ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Η επαγγελματική εξουθένωση των εκπαιδευτικών


Η επαγγελματική εξουθένωση των εκπαιδευτικών

του Χρήστου Κάτσικα


Η επαγγελματική εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης στο πλαίσιο του οποίου ο εκπαιδευτικός κατακλύζεται από έλλειψη ενθουσιασμού και προσδοκιών, απογοήτευση, απάθεια, αδράνεια, χάνει το ενδιαφέρον του και τα όποια θετικά συναισθήματα έχει για τους μαθητές του, διαμορφώνει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του και αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.

Στην Ελλάδα, η έρευνα συγκλίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό των εκπαιδευτικών βιώνει υψηλή ή μεσαία συναισθηματική εξάντληση, ενώ καταγράφεται επίσης ότι ένα ακόμη μεγαλύτερο τμήμα εκπαιδευτικών αισθάνεται πως δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη δουλειά του.

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε την περίοδο Οκτώβριος 2012–Φεβρουάριος 2013 σε 645 εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, φαίνεται καθαρά ότι ένα μεγάλο τμήμα εκπαιδευτικών βρίσκεται ή έχει ξεπεράσει τα όρια της επαγγελματικής εξουθένωσης και ως κυριότερες αιτίες εντοπίζει την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, το μισθολογικό και την κατάσταση που επικρατεί μέσα στις σχολικές μονάδες.

Πηγή:  Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Πολιτικά παιχνίδια με το ωράριο στην πλάτη των εκπαιδευτικών

Πολιτικά παιχνίδια με το ωράριο στην πλάτη των εκπαιδευτικών


Μέσα στο Σαββατοκύριακο Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ προσπάθησαν να καρπωθούν τη «βελτίωση» της τροπολογίας που προβλέπει εξομοίωση του μέτρου για όλους τους εκπαιδευτικούς ανεξαρτήτως προϋπηρεσίας

Σκληρή αντιπαράθεση στη Βουλή μεταξύ βουλευτών της Ν.Δ. και της αντιπολίτευσης για την επίμαχη τροπολογία

Της Αννας Ανδριτσάκη

Δεν πρόλαβε ν’ αρχίσει η συζήτηση στη Βουλή για την αύξηση του ωραρίου των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης (που συμπεριλαμβάνεται στο πολυνομοσχέδιο με τα επείγοντα μέτρα του υπουργείου Οικονομικών) και άρχισαν τα πολιτικά και επικοινωνιακά παιχνίδια στην πλάτη των εκπαιδευτικών.

Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ έκαναν αγώνα δρόμου, μέσα στο Σαββατοκύριακο, προκειμένου να καρπωθούν τη βελτίωση της τροπολογίας με την πρόταση εξομοίωσης του μέτρου για όλους τους εκπαιδευτικούς ανεξαρτήτως προϋπηρεσίας (από δύο ώρες εβδομαδιαίως ανέβαινε στις τέσσερις ώρες για εκείνους με 20 και άνω χρόνια) θέλοντας φυσικά παράλληλα να κατευνάσουν και τις σκληρές αντιδράσεις του κλάδου. Πρόλαβαν μάλιστα και να καταθέσουν τη σχετική διόρθωση. «Η κυβέρνηση τράβηξε τη σκανδάλη» δηλώνουν οι εκπαιδευτικοί και παραμένουν αμετακίνητοι στις θέσεις μάχης που έχουν πάρει επιμένοντας στην προαναγγελία κινητοποιήσεων ακόμα και κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών.

Δραματική μείωση δαπανών

Η αύξηση του ωραρίου είναι μόνο η σταγόνα με την οποία «ξεχείλισε το ποτήρι» όπως αναφέρει η ΟΛΜΕ στην ανακοίνωση που εξέδωσε την Παρασκευή την επομένη της κατάθεσης του πολυνομοσχεδίου, προειδοποιώντας για κινητοποιήσεις μέσα στις πανελλαδικές αν ψηφιστούν τα μέτρα. Ολα τα μέτρα.

Τόσο αυτά που «διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών» (αύξηση ωραρίου, υποχρεωτικές μεταθέσεις, αξιολόγηση-τιμωρία που θα οδηγεί ακόμα και σε απολύσεις, νέο πειθαρχικό δίκαιο, αυτοδίκαιη αργία) όσο και τα νέα μέτρα που αφορούν τη δραματική μείωση των δαπανών η οποία θα φτάσει στη μείωση κατά 47% των δαπανών το 2016 σε σχέση με το 2009, νέες καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων κ.λπ.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των μέτρων «θα έχει δραματικές συνέπειες στην εκπαιδευτική διαδικασία» τονίζει η ΟΛΜΕ, επισημαίνοντας: «Την περίοδο την επέλεξε το υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση και όχι οι εκπαιδευτικοί. Για ό,τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα, την αποκλειστική ευθύνη έχει η πολιτική ηγεσία του υπ. Παιδείας».

Την ίδια μέρα, αργότερα, στελέχη του υπουργείου άρχισαν να διαβεβαιώνουν ότι το μέτρο θα είναι οριζόντιο και δεν θα αυξηθεί σε τέσσερις ώρες το ωράριο σε όσους έχουν προϋπηρεσία 20-35 χρόνων, όπως προέκυπτε από το κείμενο καθώς προέβλεπε διδασκαλία 20 ωρών εβδομαδιαίως για εκπαιδευτικούς με 12ετη και άνω θητεία, συμπεριλαμβανομένων προφανώς και των παλαιοτέρων, οι οποίοι ωστόσο εργάζονται 16 ώρες εβδομαδιαίως. Ωστόσο καμία αναφορά για τον τρόπο με τον οποίο θα γινόταν ο διαχωρισμός. Ακολούθησαν διαρροές ακόμα και από συνδικαλιστικούς κύκλους και των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης ότι καταβάλλεται προσπάθεια για διόρθωση της ρύθμισης.

Το Σάββατο το ΠΑΣΟΚ έκανε ένα βήμα παραπάνω. Εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία γνωστοποιούσε ότι «ανέλαβε πρωτοβουλία και έπειτα από συνεννόηση με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας έλαβε τη διαβεβαίωση ότι θα καλυφθεί το συγκεκριμένο κενό και θα αποσαφηνιστεί νομοθετικά ότι όλοι ανεξαιρέτως οι εκπαιδευτικοί θα έχουν ίση αύξηση ωραρίου». Παρουσίαζε δε, και τη διατύπωση που εντυπωσιακά γρήγορα είχε βρεθεί. Αναφερόταν επί λέξει: «Για το σκοπό αυτό προστίθεται στην επίμαχη ρύθμιση εδάφιο σύμφωνα με το οποίο “Η διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 48 ν. 2413/1996 [σ.σ. που καθιερώνει μείωση δύο ωρών για όσους συμπληρώνουν εικοσαετή υπηρεσία] διατηρείται σε ισχύ».

Αυτή η διόρθωση, εν τέλει, πήρε τη μορφή προσθήκης στην τροπολογία. Μαζί και μία ακόμα ρύθμιση με την οποία εξαιρούνται από την υποχρέωση συμπλήρωσης ωραρίου οι ειδικότητες στα ιδιωτικά σχολεία και συγκεκριμένα όσοι έχουν προσληφθεί ή προσλαμβάνονται με σύμβαση εργασίας μερικής απασχόλησης έως και δώδεκα (12) ώρες για τους οποίους ισχύουν «τα οριζόμενα στις οικείες συμβάσεις».

Οι εκπαιδευτικοί δεν μασάνε το χρυσωμένο χάπι. Χθες συμμετείχαν στο συλλαλητήριο που διοργανώθηκε κατά της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου, ενώ η ΟΛΜΕ έχει προαναγγείλει τη συμμετοχή της στις συγκεντρώσεις της 1ης Μαΐου. Παράλληλα συντονίζονται ώστε να αρχίσουν οι γενικές συνελεύσεις με σκοπό τη λήψη αποφάσεων για τις μορφές των κινητοποιήσεων.

* Εν τω μεταξύ στη Βουλή υπήρξε σκληρή η αντιπαράθεση μεταξύ βουλευτών της Ν.Δ. και της αντιπολίτευσης. Ο έμπιστος του πρωθυπουργού Χρύσανθος Λαζαρίδης δήλωσε με έμφαση: «Δεν θα υπαγορεύουν οι εκπαιδευτικοί πως θα νομοθετούμε για την εκπαίδευση. Θα τους ακούμε, αλλά δεν θα εισακούμε όλες τις απαιτήσεις τους».

Απαντώντας δε στην εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, Θεανώ Φωτίου, προχώρησε σε συνολική κριτική του χώρου μιλώντας για «άθροισμα συντεχνιακών συμφερόντων» όταν ακούγεται μόνο η άποψη των εκπαιδευτικών, για χάσιμο μαθημάτων εξαιτίας των γενικών συνελεύσεων καθηγητών εν ώρα μαθήματος, για διάλυση του σχολείου (εκδρομές, εκδηλώσεις, επισκέψεις, συνελεύσεις) πριν από το Πάσχα κ.ά.

Η κ. Φωτίου, υπεραμυνόμενη των εκπαιδευτικών, σε ό,τι αφορά την αύξηση ωραρίου είπε ότι η χώρα μας ακολουθεί τον μέσο όρο της Ευρώπης, επισημαίνοντας μάλιστα ότι μία ωρα διδασκαλίας αντιστοιχεί σε τρεις του δημοσίου υπαλλήλου. Μίλησε ακόμα για τις ρυθμίσεις που αφορούν την ιδιωτική εκπαίδευση και ουσιαστικά «θεσμοθετούν τα αιτήματα των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων», ενώ η αύξηση του ωραρίου στην ιδιωτική εκπαίδευση «θα οδηγήσει σε 25% έως 30% απολύσεις».

