόνων. Παρόλα αυτά, η υποκειμενική του θέση επανεμφανίζεται συνεχώς στο περιθώριο του έργου του. Η Έκφραση των Χεριών (Der Ausdruck der Hände, 1997), για παράδειγμα, δείχνει πολλαπλές σκηνές χεριών αλλά στο περιθώριο του πλαισίου βρίσκουμε τα χέρια του ίδιου του Φαρόκι καθώς κάθεται στη μονταζιέρα. Η επιμονή σε ένα ενδεικτικό [indexical, όρος από τη σημειωτική θεωρία του Peirce (σ.τ.μ.)] ίχνος της προσωπικής του εμπειρίας και θέσης σε σχέση με το έργο που δημιούργησε αποτρέπει την αναγωγή του έργου του σε έναν θετικισμό που ειδάλλως θα φαινόταν ότι επιδιώκει να υιοθετήσει. Μας καλεί να αναγνωρίσουμε τη δική μας υποκειμενικότητα κάθε φορά που δοκιμάζουμε να φτιάξουμε κινούμενες εικόνες για την κοινωνία του θεάματος, καθώς κι όταν μιλάμε γι’ αυτήν.

πηγή:https://marginalia.gr/arthro/charoyn-faroki-me-tis-eikones-na-eiste-toso-dyspistoi-oso-kai-me-tis-lexeis/

Η κατανάλωση ως υποταγή- κείμενο του Περ. Κοροβέση

Η κατανάλωση ως υποταγή

perikliskorovesis.jpg

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

17.11.2018, 17:20 | Ετικέτες:  καταναλωτές, καπιταλισμός, κοινωνία

Συντάκτης: 

Περικλής Κοροβέσης

Η ιστορία της εξουσίας είναι και η ιστορία της υποταγής των ανθρώπων. Το ανθρώπινο είδος, όταν εγκατέλειψε την οικογένειά του και άφησε πίσω του τα ξαδέρφια του τους χιμπατζήδες, για να εξελιχθεί στον Homo Sapiens, μαζί με τον πολιτισμό που δημιούργησε, έχτισε παράλληλα και τη βαρβαρότητα. Εννοια άγνωστη στο ζωικό βασίλειο.

Οι άνθρωποι κάνουν πόλεμο μεταξύ τους. Ενας άνθρωπος μπορεί να έχει έναν άλλο άνθρωπο σκλάβο του. Μπορεί να τον εκμεταλλεύεται, να τον βασανίζει ή ακόμα να τον σφάξει σαν πρόβατο, δικαιώματα που αποκτά λόγω ιδιοκτησίας. Και η ιδιοκτησία είναι ιερή και προστατεύεται.

Ο καθένας την κάνει ό,τι θέλει. (Εκτός βέβαια από το να τη χάσει.) Ο άνθρωπος μπορεί να καταστρέψει το φυσικό του σπίτι, τον χώρο που γεννήθηκε και μεγάλωσε -και είναι εξαρτημένος από αυτόν-, τη χλωρίδα και την πανίδα του πλανήτη μας. Και ακόμα να δηλητηριάσει τον αέρα που αναπνέει. Ολα αυτά στα ζώα είναι άγνωστα.

Εχει επικρατήσει ο όρος ο «νόμος της ζούγκλας». Προφανώς είναι μια μεταφορά του νόμου της κοινωνίας των ανθρώπων στην άγρια ζωή, όπου επικρατεί πλήρης αρμονία. Και αν μας σοκάρει η εικόνα ενός ελαφιού που κατασπαράζεται από μια τίγρη, δεν μας σοκάρει καθόλου όταν τρώμε ένα φιλέτο ελαφιού με σος μαδέρα σε ένα ακριβό εστιατόριο που έχει μόνο κυνήγι.

Καμιά τίγρης δεν διαθέτει μια φάρμα για να εκτρέφει ελάφια και να τα τρώει κατά βούληση. Ο άνθρωπος το κάνει. Παραπάνω από τα μισά ψάρια που τρώει ο πλανήτης είναι από ιχθυοκαλλιέργειες και η κτηνοτροφία έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που το μεθάνιο που εκπέμπουν τα ζώα με τις πορδές τους κάνει μεγαλύτερη ζημιά στο περιβάλλον από ό,τι τα αυτοκίνητα. Και όλοι μας συντηρούμε αυτή την κατάσταση με την ιδιότητα του καταναλωτή.

Η εξουσία, αν τοποθετήσουμε την απαρχή της στη Νεολιθική Εποχή, δέκα - δώδεκα χιλιάδες χρόνια π.Χ. μέχρι τις μέρες μας, έχει βρει χιλιάδες τρόπους και μορφές για να επιβληθεί. Αλλά ο πυρήνας της είναι ίδιος.

Και αυτός είναι η εξαφάνιση της προσωπικότητας του ατόμου και στέρηση όλων των δικαιωμάτων του, με τον νόμο του σωστού και του πρέπει που συχνά ταυτίζεται με τη θέληση του Θεού. Από την απόλυτη μοναρχία, που εκπροσωπεί τον Θεό επί της Γης, μαζί με τους νομοθέτες του θεϊκού λόγου, την επίσημη εκκλησία (ασχέτου δόγματος), μέχρι τη σημερινή «Θρησκεία της Αγοράς», ο μηχανισμός είναι ο ίδιος.

Σήμερα βέβαια πολύ πιο επικίνδυνος, λόγω τεχνολογίας. Και από την ημέρα που γεννιόμαστε μέχρι την ημέρα που πεθαίνουμε, όλα πρέπει να γίνουν μέσα στην υπακοή και τον νόμο. (Μέχρι πρόσφατα απαγορευόταν η καύση των νεκρών και η πολιτική κηδεία.) Το πρώτο πράγμα προς την ελευθερία είναι η ανυπακοή σ’ αυτά που μας έχουν μάθει και που μας έχουν διαμορφώσει.

