Η μοτοσικλέτα(ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ ΠΑΤΡΩΝΟΥ)

Η μοτοσικλέτα

         Είχε αδυναμία στις μοτοσικλέτες από μικρός. Είχε και μια άλλη αδυναμία,

  πολύ πιο σοβαρή κατά τους δασκάλους του, ο Αχιλλέας "Έτρωγε", κατά την εκφορά

  του λόγου, την δεύτερη, και πολλές φορές, την τρίτη συλλαβή των πολυσύλλαβων λέξεων.

        Γιος ενός εμποροράφτη, όταν τον ρωτούσαν τι δουλειά κάνει ο πατέρας του,

  "εμποράφτης" έλεγε. Γι αυτό και τού κόλλησαν το παρατσούκλι "Αλέας".Όχι ότι 

  ενοχλούσε τον Αχιλλέα, μάλλον το αντίθετο συνέβαινε.Ούτε και τους γονείς του,

  απ` ότι φαινόταν. Μοναχογιός με τέσσερις μεγαλύτερες αδελφές, απέδιδαν στο υπερβολικό

  κανάκεμα αυτήν του την αδυναμία. Όσο για την άλλη, τις μοτοσικλέτες, κατά "Αλέα" μοσικλέτες,

  ήταν ένα θέμα συζήτησης που εξήπτε τη φαντασία  και μεγάλωνε τον ενθουσιασμό του.

  Να μεγαλώσει λαχταρούσε, να καταταγεί στο στρατό, ειδικά στην ΕΣΑ, για να οδηγεί

  μια γρήγορη και βροντερή μοσικλέτα!

     Στο σχολείο δεν τα πήγαινε και άσχημα, κάθε άλλο,πολύ καλά θα λέγαμε. Μα όταν

  έφτανε η ώρα να σηκωθεί για να πει μάθημα, όλη η τάξη  τρανταζόταν από τα γέλια.

  Παρομαστής ο παρονομαστής, αριθτική η αριθμητική και πάει λέγοντας. Τις ασκήσεις

  πάντως, τις έλυνε όλες, και τα λάθη του στην ορθογραφία ελάχιστα. Το απολάμβανε και ο

  ίδιος που έκανε όλους τους άλλους να ευθυμούν...

    Τα προφορικά όμως, ήταν σωστό μαρτύριο για τούς δασκάλους. Μάταια προσπαθούσαν να μάθουν

  στον Αχιλλέα ότι έπρεπε να προφέρει σωστά τις λέξεις, να μην τρώει συλλαβές!.

  Άδικος κόπος... Ναι, αλλά τα χρόνια περνούσαν, έφτασε στην έκτη δημοτικού και

  έπρεπε να  δώσει γραπτές και προφορικές εξετάσεις για να περάσει στο Γυμνάσιο.

      Κάλεσε  ο δάσκαλος τον πατέρα και του εξήγησε  το πολύ σοβαρό πρόβλημα που

  θα αντιμετώπιζε ο Αχιλλέας. Τότε θορυβήθηκε κι εκείνος, ζήτησε από τον εκπαιδευτικό

  να τού προτείνει κάποια λύση. Ρώτησε με τη σειρά του ο δάσκαλος, αν είχε το παιδί

  ιδιαίτερη αδυναμία σε κάτι. Ανέφερε ο γονιός τις μοτοσικλέτες και πόσο τού άρεσε

  να μιλάει γι αυτές και να παρακολουθεί τους  στρατιωτικούς να περνάνε στον κεντρικό

  δρόμο σαν βολίδες, όταν  κατευθύνονταν προς, ή έφευγαν από τη βάση τους, σε μια  αλάνα της πόλης.

  - Ωραία, είπε εκείνος, δεν έχετε παρά να τού τάξετε ότι θα τού

  αγοράσετε μία όταν ενηλικιωθεί, αν κάνει προσπάθεια να μιλήσει σωστά, ξεκινώντας

  από την ίδια αυτή λέξη...

      Ταυτόχρονα  συμβούλεψε και επίσκεψη, μόλις σταματούσε η σχολική χρονιά, σε κάποιον

  ειδικό γιατρό στην πρωτεύουσα. Στην επαρχία τέτοια δυνατότητα δεν υπήρχε.

      Σκεφτικός επέστρεψε ο πατέρας στο σπίτι. Το είπε και στη μητέρα και τις μεγαλύτερες

  αδελφές, και αποφάσισαν όλοι μαζί να βοηθήσουν να ξεπεράσει ο Αχιλλέας το σκόπελο. Όταν

  το βράδυ γύρισε ο "Αλέας" από τα παιγνίδι στη γειτονιά, τού εξήγησαν τις προθέσεις τής

  οικογένειας και τη δέσμευση τού μπαμπά. Δεν ήταν εύκολο να κατορθώσει από τη μια στιγμή

  στην άλλη, αυτό που τού ζητούσαν να κάνει. Θα έβαζε ωστόσο τα δυνατά του, και μάλιστα θα

  ξεκινούσε από τη "μοσικλέτα" . Ζήτησε και μία χάρη: Να του επιτρέψουν να

  πηγαίνει στη σχόλη  έξω από το στρατόπεδο της  ΕΣΑ να παρατηρεί τις μοτοσικλέτες...

     Η συμφωνία έκλεισε. Τα αποτελέσματα, από την πρώτη κιόλας εβδομάδα, εκπληκτικά.

  Η μοσικλέτα έγινε κανονική μοτοσικλέτα και στην τάξη δεν ήταν τώρα  ο γελωτοποιός.

  Φρόντιζε να προφέρει σωστά τις δύσκολες λέξεις, γινόταν δε κανονικός

  έλεγχος από τη μεγάλη αδελφή για τη σωστή άρθρωσή τους. Αμέσως

  μετά έκοβε δρόμο για το στρατόπεδο... Πανευτυχής, είχε πιάσει φιλία με όλους εκεί.

  Και τα λάθη από μέρα σε μέρα λιγότερα!

      Πλησίαζε το τέλος της σχολικής χρονιάς, μέσα Ιούνη. Είχαν αρχίσει οι καλοκαιρινές μπόρες.

  Αστραπές έσχιζαν τον ουρανό και οι βροντές σκέπαζαν κάθε άλλο ήχο και θόρυβο. Μια τέτοια μπόρα

  βρήκε τον Αχιλλέα απέναντι από το στρατόπεδο. Τον είδε ο φρουρός να προσπαθεί να καλυφτεί κάτω

  από ένα δέντρο και τον φώναξε να πάει κοντά του. Μια δυνατή βροντή σκέπασε τη φωνή του

  αλλά και τον θόρυβο μιας μοτοσικλέτας που πλησίαζε στη βάση. Ο Αχιλλέας βρέθηκε κάτω από

  τις βαριές της ρόδες. Ξεψύχησε στο νάρθηκα τού πιο κοντινού ναού, δίπλα στο υπερπλήρες

  στρατιωτικό νοσοκομείο...

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ-ΤΖΙΜΗ

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ-ΤΖΙΜΗ

Η αλήθεια πως ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας. Κά­ποιοι μας κάτω από τα είκοσι. Κάποιοι πιο πάνω. Αυτός σαρανταδυό! Από σεβασμό κι αγάπη τον εφωνάζαμε μπάρμπα, κι από ασυλλογισιά! Εγώ τότε νόμιζα πως χρειάζονταν τρεις αιώνες να φτάσω τα σαρανταδυό, που μου φαινότανε πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Το ίδιο θα νομίζανε κι οι άλλοι και κάναμε μπάρμπα τον Δημήτρη τον Ντεμίρη, πριν την ώρα του, κι ας μας έλεγε στην αρχή «μα γιατί δε με φωνάζετε σκέτα Τζίμη ή Δημή­τρη;...»

Βέβαια, εξόν την ηλικία του, ήταν κι ο παλιότερος στην Αμερική. Εμείς οι άλλοι φρεσκοφερμένοι. Μυρίζαμε θυμάρι ακόμα, ξενάκια! Ξενάκια, και τόσο θέλαμε κά­ποιον, κάτι σαν πατέρα, σαν μεγάλο αδερφό, σαν θείο, και  υιοθετήσαμε  για  κάτι  τέτοιο  τον   μπαρμπα-Τζίμη, γιατί τον αγαπούσαμε. Όλοι μας τον αγαπούσαμε. Μα εγώ τον αγαπούσα απ' όλους πιο πολύ!