Διαχείριση Απορριμμάτων: Νέες διαστάσεις σε ένα διαχρονικό σκάνδαλο (ΑΠΟ ΥΗΝ ΑΥΓΗ)

Διαχείριση Απορριμμάτων: Νέες διαστάσεις σε ένα διαχρονικό σκάνδαλο

  • 09.04.2013 , 17:21
  • Τελευταία ενημέρωση : 09.04.2013, 17:33
Ένα διαχρονικό σκάνδαλο με προεκτάσεις οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές: Η διαχείριση των απορριμμάτων στη χώρα μας υπήρξε για τους πολλούς μια "πονεμένη ιστορία". Για κάποιους, λίγους ωστόσο ήταν -και καθώς φαίνεται θα παραμείνει- μια ιστορία με πολλά κέρδη. Αποτελεί ίσως το πλέον ενδεικτικό παράδειγμα των 'παθογενειών' του ελληνικού κράτους. Όπου ως 'παθογένειες' ορίζονται η κακοδιαχείριση, οι κοντόφθαλμες αντιλήψεις αλλά κυρίως, η διαπλοκή των κυβερνήσεων με συγκεκριμένα, μεγάλα συμφέροντα. Σε καιρούς Μνημονίου, τα προβλήματα αυτά όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται αλλά, αντίθετα και παρά τις κορώνες περί "εξορθολογισμού" και "ανάπτυξης", παίρνουν νέες διαστάσεις.
Σήμερα λοιπόν, η τρικομματική κυβέρνηση γράφει ένα ακόμη κεφάλαιο σ' αυτήν την "πονεμένη ιστορία", με το σχέδιο που προωθεί με επείγουσες διαδικασίες: το σχέδιο ιδιωτικών επενδύσεων υπό τη μορφή των ΣΔΙΤ (συμπράξεις δημόσιου και ιδωτικού τομέα), μετά από διαδικασία "ανταγωνιστικού διαλόγου" για την επεξεργασία σύμμεικτων απορριμμάτων σε κεντρικές μονάδες εισαγόμενης τεχνολογίας με σκοπό την ενεργειακή αξιοποίηση. Το "πράσινο φως" δηλαδή που δίνει στην καύση με, παράλληλα, πλήρη παράδοση στα χέρια των ιδιωτών ολόκληρου του συστήματος διαχείρισης από την αποκομιδή έως την τελική διάθεση. Οι... επενδυτές όμως -όπως συνήθως συμβαίνει στη χώρα μας- θα έχουν τις πλάτες του κράτος -για τα λεγόμενα 'επενδυτικά ρίσκα'. Μονά- ζυγά δικά τους και ο λογαριασμός στους δημότες με την εκτόξευση των δημοτικών τελών και με μόνιμο ηττημένο το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής μας.
Το νέο "οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό σκάνδαλο" φέρνει στη Βουλή, με επίκαιρη επερώτηση μάλιστα, πολυπληθής ομάδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Στο αναλυτικό κείμενο της επερώτησης αναδεικνύονται οι πτυχές του διαχρονικού προβλήματος όπως και οι νέες διαστάσεις που παίρνει.
Μεταξύ άλλων, για τα σημερινά σχέδια της τρικομματικής, οι βουλευτές της μείζονος αντιπολίτευσης επισημαίνουν ότι:
- εφαρμόζονται οι παρωχημένοι σχεδιασμοί του 2003-2006 που καταρτίστηκαν ερήμην των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών
- δεσμεύονται πολύτιμοι οικονομικοί πόροι υπέρ των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων για εισαγόμενες τεχνολογίες
- υποσκάπτονται η πρόληψη, η διαλογή στην πηγή και η ανάπτυξη του αγχώριου παραγωγικού δυναμικού.
Επίσης, τονίζεται ότι οι διαγωνισμοί για τις ΣΔΙΤ και ειδικά η επίμαχη φάση του "ανταγωνιστικού διαλόγου" που οδηγούν τελικά στην επιλογή αναδόχου – επενδυτή, γίνονται σε καθεστώς αδιαφανούς εποπτείας από την κυβέρνηση.
Η επίκαιρη επερώτηση απευθύνεται στους υπουργούς ΠΕΚΑ, Εσωτερικών και Ανάπτυξης, οι οποίοι, ανάμεσα σε άλλα, επ-ερωτώνται γιατί δεν έχουν κάνει αναθεώρηση του Εθνικού Σχεδίου και των Περιφερειακών Σχεδιασμών αλλά και αν προτίθενται να επανεξετάσουν την όλη διαδικασία λόγων των προβλημάτων που δημιουργούνται.

Τα στάδια της 'διαχείρισης', όπως καταγράφονται από τον ΣΥΡΙΖΑ (αναλυτικά αποσπάσματα από το κείμενο της επερώτησης)

Παράνομες χωματερές – (Χώροι Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων- ΧΑΔΑ)
H ταφή σε παράνομες χωματερές έχει ρυπάνει σημαντικά τα εδάφη, τον υδροφόρο ορίζοντα, ενώ προκάλεσε την έκλυση τεράστιων ποσοτήτων αερίων (μεθάνιο, διοξείδιο του άνθρακα κλπ) στην ατμόσφαιρα. Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται το φαινόμενο του θερμοκηπίου, σε μια εποχή που η κλιματική αλλαγή επελαύνει, ενώ η αυτανάφλεξη των απορριμμάτων στους χώρους αυτούς, ευθύνεται για την επιβάρυνση της ατμόσφαιρας με τοξικά αέρια και την πρόκληση πυρκαγιών. Επιπλέον, αναφέρουμε το σοβαρό ζήτημα της διαχείρισης των επικινδύνων αποβλήτων, σημειώνοντας ιδιαίτερα αφενός την ανεξέλεγκτη απόρριψή τους σε ευαίσθητα οικοσυστήματα και αφετέρου την επιμόλυνση των αστικών στερεών αποβλήτων (ΑΣΑ) σε πολλές περιοχές, από επικίνδυνα και τοξικά απόβλητα βιομηχανιών, βιοτεχνιών και νοσηλευτικών μονάδων.
Η χρήση των ανεξέλεγκτων χωματερών (ΧΑΔΑ), πολλές από τις οποίες βρίσκονται ακόμα σε λειτουργία, εκτός από την ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος, έχει ως αποτέλεσμα την καταδίκη της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και την επιβολή προστίμων.
Συνοδός στις παραπάνω επιλογές ήταν πάντα η άρνηση της πολιτείας να υποστηρίξει ουσιαστικές πολιτικές πρόληψης, μείωσης της παραγωγής των απορριμμάτων, ανακύκλωσης με χωριστή διαλογή στην πηγή και κομποστοποίησης των βιοαποικοδομήσιμων υλικών.

Η Επιλογή της «έσχατης και πλέον ακατάλληλης λύση για την διαχείριση των απορριμμάτων»
Υπό την πίεση της εκρηκτικής κατάστασης που δημιουργήθηκε με τους ΧΑΔΑ και τις τραγικές παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, η διαχείριση των απορριμμάτων που επιβλήθηκε μέσα από τους νομαρχιακούς και στη συνέχεια Περιφερειακούς Σχεδιασμούς, βασίστηκε στις απαιτήσεις των εργολάβων για την δημιουργία δεκάδων ΧΥΤΑ/Υ, απορρίπτοντας ουσιαστικά τις κατευθύνσεις αλλά και την εμπειρία πολλών χωρών της ΕΕ που κατέδειξε ότι στην κορυφή της ιεραρχίας των τρόπων διαχείρισης απορριμμάτων βρίσκεται η πρόληψη και ακολουθούν η επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση, ανάκτηση και τέλος η διάθεση.
Με αυτές τις πολιτικές φτάσαμε στο επίπεδο να κατασπαταλήσουμε εκατομμύρια κοινοτικών και εθνικών πόρων, να «φυτεύουμε» νέους ΧΥΤΑ/Υ ανεβάζοντας τους τζίρους των εργολάβων  αλλά προκαλώντας τεράστια κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα, αφού η λειτουργία ακόμη και αυτών των ΧΥΤΑ πλειστάκις έχει καταγγελθεί για παραβιάσεις των προδιαγραφών.
Αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής είναι ο υποβιβασμός του σχεδιασμού σε κατάλογο έργων προς χρηματοδότηση, ερήμην των πολιτών, χωρίς να επιλέγονται οι βέλτιστες διαθέσιμες τεχνολογικές επιλογές, με αποσπασματική θεώρηση του ζητήματος και απουσία διαδικασιών ελέγχου και αξιολόγησης των οικονομικών και περιβαλλοντικών παραμέτρων του συστήματος διαχείρισης.
Αυτό που εξυπηρέτησαν τα σχέδια διαχείρισης στερεών αποβλήτων όπως εφαρμόστηκαν ήταν η κατασπατάληση των εγχώριων και κοινοτικών κονδυλίων προς όφελος εργολαβικών επιχειρήσεων, και η δρομολόγηση της εκχώρησης των δημόσιων υποδομών και πόρων σε επιχειρηματικά συμφέροντα. Στήθηκε μια τεραστίων διαστάσεων επιχείρηση κερδοσκοπίας σε βάρος του ελληνικού λαού και του περιβάλλοντος.
Ένα μεγάλο κεφάλαιο του απαράδεκτου τρόπου διαχείρισης των απορριμμάτων στην Ελλάδα, περιλαμβάνει και ο τρόπος που υλοποιήθηκαν αυτά τα έργα.
Σειρά κυβερνήσεων αγνόησαν τις φωνές των τοπικών κοινωνιών και τον περιβαλλοντικών οργανώσεων, κατέστειλαν τα κινήματα σε πολλές περιπτώσεις όπως πχ στην Κερατέα, στο Γραμματικό, στη Λευκίμμη και στην Ευκαρπία και παρουσίασαν  και υλοποίησαν έργα που είχαν πρόδηλα σφάλματα στην μελέτη και την κατασκευή τους. Εγκρίθηκαν έργα που βασίστηκαν σε μελέτες copy –paste, αδιαφορώντας για τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που θέτει η ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία για την μελέτη και την χωροθέτηση έργων διάθεσης των απορριμμάτων, κατασκευάστηκαν έργα ΧΥΤΑ χωρίς να γίνουν ούτε καν γεωτρήσεις για την διαπίστωση του βάθους του υδροφόρου ορίζοντα, χωροθετήθηκαν πάνω σε ρέματα και σεισμικά ρήγματα, παρουσίασαν πληθώρα κατασκευαστικών λαθών και δεν πληρούσαν καν τους στοιχειώδεις περιβαλλοντικούς όρους.