Αυτό συνεπάγεται ψυχολογική αλλαγή, που πάει χέρι χέρι με την πνευματική. Μια αλλαγή προσανατολισμού που θα μας φέρει σε επαφή με τους άλλους και εδώ σπάει η μοναξιά. Και μετά αρχίζει η πολιτική που θέλει να ξεφύγει από το σύστημα και να το ανατρέψει.

Το καπιταλιστικό σύστημα έχει τη δυνατότητα να αφομοιώσει τα πάντα. Εκτός βέβαια από την ανατροπή του. Είδαμε την τύχη των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Κράτη του πρώην σοσιαλιστικού μπλοκ έγιναν ημιφασιστικά. Και ο περίφημος σοβιετικός μαρξισμός έγινε σκοταδισμός και εξουσιαστική ιδεολογία.

Και το βλέπουμε αυτό καθαρά στον ΣΥΡΙΖΑ που ανανέωσε τον φθίνοντα δικομματισμό και σταθεροποίησε το σύστημα, νεκρώνοντας κάθε λαϊκή αντίδραση (προς το παρόν). Και για αυτό μπορεί κανείς να κάνει μια υπόθεση. Από τη μεταπολίτευση και μετά, αυτός ο λαός στράφηκε στον καταναλωτισμό θυσιάζοντας εθελοντικά τα δικαιώματά του. Τόσο στην ποιότητα ζωής όσο και στην πνευματική του καλλιέργεια και μόρφωση.

Η τηλεόραση έγινε ο πνευματικός του πατέρας στην αποβλάκωση. Και ο καταναλωτής δεν μπορεί να στραφεί εναντίον του συστήματος που τον εκτρέφει. Θέλει μόνο το προηγούμενο καταναλωτικό επίπεδο που έχασε.

Παρ’ όλα αυτά ένας νέος διαφωτισμός υπάρχει που ακόμα δεν έχει βρει πολιτική έκφραση. Ή αυτή που υπάρχει είναι περιθωριακή. Αλλά θέλει ψάξιμο. Ποιος τρέχει στα μικρά εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία που κανείς μπορεί να ψωνίσει με κλειστά μάτια; Ή ποιος παρακολουθεί τους μικρούς εκδοτικούς οίκους που εκδίδουν πολύτιμα μη εμπορικά βιβλία; Ή για να γίνω κυνικός.

Πότε αγοράσαμε για τελευταία φορά βιβλίο ή ακόμα εφημερίδα; Υπάρχει μια εύκολη απάντηση-εξήγηση για όλα αυτά. Το διαδίκτυο τα έχει όλα και είναι και δωρεάν. Αλλά αυτό διαψεύδεται από τα έντυπα υψηλής ποιότητας που ακμάζουν χωρίς διαφήμιση, η οποία καταργεί την ανεξαρτησία ενός εντύπου. Αναφέρομαι στο γαλλικό περιοδικό «XXI» που εδώ και δέκα χρόνια όχι μονάχα επιζεί, αλλά έγινε και συγκρότημα. Βγάζει ένα ακόμα έντυπο με αποκλειστική ύλη τα φωτορεπορτάζ και μία εβδομαδιαία εφημερίδα.

Αλλά αυτά στη Γαλλία. Οσο υπάρχουν αναγνώστες, υπάρχει ελπίδα για ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Κατά την άποψή μου, οι εφημερίδες χάνουν αναγνώστες, γιατί πια δεν τους εκπροσωπούν, δεν τους δίνουν γνώση και κρίση, αλλά υπηρετούν άλλα συμφέροντα και τους θέλουν σαν παθητικούς καταναλωτές. Προϊόντων ή κομμάτων. Δεν υπηρετούν την ανυπακοή, αλλά τον κομφορμισμό.

πηγή:http://www.efsyn.gr/arthro/i-katanalosi-os-ypotagi?fbclid=IwAR3HCeS6QKgRxKegbuDPsux1srhatFIXaBT4V6on8_wyPuXk6ynjsptcA8Q

Τα ιδιωτικά σχολεία που «έκοψαν» τη γιορτή του Πολυτεχνείου

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις μετά την αποκάλυψη της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος ότι σε υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία που δεν γιόρτασαν σήμερα την επέτειο του Πολυτεχνείου σήμερα παραβιάζοντας τη σχετική εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΟΙΕΛΕ αυτά τα σχολεία είναι τα εξής:

• Ελληνογερμανική Αγωγή Παναγέα-Σάββα
• Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα-Λιναρδάτου
• Εκπαιδευτήρια Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου
• Παιδαγωγική Πειραιά
• Λακωνική Σχολή –Εκπαιδευτήρια Μαγκλάρα
• Παλλάδιο
• Εκπαιδευτήρια Δούκα
• Εκπαιδευτήρια Καίσαρη
• Ιόνιος
• Εκπαιδευτήρια Διαμαντόπουλου
• Εκπαιδευτήρια Τσιαμούλη
• Εκπαιδευτήρια Ζαγοριανάκου
• Εράσμειος
• Παιδικό Πολυτεχνείο (Χαλάνδρι)

Διαβάστε επίσης: Ιδιωτικά Σχολεία λογοκρίνουν τον Ρίτσο και λένε «όχι» στην επέτειο του Πολυτεχνείου

Η αντίδραση του υπουργείου Παιδείας

Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε άμεσα με έγγραφό του από όλες τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης να ενημερώσουν ποια ιδιωτικά σχολεία παραβίασαν τη νομοθεσία και παραχάραξαν τη συλλογική μνήμη και την ιστορική αλήθεια υποβαθμίζοντας, ή και απαγορεύοντας τη διεξαγωγή επετειακών εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο.