Ήταν γιατί μου φαινόταν ήρωας ο μπαρμπα-Τζίμης, που ήρθε στην Αμερική τον χρόνο που εγώ γεννήθηκα, κι όταν εγώ άρχισα να λέω ντα-ντα-ντα και μα-μα-μα, αυ­τός άρχισε να μιλάει τ' αγγλικά και τώρα όποια λέξη ήθελες, την ήξερε! Κι ακόμα σπουδαιότερο κι ηρωικό μου φαινότανε που στον πόλεμο - στον πρώτο μεγάλο πόλεμο - αυτός ήταν με τον αμερικάνικο στρατό και λαβώθηκε στη Γαλλία και πήρε και παράσημα. Είδα και φωτογρα­φίες του με στολή αξιωματικού και γαλόνια. Κι ήταν κι αμερικανός πολίτης και ψήφιζε ο μπαρμπα-Τζίμης, σαν ήτανε να βγάλουν πρόεδρο της Αμερικής, ψήφιζε! Όλ' αυτά μου φαινόντανε τόσο σπουδαία τότε, τόσο ηρωικά!

«Μπαρμπα-Τζΐμη, το ξέρεις πως ακόμα δε μας είπες την ιστορία, πώς τα πήρες τα γαλόνια και τα παράσημα, τότε που λαβώθηκες στη Γαλλία, στη Φλάντρα; Νιώθω τέτοια περηφάνια για σένα, μα τέτοια περηφάνια!»

Με κάρφωσε με τη ματιά του.

«Νίτσα, παιδί μου, εγώ δεν είμαι της ηλικίας σου και δε νιώθω περηφάνια. Γιατί κατάλαβα πως ο πόλεμος δε λύ­νει κανένα πρόβλημα, και σαν τελειώνει, μαζί με τη φο­βερή καταστροφή και την ορφάνια, αφήνει και το σπόρο για νέο πόλεμο, μεγαλύτερο απ' τον προηγούμενο. Ναι, δε νιώθω και τόση περηφάνια για κείνα τα παράσημά μου, μα έκαμα κι εγώ κάτι στη ζωή μου...»

Και νομίσαμε πως θα 'ταν καμιά ιστορία ηρωική για παλέματα με μπούφαλους και φίδια δέκα πήχες, εκεί στα δάση του Όρεγκον που έκοβε ξυλεία τα πρώτα χρόνια που ήρθε στην Αμερική, είτε με φάλαινες και μέδουσες στους πάγους της Αλάσκας, όπου δούλεψε ένα χρόνο με τα ψα­ράδικα ο μπαρμπα-Τζίμης.

Πες μας, μπαρμπα-Τζίμη, πες μας αυτή την ιστορία σου!...»

 « Ηταν μετά που γυρίσαμε απ` τον πόλεμο. Η κατάσταση άσκημη, όπως πάντα μετά από κάθε πόλεμο. Έπιασα δουλειά δεύτερος μάγειρας.

Την εποχή εκείνη στα ρέστοραν και τα ξενοδοχεία δου­λεύαμε δώδεκα ώρες την ημέρα, κι εφτά μέρες τη βδομά­δα. Αν δε δούλεψες στην Αμερική, μέσα σε κουζίνα, δώδε­κα ώρες την ημέρα κι εφτά μέρες τη βδομάδα, τότε τι θα πει κόλαση δεν έχεις ιδέα. Φεύγει πάνωθέ σου κάθε ζωή και νιώθεις φορτίο το κορμί σου. Και σαν σκολάσεις, πού να κοιμηθείς απ' τα ταραγμένα νεύρα. Ακούς ακόμα τον σερβιτόρο να ξεφωνίζει τις παραγγελίες, μαλώνεις με τον πιατά, τον σαλατά, τον παραμάγερα! Οι πελάτες στέλ­νουν πίσω τις παραγγελίες — πολύ ωμή η μπριζόλα, πολύ ξεροψημένο το μπιφτέκι! — και, προτού ξεκουραστείς, στριγκλίζει το ξυπνητήρι!

    Όταν, κάποιος δικός μας, που δούλευε αυτός σ' αμερι­κάνικο ρέστοραν μονάχα οχτώ ώρες την ημέρα κι έξι μέ­ρες τη βδομάδα κι έπαιρνε μισθό μεγαλύτερο απ' το δικό μας, σκορπάει ένα ευαγγέλιο!

- Δε μας τα δώσανε, παλέψαμε και τα πήραμε! Να οργανωθείτε κι εσείς στα γρεκικά μαγαζιά και ν' απαιτή­σετε να δουλεύετε σαν άνθρωποι!

Τότες εγώ - αρχές του είκοσι - δούλευα σ' εκείνο το μεγάλο ρέστοραν, αντίκρυ στο δημαρχείο, που το 'χε ένας συγχωριανός μου. Δε δέχτηκε μήτε να το ακούσει.

- Είστε στα καλά σας; Οχτάωρο κι έξι μέρες τη βδο­μάδα και μισθό μεγαλύτερο!... Μα δε θα 'στε καλά!

    Αποφασίσαμε ν' απεργήσουμε. Μεσημέρι αρχίσαμε. Και πάνω στη μεγάλη φούρια, που πέφτανε απ' το δη­μαρχείο οι υπάλληλοι κι ήταν κάργα το μαγαζί - δώδεκα και τέταρτο ακριβώς - μαγέροι, πιατάδες, σερβιτόροι, σαλατάδες, τηγανάδες, πετάμε όλοι τις ποδιές!

- Αμάν, βρε παιδιά!... να με καταστρέψετε γυρεύετε, εμένα, τον συμπατριώτη σας, που σας έδωσα δουλειά να ζήσετε;  Βρε Δημήτρη,  καίγονται τα κρέατα! Αμαρτία μεγάλη,  Δημήτρη!...

- Κι εγώ που καίγομαι πάνω απ' τις σκάρες και τα τηγάνια, δώδεκα ώρες την ημέρα, δεν είναι αμαρτία, αφεντι­κό;

Υπόγραψε αμέσως. Μια ώρα μονάχα βάσταξε η απερ­γία στο μαγαζί αυτό. Και γίναμε φίλοι ύστερα και μας έλεγε πως τα κέρδη του δεν πέσανε κι ας δουλεύαμε λιγό­τερες ώρες κι ας πλήρωνε και μεγαλύτερα μισθά τώρα, κι απορούσε.

Μα βέβαια. Τώρα αναπαυόντανε τα κορμιά μας και δουλεύαμε και με κέφι, με καρδιά, και βγάζαμε περσότε­ρη και καλύτερη δουλειά.

Όμως ήταν και μαγαζιά που δε δέχτηκαν τα αιτήμα­τα και βάσταξε σε μερικά εφτά μήνες η απεργία!

Να βρίσκεσαι σ' απεργία εφτά μήνες δεν είναι εύκο­λο!... Όσοι δουλεύαμε σε μαγαζιά που υπόγραψαν, συ­ντηρούσαμε τους απεργούς κι είχαμε και περισσευάμενη ώρα να 'μαστε δίπλα τους να τους δίνουμε θάρρος. Μα είχαν πια χάσει το ηθικό τους κι ήταν έτοιμοι να υποτα­χτούν, όταν σκεφτήκαμε ν` αποταθούμε στην πελατεία και σοφιστήκαμε να πάρουμε ένα πουλάρι, να το φορτώ­σουμε δυο πελώριες ταμπέλες με γράμματα ένα μπόι με­γάλα, αγγλικά, που έλεγαν: Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ 8 ΩΡΕΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ. ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ 0 ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ». ΜΑ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΑΥΤΟ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝ­ΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ 12.
Το πήραμε απ' το καπίστρι και πήγαμε μπρος σε κείνο το μεγάλο, το αριστοκρατικό ρέστοραν, στο Μάρκετ στρητ, και κόβαμε βόλτες μπρος στην πόρτα. Αν υπόγραφε αυτό, τότε θα υπογράφανε και τ' άλλα μαγαζιά, τα μικρά και θα κερδιζόταν η απεργία. Ήταν το πιο κεντρικό σημείο της πόλης!
Σε λίγο μα­ζεύτηκε μεγάλο πλήθος. Πελάτης δεν μπαίνει στο μαγαζί.

Κι ο ρεστοραντιέρης βλέπει από μέσα κατατρομαγμέ­νος και καταλαβαίνει πως για να διαλυθεί το πλήθος πρέ­πει να υπογράψει!