Μερικές μόνο κραυγαλέες περιπτώσεις επικίνδυνων χωροθετήσεων ΧΥΤΑ/Υ:

1. ΧΥΤΑ Ζακύνθου– Λαγανάς: Τοξικά απόβλητα ρύπαναν τη θαλάσσια περιοχή του Εθνικού Πάρκου Ζακύνθου, περιοχή που επωάζουν τα αυγά τους οι χελώνες καρέτα- καρέτα. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
2. ΧΥΤΑ Δυτικής Σάμου: χτίστηκε σε ακατάλληλο έδαφος – διακοπή λειτουργίας λόγω καθίζησης του εδάφους. Οι υποτιθέμενοι μελετητές δεν πονηρεύτηκαν καν από το γεγονός ότι η περιοχή ονομάζεται «Βυθίσματα».
3. ΧΥΤΑ Γραμματικού: Το πόρισμα των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, της αρμόδιας υπηρεσίας, αποδεικνύει  ότι ο ΧΥΤΑ χωροθετείται και κατασκευάζεται πάνω σε ρέμα και πάνω σε σεισμικό ρήγμα, πράγμα που απαγορεύεται σαφώς από τον νόμο. Είναι εξοργιστικό ότι με διάφορα τεχνάσματα εμποδίζεται η πραγματοποίηση γεώτρησης που θα έπρεπε να είχε γίνει για να διαπιστωθεί το βάθος του υδροφόρου ορίζοντα. Είναι εγκληματικό ότι παρά τις επίσημες αποκαλύψεις και τους κινδύνους που εγκυμονούνται για ολόκληρο τον Ευβοϊκό και την ευρύτερη περιοχή του Μαραθώνα, τα έργα συνεχίζονται.
4. ΧΥΤΑ Λευκίμμης: Κατά τις εργασίες κατασκευής ο χώρος πλημμύρισε με καθαρό και γλυκό νερό και σχηματίστηκε λίμνη όπου μπορούσε να πλεύσει βάρκα, ενώ η ΜΠΕ δεν έκανε καμία σχετική αναφορά! Το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) πραγματοποίησε πραγματογνωμοσύνη που αποδεικνύει ότι πρόκειται για υδροφόρο ορίζοντα που επικοινωνεί με το σύνολο των κοντινών σημείων υδροληψίας, και συμπεραίνει ότι η θέση αυτή εγκυμονεί κίνδυνο για την τροφική αλυσίδα.
5. ΧΥΤΑ Μαυρορράχης: Έχει αποκαλυφθεί ότι ρέμα διέρχεται μέσα από τον χώρο του ΧΥΤΑ και φυσικά μολύνεται. Υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι τα τοξικά απόβλητα καταλήγουν, στην ξερή πια, λίμνη Κορώνεια.

Τί προωθείται σήμερα από την κυβέρνηση και γιατί και πάλι δεν δίνεται βιώσιμη λύση προς το συμφέρον του λαού

Σήμερα, με την επίκληση του αδιεξόδου στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων που η ίδια δημιούργησε, η κυβέρνηση προχωρεί με επείγουσες διαδικασίες σε εθνικό επίπεδο, το σχέδιο ιδιωτικών επενδύσεων υπό τη μορφή των ΣΔΙΤ μετά από διαδικασία του ανταγωνιστικού διαλόγου για την επεξεργασία σύμμεικτων απορριμμάτων σε κεντρικές μονάδες εισαγόμενης τεχνολογίας με σκοπό την ενεργειακή αξιοποίηση, ανοίγοντας το δρόμο και στην καύση.
Και όλα αυτά την ώρα που ακόμη και η πρόσφατη Έκθεση με αριθμό 20 του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου για το 2012 θέτει σε αμφισβήτηση τη χρηματοδότηση υποδομών επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων.
Εφαρμόζονται οι παρωχημένοι σχεδιασμοί του 2003-2006 που καταρτίστηκαν ερήμην των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών, δεσμεύονται πολύτιμοι οικονομικοί πόροι  υπέρ των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων για εισαγόμενες τεχνολογίες, υποσκάπτεται η πρόληψη και η διαλογή στη πηγή και η ανάπτυξη του εγχώριου παραγωγικού δυναμικού.
Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να διαφύγει της προσοχής μας ότι προωθούνται τεχνολογίες καύσης και μάλιστα αμφίβολης αντιρρυπαντικής τεχνολογίας, που έχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Πρόκειται για ιδιαίτερα ακριβή μέθοδο, (απαιτεί μεγάλο πάγιο κόστος), παράγει τέφρα, που είναι επικίνδυνο απόβλητο και απαιτεί ειδικό χειρισμό, καθώς και δύσκολα, ακριβά και με αμφίβολης αποτελεσματικότητα διαχειρίσιμους αέριους ρύπους (σωματίδια, οξείδια του αζώτου και του θείου, διοξίνες κλπ).
Συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν ήδη εξασφαλίσει άδειες της ΡΑΕ για παραγωγή ενέργειας από βιομάζα, ακόμα και με εισαγωγή απορριμμάτων (περίπτωση μονάδας στον Βόλο).
Η επεξεργασία σύμμεικτων απορριμμάτων, τουλάχιστον με τις τεχνολογίες που καταγράφονται στα ΠΕΣΔΑ και θεωρητικά έχουν προβάδισμα, οδηγεί στην παραγωγή SRF και RDF που προβλέπεται να χρησιμοποιηθούν σε μονάδες καύσης.
Την ίδια ώρα η συγκυβέρνηση ανακοινώνει μέσω του αναπληρωτή υπουργού ΠΕΚΑ κ. Καλαφάτη, προέδρου της διυπουργικής επιτροπής για την εφαρμογή του σχεδιασμού διαχείρισης των αποβλήτων, ότι "η αναθεώρηση του εθνικού σχεδιασμού θα γίνει μέσα στους επόμενους λίγους μήνες", ενώ εκτίμησε ότι "στους επόμενους έξι μήνες θα είναι σε προχωρημένο στάδιο και το πρόγραμμα πρόληψης αποβλήτων".
Με άλλα λόγια, προκειμένου να υπηρετηθούν - άμεσα πλέον - τα κέρδη των ομίλων του κλάδου, τόσο της καύσης όσο και της "ανακύκλωσης" των σύμμεικτων απορριμμάτων, επιβάλλεται για τα επόμενα 27 χρόνια η εφαρμογή ενός σφόδρα αντιλαϊκού, αντιπεριβαλλοντικού κεντρικού σχεδιασμού, η αναθεώρηση του οποίου - ύστερα από μακρόχρονη επεξεργασία αλλά και κωλυσιεργία - θα έχει ολοκληρωθεί σε λίγους μήνες! Μεθοδεύεται δηλαδή η εκπόνηση Εθνικού σχεδίου πρόληψης απορριμμάτων, η Αναθεώρηση του Εθνικού Σχεδιασμού διαχείρισης, η Αναθεώρηση των περιφερειακών σχεδιασμών και οι στρατηγικές μελέτες επιπτώσεων των σχεδιασμών ΟΧΙ ΠΡΙΝ αλλά ΜΕΤΑ την ολοκλήρωση των διαγωνισμών, για να νομιμοποιηθούν εκ των υστέρων οι  όποιες επιλογές.
Χωρίς να θεωρούμε ήσσονος σημασίας το όλο ζήτημα των ΠΕΣΔΑ - Χωροθετήσεων, κάτι που έχουμε καταγγείλει και μέσα στη Βουλή, με την παρούσα επερώτηση εστιάζουμε στο κυβερνητικό σχέδιο για τις ΣΔΙΤ, το οποίο χαρακτηρίζουμε ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ.
Όπως είναι γνωστό, είναι σε εξέλιξη 12 Διαγωνισμοί για τις Συμπράξεις Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα στη διαχείριση απορριμμάτων, προεκτιμούμενου συνολικού προϋπολογισμού 2,1 δις ευρώ σε τιμές 2012: Δυτική Μακεδονία, Πελοπόννησος , Αιτωλοακαρνανία, Σέρρες, Ηλεία, Αχαΐα, τέσσερις (4) διαγωνισμοί στην Αττική και οι πρόσφατα ενταχθέντες στις ΣΔΙΤ για την Ήπειρο και Κέρκυρα.
Στα χέρια των ιδιωτών όλο το σύστημα διαχείρισης
Αντικείμενο αυτών των συμπράξεων διάρκειας κατ΄αρχήν 27 χρόνων είναι η μελέτη, κατασκευή, τεχνική λειτουργία, συντήρηση και εκμετάλλευση των Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ), με σκοπό την ενεργειακή αξιοποίηση, ενώ όλες προβλέπεται να υποδέχονται σύμμεικτα απορρίμματα.
Στο κυβερνητικό σχέδιο για τις ΣΔΙΤ και με τη μέθοδο του ανταγωνιστικού διαλόγου, ρυθμιστής είναι ο επενδυτής και ως προς τη μέθοδο διαχείρισης (σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στην Πελοπόννησο, ο «επενδυτής» είναι αυτός που αναλαμβάνει τον αριθμό και τη χωροθέτηση των εγκαταστάσεων επεξεργασίας και διάθεσης). Παραδίδεται στα χέρια των επενδυτών όλο το σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων, από την αποκομιδή, έως την τελική διάθεση και  με την εγγύηση του κράτους (για τα λεγόμενα επενδυτικά ρίσκα). Παραδίδεται συγκεκριμένη ποσότητα απορριμμάτων για την τροφοδοσία των μονάδων, εγγυημένη χρηματοδότηση του κόστους λειτουργίας απευθείας μέσα από το ΠΔΕ, εγγυημένη διάθεση των προϊόντων, εγγυημένη απορρόφηση της ενέργειας και επιδότησή της ως ΑΠΕ και τέλος, εξασφάλιση των Χώρων Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) από το κράτος.
Ως αποκαλυπτική των προθέσεων της κυβέρνησης να εξασφαλίσει την κερδοφορία των επιχειρηματιών απέναντι ακόμη και στις εγγενείς αβεβαιότητες όπως η μεταβολή της ποσότητας και σύνθεσης των απορριμμάτων αλλά ακόμη και η περίπτωση μελλοντικής μεταβολής των απαιτήσεων της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, αναφέρουμε ότι στους διαγωνισμούς για τις ΣΔΙΤ:
-οι προδιαγραφές αποτελέσματος και οι τεχνικές, χρηματο-οικονομικές και νομικές πτυχές των συμπράξεων είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους επενδυτές.
-οι πληρωμές διαθεσιμότητας προς τον Ανάδοχο, δηλαδή τα τέλη χρήσης, θα καταβάλλονται μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), ενώ οι αντίστοιχοι δήμοι θα υφίστανται αντίστοιχη παρακράτηση των πόρων που έχουν λαμβάνειν  ετησίως από το Δημόσιο.
-   "Η κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση των υποδομών του Έργου πρέπει αποδεδειγμένα να καλύπτουν τους στόχους που τάσσουν οι εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις της Νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ..."
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αν τελικά αποφύγει τον απόλυτο αφανισμό, μετατρέπεται σε εργαλείο εφαρμογής αυτής της πολιτικής. Μιλάμε ουσιαστικά για Τοπική Αυτοδιοίκηση-εισπρακτικό μηχανισμό στην υπηρεσία επιχειρηματικών συμφερόντων, που ετοιμάζονται να λεηλατήσουν το δημόσιο πλούτο και τα λαϊκά εισοδήματα και με τη διαχείριση των απορριμμάτων, εκτοξεύοντας στα ύψη τα δημοτικά τέλη.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που όλοι αυτοί οι διαγωνισμοί για τις ΣΔΙΤ και ειδικότερα η επίμαχη φάση του Ανταγωνιστικού Διαλόγου, που οδηγεί στη επιλογή αναδόχου-επενδυτή, γίνονται σε καθεστώς απόλυτης και αδιαφανούς εποπτείας από την κυβέρνηση, μέσω της Ειδικής Γραμματείας ΣΔΙΤ και του αρμόδιου Υπουργού και χωρίς ουσιαστική συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Οι επιλογές που προωθεί η κυβέρνηση δεν αποτελούν λύση περιβαλλοντικά και οικονομικά ορθή και είναι σε βάρος των τοπικών κοινωνιών
Η εφαρμογή αυτού του σχεδίου για κεντρικές ΜΕΑ εισαγόμενης τεχνολογίας για την επεξεργασία σύμμεικτων απορριμμάτων με σκοπό την ενεργειακή αξιοποίηση υποσκάπτει τις δράσεις ανακύκλωσης σε τοπικό επίπεδο και αυτό έχει κόστος, που δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό. Έχει κοινωνικό και οικονομικό κόστος, από την στιγμή που εμποδίζει την ανάπτυξη δραστηριοτήτων φιλικών στο περιβάλλον, μικρής και μεσαίας κλίμακας, ήπιας τεχνολογίας, που θα μπορούσαν να συμβάλουν με δημιουργία θέσεων εργασίας και αξιοποίησης του εγχώριου δυναμικού.
Οι επιλογές που προωθεί η κυβέρνηση δεν αποτελούν λύση γιατί αν η διαλογή γίνονταν στην πηγή από τα νοικοκυριά όπως γίνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το κόστος της διαχείρισης θα ήταν πολύ μικρότερο. Τα ανακυκλωμένα υλικά θα αποτελούσαν πόρο για τις τοπικές κοινωνίες και δεν θα υπήρχε ανάμιξη των ανακυκλώσιμων υλικών με τα βιοαποικοδομήσιμα υλικά. Ποιο θα ήταν το μειονέκτημα αν εφαρμόζονταν αυτό; Θα ήταν προς όφελος των πολιτών και του περιβάλλοντος αλλά θα κατέστρεφε τα σχέδια για υπερκέρδη των ιδιωτών από τα απορρίμματα.
Όλα τα παραπάνω τα έχουμε εκφράσει πολλάκις, κι εμείς και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Τώρα έρχονται να προστεθούν και στοιχεία από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, το οποίο στην έκθεσή του ν.20 τονίζει ότι:
«Τα κράτη μέλη οφείλουν: να εστιάσουν στις υποδομές διαχείρισης αποβλήτων που επεξεργάζονται απόβλητα διαχωρισμένα στην πηγή»
«Οι εγκαταστάσεις διαχείρισης αποβλήτων που λάμβαναν αδιαχώριστα απόβλητα είχαν μειωμένες επιδόσεις ενώ πετυχημένες κρίνονται οι εγκαταστάσεις οι οποίες είχαν σχεδιαστεί για τη συλλογή απορριμμάτων συσκευασίας (και σε ορι­σμένες περιπτώσεις χαρτιού και γυαλιού) διαχωρισμένων στην πηγή από τα νοικοκυριά».
«Για τις εγκαταστάσεις λιπασματοποίησης: η ποιότητα των προϊόντων λιπασματοποίησης που παράγονταν ήταν κατώτερη των στόχων που είχαν τεθεί στις αιτήσεις, ιδίως όταν προέρχονταν από μεικτά απόβλητα, ως αποτέλεσμα της υψηλής περιεκτικότητας σε βαρέα μέταλλα, λόγω της οποίας περιοριζόταν η καταλληλότητά τους για άλλες χρήσεις, όπως για τη γεωργία».
Εν κατακλείδι, αφού οι προηγούμενες κυβερνήσεις ακολούθησαν καταστροφικές πολιτικές στο μεγάλο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων, σήμερα η τρικομματική συγκυβέρνηση, υιοθετώντας παρωχημένους σχεδιασμούς προηγούμενων ετών, επιβάλλει σε εθνικό επίπεδο τις ΣΔΙΤ με τη διαδικασία του ανταγωνιστικού διαλόγου για την εγκατάσταση εισαγόμενης τεχνολογίας μονάδων μεγάλης κλίμακας, με σκοπό την παραγωγή ενέργειας, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στην καύση σύμμεικτων απορριμμάτων, και ακυρώνοντας το δημόσιο χαρακτήρα της διαχείρισης των απορριμμάτων.
Στον αντίποδα λοιπόν αυτής της πολιτικής που προωθεί η κυβέρνηση και που υπόσχεται επενδύσεις και ανάπτυξη πάνω στα ερείπια της κοινωνίας και της φύσης, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση διαχείρισης των απορριμμάτων. Μια πρόταση σύγχρονη και φιλική στο περιβάλλον με άξονες προτεραιότητας την αποκέντρωση των δραστηριοτήτων, τη μικρή κλίμακα, την ενθάρρυνση της κοινωνικής συμμετοχής, την αξιοποίηση του εγχώριου παραγωγικού δυναμικού και τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα στη διαχείριση των απορριμμάτων.
Μια πολιτική, που συνεκτιμά και αξιοποιεί τα ιδιαίτερα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, αναγνωρίζει ρόλο και λόγο στις τοπικές κοινωνίες, δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης σε όφελος του κοινωνικού συνόλου, δημιουργεί θέσεις εργασίας και δεν συνεπάγεται πρόσθετα οικονομικά βάρη για τους πολίτες. Μια πρόταση κοινωνικής συμμετοχής, όπου τα οφέλη ανταποδίδονται στην κοινωνία και όχι σε επιχειρηματικά συμφέροντα.
 