Υπενθυμίζεται ότι με εγκύκλιο που έστειλε από τα μέσα της εβδομάδας το υπουργείο παρείχε σαφή ενημέρωση προς όλους, μεταξύ των οποίων και όλες ιδιωτικές σχολικές μονάδες, για το τι ίσχυε όσον αφορά στον εορτασμό της επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η καταγγελία της ΟΙΕΛΕ

Με αφορμή το ζήτημα, η ΟΙΕΛΕ απέστειλε επιστολή στον Υπουργό Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου, στην οποία ανέφερε:

«Η απόφαση μιας ομάδας ιδιωτικών σχολείων να υποβαθμίσει εσκεμμένα (είτε απαγορεύοντας πλήρως την διεξαγωγή επετειακών εκδηλώσεων, είτε «στριμώχνοντάς» τις την  τελευταία ώρα του προγράμματος, ενώ όλη την υπόλοιπη ημέρα διεξάγονται μαθήματα κανονικά), όπως προκύπτει άλλωστε και από την προκλητική ανακοίνωση του Συνδέσμου των Σχολαρχών στην οποία οι εκδηλώσεις στα σχολεία αποκαλούνται ως «ιδεολογικός καταναγκασμός μαθητών» και «χάσιμο μαθητικού χρόνου», είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα όχι μόνο από εκπαιδευτικής αλλά και από πολιτικής άποψης. Προκύπτει όμως, μείζον ζήτημα από τη στήριξη που παρείχε στην πρωτοβουλία αυτή κάποιων σχολαρχών από το βήμα της Βουλής ο Βουλευτής της Χρυσής Αυγής και απολογητής της Χούντας Γιάννης Λαγός.

Η διείσδυση της φασιστικής ιδεολογίας στον ευρωπαϊκό χώρο είναι καταγεγραμμένη. Για το λόγο αυτό είναι πιο επιτακτική από ποτέ η διάδοση του μηνύματος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της καθολικής αντίστασης του ελληνικού λαού στο φασισμό. Ο ηρωικός αγώνας της νέας γενιάς του ’73 αποτελεί κορυφαία στιγμή της νεότερης ελληνικής ιστορίας που πρέπει να διδάσκεται στους μαθητές ισότιμα με τις άλλες ιστορικές επετείους.

Κάποιοι, ορμώμενοι από ακραίες ιδεοληπτικές εμμονές και μικροπολιτικές σκοπιμότητες, προσπαθούν να παραχαράξουν τη σύγχρονη ιστορία. Θέλουν να μετατρέψουν τα ιδιωτικά σχολεία σε χώρους προαγωγής μιας ιδιότυπης ιδεολογικής καθαρότητας. Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός, άλλωστε, από την πρωτοφανή αντίδραση του Συνδέσμου στη δική σας νομοθετική πρωτοβουλία για ισότιμη εγγραφή μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και αναπηρίες στα ιδιωτικά σχολεία.

Τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια βάσει Συντάγματος παρέχουν δημόσιο αγαθό και υπόκεινται στο ίδιο νομοθετικό πλαίσιο εποπτείας που διέπει και τα δημόσια σχολεία. Επομένως, είναι υποχρεωμένα να ακολουθούν, ανεξαρτήτως των ιδεολογικών αντιλήψεων, ή των εμμονών των ιδιοκτητών τους, το αναλυτικό πρόγραμμα που προβλέπεται για όλους. Η σημερινή«ανταρσία» κάποιων ιδιωτικών σχολείων σχετικά με την επέτειο του Πολυτεχνείου, δεν αποτελεί απλώς παραβίαση μιας εγκυκλίου, αλλά είναι απειλή απέναντι στη συλλογική μας μνήμη, στα δημόσια αγαθά και στη Δημοκρατία. Θεωρούμε αυτονόητο ότι οι παραβάτες των νόμων και οι νοσταλγοί ενός ολοκληρωτικού παρελθόντος θα παταχθούν παραδειγματικά.»

Πηγή:https://tvxs.gr/news/ellada/ayta-einai-ta-idiotika-sxoleia-poy-ekopsan-ti-giorti-toy-polytexneioy

Ρώσος οικονομολόγος: Οι Ιταλοί έχουν κάνει ό,τι δεν έκαναν οι επαναστάτες Έλληνες

  

Τις απόψεις του για τους χειρισμούς της ιταλικής κυβέρνησης αναφορικά με την κρίση εκφράζει ο Vladimir Rozhankovsky, εμπειρογνώμονας του Διεθνούς Οικονομικού Κέντρου της Μόσχας μιλώντας στο Sputnik.

«Οι Γερμανοί έμειναν έκπληκτοι από την απόφαση της Ιταλίας να παραβιάσει το όριο δημοσιονομικού ελλείμματος, ακόμα και οι επαναστάτες Έλληνες δεν το έκαναν», τονίζει στο Sputnik ο Vladimir Rozhankovsky, εμπειρογνώμονας του Διεθνούς Οικονομικού Κέντρου της Μόσχας. Παράλληλα επισημαίνει ότι δημιουργείται ένα νέο προηγούμενο μετά την «απροσδόκητη απόφαση των Ιταλών να μην καθοδηγούνται από τις νομισματικές αρχές της ΕΕ, αλλά να σέβονται τον λαό τους».

Ολόκληρη η δήλωση του Vladimir Rozhankovsky στο Sputnik:

Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία ανήκουν στις οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Υψηλό χρέος, υψηλό ποσοστό ανεργίας και χαμηλά εισοδήματα σε σχέση με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην Ιταλία, αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβαινε στην Ελλάδα το 2010-2012 και πώς κατέληξε όλο αυτό. Η ουσία είναι η εξής: Όταν επιβάλλεται λιτότητα, επιδεινώνεται το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, επειδή το κράτος έχει ολοένα και περισσότερες υποχρεώσεις αποπληρωμής του χρέους του. Τα χρήματα πρέπει κάπως να βρεθούν και συγκεκριμένα από τις τσέπες των πολιτών! 

Όταν υπάρχει υψηλό επίπεδο ανεργίας και κοινωνικών προβλημάτων και οι άνθρωποι πιέζονται ακόμη περισσότερο, αρχίζουν να διαμαρτύρονται. Το είδαμε στην Ελλάδα, το χρέος ήταν ένα βαρύ φορτίο για τον προϋπολογισμό. Παρ' όλα αυτά, η Ελλάδα σώθηκε. Όμως το ελληνικό χρέος δεν είναι ιταλικό χρέος. Ίσως, μόνο δύο χώρες έχουν μεγαλύτερους όγκους δανείων από την Ιταλία, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Η κατάσταση είναι σημαντική.