Υπόγραψε κι ακολούθησαν και τα μικρά αμέσως και γιορτάστηκε η νίκη μας μεγαλόπρεπα, μα 'γω δεν πήρα μέρος, γιατί βρισκόμουν στο νοσοκομείο. Με παραφύλαξαν και με σακάτεψαν στο ξύλο, επειδή εγώ μίλησα και κα­τάφερα τον σέριφ να δώσει άδεια να περιφέρουμε το που­λάρι στο Μάρκετ στρητ.

Και ξεκούμπωσε το πουκάμισό του και μας έδειξε ο μπαρμπα-Τζίμης μια ουλή στο σβέρκο του με περηφάνια! «Να, τότε πήρα κι αυτό εδώ». Και θαρρείς πως μας έδειχνε κανα παράσημο!

«Νίτσα, παιδί μου, νιώθω περηφάνια γιατί, όταν το κάλεσε η στιγμή, έκανα το χρέος μου απέναντι στους συναδέλφους μου και βοήθησα να γίνει ευκολότερη και καλύτερη η ζωή μας, κι αυτό είναι σα να 'βαλα κι εγώ ένα λιθαράκι στο χτίσιμο καλύτερης κοινωνίας!... Αν χά­ναμε τότε εκείνη την απεργία, ποιος ξέρει πόσα χρόνια θα περνούσαν όσο να ξαναβρούμε κουράγιο να ξαναπολεμήσουμε για τα δίκια μας!.. Και γίναμε και παράδειγμα! Αμέσως σηκώθηκαν κι απαιτούσαν οχτάωρο και στ' άλλα μέρη της Αμερικής οι γρεκοί μαγεροσερβιτόροι! Στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο, στη Νέα Υόρκη!..

Κι έτσι τώρα έχουμε καιρό να λιαστούμε και μεις μια φορά τη βδομάδα και να δούμε και τις ομορφιές της φύ­σης. Έχουμε και ώρα, και το έξοδο, για ένα κονσέρτο, ένα θέατρο, ένα βιβλίο, ένα περιοδικό!.. Κι όλ' αυτά δίνουν χαρά στον άνθρωπο, και τον κάνουν και καλύτερο, και καλυτερεύει η κοινωνία, καλυτερεύει η ζωή!.. Έχου­με τώρα και μια πεντάρα παραπάνου να στείλουμε στους δικούς μας, κι έχουμε και περισσότερη ώρα για ένα γράμ­μα στη μάνα μας που το καρτερεί να χαρεί κι αυτή!.. Και ωφελήθηκες και συ, Νίτσα! Πού θα βρίσκαμε καιρό να σε πηγαίναμε να δεις τους κάμπους και τ` ακρογιάλια της Καλιφόρνιας άμα δουλεύαμε ακόμα όπως κείνο τον και­ρό... Κατάλαβες, Νίτσα, γιατί νιώθω περηφάνια για ό,τι έκαμα τότε;..»

Κατάλαβα, κατάλαβα, είπα, αλλά μέσα μου έλεγα, «κοτζάμ αξιωματικός κι έκατσε και τόνε δείρανε και το λέει και δίχως ντροπή!» Μα να τον αντάμωνα σήμερα θα του 'λεγα: «Ναι μπαρμπα-Τζίμη, καταλαβαίνω τώρα, καταλαβαίνω, και είμαι πολύ υπερήφανη που κάποτε σε γνώρισα»! Έτσι θα του 'λεγα!

Μα μπορεί και να μη ζει τώρα, μπορεί να 'κλεισε πια τα μάτια του τα θλιμμένα!.. Και θα τόνε βάλανε στης ξένης γης την αγκαλιά, άκλαυτον κι αμοιρολόγητο, όπως τόσους άκλαυτους κι  αμοιρολόγητους σκέπασε τούτο το χώμα της ξενιτιάς!..

Θεανώ Παπάζογλου-Μάργαρη

(ΓΛΩΣΣΑ Ε΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ, Β΄ ΜΕΡΟΣ)

 

 

ΜΠΡΕΧΤ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ)

Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει.

   Ποιος έκτισε τις Επτάπυλες Θήβες;

   Στα βιβλία αναφέρονται τα ονόματα βασιλιάδων.

   Οι βασιλιάδες κουβαλούσαν τα τεράστια βράχια;

   Και την απανωτά κατεστραμμένη Βαβυλώνα-

   Ποιος την ξανάκτισε τόσες φορές; Σε ποια σπίτια

   Της ολόχρυσης Λίμας έμεναν οι κτίστες;

   Που πήγαν το βράδυ, όταν τέλειωσε το Σινικό Τείχος

   Οι μάστορες; Η μεγάλη Ρώμη

   Είναι γεμάτη με αψίδες του θριάμβου. Ποιος τις ανέγειρε; Για ποιον

   θριαμβολογούσαν οι Καίσαρες; Είχε το πολυτραγουδισμένο Βυζάντιο

   Μόνο παλάτια για τους κατοίκους του; Ακόμη και στη μυθική

   Ατλαντίδα

   Ωρύονταν μέσα στη νύχτα, όταν η θάλασσα την κατάπιε

   Οι πνιγόμενοι να έλθουν οι σκλάβοι τους.

   Ο νεαρός Αλέξανδρος κατάκτησε την Ινδία

   Αυτός ο ίδιος, μόνος του;

   Ο Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες.

   Δεν είχε ούτε έναν μάγειρα μαζί του;

   Ο Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε, όταν η αρμάδα του

   βυθίστηκε. Κανείς άλλος δεν έκλαψε;

   Ο Φρειδερίκος ο Δεύτερος νίκησε στον επταετή πόλεμο. Ποιος

   Νίκησε πέρα απ` αυτόν;

   Κάθε σελίδα μία  νίκη.

 Ποιος μαγείρευε το συμπόσιο της νίκης;

 Κάθε δέκα χρόνια ένας μεγάλος άντρας.

 Ποιος πλήρωνε τα έξοδα;

 Τόσες εξιστορήσεις.

 Τόσες ερωτήσεις.

CATASTROIKA

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Στις 26 Απριλίου 2012 στις 20:00 το βράδυ (ξανα)κλείνουμε την τηλεόραση, για μια εναλλακτική ματιά στην ενημέρωση. Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν εκατομμύρια θεατές στο Ίντερνετ και μεταδόθηκε σε τηλεοπτικά δίκτυα από την Ιαπωνία μέχρι τη Λατινική Αμερική, παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή, με τίτλο CATASTROIKA, στην ιστοσελίδα www.catastroika.com

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.  

Όπως και στο Debtocracy, βασικός παραγωγός της CATASTROIKA είναι οι θεατές που συνεισφέρουν οικονομικά αλλά και με ιδέες στη δημιουργία της. Το ντοκιμαντέρ θα είναι διαθέσιμο δωρεάν, χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Αρχεία υψηλής ανάλυσης θα διατίθενται για δωρεάν προβολές σε τηλεοπτικούς σταθμούς, κινηματογράφους αλλά και εκδηλώσεις.

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της CATASTROIKA υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, ενώ την επιστημονική επιμέλεια έχει ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Τη μουσική επένδυση του ντοκιμαντέρ προσφέρει το συγκρότημα Active Member και ο Ερμής Γεωργιάδης, ενώ το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου. Την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Infowar Productions και ο Θάνος Τσάντας.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη διεύθυνση www.catastroika.com ή επικοινωνήστε μαζί μας στο +30 6945161147

Χορηγοί επικοινωνίας: Ελληνοφρένεια, Unfollow, PolitesTV

Είπαν για το Debtocracy:
-Το ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε την Ελλάδα, Liberation
-Tο καλύτερο φιλμ μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης που έγινε ποτέ, Guardian
-Fahrenheit 911, An Inconvenient Truth, The Age of Stupid, Inside Job… Εάν υπήρχε βραβείο για την ταχύτητα αντίδρασης και τον άμεσο αντίχτυπο, θα το κέρδιζε το Debtocracy, La Vanguardia
Press Release
On April 26, 2012 at 20:00 let’s turn off the TV and turn to an alternative source of information. The creators of Debtocracy, a documentary viewed by millions of people around the world, present their new production, entitled CATASTROIKA, on the website www.catastroika.com

The documentary uncovers the forthcoming results of the current sell-off of the Greek public assets, demanded in order to face the country’s enormous sovereign debt. Turning to the examples of London, Paris, Berlin, Moscow and Rome, CATASTROIKA predicts what will happen, if the model imposed in these areas is imported in a country under international financial tutelage.