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Τα εκπαιδευτικά πρότυπα στραγγαλίζουν την πρωτοτυπία

Έντυπη Έκδοση

Τα εκπαιδευτικά πρότυπα στραγγαλίζουν την πρωτοτυπία

«Το πρόβλημα με το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ότι ο καθηγητής ή ο δάσκαλος ενδιαφέρεται μόνο για ό,τι περιλαμβάνεται στα περιεχόμενα του βιβλίου. Τα παιδιά που τους αρέσει να πρωτοτυπούν, νιώθουν να ασφυκτιούν»
Φτιάξαμε όλοι ως παιδιά έναν κόσμο φαντασίας που τον εγκαταλείψαμε μεγαλώνοντας. Ή μας ανάγκασαν να τον εγκαταλείψουμε. Κι όμως. Η δημιουργικότητα είναι η βάση μιας υγιούς κοινωνίας και η βάση ενός καλού εκπαιδευτικού συστήματος. Πάνω απ' όλα αντικατοπτρίζει την ικανότητα μιας κοινωνίας να επιλύει προβλήματα. Είναι ανάγκη να την ξαναβρούμε. Διαφορετικά, θα μείνουμε δημιουργικά αναλφάβητοι.
«Τι ζωγραφίζεις;» ρώτησε η δασκάλα μια μικρή μαθήτρια. «Μια εικόνα του Θεού» απάντησε η μικρή. «Μα κανείς δεν ξέρει τι είναι ο Θεός» απάντησε η δασκάλα. «Θα μάθουν σε λίγο» την αποστόμωσε η μικρή. Το παράδειγμα αυτό χρησιμοποίησε σε διάλεξή του πριν από χρόνια ο διακεκριμένος εκπαιδευτικός Κεν Ρόμπινσον, για να μιλήσει για το... δημιουργικό αναλφαβητισμό.
«Ολοι οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν σε κάτι αν τους δοθούν οι κατάλληλες ευκαιρίες και η κατάλληλη γνώση ή αν αναπτύξουν τις κατάλληλες δεξιότητες. (...) Τα περισσότερα όμως παιδιά δεν φτάνουν ποτέ να αναπτύξουν όλο το φάσμα των ικανοτήτων τους, να ανακαλύψουν τα πραγματικά τους ενδιαφέροντα» σύμφωνα με τον Ρόμπινσον. Το πρόβλημα με το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ότι ο καθηγητής ή ο δάσκαλος ενδιαφέρεται μόνο για ό,τι περιλαμβάνεται στα περιεχόμενα του βιβλίου. Τα παιδιά που έχουν μέσα τους το ρίσκο, που τους αρέσει να πρωτοτυπούν, νιώθουν σε ένα τέτοιο εκπαιδευτικό σύστημα να ασφυκτιούν. Η παράλογη αυτή... λογική, σύμφωνα με το σπουδαίο εκπαιδευτικό, έχει τις ρίζες της σε ένα αναχρονιστικό εκπαιδευτικό σύστημα που μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση αποσκοπούσε κυρίως στην αύξηση της παραγωγής.
Λίγο αν ανατρέξει κάποιος στα εκπαιδευτικά του χρόνια, θα διαπιστώσει εύκολα ότι η δημιουργικότητα είχε να κάνει μόνο με το μάθημα των καλλιτεχνικών. Ισως γι' αυτό και τα απορημένα ή δήθεν ενθουσιασμένα βλέμματα στα μουσεία της Τέχνης. Η δημιουργικότητα ωστόσο, πέρα από την ικανότητα της συγκίνησης στο άκουσμα μιας μελωδίας, σε δυο καλοβαλμένες λέξεις, σε έναν πίνακα ζωγραφικής, είναι πολύ περισσότερα. Είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίζεις και να επιλύεις τα προβλήματα στη ζωή. Να πρωτοτυπείς και να αναπτύσσεις δυνατές ανθρώπινες σχέσεις. Να καινοτομείς.
Ο Πικάσο έλεγε ότι όλα τα παιδιά γεννιούνται καλλιτέχνες, το θέμα είναι πόσοι παραμένουν καλλιτέχνες όταν μεγαλώνουν. Πολλοί επιστήμονες φαίνεται να επικροτούν την άποψή του, ανάγοντας τη δημιουργικότητα στην παιδική ηλικία και επομένως ενισχύοντας την ευθύνη του παιδαγωγού σ' αυτήν. Διαφορετική άποψη φαίνεται ωστόσο να έχει ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, Μαρκ Μπράκετ, που υποστηρίζει ότι η πραγματική δημιουργία μπορεί να συμβεί μόνο σε έναν ενήλικο, όταν πλέον έχει ωριμάσει και γνωρίζει τον εαυτό του και τα συναισθήματά του.
Αλλά αλήθεια, μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει το σχολείο; Το πανεπιστήμιο; Εκεί που τα όρια του εκπαιδευτικού συστήματος σταματούν, έρχεται η οικογένεια, στα πρώτα χρόνια, η προσωπική ευθύνη μετά. Η ανάγκη για εξέλιξη, η εξοικείωση με διαφορετικά και αντικρουόμενα αντικείμενα, η συνεχής αμφισβήτηση είναι το προσωπικό τίμημα που ο καθένας πρέπει να καταβάλει.
Η τελευταία (του 2010) έκθεση του Ευρωβαρόμετρου, για τη σχέση των Ευρωπαίων με τις επιστήμες και την τεχνολογία, απέδειξε ότι δεν είναι και τόσο πολυδιάστατοι και προτιμούν να ενημερώνονται για θέματα που γνωρίζουν. Συγκεκριμένα, τα αθλητικά έρχονται πρώτα στις προτιμήσεις τους, ενώ πολιτική, τέχνες, τεχνολογία, ιατρικές και επιστημονικές ανακαλύψεις ενδιαφέρουν μόνο το 11% του πληθυσμού. Παρά το τόσο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό, ωστόσο, η ικανότητα της Ευρώπης να ξεφύγει από την κρίση μοιάζει με... αυτογκόλ. Μια κοινωνία ολόκληρη θέλει ξαφνικά να ζητήσει από κείνο το μαθητή που είχε αποβάλει απ' το σχολείο να προτείνει μια λύση. Θα μπορούσε να είναι ένας Τόμας Εντισον, αλλά τώρα... ούτε που να τους δει!
(Πηγές: TED, Eurobarometer-Science and Technology, El Pais, Guardian)

Στην Βουλή τους έσφαζαν κι αυτοί παρακολουθούσαν τη σφαγή από την τηλεόραση •Ανανδρανιστάκης Γ.