Όταν δημιουργήθηκε όλο αυτό το θέμα, οι εχθροί της Ιταλίας ανέφεραν ότι η κυβέρνηση επέλεξε τη γραμμή του λαϊκισμού. Ορισμένοι, ωστόσο, θα πουν ότι η κυβέρνηση έχει επιλέξει μια πιο κοινωνικοκεντρική στάση απέναντι στο τρέχον πρόβλημα.

Αντί να «σφίξουν τα λουριά» των απλών πολιτών, όπως έκανε ο Τσίπρας, η ιταλική κυβέρνηση είπε: «Οι άνθρωποι δεν μας υποστηρίζουν, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε περαιτέρω λιτότητα. Ως εκ τούτου, μπορούμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα μόνο με την αύξηση του δημοσίου ελλείμματος». Για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, το ανώτατο επίπεδο του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι 3% του ΑΕΠ. Είναι σημαντικός κανόνας της ΕΕ. 

Είναι αδύνατο για όλους στην ΕΕ να κάνουν ό, τι θέλουν —  διαφορετικά η δομή αυτή θα καταρρεύσει. Όποιος δεν συμμορφώνεται με τον κανόνα βρίσκεται αντιμέτωπος με κυρώσεις. Η Ιταλία τόλμησε να μην υπακούσει — θα της επιβληθούν κυρώσεις. Μια χώρα που παραβιάζει αυτές τις απαιτήσεις πρέπει να εγκαταλείψει την ΕΕ. Φυσικά, όπως και στο παράδειγμα του Brexit, κάτι τέτοιο δεν είναι μια γρήγορη διαδικασία. Όμως, υπάρχει μια απειλή.

Οι Γερμανοί έμειναν έκπληκτοι από την απόφαση της Ιταλίας να παραβιάσει το όριο δημοσιονομικού ελλείμματος, ακόμα και οι επαναστάτες Έλληνες δεν το έκαναν. Το παράδοξο αυτής της κατάστασης είναι η απροσδόκητη απόφαση των Ιταλών να μην καθοδηγούνται από τις νομισματικές αρχές της ΕΕ, αλλά να σέβονται τον λαό τους.

Με το να παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες της ΕΕ, αφενός, επιλύουν το πρόβλημα χωρίς να επηρεαστούν οι τσέπες των ψηφοφόρων. Αυτός είναι ένας λαϊκίστικος τρόπος. Από την άλλη πλευρά όμως, παραβιάζοντας τους κανόνες της ΕΕ, δημιουργείται ένα νέο προηγούμενο. Αν η Ευρώπη κάνει τώρα τα στραβά μάτια, την επόμενη φορά που μια άλλη χώρα (όπως η Πορτογαλία ή η Ισπανία) θα βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση, θα στραφεί στην ΕΕ και θα πει: «Μισό λεπτό, όταν η Ιταλία είχε δημοσιονομική κρίση, το είχατε συγχωρήσει. Τώρα είναι η σειρά μας».

πηγή:http://www.enallaktikos.gr/ar43258el-rwsos-oikonomologos-oi-italoi-exoyn-kanei-o-ti-den-ekanan-oi-epanastates-ellines-.html

Η κυρία Λήθη

Η κυρία Λήθη

Εμφανίζεται συνήθως
με το τελευταίο φως,
ασαφής αν και οριστική,
απαλλαγμένη από κάθε όνειρο
σκόνης.
Κι όμως είναι καλή
αυτή η κυρία.
Καθαρίζει, σκουπίζει, νοικοκυρεύει,
εξαφανίζει όλα τα ίχνη
από τους κήπους που λατρέψαμε,
και διασφαλίζει ότι θα κυλούν
πάντα οι δείκτες μας
ανάποδα.

Άννα Λιανού

ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ;;;

ΠΗΓΗ: http://www.topontiki.gr/caricature/297310/13-11-2018

Εξουσία...

Εξουσία...

Είναι εθιστική σαν ένα ναρκωτικό, αλλάζει την μορφή του εγκεφάλου πυροδοτώντας την τεστοστερόνη και την ντοπαμίνη και όταν την χάσουμε.... νιώθουμε όπως οι αλκοολικοί στην απεξάρτηση. Η εξουσία επιδρά στην εγκεφαλική λειτουργία με τρόπο θεαματικό εξηγεί ο καθηγητής Ψυχολογίας του Trinity College του Δουβλίνου Ιαν Ρόμπερτσον.

Η άσκηση της εξουσίας αλλάζει τον εγκέφαλο πυροδοτώντας την έκκριση τεστοστερόνης, εξηγεί ο καθηγητής σε άρθρο του στην εφημερίδα «Telegraph». Η τεστοστερόνη, και ιδιαίτερα ένα υποπροϊόν της, η 3-ανδροστενεδιόνη, προκαλούν εθισμό γιατί αυξάνουν τα επίπεδα ντοπαμίνης στο σύστημα της ανταμοιβής του εγκεφάλου και συγκεκριμένα σε μια περιοχή που ονομάζεται επικλινής πυρήνας.

Το σύστημα της ανταμοιβής, όπως αποδεικνύεται τα τελευταία χρόνια, είναι αυτό που μας κάνει ευάλωτους απέναντι στις περισσότερες εθιστικές συμπεριφορές. Σε αυτό επενεργούν επίσης τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, πυροδοτώντας έναν μηχανισμό ο οποίος προσφέρει άμεσα μεγάλη απόλαυση αλλά μακροπρόθεσμα οδηγεί στον εθισμό. Μέσω διαφορετικής οδού, η εξουσία καταλήγει όπως έχουν δείξει οι μελέτες ακριβώς στο ίδιο αποτέλεσμα. Ο βαθμός του εθισμού και της αλλοίωσης της συμπεριφοράς που θα προκαλέσει φαίνεται, όπως εξηγεί ο ψυχολόγος, να είναι ζήτημα «δόσεων».