Slavoj Zizek, Naomi Klein, Luis Sepulveda, Ken Loach and Greg Palast talk about the austerity measures, the Greek government as well as the attack against Democracy on Europe, after the general spreading of the financial crisis. Academics and specialists like Dani Rodrik, Alex Callinicos, Ben Fine, Costas Douzinas, Dean Baker and Aditya Chakrabortty present unknown aspects of the privatization programs in Greece and abroad.

Just like Debtocracy, CATASTROIKA is co-produced by the public, which contributed both financially and with ideas to its creation. The documentary will be available free of charge, under creative commons license. High-resolution files will be available for TV and cinema broadcasts in various languages.

The journalists Aris Chatzistefanou and Katerina Kitidi are responsible for writing and directing the documentary, while Leonidas Vatikiotis undertook its scientific editing. Active Member and Ermis Georgiadis created the soundtrack of CATASTROIKA, while the editing was made by Aris Triantafyllou. Infowar Productions and Thanos Tsantas are responsible for producing the film.

For more information, please visit www.catastroika.com or contact us at +306945161147.

Comments on Debtocracy:     
-Debtocracy: the documentary which fascinates Greeks, Liberation
-The best film of Marxian economic analysis yet produced, The Guardian
-Fahrenheit 911, An Inconvenient Truth, The Age of Stupid, Inside job […] If therewere a prize for the quick response and immediate impact, Debtocracy would win it, La Vanguardia

100 τεύχη «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»

Κυκλοφορεί το Νέο Τεύχος Νο 100 του περιοδικού

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Τεύχος 100

Δημοσιεύτηκε στις 02 Μαρτίου 2012

100 τεύχη «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»

Λεπτομέρειες

         

Δημοσιεύτηκε στις 01 Μαρτίου 2012

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 τευχών των «Αντιτετραδίων της Εκπαίδευσης», η Συντακτική Επιτροπή, με την πολύτιμη συνδρομή φίλων και συναγωνιστών, προχωρούν με μεθοδικότητα στην ανασυγκρότηση της επίσημης ηλεκτρονικής σελίδας του περιοδικού.

Σε πρώτη φάση, στη διεύθυνση www.antitetradia.gr, ο επισκέπτης μπορεί να αναζητήσει τον «Οδηγό» των Αντιτετραδίων (τεύχος 94) σε μορφή «excel». Το αρχείο αυτό περιέχει πληροφορίες σχετικές

α) με το χρόνο έκδοσης ενός-εκάστου τεύχους των Αντιτετραδίων

β) με τα άρθρα που αυτό εμπεριέχει

γ) με την έκταση των άρθρων

δ) με τους συντάκτες τους, και

ε) με το περιεχόμενο των άρθρων.

Παράλληλα, η Συντακτική Επιτροπή των Αντιτετραδίων δρομολογεί και την ηλεκτρονική ανάρτηση όλων των τευχών του περιοδικού: δημιουργείται έτσι μια ψηφιακή κιβωτός δεδομένων, μέσω της οποίας μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την ιστορική διαδρομή της εκπαιδευτικής και εκδοτικής προσπάθειας, τις συγκεκριμένες θέσεις τις οποίες τα Αντιτετράδια διατύπωσαν σε καιρούς χαλεπούς για την παιδεία του τόπου, τις προτάσεις που κατατέθηκαν για την ανάσχεση του εκπαιδευτικού κατήφορου. Αρχικά θα αναρτηθούν ψηφιοποιημένα τα 21 ιστορικά, πρώτα τεύχη των Αντιτετραδίων, καθώς και αρκετά από τα τεύχη των τελευταίων ετών.

Εκτιμούμε ότι η συνδυασμένη χρήση του Οδηγού με το Αρχείο των Αντιτετραδίων θα μπορέσει να βοηθήσει τους αναγνώστες της ηλεκτρονικής σελίδας να εντοπίζουν εύκολα, άμεσα, ανέξοδα, οποιοδήποτε άρθρο τους ενδιαφέρει από έναν πλούσιο κατάλογο εκατοντάδων κειμένων και δεκάδων συντακτών.

Η σελίδα www.antitetradia.gr φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν πυρήνα πληροφόρησης και θεωρητικού εξοπλισμού (για τα προβλήματα της παιδείας ειδικά, και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα), και όχι ένα ακόμη γραφειοκρατικό, μουσειακό -με την κακή έννοια- αρχείο πεπραγμένων.

Με την έκδοση του επετειακού 100^ου τεύχους των Αντιτετραδίων ενεργοποιείται και η δοκιμαστική, πρώτη περίοδος τής ανασυγκροτημένης ηλεκτρονικής σελίδας του περιοδικού.

Καστοριά: Σε 2 περίπου χρόνια θα είναι έτοιμο το 10ο Δημοτικό Σχολείο Καστοριάς

Καστοριά: Σε 2 περίπου χρόνια θα είναι έτοιμο το 10ο Δημοτικό Σχολείο Καστοριάς

Εντάχθηκε από την Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς το έργο «10ο Δημοτικό Σχολείο Καστοριάς», προϋπολογισμού 3.200.000,00 ευρώ €, στον άξονα προτεραιότητας 8- Αειφόρος Ανάπτυξη και Ποιότητα ζωής της ΠΔΜ του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράμματος «Μακεδονίας-Θράκης 2007-2013».

Η αίτηση χρηματοδότησης του έργου είχε υποβληθεί από την... πρώην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και έπειτα από συντονισμένες ενέργειες του Αντιπεριφερειάρχη κ. Δημήτρη Σαββόπουλου υπεγράφη τελικά από τον Περιφερειάρχη κ. Γιώργο Δακή, η οριστική ένταξη του στο πρόγραμμα «Μακεδονίας-Θράκης 2007-2013».

Στο πλαίσιο υλοποίησης του έργου, έχει ήδη συναφθεί προγραμματική σύμβαση μεταξύ της Περιφερειακής Ενότητας και του Δήμου Καστοριάς, όπου έχει πλέον σύμφωνα με τις διατάξεις του Καλλικράτη, την αρμοδιότητα της «σχολικής στέγης». Η σύμβαση περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το γενικό πλαίσιο και τους ειδικούς όρους εκτέλεσης της πράξης και ορίζεται ως Φορέας Υλοποίησης η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας -Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς, ενώ Κύριος του έργου θα είναι ο Δήμος Καστοριάς, στον οποίο και θα παραδοθεί το σχολείο μετά την ολοκλήρωση του.

Το Δημοτικό Σχολείο που θα λειτουργήσει στην περιοχή Χλόης, θα είναι συνολικού εμβαδού 2128.83m2. Το κτίριο θα είναι διώροφο με υπόγειο και θα περιλαμβάνει 11 Αίθουσες διδασκαλίας, Εργαστήρια πληροφορικής, φυσικοχημείας, Παρασκευαστήριο, Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων, Βιβλιοθήκη, Τάξη ΑΜΕΑ και όλους τους λοιπούς απαραίτητους χώρους.

Η διάρκεια ολοκλήρωσης του έργου είναι 24 μήνες από την δημοπράτηση του, η οποία αναμένεται να γίνει άμεσα.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ (ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΥΡΚΟΠΟΥΛΟΥ)

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ

More PowerPoint presentations from maria

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΡΩΤΟΓΕΡΟΥ

2001

Οι 24 ραψωδίες της ομηρικής «Οδύσσειας» έγιναν κόμικς

Οι 24 ραψωδίες της ομηρικής «Οδύσσειας» έγιναν κόμικς

Της Βίκυς Χαρισοπούλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012

Εικονογραφήγηση χαρακτηρίζουν οι δημιουργοί Γιώργος Ακοκαλίδης και Τάσος Αποστολίδης τη συνεργασία τους, που «ξεδιπλώνει»το έπος σε συννεφάκια και εικόνες

Πρώτα ήταν ο Αριστοφάνης. Ο Ομηρος, αν και προγενέστερος, ακολούθησε. Ηταν η δεκαετία του '80. Οι έντεκα του «Αριστοφάνους κωμωδίες σε κόμικς» έκαναν ρεκόρ πωλήσεων. 750.000 αντίτυπα. Το κόμικς ήταν μόδα της εποχής. Εισαγόμενη, όπως όλα εκείνη και τη σημερινή εποχή.