Στην Βουλή τους έσφαζαν κι αυτοί παρακολουθούσαν τη σφαγή από την τηλεόραση

 


Που ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι το απόγευμα της Κυριακής; Γιατί έξω από την Βουλή βρίσκονταν μόνο πεντακόσιοι άνθρωποι και όχι εκατό, διακόσιες, τριακόσιες χιλιάδες; Μέσα τους έσφαζαν, τους εξόντωναν, τους έκοβαν το μέλλον κι αυτοί ήταν στις καφετέριες και στις ταβέρνες. Ούτε καν στις καφετέριες και στις ταβέρνες, σιγά μην τους έχουνε μείνει χρήματα για καφέ και φαγητό, μετά από τρία χρόνια ανελέητων περικοπών. Στα σπίτια τους ήταν κατά πάσα πιθανότητα και παρακολουθούσαν την εκτέλεση τους σε ζωντανή μετάδοση.
Που ήταν λοιπόν οι δημόσιοι υπάλληλοι, όχι γενικώς οι εργαζόμενοι ή οι άνεργοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι; Γιατί δεν κατέβηκαν στο Σύνταγμα να ανατρέψουν το νομοσχέδιο που ανοίγει διάπλατα την πόρτα των απολύσεων; Σιγά μην κατέβουμε με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, που με όσα έχουν συμβεί ελέγχονται ακόμα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Αν κατέβαιναν στο δρόμο 100.000 άνθρωποι, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα εξαφανίζονταν ως δια μαγείας: ο λαός έρχεται, ο Παναγόπουλος φεύγει. Ναι αλλά πως θα κατέβουμε έτσι στους δρόμους, χωρίς σχέδιο, χωρίς ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση; Μα εδώ μιλάμε για την αποτροπή του συγκεκριμένου νομοσχεδίου που σας εξοντώνει, ποιο σχέδιο, ποια πρόταση. Και στο κάτω- κάτω, αυτό είναι το σχέδιο, να βγει ο κόσμος στο δρόμο και να ματαιώσει τα σχέδια τους. Τα υπόλοιπα έπονται.
Παγωμάρα, παράλυση, φόβος, απελπισία, τι από όλα αυτά εμποδίζει τους εργαζόμενους στο δημόσιο να παλέψουν, όχι για τη σωτηρία των άλλων, αλλά για τη δική τους σωτηρία; Εκτός κι αν ισχύει το εγώ ελπίζω να τη βολέψω, ότι θα βρω δηλαδή ένα τρόπο, μέσω του γνωστού, μέσω του προϊστάμενου, μέσω του κόμματος, να αποφύγω το κακό. Τρία χρόνια Μνημονίου θα έπρεπε, αγαπητές και αγαπητοί, να σας είχαν διδάξει ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το κακό. Σας το λένε άλλωστε κι ίδιοι: Απολύουμε μόλις 15.000 στις 600.000, τίποτα δηλαδή, ένα γλίσχρο 2,5%, αλλά σπάμε το ταμπού της μονιμότητας.
Η καμπάνα χτυπάει για όλους, κανείς δεν είναι ασφαλής. Σήμερα είναι οι 15.000 που απολύονται, αύριο οι 25.000 που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, μεθαύριο οι δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχοι που θα χάσουν τις δουλειές τους. Κι αυτά για μία και μόνο δόση. Τι θα γίνει στην επόμενη ή στην μεθεπόμενη; Αλλά και αυτοί που θα γλιτώσουν, θα ζουν υπό καθεστώς διαρκούς τρόμου, αν τους καταγγείλει ο διπλανός, ο από πάνω ή ο από κάτω για οτιδήποτε, θα θεωρηθούν αυτομάτως επίορκοι και θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, με το ερώτημα της απόλυσης.
Δεν πρόκειται απλώς για στάση πολιτική, πρόκειται για προϊούσα ανθρωπολογική μετάλλαξη, για αναστολή του ενστίκτου της επιβίωσης. Αν και τα ένστικτα είναι ενίοτε πιο ευφυή από τους ανθρώπους, αφήστε δε που έχουν την τάση να εργάζονται υπογείως.

Τσοχατζοπουλειάδα, Μανολάδα, Ελλάδα... Του ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ

Έντυπη Έκδοση

Τσοχατζοπουλειάδα, Μανολάδα, Ελλάδα...

Χρόνια ολόκληρα, τόσο εντός Ελλάδας όσο και εκτός, στις καθημερινές μας συζητήσεις για την πολιτική κατάσταση, όταν η συζήτηση δυσκόλευε, ξέραμε ότι είχε έρθει η στιγμή να ακουστεί το μέγα αξίωμα: «Ολα είναι πολιτική».
Το ζήτημα της παιδείας; Η ταξική πάλη; Η θέση της χώρας; Ο έρωτας; Η διασκέδαση; Ολα πολιτική - όποιος δεν το βλέπει, είναι χαζός... Οταν λοιπόν ο χαζός της παρέας εξέφραζε την απλή απορία «Καλά, αν όλα είναι πολιτική, τότε η πολιτική τι σκατά είναι;», η παρέα έμενε κάγκελο. Και δικαιολογημένα, διότι, ενώ η πολιτική σοβεί πλέον ως η πιο εκλαϊκευμένη μετοχή στα κοινά, η ηθική από τη μεριά της μοιάζει εξουδετερωμένη, περίπου σαν ζωγραφιά στον τοίχο, τόσο προφανής, ώστε κανείς δεν έχει τη διάθεση να την ταράξει.
Ας πάρουμε λοιπόν ως «πολιτικό» παράδειγμα την υπόθεση Τσοχατζόπουλου. Τι συμπέρασμα βγάζουμε; Ο «ωραίος Μπρούμελ» (τρομάρα μας!) ήταν ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άτομο με ικανότητες, με ηγετικές φιλοδοξίες, που έφθασε μόλις ένα σκαλοπάτι πριν από την πρωθυπουργία. Του δόθηκε -τέλος πάντων- το πόστο της Εθνικής Αμυνας, θέση εξόχως υπεύθυνη, διότι αφορά την ασφάλεια της χώρας, με άλλα λόγια, την ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων. Για παράδειγμα, στην αρχαία ελληνική δημοκρατία, η έννοια της ευθύνης είχε μέγιστη βαρύτητα και σήμαινε ότι ο εντεταλμένος πολιτικός όφειλε να πράττει το ίσιο, το ευθύ (ευθύνω=ισιώνω), άρα η ευθύνη ενείχε το νόημα της ηθικής ευθύνης. Μήπως λοιπόν είναι τυχαίο ότι στη νεοελληνική γλώσσα ο υπεύθυνος εξέλαβε και τη σημασία του ενόχου, ενώ ο ανεύθυνος εκείνη του αθώου;
Δυστυχώς, το μόνο που προκύπτει από τις πολιτικές θητείες του Τσοχατζόπουλου, που διετέλεσε υπουργός συνολικά επί 17 έτη και συγκεκριμένα επί 6 έτη στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας, όπου ως γνωστόν διέπρεψε..., είναι η πολιτική ιδιοτέλεια (και η πολιτική εκδίκηση, κατ' άλλους...). Σε πιο οικεία γλώσσα, θα λέγαμε ότι ο υπουργός εφάρμοσε καταλεπτώς την αρματολίτικη φράση του '21: Σαράντα κλέφτες είμαστε/ όλοι αδελφοξαδέλφια.
Σε άλλες συνθήκες, από ανθρώπους καλλιεργητές και όχι πολιτικούς αυτή τη φορά, διαπιστώνουμε την ίδια παραβατική συμπεριφορά, και μάλιστα με περγαμηνές πιστολέρο που καταργούν πάσα ανοχή, καθότι έχουν αφανή υποστήριξη από αόρατες (πολιτικές, τι άλλο;) δυνάμεις. Περίπου διακόσιοι εργάτες Μπανγκλαντεσιανοί, που ζούσαν σε πανάθλιες συνθήκες στην περιοχή της Μανολάδας, έχοντας μείνει έξι μήνες απλήρωτοι, «τόλμησαν» να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα και βρήκαν βέβαια σκληρή αντίσταση από τους ντόπιους οπλοφόρους. Σκοποβολή, με άλλα λόγια, κατά κινούμενων ανθρώπινων στόχων και όποιον πάρει ο Χάρος!
Πέρα από τις πρώτες βοήθειες, εκ μέρους του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ι. Τέντε, δόθηκε εντολή να τεθούν σε καθεστώς προστασίας οι 35 εργάτες ως «θύματα εμπορίας ανθρώπων», ενώ συνάμα απαγορεύτηκε η απέλασή τους. Οσοι θυμούνται την περίφημη Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά, προφανώς θα έχουν τους λόγους τους... Αυτά για τους φραουλάδες της Μανολάδας. Οσο για τους παραγωγούς ροδακινάδες της Μακεδονίας, που ζήτησαν 2.500 εποχικούς εργάτες συγκομιδής, με διατροφή, διαμονή και επιπλέον μεροκάματο, τα βρήκαν μπαστούνια. Ενώ ανέμεναν μεγάλη ανταπόκριση από την πλευρά των ανέργων, τελικά μόνο 300 άτομα παρουσιάστηκαν, όλοι Αλβανοί και κανένας Ελλην.
Επανερχόμαστε, λοιπόν, στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου και αναρωτιόμαστε: Αραγε, νιώθει αθώος απέναντι σε ένα δικαστήριο, που θα κάνει τα πάντα για να τον ενοχοποιήσει και να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια του στη φυλακή ή μήπως θα παίξει το «ρόλο» του με όση ηθοποιία τού έχει απομείνει, απλά και μόνο για να ξεντροπιαστεί έναντια στην οικογένειά του, η οποία δηλώνει άσχετη προς την υπόθεση, παρά το γεγονός ότι τα ονόματα (συζύγου και κόρης) «παίζουν» και αυτά στην όλη υπόθεση; Για πολλούς, η τελευταία στιγμή του τσοχατζοπουλικού δράματος θυμίζει έντονα την περίπτωση Κουτσόγιωργα, παρά το γεγονός ότι ο Ακης είναι πιο ανθεκτικό κύτταρο και προφανώς καλύτερος θεατρίνος...