Η κυριαρχία και η υποταγή είναι οι δυο όψεις – ή, αν θέλετε τα δυο απαραίτητα «συστατικά» – στην άσκηση της εξουσίας. Και τα δυο επενεργούν στα κυκλώματα της ανταμοιβής, με διαφορετικό τρόπο. Πειράματα σε μπαμπουίνους (από τους στενότερους συγγενείς του ανθρώπου) έχουν δείξει ότι τα ζώα που βρίσκονται στις κατώτερες βαθμίδες της ιεραρχίας, και άρα σε θέση υποταγής, έχουν χαμηλότερα επίπεδα ντοπαμίνης στις περιοχές της ανταμοιβής.

Μόλις όμως οι πίθηκοι προαχθούν σε ανώτερη βαθμίδα η αίσθηση της κυριαρχίας κάνει την εμφάνισή της αισθητή στον εγκέφαλο αυξάνοντας τη ντοπαμίνη. Γίνονται πιο επιθετικοί και σεξουαλικά δραστήριοι, κάτι το οποίο, όπως τονίζει ο κ. Ρόμπερτσον, συμβαίνει και στους ανθρώπους όταν αποκτούν εξουσία. Η ντοπαμίνη βελτιώνει επίσης τη λειτουργία των μετωπιαίων λοβών, χαρίζοντας καλύτερες γνωσιακές λειτουργίες – εν ολίγοις ευστροφία και εξυπνάδα.

Η υπερβολική εξουσία ωστόσο – και η υπερβολική έκκριση ντοπαμίνης – ενέχει κινδύνους και αρνητικά αποτελέσματα επιφέροντας διαταραχή τόσο των γνωσιακών όσο και των συναισθηματικών λειτουργιών. Όπως προειδοποιεί ο κ. Ρόμπερτσον, μπορεί να οδηγήσει σε χονδροειδώς λανθασμένες κρίσεις και αποφάσεις, άγνοια κινδύνου, εγωκεντρικότητα και έλλειψη οίκτου για τους άλλους.

πηγή:https://www.facebook.com/afroditi.papageorgiou.90/posts/1301785793295904

Ποιος φοβάται το σχολείο-πρότυπο;

29-dimotiko_sxoleio-vatolakos.jpg

Το Δημοτικό Σχολείο Βατόλακκου στις μέρες της ακμής του.

12.11.2018, 20:28 | Ετικέτες:  Κρήτη, εκπαίδευση, εκπαιδευτικοί, σχολεία, μαθητές, γονείς

Συντάκτης: 

Μάριος Διονέλλης

Μοιάζει πολύ με το σχολείο που όλοι θα θέλαμε να πηγαίνουν τα παιδιά μας. Ενα δημόσιο σχολείο με ευτυχισμένους μαθητές, που μαθαίνουν τα πάντα εκεί και δεν χρειάζεται να διαβάσουν στο σπίτι. Ενα σχολείο που εκτός από γνώση προσφέρει στα παιδιά πολλές εμπειρίες. Αν ήταν κάπου στην Ευρώπη, θα το ζηλεύαμε. Κι όμως, εδώ, κινδυνεύει να κλείσει αφού κάποιοι γονείς το αντιμετώπισαν με δυσπιστία.

Ο Βατόλακκος είναι ένα χωριό περίπου 600 κατοίκων, λίγο έξω από τα Χανιά. Εκεί βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια δυο δασκάλες νέες, αλλά εφοδιασμένες με απέραντη αγάπη για τη δουλειά τους και για τα παιδιά.

Διάλεξαν να εργαστούν μόνιμα εκεί και να δημιουργήσουν ένα σχολείο της φύσης, των τεχνών, της τεχνολογίας και της αλληλεγγύης. «Ενα σχολείο όπως ονειρευόμαστε τον κόσμο μας», όπως λένε οι ίδιες, αλλά και τα παιδιά.

Χωρίς να παρεκκλίνουν από το αναλυτικό πρόγραμμα, η Φωτεινή Δημοπούλου και η Ελένη Ζαχαριάδη κατάφεραν να ολοκληρώνουν τη μελέτη των 17 παιδιών εντός του σχολικού ωραρίου και του ολοήμερου, ώστε μετά τις 4 μ.μ. να έχουν ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο με τους γονείς τους.

Ο Χάρης Καραγιάννης και η σύζυγός του Ελεονόρα μιλούν με ενθουσιασμό για τη δουλειά που γίνεται στο σχολείο όπου είναι μαθήτρια η κόρη τους | 

«Σταματήσαμε στο σπίτι να διαβάζουμε για το σχολείο και διαβάζουμε πλέον λογοτεχνία ή παίζουμε», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Χάρης Καραγιάννης, πατέρας μαθήτριας της τρίτης τάξης. «Σε προηγούμενο σχολείο μάς έλεγαν πως έχει μαθησιακές δυσκολίες και άρνηση· στον Βατόλακκο βλέπουμε ένα παιδί που χαίρεται να πηγαίνει για μάθημα», συμπληρώνει ο ίδιος.

Δεν συμφωνούν όμως όλοι στο χωριό μαζί του. Κάποιοι είδαν περίεργα το γεγονός ότι τα παιδιά δεν είχαν διάβασμα για το σπίτι αλλά και συνολικά τη διαφορετική προσέγγιση της διδασκαλίας.

Μετα-διδασκαλικές ασχολίες

Η δασκάλα Φωτεινή Δημοπούλου με τα πέντε παιδιά που απέμειναν στο σχολείο | 

Οι δασκάλες συνένωσαν τις ώρες της ευέλικτης ζώνης και κάθε Παρασκευή επέκτειναν το γνωστικό πεδίο των παιδιών με μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου, μουσικής, αστρονομίας και ρομποτικής, με ημέρες φιλαναγνωσίας και επαφής με τις φυσικές επιστήμες.