Ο συγγραφέας - εκπαιδευτικός Τάσος Αποστολίδης, όμως, και ο γελοιογράφος - σκιτσογράφος Γιώργος Ακοκαλίδης πήραν την εισαγόμενη μόδα του κόμικς, την ελληνοποίησαν, έγιναν οι πρωτοπόροι του είδους (δεν έκαναν σκίτσα και κείμενα για τη Μαφάλντα, τον Λούκι Λουκ, τον Αστερίξ αλλά έκαναν σκίτσα και κείμενα και μέσω αυτών αφηγήθηκαν τις έντεκα σωζόμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη). Και τα έντεκα βιβλία μεταγράφηκαν και κυκλοφόρησαν και στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά.

Σήμερα, 30 χρόνια μετά, ξαναπρωτοπορούν. Είναι και πάλι η πρώτη φορά στον εκδοτικό χώρο που το έπος του Ομήρου παρουσιάζεται ως κόμικς - εικονογραφήγημα το ονομάζουν οι δημιουργοί του - σε έξι συνέχειες-βιβλία.

Κάθε βιβλίο εμπεριέχει εικονο-γραφηγημένες τέσσερις ραψωδίες της «Οδύσσειας» - όλα μαζί και τις 24 του ομηρικού έπους.

«Ολα γίνονται όπως στον κινηματογράφο. Πρώτα γράφεται το σενάριο. Δεν πρόκειται για διασκευή αλλά για προσαρμογή στην επιχειρούμενη εικονογραφήγηση. Συμβουλεύομαι τέσσερις μεταφράσεις της "Οδύσσειας", σύγχρονες και παλιότερες. Παραδίδω τα κείμενα έτοιμα με μια πρώτη τοποθέτηση στις σελίδες, γραμμένα και τοποθετημένα σε συννεφάκια ανά σκηνή, συχνά και με σκηνικές οδηγίες. Τα παίρνει στη συνέχεια ο σκηνοθέτης (Γιώργος Ακοκαλίδης) κι είναι εκείνος που επιλέγει τους ηθοποιούς, τα κοστούμια τους, το σκηνικό, τα περάσματα ανά σκηνή», λέει ο συγγραφέας Τάσος Αποστολίδης επιχειρώντας να εξηγήσει τον τρόπο της πρωτότυπης δουλειάς τους.

Κι είναι αυτά τα περάσματα (gutter = ρείθρο, διαχωριστικό) μεταξύ των σκηνών - οι λευκές λωρίδες που χωρίζουν τις εικόνες - τα οποία ο Ακοκαλίδης τα μετέτρεψε - όχι άστοχα - από ευθέα και τεμνόμενα σε καμπυλόγραμμα, δίνοντας με τον καινοτόμο σχεδιασμό ταχύτητα στη δράση, κίνηση στους ήρωες και φυσικότητα - σχεδόν ροή - στην εναλλαγή των σκηνών.

Εισαγωγή, σελίδα 3 του πρώτου βιβλίου (με υπότιτλο «Αναζητώντας τον πατέρα»): «Είχαν περάσει δέκα χρόνια από το τέλος του Τρωικού Πολέμου. Οσοι Αχαιοί γλίτωσαν από τις μάχες αλλά κι από τις τρικυμίες της θάλασσας, είχαν πια γυρίσει στα σπίτια τους. Μόνο ο Οδυσσέας, ο βασιλιάς της Ιθάκης, δεν είχε ακόμη επιστρέψει στο νησί του! Κανείς από τους δικούς του δεν ήξερε αν ζούσε ή αν είχε πεθάνει...».

Οι τίτλοι έχουν πέσει από τις προηγούμενες σελίδες. Σε όλα τα βιβλία.

Ως μότο πάνω από την εισαγωγή, που στο δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο κ.ο.κ. βιβλίο γίνεται «περίληψη προηγουμένων», υπάρχει πάντα ο στίχος από την καβάφεια «Ιθάκη» («να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος / γεμάτος περιπέτειες / γεμάτος γνώσεις»).

Κι ύστερα αρχίζουν οι εικόνες. Και οι εικονογραφηγημένες ραψωδίες…

«Το εικονογραφήγημα (graphic novel ή comics) ως αφηγηματικό μέσο είναι η κατεξοχήν τέχνη που μπορεί να απεικονίσει τον πραγματικό κόσμο ταυτόχρονα με τον φανταστικό και να διηγηθεί ιστορικά γεγονότα παράλληλα με μυθικά. Είναι η μόνη τέχνη που κατάφερε να παντρέψει το φανταστικό με το ρεαλιστικό», λέει στα «ΝΕΑ» ο Τάσος Αποστολίδης, ο… παραμυθάς της παρέας.

Ο έτερος παραμυθάς, ο σκιτσογράφος Γιώργος Ακοκαλίδης, αποφεύγει τα λόγια. Προτιμά να σκιτσάρει. Να βάλει και κοστούμια, και σκηνικά, και χρώματα με τους μαρκαδόρους του, ακόμα και συναισθήματα και κινήσεις σε ένα σκιτσάκι μια σταλιά (αν βάλει κανείς μεγεθυντικό φακό θα δει ακόμα και την… απόγνωση στην κίνηση των χεριών του Οδυσσέα που είναι πια μια κουκκίδα σχέδιο μεσοπέλαγα πάνω στη σχεδία του, ενώ χαιρετά την Καλυψώ έπειτα από επτά χρόνια συμβίωσης στο νησί της).

Η «Οδύσσεια» κινείται ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο κόσμους: τον πραγματικό κόσμο της εποχής του Ομήρου (8ος αιώνας π.Χ.) και τον φανταστικό κόσμο της εποχής που αναφέρεται το έπος (πριν από τον 12ο αιώνα π.Χ.).

Το έργο χρειάστηκε τέσσερα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Συνολικά αναπτύσσεται σε 246 σελίδες, στις οποίες υπάρχουν 1.200 εικόνες και περίπου 1.500 συννεφάκια με διαλόγους! Οι οποίοι διάλογοι - οι 24 ραψωδίες της «Οδύσσειας» - αποδίδονται πιστά με απλό λόγο, με σύγχρονες συχνά εκφράσεις αλλά με αφηγηματικό ρυθμό - σε ανάμνηση του μέτρου της πρωτότυπης «Οδύσσειας».

Εκθεση φωτογραφίας: Το μουσικό "Ρόδον" μιας ολόκληρης εποχής

Εκθεση φωτογραφίας: Το μουσικό "Ρόδον" μιας ολόκληρης εποχής

Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/03/2012

Ένα φωτογραφικό ταξίδι στον χρόνο, στη μουσική, στις μνήμες όσων έκοψαν... εισιτήριο στον συναυλιακό χώρο του "Ρόδον". Μια διαδρομή δεκαοκτώ χρόνων αποτυπώνεται στους τοίχους του μπάρ “Ippo”, Θησέως 11 στο κέντρο της Αθήνας, από τον φωτογράφο Ιπποκράτη Ναυρίδη, τακτικό θαμώνα, όπως μας είπε ο ίδιος, από τις αρχές του 1990, της ιστορικής σκηνής που γαλούχησε δύο γενιές μουσικόφιλων.
Ο επισκέπτης της έκθεσης, που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 22 Μαρτίου και θα ολοκληρωθεί στις 21 Απριλίου, μπορεί να δει καρέ καρέ τα μεγάλα ονόματα της Rock 'n Roll σκηνής και όχι μόνο: από τον Piter Hamill, τους Motorhead και τους Blue Oyster Cult μέχρι τους δικούς μας “Τρύπες”, τον Omar Faruk Tekbilek και τον Billy Cobham. Παράλληλα κάθε βράδυ Djs ορμώμενοι από τις εικόνες του Ι. Ναυρίδη συνθέτουν δικές τους μουσικές αναδρομές στα 1728 βράδια μουσικής έκφρασης που μας χάρισε ο χώρος ορόσημο για τη μουσική στην Αθήνα των 80's και 90's. Μια έκθεση για να νοσταλγήσουν οι παλιότεροι, αλλά και να μαθαίνουν οι νεότεροι... (Η είσοδος είναι ελεύθερη. Για περισσότερες πληροφορίες: E: navridis@gmail.com).
Χρ. Κυρίτσης

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ!!!!ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ

Η μετανάστευση των ποιητών. Μ.ΜΠΡΕΧΤ (ΜΕΤ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ )

Η μετανάστευση των ποιητών.

Ο Όμηρος δεν είχε καμιά πατρίδα

Και ο Δάντης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη δικιά του.