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Γιάννης Καλαιτζής (26 Απριλίου 2013)

Μια χώρα ανέργων και αγανακτισμένων

Μια χώρα ανέργων και αγανακτισμένων

      
ΙΣΠΑΝΙΑ Με 6.202.700 ανθρώπους χωρίς δουλειά (27,1%) και 1.902.000 οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο ο κόσμος έχει κάθε λόγο να περικυκλώνει τη Βουλή και να διαδηλώνει όλο και περισσότερο

Της Κορίνας Βασιλοπούλου

Tη χθεσινή 25η Απριλίου θα τη θυμούνται για καιρό στην Ιβηρική. Τη μέρα που η Πορτογαλία γιόρταζε την 39η επέτειο της Επανάστασης των Γαριφάλων που ανέτρεψε τη χούντα, στη γειτονική Ισπανία η οικονομία τα έβαφε μαύρα, καθώς ο αριθμός των ανέργων ξεπερνά πλέον τα έξι εκατομμύρια! Παράλληλα, χθες βράδυ χιλιάδες Ισπανοί περικύκλωσαν τη Βουλή στη Μαδρίτη φωνάζοντας συνθήματα κατά της λιτότητας και απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνηση. Η διαδήλωση είχε αναγγελθεί ένα μήνα πριν, αλλά από ειρωνεία της τύχης συνέπεσε με τα μαύρα μαντάτα για την οικονομία αποκτώντας μια ακόμα πιο συμβολική διάσταση από εκείνη που ίσως είχαν σκεφτεί οι διοργανωτές της.

Eργο Ραχόι

«Ο Ραχόι παρέλαβε μια χώρα με 5,2 εκατομμύρια ανέργους κι επειδή μάλλον του φάνηκαν λίγοι, είπε να προσθέσει άλλο ένα». Αυτό το γλυκόπικρο σχόλιο έκανε χθες θραύση στα ισπανικά social media σε διάφορες παραλλαγές. Αποτυπώνει απόλυτα την πραγματικότητα. Τον Νοέμβριο του 2011, όταν το δεξιό Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές με απόλυτη πλειοψηφία, η Ισπανία είχε ήδη το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη (πάνω από 20%) και οι άνεργοι ξεπερνούσαν τα 5 εκατομμύρια. «Οταν κυβερνήσω, η ανεργία θα πέσει» υποσχόταν o Mαριάνο Ραχόι ως άλλος Σαμαράς, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Ακολουθώντας ένα άγριο μνημονιακό πρόγραμμα (ασχέτως αν η Ισπανία δεν έχει υπαχθεί επίσημα σε μνημόνιο) με δραστικότατες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες κι ύστερα από μια «φιλόδοξη» εργασιακή μεταρρύθμιση (στην πραγματικότητα, απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων), η ανεργία επί των ημερών του σκαρφάλωσε στο 27,1% και ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν μείνει χωρίς δουλειά ανέρχεται στα 6.202.700.

Oι περισσότεροι νέοι άνεργοι

getFile (5)Ειδικά στους νέους το ποσοστό της ανεργίας φτάνει το 57,22%, ενώ ο αριθμός των οικογενειών χωρίς κανένα εργαζόμενο είναι 1.902.000.

Αυτά τα στοιχεία έδωσε χθες στη δημοσιότητα το Εθνικό Ιδρυμα Στατιστικής (ΙΝΕ) για το πρώτο τρίμηνο του 2013 προσγειώνοντας απότομα στη σκληρή πραγματικότητα το κυβερνητικό επιτελείο, με πρώτη την αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σοράγια Σάενς δε Σανταμαρία, η οποία μόλις προχθές υπερηφανευόταν στη Βουλή ότι η απώλεια θέσεων εργασίας ήταν μικρότερη σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά κι αυτό χάρη στην εργασιακή μεταρρύθμιση!

Ο υπουργός Οικονομικών Λουίς δε Γκίντος είχε «προσγειωθεί» μια μέρα νωρίτερα, ύστερα από την ανακοίνωση της Κεντρικής Τράπεζας της Ισπανίας η οποία προέβλεπε ύφεση 1,5% για το 2013, τριπλάσια από τις κυβερνητικές εκτιμήσεις. Αν σε αυτά προστεθούν και οι απαισιόδοξες προβλέψεις του ΔΝΤ, τότε η ανάπτυξη δεν θα χτυπήσει την πόρτα της Ισπανίας ούτε το 2014, παρά τις υποσχέσεις περί του αντιθέτου! Και ενώ χθες η Ισπανία χτυπούσε ιστορικό ρεκόρ, ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής, Ολι Ρεν, σαν από ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, απαιτούσε και νέες μεταρρυθμίσεις από την κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι.

Αλλά, αν οι πολιτικοί ιθύνοντες στις χώρες του Νότου και στις Βρυξέλλες ζουν σε άλλο πλανήτη, οι πολίτες που ζουν στο πετσί τους τη φτώχεια και την ανασφάλεια, χάνουν όλο και περισσότερο την υπομονή τους κι επιχειρούν να τους προσγειώσουν. «Είμαστε πολίτες, όχι τρομοκράτες» φώναζαν χθες χιλιάδες διαδηλωτές στη Μαδρίτη στα αντίστοιχα ΜΑΤ που τους εμπόδιζαν να πλησιάσουν στη Βουλή. Οι αρχές είχαν εξαπολύσει 1.400 άντρες των ειδικών δυνάμεων για να αποτρέψουν τυχόν «έκτροπα» στη διαδήλωση, η οποία οργανώθηκε από την πλατφόρμα πολιτών «En pie» (όρθιοι!) με το γενικό σύνθημα «Περικύκλωσε το Κογκρέσο».

«Είμαστε εδώ γιατί έχουμε μια διεφθαρμένη κυβέρνηση η οποία έχει πει τα μεγαλύτερα ψέματα στα χρονικά της χώρας. Αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση, είναι διαφθορά» έλεγε ένα μεσόκοπο ζευγάρι, αφού στη διαδήλωση, εκτός από πολλούς νέους, συμμετείχαν και αρκετοί συνταξιούχοι. Οι διαδηλώσεις αναμένεται να πληθύνουν το επόμενο διάστημα, καθώς στις 15 Μαΐου συμπληρώνονται δύο χρόνια από την πρώτη εμφάνιση των «αγανακτισμένων». Φέτος, έξι εκατομμύρια άνεργοι είναι υπεραρκετός λόγος για να αγανακτήσεις. Και φυσικά, όχι μόνο στην Ισπανία.
 

Κόντρα στη Βουλή για το κατεπείγον του νομοσχεδίου

Κόντρα στη Βουλή για το κατεπείγον του νομοσχεδίου


1
Σε υψηλούς τόνους η αντιπαράθεση μεταξύ των Ευάγγ. Μειμαράκη και Π. Καμμένου

Του Χάρη Ιωάννου 

Σκληρή πολιτική κόντρα σε υψηλούς τόνους σημειώθηκε χθες στη Βουλή ανάμεσα στον πρόεδρο του Σώματος Β. Μεϊμαράκη και τον πρόεδρο των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Πάνο Καμμένο, με αφορμή τη διαδικασία του κατεπείγοντος με την οποία θα συζητηθεί το Σαββατοκύριακο το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα για την επόμενη δόση. Το Σάββατο σε μία και μόνη συνεδρίαση θα περάσει από την Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων και το βράδυ της Κυριακής αναμένεται να ψηφιστεί στην Ολομέλεια έπειτα από ονομαστική ψηφοφορία.

Σε χθεσινή παρέμβασή του στη Βουλή ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Π. Καμμένος κατήγγειλε ότι «είναι απίστευτο να φέρνετε την Κυριακή των Βαΐων νομοσχέδιο, δεν έχει ξαναγίνει ποτέ αυτό. Αποτελεί έλλειψη σεβασμού προς την ημέρα».

Προσέθεσε ακόμη ότι υπάρχει προγραμματισμένο συνέδριο του κόμματός του εδώ και 6 μήνες και έκανε λόγο για «κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα». Απαντώντας, ο Β. Μεϊμαράκης επεσήμανε: «Παρόλο που κανένας μας από τα τρία κόμματα της κυβέρνησης δεν είναι ευχαριστημένος να ψηφίζει κατεπείγοντα νομοσχέδια, όμως υπάρχουν έκτακτες περιστάσεις». Πέταξε, μάλιστα, το «μπαλάκι» των ευθυνών για τους χειρισμούς στην κυβέρνηση. Στη συνέχεια κάλεσε τον κ. Καμμένο να μην εμπλέκει τις εσωκομματικές διαδικασίες του κόμματός του με τη Βουλή και συμπλήρωσε πως ούτε και οι ΑΝ.ΕΛΛ. επιθυμούσαν η διαδικασία να μεταφερθεί τη Μ. Τρίτη και τη Μ. Τετάρτη.

Οι τόνοι ανέβηκαν στη συνέχεια, με τον κ. Καμμένο να κατηγορεί τον πρόεδρο της Βουλής ότι «υπηρετεί την κυβέρνηση και την τρόικα με τον χειρότερο τρόπο» και τον Β. Μεϊμαράκη να του απαντά: «Θα έπρεπε να ντρέπεστε».

Λίγο αργότερα πήρε τον λόγο ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης, ο οποίος έκανε λόγο για «πολυνομοσχέδιο-τέρας», καταγγέλλοντας «μνημονιακή δικτατορία»: «Κρύβεται η κυβέρνηση πίσω από τις διαδικασίες του κατεπείγοντος. Το πρόβλημά μας δεν είναι το Σαββατοκύριακο. Η ουσία είναι ότι πρέπει να αποτραπεί αυτό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Πρέπει να εισαχθεί με κανονικές διαδικασίες και με άνεση χρόνου για τους βουλευτές να το μελετήσουν».

Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ, με ανακοίνωσή της, ζητά ονομαστική ψηφοφορία, παρά το γεγονός ότι δεν έχει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών. Την πρόθεση όμως να ζητήσει ούτως ή άλλως ο ΣΥΡΙΖΑ ονομαστική επιβεβαίωσε ο Π. Λαφαζάνης, ερωτηθείς από την «Εφ.Συν.».

26/04/2013

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ Δ ΤΑΞΗΣ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑΣ ΟΣΠΡΙΩΝ <ΑΡΩΣΙΣ>







Ευχαριστούμε θερμά τον ιδιοκτήτη της εταιρείας συσκευασίας οσπρίων "ΑΡΩΣΙΣ" κ. Τρύφωνα Φωτιάδη, καθώς επίσης και τους εργαζομένους, για την άψογη φιλιξενία τους στον χώρο της επιχείρισης, αλλά και τα προϊόντα που χάρισε στους μικρούς μαθητές μας.
Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια προγράμματος που εκπονείται στην τάξη μας.

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Επιστρέφει η "Αγέλαστος πέτρα"

Επιστρέφει η "Αγέλαστος πέτρα"

#

Δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη της προβολή, η Αγέλαστος πέτρα, το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή, βρίσκει και πάλι από σήμερα, τον δρόμο για τη μεγάλη οθόνη, καθώς προβάλλεται σε επανέκδοση στον κινηματογράφο "Έλλη".
Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ (Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης 2000, Bραβείο καλύτερης ταινίας ΠEKK και Βραβείο Κοινού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), που κατάφερε να προσελκύσει πάνω από 100.000 θεατές όταν προβλήθηκε, επανέρχεται σε μια περίοδο που το καθιστά τραγικά επίκαιρο.
Αποτελεί ένα φόρο τιμής στην Ελευσίνα, μια γνωριμία με τους κατοίκους της, μια ελεγεία για την καταστροφή που έφερε η εκβιομηχάνιση. Η κάμερα τριγυρνάει στην πόλη των Ελευσίνιων Μυστηρίων, της Δήμητρας και της Περσεφόνης, που μετατράπηκε σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αττικής. Οι συντελεστές κινηματογράφησαν αυτή την πόλη επί δέκα χρόνια, αποτυπώνοντας ποιητικά την καθημερινότητά της, τα κτερίσματα από το αρχαίο πρόσωπο εντοιχισμένα στη σύγχρονη ζωή

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, Πάγκαλε νεκροθάφτη •Ανανδρανιστάκης Γ.

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, Πάγκαλε νεκροθάφτη!

Στον Αφρό
«Το Μνημόνιο είναι ευκαιρία διά τον τόπο, είναι ευτυχία διά τον τόπο», είχε πει σε ανύποπτο χρόνο ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Είναι πρωτίστως ευκαιρία για μπίζνες και μάλιστα στις νέες, τις καυτές τεχνολογίες. Τούτο τουλάχιστον προκύπτει από δημοσιεύματα (protothema gr. και αλλού) που φέρουν τον κ. Πάγκαλο να αναπτύσσει επιχειρηματική δραστηριότητα στο πεδίο της καύσης των νεκρών, εισάγοντας τα σχετικά μηχανήματα, προκειμένου να τα πουλήσει εν συνεχεία στους δήμους.
Μακάρι να είναι ψέμα, γιατί εμένα και μόνο που το διαβάζω με λούζει κρύος ιδρώτας. Για να εισάγει ο τ. αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που όλο και κάτι παραπάνω ξέρει από εμάς, μηχανήματα καύσης, θα πρέπει, αδερφέ μου, να περιμένουνε μεγάλο θανατικό. Τουτέστιν, ο χάρος βγήκε παγανιά μεσ' τη δική μου γειτονιά, πέντε Έλληνες στον Άδη ανταμώσανε ένα βράδυ, άρχισε ο χάρος να καλεί τώρα την κλάση μου, χθες βράδυ θάψαμε τον φίλο μας τον Τάσο.
Δεν μπορεί, το οικονομικό κίνητρο θα είναι τεράστιο, αλλιώς ένας άνθρωπος σαν τον Θεόδωρο Πάγκαλο δεν θα εισέβαλε ποτέ στα αχνιστά χωράφια της ταφής. Ένας άνθρωπος μειλίχιος, γλυκομίλητος, συμπονετικός, ένα πλάσμα που αναβλύζει καλοσύνη από κάθε πόρο του κορμιού του. Ακούς «νεκροθάφτης» και ο τελευταίος που σου έρχεται στο νου είναι ο Θόδωρος. Το φιζίκ του, το στυλ του, το παρελθόν του παραπέμπουν σε άλλα επαγγέλματα, εκπαιδευτής καρδερίνων, αποξηραντής τουλιπών, δοκιμαστής βρεφικών τροφών, άντε το πολύ- πολύ να πλέκει μονογράμματα σε μεταξωτά μαντήλια. Τι να γίνει όμως, όταν έχεις πενήντα ακίνητα να θρέψεις, κάνεις τα πάντα, μέχρι και πεθαμένους καις, που λέει ο λόγος.
Εμένα με καίει άλλο. Προσπαθώ να καταλάβω από πού περιμένει ο Θόδωρος να προκύψει η δουλειά, πόθεν δηλαδή θα βρεθεί η πελατεία. Από αυτοκτονίες, από πείνα, από έλλειψη φαρμάκων, γιατρών, νοσηλευτών, αναλωσίμων, από τη διάλυση του ΕΟΠΥΥ, από τα καρδιαγγειακά επεισόδια που προκαλεί η κατάθλιψη, από την ομίχλη των καυσόξυλων, από τα μαγκάλια, από τα τροχαία δυστυχήματα που φέρνει το άγχος, από τις καραμπίνες της Μανωλάδας, από τις φαλτσέτες των φασιστών;
Το Μνημόνιο είναι ευκαιρία διά τον νεκροθάφτη, το Μνημόνιο είναι ευτυχία διά τον νεκροθάφτη, τώρα μάλιστα που απελευθερώθηκε και το κλειστό επάγγελμα της νεκροφόρας, θα φιλήσουνε τα χέρια τους. Απ' όπου πέρασε το ΔΝΤ, σε όσες χώρες ενέσκηψε η κατάρα του ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού, το προσδόκιμο επιβίωσης μειώθηκε δραστικά. Ήταν τόσο ευτυχισμένοι οι άνθρωποι, που βιαζόντουσαν να πάνε να συναντήσουν τους προγόνους τους, για να τους περιγράψουν την απερίγραπτη χαρά τους.
Ευτυχώς πάντως που ο Θεόδωρος θα ασχοληθεί επιχειρηματικά με την καύση και όχι με την ταφή, οπότε τουλάχιστον θα αποφύγουμε το όλους μαζί μάς φάγανε.
 

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Τρία χρόνια μετά από εκείνη την καταραμένη μέρα (ΔΕΛΑΣΤΙΚ)

Τρία χρόνια μετά από εκείνη την καταραμένη μέρα


Ηταν Παρασκευή, 23 Απριλίου του 2010. Γιορτή του Αγίου Γεωργίου, μέρα που γιόρταζε και ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος βρισκόταν στο Καστελόριζο με ειδικό σκοπό. Οχι φυσικά για να υπογραμμίσει με την παρουσία του την ελληνικότητα του ακριτικού νησιού, που είναι καρφί στα συμφέροντα της Τουρκίας.
Κάθε άλλο. Ο Γ. Παπανδρέου είχε διαλέξει συμβολικά το Καστελόριζο για να οδηγήσει από εκεί την Ελλάδα στη μεγαλύτερη εθνική ταπείνωση της σύγχρονης ιστορίας της: να την υπαγάγει σε καθεστώς υποτέλειας προς την ΕΕ και το ΔΝΤ μέσω της υπογραφής του διαβόητου πλέον ανά την υφήλιο Μνημονίου. «Είναι ανάγκη, ανάγκη εθνική και επιτακτική, να ζητήσουμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης που από κοινού δημιουργήσαμε στην ΕΕ.
Εχω ήδη δώσει εντολή στον υπουργό Οικονομικών να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες» ανακοίνωσε προς τον παγωμένο από φρίκη ελληνικό πληθυσμό. «Ο τελικός μας στόχος, ο τελικός μας προορισμός είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες» πρόσθετε υποκριτικά. «Δημιουργήσαμε νέες συμμαχίες» καυχιόταν. «Ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά» ισχυριζόταν και διακήρυττε ότι «θα φθάσουμε εκεί ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι»!
Λόγια του αέρα. Ποιες «νέες συμμαχίες» δημιούργησε ο Παπανδρέου; Με λοιδορίες και περιφρόνηση αντέδρασαν οι «σύμμαχοι» και οι εταίροι του Γιώργου. «Οι Ελληνες παρακαλούν επισήμως για λεφτά τους Ευρωπαίους» ήταν π.χ. ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της γερμανικής κυβερνητικής εφημερίδας «Ντι Βελτ» την επόμενη μέρα. «Η Ελλάδα ζητάει βοήθεια για το βυθιζόμενο σκάφος της» ήταν ο επίσης πρωτοσέλιδος τίτλος της παγκόσμιας έκδοσης των «Τάιμς της Νέας Υόρκης». «Η Ελλάδα παραδίνεται και ζητάει διάσωση» ήταν ο σχετικός τίτλος μέχρι και της ισπανικής «Ελ Παΐς».
Ολοι στο εξωτερικό αντιμετώπιζαν την υπαγωγή σε καθεστώς Μνημονίου ως παράδοση άνευ όρων της Ελλάδας στο απόλυτο έλεος της ΕΕ και του ΔΝΤ. Με πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η γερμανική «Ντι Βελτ» δεν άφηνε κανένα περιθώριο αυταπατών ούτε στο πώς αντιμετώπιζε το θέμα το Βερολίνο ούτε για τα κίνητρά του. «Οι εταίροι μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά» είχε πει ο Γ. Παπανδρέου στο κωμικοτραγικό από πολιτική σκοπιά διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό.
Παραμύθια. Το πρωτοσέλιδο άρθρο της «Ντι Βελτ» την επομένη βάζει τα πράγματα στη θέση τους. «Δεν πρέπει κανείς να αυταπατάται. Δεν οφείλεται σε υπέροχη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη το γεγονός ότι τώρα πρέπει να δοθεί βοήθεια» διευκρινίζει χωρίς περιστροφές και εξηγεί: «Πρόκειται απλώς για την προστασία των δικών μας συμφερόντων. Αν δεν βοηθούνταν οι Ελληνες, μερικές ευρωπαϊκές τράπεζες θα βρίσκονταν εκ νέου στο χείλος του γκρεμού - και τότε θα έπρεπε και πάλι να πληρώσουμε σε διαφορετικό σημείο». Η δεξιά γερμανική εφημερίδα ομολογεί ευθέως ότι «στην καλύτερη περίπτωση τα δισεκατομμύρια της βοήθειας θα δώσουν χρόνο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη να αποκτήσει ανοσία καλύτερα εναντίον της ελληνικής καταστροφής από το χρέος». Ο γερμανικός σχεδιασμός συμπεριλαμβάνει από την πρώτη στιγμή και την αναδιάρθρωση του χρέους, με όλες τις ολέθριες συνέπειες της κίνησης αυτής, τις οποίες έχει ήδη υποστεί ο λαός μας.
Η «Ντι Βελτ» το έγραφε από την πρώτη κιόλας μέρα στο προαναφερθέν άρθρο της: «Χωρίς 'κούρεμα' -δηλαδή αναδιάρθρωση χρέους- η Ελλάδα αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει» τόνιζε χωρίς ταλαντεύσεις η γερμανική εφημερίδα.
Την ίδια μέρα δημοσιευόταν στην «Καθημερινή», στις 24 Απριλίου 2010, ένα άρθρο του Γιάννη Στουρνάρα, που χαρακτήριζε το Μνημόνιο «μεγάλη ευκαιρία ανόρθωσης της οικονομίας της χώρας» ήδη από τον τίτλο του. «Η κυβέρνηση δεν πρέπει να ανησυχήσει για ενδεχόμενες αντιδράσεις ορισμένων τμημάτων της κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου» υπογράμμιζε ο νυν υπουργός Οικονομικών και πρόσθετε: «Η κυβέρνηση πρέπει να αποκρούσει προτάσεις περί αναδιάρθρωσης του χρέους, που όχι μόνον δεν χρειάζεται, αλλά είναι και επικίνδυνη για τη χρηματοοικονομική ευστάθεια της χώρας». Οπως είναι φυσικό, έγινε αυτό που είπαν οι Γερμανοί.
Πάνω από το άρθρο του Γ. Στουρνάρα υπήρχε στην «Καθημερινή» και ένα άρθρο του ανεκδιήγητου Στέφανου Μάνου. «Επιτέλους, ο πρωθυπουργός αποφάσισε να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ - ΔΝΤ! Εκανε πολύ καλά! Η εμπλοκή του ΔΝΤ εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα ωφεληθεί» έγραφε περισπούδαστα ο Στ. Μάνος. Τρομερό... όφελος είδαν οι Ελληνες από το Μνημόνιο! Τρελοί και παλαβοί από τη χαρά τους είναι με τη σημερινή οικονομική κατάσταση!