Οργάνωσαν βάψιμο και επισκευές στο κτίριο, ενώ τα παιδιά έβγαλαν τη δική τους σχολική εφημερίδα και έφτιαξαν τον δικό τους λαχανόκηπο.

Κάλεσαν τους γονείς να μιλήσουν για τα επαγγέλματά τους ή απλά να διαβάσουν ο καθένας από ένα παραμύθι σε όλα τα παιδιά. Το σχολείο άνοιξε ακόμα και Κυριακές για προβολές ταινιών για όλο το χωριό.

Κυρίως, όμως, οι δασκάλες μετέφεραν στα παιδιά τις αρχές της αλληλεγγύης, της συνεννόησης και της δημοκρατίας.

Κάθε Παρασκευή τα παιδιά φτιάχνουν όλα μαζί το πρωινό τους και συνέρχονται στο Συμβούλιο του Σχολείου, στο οποίο ακούν, συζητούν και βγάζουν ομόφωνες αποφάσεις για διάφορα θέματα στη λειτουργία του σχολείου.

Τα παιδιά έμαθαν να λειτουργούν σαν μία παρέα, να συνυπάρχουν, να στηρίζουν τους φίλους τους στις δυσκολίες, να σέβονται τις ιδιαιτερότητες και τη μοναδικότητα του άλλου δίπλα τους και να νιώθουν πως είναι όλοι σημαντικοί.

Ωστόσο, τις αλλαγές δεν τις είδαν όλοι με καλό μάτι. Κάποιοι γονείς αντέδρασαν με καχυποψία και διάλεξαν να πάνε τα παιδιά τους σε άλλο σχολείο.

Κάποιες οικογένειες ζήτησαν μετεγγραφή σε άλλο σχολείο, ενώ, μαζί με τα παιδιά που αποφοίτησαν για το Γυμνάσιο, η δυναμικότητα του σχολείου μειώθηκε από τα 17 στα πέντε παιδιά και, φέτος, η μία από τις δύο δασκάλες αποσπάστηκε σε άλλη θέση.

Με μόνο πέντε παιδιά, το σχολείο του Βατόλακκου είναι πολύ πιθανόν του χρόνου να μην υπάρχει.

«Αυτοχειρία»

Από αριστερά: Γιάννης Μαλανδράκης, δήμαρχος Πλατανιά | Γιώργος Τερζάκης, περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης | Μανώλης Μηλιαράκης, διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων | 

Για «αυτοχειρία» των κατοίκων κάνει λόγο στην «Εφ.Συν.» ο Γιάννης Μαλανδράκης, δήμαρχος Πλατανιά, όπου ανήκει διοικητικά ο Βατόλακκος, καλώντας τους κατοίκους την επόμενη χρονιά να φέρουν πίσω τα παιδιά τους.

«Ο δήμος κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να διατηρηθεί το σχολείο. Σε άλλα χωριά ζητούν εναγωνίως να μείνουν ανοιχτά τα σχολειά και εδώ, το αφήνουν να κλείσει», λέει ο ίδιος.

Για αναίτιο χωρισμό των γονιών σε δύο στρατόπεδα μιλά ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων Μανώλης Μηλιαράκης, βεβαιώνοντας πως οι δύο δασκάλες δεν παρέκκλιναν από το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών και τις υπηρεσιακές τους υποχρεώσεις.

«Είναι πολύ βασικό οι όποιες αλλαγές να γίνουν αποδεκτές και από την τοπική κοινωνία», λέει ο κ. Μηλιαράκης.

«Είναι λυπηρό»

Θέση για το ζήτημα παίρνει και ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης Γιώργος Τερζάκης με βάση όσα προκύπτουν από το ρεπορτάζ: «Είναι λυπηρό, εφόσον οι εκπαιδευτικοί δίνουν την ψυχή τους και κάνουν τόσο πρωτοποριακά πράγματα για τα παιδιά, οι γονείς να τα εισπράττουν αρνητικά».

Τονίζει, όμως, και αυτός πως με πέντε παιδιά δύσκολα θα διατηρηθεί και του χρόνου το σχολείο, ακόμα και ως μονοθέσιο.

Από την άλλη οι γονείς που έχουν ακόμα τα παιδιά τους στο σχολείο σε επιστολή τους γράφουν: «Είμαστε χαρούμενοι γιατί τα παιδιά μας λαχταρούν κάθε πρωί να πάνε στο σχολείο και γιατί ξέρουμε ότι, εκτός του ότι μαθαίνουν γράμματα, γίνονται άνθρωποι που σέβονται τους άλλους γύρω τους και αγαπάνε τον εαυτό τους».

«Το σχολείο μου είναι το πιο όμορφο σχολείο του κόσμου. Τον τελευταίο καιρό νιώθω λυπημένη. Κάποιοι φίλοι μου έχουν φύγει από το σχολείο μου και δεν καταλαβαίνω γιατί. Θέλω να πηγαίνω στο σχολείο αυτό μέχρι να μεγαλώσω», γράφει στην ίδια επιστολή μια μαθήτρια της τρίτης τάξης.

πηγή:http://www.efsyn.gr/arthro/poios-fovatai-sholeio-protypo?fbclid=IwAR2LLvWMZQ92YMvN-bBr6g2ZR_GEnsnxhR7nsIqGC9LrW8KQnLAYNiuKoDk

Εθελοντική αιμοδοσία του Συλλόγου μας την Τετάρτη 14/11 στο Δημαρχείο

Στατιστική αποτίμηση των εκλογών αιρετών

Συνδικαλισμός πελατολογίου	Δάσκαλος με 35+ χρόνια προσφοράς
98	5
Συνδικαλισμός  πελατολογίου	35 χρόνια ενεργός συνδικαλιστής
98	32
Συνδικαλισμός  πελατολογίου	6 γυναίκες υποψήφιες
98	52

και πάει λέγοντας ...

Παράλογο ... 

Δεν απαντάει...