Ο Λι-Πο και ο Του-Φου περιπλανήθηκαν σε εμφύλιους

Που κατάπιαν 30 εκατομμύρια ανθρώπους

Τον Ευριπίδη τον απείλησαν με δίκες

Και του ετοιμοθάνατου Σαίξπηρ του κλείσανε το στόμα

Τον Φρανσουάζ Βιλιόν  δεν τον ζητούσε μόνο η μούσα

Αλλά και η αστυνομία.

Αυτός που αποκαλείτο "Αγαπημένος",

Ο Λουκρήτιος,  στάλθηκε εξορία

Το ίδιο και ο Χάϊνε, και έτσι ακριβώς διέφυγε

και ο Μπρεχτ στη δανική επικράτεια.

Η ΣΒΗΣΤΡΑ (ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ -ΠΑΤΡΩΝΟΥ)

                                            
Η σβήστρα


      Έσβηνε και ξανάσβηνε την ίδια λέξη, κάτι δεν του πήγαινε καλά,
  την ιστορία της ήθελε να γράψει,  δεν έβρισκε όμως τον κατάλληλο τρόπο
  να το αφηγηθεί. Για τη σβήστρα εννοείται, αυτήν που χρησιμοποιούσε τώρα
  και που χρόνια ολόκληρα την είχε καταχωνιασμένη στο συρτάρι του γραφείου του..
     Αυτήν που κουβαλούσε χρόνια και χρόνια, από τα μικράτα του, από την πρώτη
  Δημοτικού, και μια την έκρυβε μέσα στη σάκα, μια στην τσέπη του πανταλονιού,
  αργότερα στη βαλίτσα, και όταν πια απέκτησε δικό του γραφείο, εκεί, πάντα μέσα
  στο συρτάρι, σε μία μεταλλική θήκη,  απ` αυτές τις σκαλιστές που χρησιμοποιούν
  οι γυναίκες για τα κοσμήματά τους.
     Κύριο μέλημα:  Μην τύχει και χαθεί. Τουλάχιστον ώσπου να αξιωθεί να αφηγηθεί
  την ιστορία της, δηλαδή τα παιδικά του χρόνια...
... Που δεν ήταν βέβαια και τα καλύτερα. Φτωχόπαιδο ο ίδιος, φτωχόπαιδα τα
  περισσότερα παιδιά στην τάξη. Την πρώτη Δημοτικού.  Στη σάκα, ο Θεός να την
κάνει, ένα παλιό τσουβαλένιο ταγάρι, που η μάνα του είχε φροντίσει να μεταμορφώσει
σε κάτι που να θυμίζει σάκα σχολική, το Αναγνωστικό της Πρώτης,ένα τεράδιο,ένα μολύβι κι ένα
καθαρό μυξομάντιλο.
   Η δασκάλα δεν χαμπάριζε από καλοπιάσματα και γλυκόλογα για τα πρωτάκια.
Στη σειρά τους έβαλε από τη πρώτη μέρα, τρεις- τρεις στα θρανία, από εδώ τα κορίτσια,
εκεί τα αγόρια. Μπροστά τα κοντότερα, στα πίσω θρανία τα μεγαλόσωμα. Και ο χάρακας
στο χέρι! Πού να τολμήσουν οι πιτσιρικάδες να κουνηθούν!
   Ναι, αλλά υπήρχαν και μερικοί μεγαλύτεροι, αυτοί που δεν τα είχαν καταφέρει
την προηγούμενη χρονιά να προβιβαστούν στη Δευτέρα... Μ` αυτούς δεν ήταν τόσο
εύκολα τα πράματα για τη δασκάλα. Ούτε και για τους συμμαθητές. Ο Γιώτης, πολύ
ανεπτυγμένος για την ηλικία του αλλά και πολύ συνεσταλμένος, βρέθηκε στην τελευταία
σειρά θρανίων, ανάμεσα στους "ζωηρούς" και μεγάλους...
    Αγώνα ολόκληρο έκανε να μην δώσει δικαίωμα για κατσάδιασμα στη δασκάλα,
να μην κακοκαρδίσει φυσικά και τους διπλανούς. Φοβόταν την εκδίκηση. Συν τοις
άλλοις του άρεσαν πολύ τα γράμματα. Η δασκάλα, σ` αυτόν τον τομέα, ήταν η καλύτερη.
Γι αυτό άλλωστε και τής ανέθετε ο διευθυντής χρόνια ολόκληρα την πρώτη τάξη.
    Και η δασκάλα είχε ξεχωρίσει ήδη το Γιώτη για την επιμέλεια και  την προθυμία του.
Αυτόν και τη μακρομαλλούσα πρωτευουσιάνα, κόρη ανώτερου υπαλλήλου, που ξεχώριζε για
την επίδοση στα γράμματα όχι όμως και για το χαρακτήρα. Ακατάδεκτη ήταν με όλες και
με όλους. Αν και αρκετά ψηλή,  ζήτησε να καθίσει στην πρώτη σειρά, γιατί την ενοχλούσαν
δήθεν οι άλλοι με τους ψιθύρους τους, την ώρα του μαθήματος..
   Δίπλα της μια κοντούλα κοπελίτσα. Τής έτρεχαν συνεχώς οι μύξες. Όλη την ώρα
τις ρουφούσε "εκνευριστικά", έλεγε η πρωτευουσιάνα. Η "μυξιάρα" από την άλλη,
δεχόταν πολύ συχνά δέματα από την Αμερική: Ωραιότατα τετράδια, μολύβια,
και κάποια μέρα, εμφάνισε πάνω στο θρανίο και μία πελώρια σβήστρα, μισή μπλε μισή κόκκινη,
με γράμματα επάνω! Την κοίταζαν με θαυμασμό όλα τα παιδιά, δεν άφηνε κανέναν να την αγγίξει
η "μυξιάρα"...
  ... Μπήκαν στην τάξη μετά το διάλειμμα, σήκωσε τότε η " μυξιάρα" το χέρι και παραπονέθηκε,
ότι κάποιος τής είχε πάρει τη σβήστρα από τη σάκα μέσα. Αναταραχή στην τάξη, ζήτησε η δασκάλα
να ψάξουν προσεκτικά όλοι κάτω απ` τα θρανία, σε όλον το χώρο τής αίθουσας, άφαντη η σβήστρα...
      Κανένα αποτέλεσμα... Και η "μυξιάρα" να κλαίει τώρα πια γοερά- θέλω τη σβήστρα μου-.
Κάλεσε τότε η δασκάλα τα πρωτάκια ένα-ένα να πλησιάσουν στην έδρα με τις σάκες τους ανοιχτές,
μήπως και βρεθεί σε κάποια απ` αυτές η σβήστρα...
  Η έρευνα άρχισε από την τελευταία σειρά. Τρία πράγματα μόνο σ` εκείνη του Γιώτη,
αμέσως τέλειωσε. Καθώς επέστρεφε στο θρανίο του,  κάτι ένιωσε να πέφτει μέσα από
την πρώτη σειρά, σχημάτισε δε την εντύπωση ότι είδε την πρωτευουσιάνα να του ρίχνει
μια λοξή ματιά...
    Η σβήστρα δεν βρέθηκε πουθενά, η δασκάλα έβαλε τις φωνές στη " μυξιάρα" που τής
έφαγε άδικα μία ώρα μαθήματος. Κάπου θα τής έπεσε, κατέληξε, και ας έγραφε στην Αμερική
να τής στείλουν άλλη...
     Μόλις τέλειωσε το μάθημα,  στη σάκα μέσα βρήκε ο Γιώτης  το "όργανο" του εγκλήματος!
Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Το έκανε η πρωτευουσιάνα για να γλυτώσει την τιμωρία ή για
να ενοχοποιήσει τον ίδιο , που τόσο πολύ τον αγαπούσε η δασκάλα;    
   Γι αυτό έσβηνε και ξανάσβηνε ο Γιώτης.  Δεν ήξερε πώς ακριβώς να χαρακτηρίσει
την πρωτευουσιάνα: Κλέφτρα ή εκδικητική;

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Το χρώμα της αφήγησης είναι μαύρο

Το χρώμα της αφήγησης είναι μαύρο

Πολενάκης Λ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 11/03/2012

Για τη μάλλον σπάνια παιζόμενη "Νίκη", έγραφε η Λούλα Αναγνωστάκη χαρακτηριστικά, στο πρώτο ανέβασμα του "Θεάτρου Τέχνης", τη χρονιά '77-'78:

Αναγνωστάκη στο "Εθνικό" και "Χωρίς επιστροφή" στο Θ. "Πρόβα"

"Η Νίκη είναι το χρονικό μιας οικογένειας που ξεκίνησε από τα βόρεια της Μακεδονίας, πέρασε από κάποια συνοικία του Πειραιά για να καταλήξει στη Γερμανία. Το θέμα δεν είναι το μεταναστευτικό, η Γερμανία εδώ είναι ο χώρος και το τέρμα μιας σπαραγμένης διαδρομής. Οι Έλληνες αυτοί δεν πρέπει να ειδωθούν απλά σαν μετανάστες και σαν θύματα της ελλαδικής πραγματικότητας. Μεταφέρουν όλη τη μακρόσυρτη και τυφλή αγωνία της πρωτόγονης ελληνικής οικογένειας, που αναδιπλώνεται μέσα από πράξεις φόνου, προδοσίας. Αλλά και αλληλοπροστασίας, μέσα από διαιωνιζόμενα βιώματα μιας διαρκούς κοινωνικής αθλιότητας".
Το θέατρο της Αναγνωστάκη είναι στο βάθος του πραγματιστικό: ένα κάτοπτρο επιφανείας, όπου η αλήθεια δεν είναι κρυμμένη στο βάθος, αλλά πρέπει, υποχρεωτικά και να φαίνεται ως τέτοια. Ίσως μια αναστροφή του κώνου του χρόνου, που μόνο η μεγάλη τέχνη μπορεί να πετύχει, όπου αν όλα είναι φαίνεσθαι, τότε η φαινομενικότητα είναι, επίσης, φαινομενική, με αποτέλεσμα να αναδυθεί και να κατακλύσει το ον η κρυμμένη ουσία, χωρίς τη διαμεσολάβηση μιας "ποιητικής" φαινόγλωσσας. Αυτός είναι, πιστεύω, ο μόνος δυνατός ρεαλισμός μέσα στην ένδοξη, ηλεκτρονική μας εποχή, των "εικόνων χωρίς βάθος" (και χωρίς ζωή) που ζούμε: να αναστρέψουμε πλήρως το πεδίο αναφοράς και τον διχασμό υποκείμενου - αντικείμενου. Ένας ρεαλισμός που αποσυνδέει και απασφαλίζει, όχι μόνο το ψευδο-είναι από το ψευδο-φαίνεσθαι, αλλά, επίσης τη διαλεκτική διαδικασία σύνθεσης - αποσύνθεσης, τον ωρολογιακό λειτουργικό μηχανισμό αιτίων - αιτιατών και άλλα πολλά.
Ένα θέατρο που δεν συντίθεται μόνο από όσα συμβαίνουν, άπαξ σε αυτό, αλλά από όλα μπορεί να συμβούν. "Θέατρο επί του πραγματικού", που υπερίπταται πάνω από ένα "πεδίο μετά τη μάχη", θεωρώντας το με αναπεπταμένο βλέμμα. Η αγωνία της συγγραφέως είναι πώς να ορίσει χωρίς να περιορίσει το πραγματικό.
Το χρώμα της αφήγησής της είναι μαύρο αλλά όχι απελπισμένο, επειδή οι ήρωές της, ένοχοι και αθώοι ταυτόχρονα, θύματα και θύτες, βρίσκονται παγιδευμένοι εξίσου στον εφιαλτικό και ατέρμονα κύκλο των οικείων παθών τους. Κινούνται σε ένα ημίφως ανάμεσα στο "παράλογο" και στην τραγωδία, στον χώρο των αρχαίων χυμένων αιμάτων που προσμένουν κάθαρση και εξαγορά.
Η παράσταση του "Εθνικού" σε σκηνοθεσία του Βίκτωρα Αρδίττη, άχρωμη, άοσμη, άγευστη, άνευρη, δεν διέκρινα να διαθέτει μια άποψη επάνω στο έργο. Δεν είδα να γεννά το έργο στον σκηνοθέτη, καμία "ιδέα". Ούτε η "αναλυτική διερεύνηση των προσώπων", ούτε το "άνοιγμα του έργου σε κρυφές ποιητικές διαστάσεις" και άλλες θεωρητικές κατασκευές στις οποίες προσέφυγε, έδωσαν μία λύση στο αγωνιώδες ερώτημα: "τι να κάνουμε με αυτό το ανοικονόμητο έργο"; Επειδή όλα αυτά, που αναζήτησε ματαίως ο σκηνοθέτης δεν ανήκουν στον "κανόνα" του έργου. Το έργο είναι στην ουσία μια "νέκυια" και διαλέγεται με τους ίσκιους. Αυτό, κάποια στιγμή, η σκηνοθεσία το κατάλαβε, και εγκατέλειψε τις "θύραθεν" προσπάθειες να το "τιθασσεύσει". Το "τροχιοδρόμησε" στη σκηνή, και το άφησε να "κυλήσει". Ήταν η μόνη ουσιαστική συμβολή της. Το έργο έχει από μόνο του, ευτυχώς, τη δύναμη να αυτοσκηνοθετείται, και έτσι, το πράγμα δεν κατέληξε σε καταστροφή, χάρις και στην προσπάθεια των ηθοποιών, που το πήραν απάνω τους, κυριολεκτικά και το οδήγησαν ομαλά στον τερματικό σταθμό.
Η Ρένη Πιττακή είναι μια σπουδαία ηθοποιός - αγκωνάρι, τρομερή αρχετυπική μητέρα εδώ που δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα ήταν η παράσταση χωρίς τη συμμετοχή της. Η Μαρία Κεχαγιόγλου εξίσου σημαντική, δίνει σαν "σκαπτή ύλη" την κόρη - Βάσω. Δίπλα σε αυτό το υποκριτικό δίδυμο, κινείται με ευπρέπεια ένας θίασος νεοτέρων (Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Ιωάννα Κολιοπούλου, Αργύρης Πανταζάρας, Προκόπης Αγαθοκλέους, Γιώργος Συμεωνίδης).
***
Μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και απρόβλεπτη σύνθεση κειμένων με τον τίτλο "Χωρίς επιστροφή" δίνεται στην πειραματική σκηνή "Οι μύστες", του θεάτρου "Πρόβα". Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσόγκας συνδυάζει ένα καίριο και προφητικό αλληγορικό κείμενο του Κάφκα ("Ο καλλιτέχνης της πείνας"), με τον μονόλογο της Κριστίνε Μπρύκνερ επάνω στις τελευταίες στιγμές του Γκούντρουν Ένσλιν, εκεί στα "λευκά κελιά" της ομόσπονδης δημοκρατίας της Γερμανίας, για όποιους διαθέτουν μνήμη, στη δεκαετία του '70.
"Η ανηλεής μάχη των 'νηστευτών' με την πείνα και τη δίψα μέσα σε κλουβιά και ο απεγνωσμένος αγώνας, με έσχατο μέσο πάλης την απεργία πείνας, των ηγετών της RAF για να μην εκμηδενιστεί η προσωπικότητά τους μέσα στα λευκά κελιά των φυλακών του Στανχάιμ, μου έδωσαν την ιδέα για αυτή την παράσταση ντοκουμέντο" σημειώνει ο σκηνοθέτης.
Ωστόσο το πράγμα πηγαίνει πολύ πιο πέρα από μια παράσταση - ντοκουμέντο, είναι μια πολιτική πρόταση και μια τολμηρή πολιτική πράξη. Πόσο μάλλον, που διαθέτει τα εχέγγυα μιας αισθητικής πληρότητας. Η ωραία μουσική είναι των Νίκου Χαριζάνου, Πέτρου Φραγκίστα, Κώστα Μαντζώρου, η εικαστική επιμέλεια της Εύης Μητσοπούλου, βίντεο του Παναγιώτη Τσάγκα και άρτιοι φωτισμοί του Αχιλλέα Κουτσούρη. Ο Αντώνης Ταμβακάς ενσαρκώνει καίρια τον "νηστευτή" μαζί με τους Αντώνη Ζιώγα και Ειρήνη Αντωνίου, ενώ η Δανάη Καλαχώρα δίνει αισθαντικά, με σπαρακτική λιτότητα, την Γκούντρουν Ένσλιν. Μια ιδιαίτερη παράσταση, που πρέπει να προσεχθεί.

ΛΕΖΑΝΤΑ
Η Ρένα Πιττακή στη "Νίκη"

ΣΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑ

Βγήκαν στο δρόμο οι κάτοικοι ζητώντας φτηνά καύσιμα για θέρμανση

Τοπικοί φορείς, συνδικαλιστές, ακόμη και οι ιεράρχες της πόλης συμμετείχαν σε μία εντυπωσιακή κινητοποίηση στην πόλη της Μακεδονίας, απαιτώντας άμεση ελάφρυνση στο κόστος της θέρμανσης

Πρωτοφανή συγκέντρωση για τα δεδομένα της Φλώρινας χαρακτηρίζουν οι τοπικοί φορείς την σημερινή κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία της πόλης, με βασικό αίτημα τη μείωση των τιμών των καυσίμων σε μια περιοχή που πλήττεται σφοδρά από την κακοκαιρία και τις ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες.

Στο συγκεντρωμένο πλήθος μίλησαν ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου καθώς και εκπρόσωποι της νεολαίας και του πανεπιστημίου ενώ έκκληση για συμμετοχή στη συγκέντρωση είχαν απευθύνει η Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας, οι δήμοι του νομού, εργατικοί, καταναλωτικοί, εκπαιδευτικοί και άλλοι φορείς. Η κινητοποίηση ολοκληρώθηκε με τον εθνικό ύμνο.

«Πάρα πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των τοπικών φορέων. Ήταν μια πρωτοφανής συγκέντρωση για τα δεδομένα της Φλώρινας. Η κεντρική πλατεία γέμισε και όλοι με την παρουσία τους ζήτησαν εδώ και τώρα αλλαγή πολιτικής για το πετρέλαιο θέρμανσης. Η Φλώρινα το δικαιούται» σχολίασε στο ΑΜΠΕ ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας, Στέφανος Μπύρος.

Πηγή: ΑΠΕ

Η ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ 70% ΕΜΜΕΣΟ ΦΟΡΟ ΣΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΓΙΑ 8 ΜΗΝΕΣ!!!

Η ΛΟΓΙΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΥΤΑΝΕΥΣΕΙ !!!!!!!!!!!
Η ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ 70% ΕΜΜΕΣΟ  ΦΟΡΟ ΣΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΓΙΑ 8 ΜΗΝΕΣ!!!
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ Η ΦΛΩΡΙΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ,ΟΥΤΕ Η ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΡΟΔΟ!!!
ΑΜΕΣΑ  ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΛΥΣΗ!! ΦΤΗΝΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΤΩΡΑ!!
                                            

Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης (Ν.ΤΣΟΜΣΚΙ)ΑΠΟ Briefing News

Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Τελικά τίποτα δεν γίνεται τυχαία… Διαβάστε το παρακάτω κείμενο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας σχετικά με το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Νόαμ Τσόμσκι: Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

1. Η τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης
συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά
προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές
και οικονομικές ελίτ, δι’ενός αδιάκοπου καταιγισμού διασκεδαστικών και
ασήμαντων λεπτομερειών. Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης
απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για
ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομία, της
ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Κρατήστε
αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά
κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική
σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο,
χωρίς χρόνο για να σκέφτεται• να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα
άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2. Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα
δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία
μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση
του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το
κάνετε να αποδεχτεί. Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική
βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη
μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη:
δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως
αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την
αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το
εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών.
Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικό-οικονομικές
συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική
ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν
διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα• τόσες αλλαγές, που θα είχαν
προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να
την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση
του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε
πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια
μελλοντική. Πρώτ’ απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί
άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει
αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να
αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει
στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της
αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το
πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5. Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό
χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν
τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο
θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος. Όσο
μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο
παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο
διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε
είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού
τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική
σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το
«Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να
βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των
ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων
επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε
ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις
τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή
του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες
κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας
που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται
αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για
ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι
ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο
υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς
του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι,
αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον
ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα
σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το
αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση,
γλιτώνετε την επανάσταση!..

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα
ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της
επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει
του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι
ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την
εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του
ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη
της ψυχολογίας. Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο
καλύτερα απ’όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην
πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο
έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’όσο
τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους..

ΠΑΝΚΑΣΤΟΡΙΑΝΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ (ΨΗΦΙΣΜΑ )

ΠΑΝΚΑΣΤΟΡΙΑΝΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

«ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΡΜΑΝΣΗ»

ΨΗΦΙΣΜΑ                                                                                                                                                                               

Εμείς, οι πολίτες του ακριτικού νομού της Δυτικής Μακεδονίας, του νομού Καστοριάς, με αυτό το ψήφισμα, επιθυμούμε να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας, για το ότι αισθανόμαστε ότι αντιμετωπιζόμαστε από την κεντρική εξουσία, σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Ζούμε σε μια περιοχή η οποία μαστίζεται από την ανεργία. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία,  η ανεργία ξεπέρασε το 25% και αγγίζει το 30%.

Οι απλοί πολίτες αλλά και οι επιχειρήσεις της περιοχής, όσες δεν έβαλαν λουκέτο, με δυσκολία ανταπεξέρχονται στα καθημερινά έξοδά τους. Οι λόγοι είναι γνωστοί. Οι αυξημένοι συντελεστές Φ.Π.Α., η έκτακτη φορολόγηση, οι αυξημένες δαπάνες για τη θέρμανση, κ.α..

 Ζούμε έναν από τους ψυχρότερους χειμώνες, των τελευταίων δεκαετιών. Το θερμόμετρο από το Νοέμβρη, έχει «κολλήσει» κάτω από το μηδέν, με αποτέλεσμα οι ανάγκες μας για θέρμανση, να είναι υπέρμετρα αυξημένες.

Ακόμη και ο τουρισμός, στον οποίο εναποθέσαμε τις ελπίδες μας και βοηθά στην οικονομική ρευστότητα της περιοχής, αυτούς τους μήνες παρουσιάζει ύφεση, λόγω του αποκλεισμού της περιοχής μας εξαιτίας των ακραίων καιρικών συνθηκών.

Είναι γνωστό, πως στην περιοχή μας ο χειμώνας κρατάει  έως και 8 μήνες, σε αντίθεση με άλλες περιοχές της χώρας και κυρίως τα νησιά. Επιμένουν όμως οι εκάστοτε κυβερνώντες, να μας συμπεριφέρονται  με άδικο και βάρβαρο τρόπο, φορτώνοντας στους ώμους μας, το βάρος της φορολόγησης του πετρελαίου. 

Η εξίσωση σχεδόν, της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης με αυτό της κίνησης, που ενδεχομένως να ισχύει ήδη για κάποιες επιχειρήσεις, τις οδηγεί στη σίγουρη καταστροφή. Περιμένουμε την εξίσωση αυτή και για τα νοικοκυριά μας, για να οδηγηθούμε στη σίγουρη εξαθλίωση.

Τα παιδιά μας στα σχολεία παγώνουν, στην προσπάθεια να εξοικονομήσουμε το πανάκριβο πετρέλαιο, μη γνωρίζοντας αν την επόμενη μέρα θα υπάρχει θέρμανση, μιας και οι χρηματοδοτήσεις των δήμων είναι ανεπαρκείς.

Από την άλλη η πολιτική της εξαθλίωσης των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων που έχει φέρει μειώσεις μισθών , χαράτσια, μείωση του αφορολόγητου κ.α. κάνει από πολύ δύσκολο έως αδύνατο ν ‘ανταποκριθούμε στις αυξημένες ανάγκες για θέρμανση.

Συνοψίζοντας, η υπερβολική τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, ταυτόχρονα με την οικονομική κρίση, οδηγούν τους πολίτες και τις επιχειρήσεις της περιοχής μας, στην οικονομική εξαθλίωση. Είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε υπέρογκα ποσά για τη θέρμανση, στα οποία δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε.

Για όλα αυτά

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡOΜΑΣΤΕ!!!

εκφράζουμε την αγανάκτησή μας και απευθύνουμε έκκληση στους αρμόδιους φορείς, να άρουν αυτή την αδικία από τους ώμους, ενός δοκιμαζόμενου νομού, διαφορετικά θα επιβεβαιωθούν οι υποψίες μας ότι όντως είμαστε ξεχασμένοι.

Καστοριά, Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

Προσυπογράφεται από: Συλλόγους – Συνδέσμους – Σωματεία – Ομίλους – Φορείς – Ενώσεις – Λέσχες

Περιφερειακής Ενότητας  Καστοριάς.