Άρα λογικό.
. 

Υ.Γ 
Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα...

Σταυροδοσία εκλογών για το ΠΥΣΠΕ Καστοριάς (Πηγή :FUIT)

 ΠΗΓΗ:https://fouit.gr/2018/11/07/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%AC/?fbclid=IwAR3l0TLmVJ8FI_shSVrUptXFrt7-iobdga5RIHbBbphg9lVSdECPJAQ_WcU

Οι «νομάδες» και τα «ντελίβερι» στις σχολικές τάξεις!

Παιδεία καθηγητές - νομάδες

Αν η υποχρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου (στους κρατικούς προϋπολογισμούς των ετών 2009 και 2015 παρατηρούμε μείωση του συνολικού προϋπολογισμού του Υπουργείου Παιδείας κατά 35% περίπου), το «μαχαίρι» στους μισθούς των εκπαιδευτικών, που οδηγούνται μήνα με τον μήνα σε φτωχοποίηση, είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση που πρέπει να αντιμετωπιστεί, κι αν οι πληθωρικές τάξεις και οι ευφάνταστοι τρόποι «κάλυψης» των κενών στα σχολεία με τη μείωση των διδακτικών ωρών και το «ξεχείλωμα» των αναθέσεων μαθημάτων (ο φιλόλογος διδάσκει θρησκευτικά, ο θεολόγος ιστορία, ο μηχανικός μαθηματικά και ο μαθηματικός φυσική), που βαθαίνουν το κράτος της αμάθειας,  είναι ένα εξόχως σημαντικό ζήτημα, στο οποίο πρέπει να δοθεί απάντηση από εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, εξίσου σημαντικό θέμα είναι και μια νέα κατάσταση που αθέατα και αθόρυβα διαμορφώνεται στο δημόσιο σχολείο.

Αναφερόμαστε σε δυο ολοένα διογκούμενες ομάδες εκπαιδευτικών που μέσα στους σχολικούς χώρους ονομάζονται υπαινιχτικά «μετανάστες» και «ντελίβερι».

ΟΙ «ΝΟΜΑΔΕΣ» ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα την περίοδο των μνημονίων, οι ελαστικές μορφές εργασίας αυξάνονται συνεχώς στη Δημόσια εκπαίδευση.

Βρισκόμαστε στην εποχή των αναπληρωτών «νομάδων δασκάλων», η επινόηση των οποίων καταργεί την παιδαγωγική σχέση και την αφοσίωση, που είναι απαραίτητες στην εκπαίδευση, η οποία είναι προφανέστατο ότι έχει ανάγκη από μόνιμους διορισμούς κι όχι από πλανόδιους εκπαιδευτικούς για να κλείνουν τρύπες του συστήματος.

Το σχολικό έτος 2011-2012 το ποσοστό των αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών επί των μονίμων εκπαιδευτικών ήταν 8% για να φτάσουμε το 2015-2016 στο 14,1%!

Και φέτος, για μια ακόμη χρονιά (έκτη στη σειρά), η αναλογία μόνιμου και ελαστικά εργαζόμενου προσωπικού (αναπληρωτές-ωρομίσθιοι) μεταβάλλεται υπέρ του δεύτερου, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο το εργασιακό μοντέλο που αργά και συστηματικά εμπεδώνεται στις σχολικές μονάδες.

Για να έχει κάποιος μια εικόνα της μείωσης του μόνιμου εκπαιδευτικού πληθυσμού τα τελευταία χρόνια, αρκεί να πάρει υπόψη του την αναλογία αποχωρήσεων/ συνταξιοδοτήσεων από τη μια και μόνιμων διορισμών από την άλλη. Για παράδειγμα, στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση την περίοδο 2010/2011 – 2015/2016 αποχώρησαν περίπου 12.000 εκπαιδευτικοί και στη θέση τους διορίστηκαν μόλις 272!

Ακόμη περισσότερες είναι οι αποχωρήσεις στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, καθώς στην 6ετία 2010-2016 είχαμε συνολικά 18.794 αποχωρήσεις. Πιο αναλυτικά το 2010 είχαμε 2.839 αποχωρήσεις, το 2011 3.503 αποχωρήσεις, το 2012 3.186 αποχωρήσεις, το 2013 3.442 αποχωρήσεις, το 2014 3.235 αποχωρήσεις ,το 2015 1.638 αποχωρήσεις και τέλος το 2016 951 αποχωρήσεις μέχρι τέλη Οκτώβρη.

Η ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ		ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΣΕ ΔΥΟ ΕΩΣ ΠΕΝΤΕ ΣΧΟΛΕΙΑ
1964/65	2-3%	Καθηγητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης	23%
1976/77	4-5%
1985/86	7%
2011/12	8%	Εκπαιδευτικοί Ειδικοτήτων στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση	49%
2014/15	14%

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ «ΝΤΕΛΙΒΕΡΙ»

Παράλληλα οι απανωτές ρυθμίσεις του Υπουργείου Παιδείας, κυρίως από το 2010 και μετά, οδηγούν σιγά σιγά στην πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των μονίμων εκπαιδευτικών καθώς χιλιάδες καλούνται να συμπληρώνουν το υποχρεωτικό ωράριο κάνοντας… ακροβατικά για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μέχρι και σε πέντε διαφορετικά σχολεία.

Συγκεκριμένα την τρέχουσα σχολική χρονιά, περισσότεροι από 15.000 καθηγητές διδάσκουν σε 2 σχολεία και άνω στα Γυμνάσια, Λύκεια και ΕΠΑΛ της χώρας. Συνολικά το 18% των καθηγητών διδάσκει σε 2 σχολικές μονάδες και το 5% σε 3 και πάνω σχολικές μονάδες! Πολύ χειρότερα, ακόμη, είναι τα πράγματα στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ιδιαίτερα με τους εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων (αγγλικών, γαλλικών, φυσικής αγωγής, πληροφορικούς, καλλιτεχνικών μαθημάτων, μουσικούς, θεατρικής παιδείας κλπ).

Αυτό κι αν είναι εκπαιδευτικό «delivery».

Αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει για τον εκπαιδευτικό να διδάσκει σε δύο και τρία σχολεία την ίδια ημέρα. Σημαίνει, ιδιαίτερα στην επαρχία, δεκάδες χιλιόμετρα καθημερινών μετακινήσεων. Σημαίνει φυσική εξόντωση και οικονομική εξαθλίωση των εκπαιδευτικών. Σημαίνει να αγνοεί ο εκπαιδευτικός ακόμα και τα ονόματα των μαθητών του. Σημαίνει απρόσωπη εκπαιδευτική διαδικασία και διάλυση των παιδαγωγικών αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων μεταξύ δασκάλων και μαθητών, η ανάπτυξη των οποίων είναι απαραίτητος όρος για τη διατήρηση του αναγκαίου κοινωνικού ιστού για τη διαμόρφωση των προσωπικότητας των νέων.

Με βάση τα στοιχεία οι υπηρετούντες καθηγητές στις δευτεροβάθμια το 2015-2016 ήταν 68.221 γεγονός που σημαίνει ότι 15.690 εκπαιδευτικοί αναγκάζονται και διδάσκουν σε δυο έως και πέντε σχολεία με ότι αυτό συνεπάγεται για την εκπαιδευτική διαδικασία καθώς οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών αποτελούν και συνθήκες μάθησης των μαθητών.

Είναι χαρακτηριστική η επιστολή του εκπαιδευτικού Γιώργου Βαρδακώστα :

                «Τελικά Εκπαιδευτικός ή Γάιδαρος;

                Η 5η Οκτωβρίου καθιερώθηκε από την UNESCO και εορτάζεται κάθε χρόνο σε πάνω από 100 χώρες παγκοσμίως ως η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών. Ωστόσο μία μέρα πριν, στις 4 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα των ζώων.

                Ποια από τις δύο μέρες γιορτάζω;

                Γιατί μπορεί να αυτοπροσδιορίζομαι ως εκπαιδευτικός, όμως η αλήθεια είναι ότι μου συμπεριφέρονται σαν ζώο.

                – Τι είδους ζώο είμαι; Ίσως είμαι γάιδαρος επειδή:

• πηγαίνω σε 5 διαφορετικά σχολεία για να συμπληρώσω το ωράριό μου, λες και η γνώση είναι πακέτο που παραδίδεται με delivery.
• με βάζουν να διδάσκω διαφορετικά αντικείμενα από αυτά, που έχω σπουδάσει.
• είμαι αναγκασμένος να ζω για πολλά χρόνια σαν γυρολόγος, μακριά από την οικογένειά μου, βοσκώντας από δω κι από κει σε όλη την Ελλάδα.
• είμαι επιφορτισμένος με 100 διαφορετικές εργασίες, πέραν του διδακτικού μου ωραρίου, τις οποίες κανείς άλλος δεν γνωρίζει.
• γυρίζω στον στάβλο μου κάθε μέρα και παρά την κούραση, συνεχίζω την εργασία μου με την προετοιμασία του μαθήματος της επόμενης μέρας, διορθώνοντας γραπτά ή βγάζοντας θέματα για κάποιο γραπτό τεστ, χωρίς ποτέ να διαμαρτύρομαι.

                Μάλλον είμαι γάιδαρος γιατί ανέχομαι τις αλλαγές στα ωρολόγια προγράμματα, που έγιναν χωρίς παιδαγωγικά κριτήρια και χωρίς να με ρωτήσουν, μόνο και μόνο για να μην γίνουν προσλήψεις.

                Ωστόσο, αν και γάιδαρος, αγαπάω το λειτούργημά μου και παρά τις αντιξοότητες συνεχίζω να προσπαθώ και να ελπίζω…»

               

Αποκαλυπτικά είναι και τα λόγια της Αναστασίας μιας αναπληρώτριας Θεατρικής Αγωγής: «Έχουμε γίνει εκπαιδευτικοί – λάστιχο. Πηγαίνουμε σε 4 και 5 σχολεία, όχι μόνο για να καλυφθούν τα κενά, αλλά για να φανεί ότι τελικά φέτος κάτι έγινε με την Παιδεία. Οι ειδικότητες έχουν εξαπλωθεί παντού, λένε. Αυτό όμως είναι μία κοροϊδία. Δεν έχουν εξαπλωθεί, απλά συμπληρώνουμε 2 ώρες σε ένα σχολείο, 3 ώρες σε ένα άλλο με μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους. Είμαστε εκπαιδευτικοί που πηγαίνουμε κάθε μέρα σε άλλο σχολείο, κάνουμε σε διαφορετικά τμήματα… Ξημερώνει μία ημέρα και δεν ξέρουμε σε ποιο σχολείο θα πάμε. Και όλα αυτά για να καλύψουμε τις “τρύπες” της εκπαίδευσης και για να φανεί πως κάτι γίνεται στην Παιδεία. Αυτό όμως μόνο ουσιαστικό δεν είναι…».

Πηγή:https://www.prologos.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%83/?fbclid=IwAR3Hn3S-a0EiO-RiRJ6cCSSznQV9aFpLNpkybzlYyIU-Nc3Pd_VbkA-Y-00

Από τον συνδικαλισμό των αγώνων στον συνδικαλισμό της σαμπάνιας !!!

Είναι ολοφάνερο δυστυχώς το πέρασμα σε μία νέα συνδικαλιστική και όχι μόνο εποχή.

Είναι το πέρασμα από την εποχή των αγώνων στο δρόμο μαζί με ολόκληρη την κοινωνία,
στον συνδικαλισμό του φαίνεσθαι , του πελατολογίου,
της χειραψίας και του χτυπήματος στον  ώμο.
Δυστυχώς περάσαμε στην εποχή του συνδικαλισμού του αφρώδη οίνου.
Της γνωστής μας σαμπάνιας. Καλώς ήρθες νέα εποχή...