Όχι κούροι με "τσαντόρ"

Όχι κούροι με "τσαντόρ"

 
    
#

Άρον-άρον επέστρεψαν δύο αρχαιοελληνικά αγάλματα από το Κατάρ, καθώς η θέα των δύο γυμνών μαρμάρινων αγαλμάτων στο πλαίσιο της έκθεσης «Ολυμπιακοί Αγώνες: παρελθόν - παρόν», που μεταφέρθηκε στην πρωτεύουσα του εμιράτου μετά το Βερολίνο, θεωρήθηκε από τους ντόπιους ιθύνοντες ότι θα... σκανδάλιζε τα χρηστά ήθη των κατοίκων, πόσο μάλλον που την έκθεση "θα επισκέπτονταν και γυναίκες"...
Την απόφαση για την απόσυρση των δύο αγαλμάτων, του αρχαϊκού Κούρου του Πτώου και του ρωμαϊκής εποχής αντιγράφου αγάλματος νεαρού αθλητή από την Ελευσίνα, έλαβε ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Κώστας Τζαβάρας, όταν κατά τα εγκαίνια της έκθεσης στη Ντόχα είδε έκπληκτος τα δύο αγάλματα να είναι τοποθετημένα πίσω από παραβάν: Ήταν η "μέση" λύση που υιοθέτησαν οι ιθύνοντες της έκθεσης, αφού πρώτα είχαν προσπαθήσει να πείσουν τους Έλληνες αρχαιολόγους που συνοδεύουν τα εκθέματα να καλύψουν τα επίμαχα σημεία με... μαύρα πανιά!
Όπως δήλωσαν πάντως πηγές του υπουργείου Πολιτισμού στο Γαλλικό Πρακτορείο, τα δύο επίμαχα αγάλματα έχουν ήδη από τις 19 Απριλίου επιστρέψει στη βάση τους...
Άμεση, ασφαλώς, και ορθή η αντίδραση του Κ. Τζαβάρα, όμως έπρεπε, άραγε, να αφεθούν τα πράγματα να φτάσουν μέχρι εκεί; Διότι όταν προγραμματίζονται τέτοιας εμβέλειας διοργανώσεις, αναμένει κανείς από τους αρμόδιους να έχουν πάρει υπόψη τα ήθη και τα όρια των τοπικών κοινωνιών στις οποίες απευθύνονται και ανάλογα να επιλέγουν τα εκθέματα (κάτι που, φυσικά, ισχύει και για τους Καταριανούς: τόσους μήνες έβλεπαν τα γυμνά αγάλματα στο Βερολίνο, όταν έφτασαν στη Ντόχα θυμήθηκαν ότι το κοινό θα σκανδαλιζόταν;) Οι χαμηλοί τόνοι πάντως εκ μέρους της Γ.Γ. Πολιτισμού (που έχει μέχρι τώρα περιοριστεί μονάχα σε διαρροές και όχι σε επίσημες ανακοινώσεις) είναι προφανές ότι οφείλονται στη διάθεση αποφυγής ενδεχόμενων εντάσεων με τους εμίρηδες, εν αναμονή... επενδύσεων!
Σημειώνεται πάντως ότι στην έκθεση στο Μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων και Αθλημάτων του Κατάρ παρουσιάζονται σχεδόν 600 αρχαία αντικείμενα κάθε είδους, το ένα τέταρτο των οποίων δεν έχουν εκτεθεί ποτέ στο κοινό, καθώς παρέμεναν έως τώρα αδημοσίευτα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ίσως αριθμό αρχαιολογικών αντικειμένων που βγαίνουν εκτός συνόρων για προσωρινό δανεισμό.
Η έκθεση είχε παρουσιαστεί στο μουσείο Martin Gropius Bau του Βερολίνου έως τις αρχές του έτους υπό τον τίτλο "Ολυμπία: Μύθος, λατρεία, αγώνες" και με αυτόν θα παρουσιαστεί το φθινόπωρο στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Στην Ντόχα, όπου θα εκτίθεται έως τις 30 Ιουνίου, φέρει διαφορετικό τίτλο, καθώς οι αρχές του Κατάρ είχαν εγείρει σοβαρές διαφωνίες (και λογοκριτική διάθεση) για το περιεχόμενο του τμήματος εκείνου της έκθεσης που θα αφορούσε τους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όπως είχε αποκαλύψει η εφημερίδα "Ποντίκι", οι Καταριανοί ήθελαν να επιβάλουν τους επιμελητές, την προσθήκη ευρημάτων από δικά τους μουσεία, την απάλειψη αναφορών στο ντόπινγκ, τα σκάνδαλα, ακόμη και στους ναζιστικούς Ολυμπιακούς του Βερολίνου, οπότε οι Γερμανοί επιμελητές αποφάσισαν να περιοριστούν στους αγώνες κατά την αρχαιότητα και να αφήσουν το σύγχρονο μέρος της έκθεσης να το διοργανώσουν οι Καταριανοί κατά τα γούστα τους, αφού αυτοί ήταν και ο μεγαλύτερος χορηγός της έκθεσης...

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Πέρασε, λοιπόν, ο φασισμός..* •Λουπάκη Ευγενία

Πέρασε, λοιπόν, ο φασισμός..*

Από σοκ σε σοκ κι από κατάπληξη σε αποτροπιασμό, η καημένη η "ελληνική κοινωνία". Σοκαρισμένη η "κοινή γνώμη". Ανάστατη η "τοπική κοινωνία". Τόσες τούμπες απ' τα σύννεφα κι ούτε μια γρατζουνιά στα μούτρα. Σαν να ξεφυλλίζουν περιοδικό στο κομμωτήριο και περνάνε οι εικόνες μέχρι να περάσει η ώρα. Ανυποψίαστοι όλοι. Αθώοι του αίματος. Αθώοι της φράουλας. Μέχρι τον λαιμό στα σκατά.
Κανείς δεν ήξερε, κανείς δεν έβλεπε. Τόσα χρόνια στη νέα Λουϊζιάνα, εκεί που όλοι σχεδόν θησαυρίζουν χάρη στον σκούρο δούλο, το νέο Strange Fruit. Και δεν φοράει κουκούλες η ελληνική Κου-Κλουξ-Κλαν, δεν τις χρειάζεται. Ούτε το όνομα του ιδιοκτήτη ακούστηκε ακόμα επισήμως ούτε οι φάτσες των "επιστατών" διαπομπεύθηκαν στις τηλεοπτικές οθόνες. Δεν είναι οροθετικές αυτοί, δεν είναι "τρομοκράτες".
Περπατάω στα Εξάρχεια και προσπερνάω αφίσες. Προσπερνάω θυμωμένες αφίσες, ρίχνοντας μια λοξή ματιά. Και νοιώθω ξαφνικά πως μια ζωή δεν φτάνει, ό,τι και να κάνεις δεν είναι αρκετό κι εκείνο τ' όχι το σωστό δεν ωφελεί κανέναν.
Ανησυχούν στον Σκάι, μήπως μαζί με τις φράουλες τρώνε και τσίσα Πακιστανών, αφού τις μαζεύουν με γυμνά δάχτυλα που δεν έχουν πού να τα πλύνουν - υγιεινομική βόμβα στον ορίζοντα. Και η ταμίας στο βιολογικό σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς μου, επιτέλους ένας άνθρωπος, επιτέλους, μου λέει, που αρνείται ν' αγοράσει φράουλες από την Ηλεία! Απ' το πρωί έχω βαρεθεί να πουλάω φράουλες...
Μα μην ανησυχείτε: στις βιολογικές, θα 'χουν και βιολογικό καθαρισμό των δούλων.
Έρχεται η αποφράς επέτειος και η δημοσκόπηση σοκ. Άλλο σοκ. Ένας στους τρεις λέει ότι περνάγαμε καλύτερα στη χούντα. Αλήθεια λένε. Καλύτερα περνάγανε. Κι όχι ένας στους τρεις, δυόμισι στους τρεις. Και πολύ λέω. Και στη χούντα και στα μαύρα χρόνια μετά τον Εμφύλιο και επί ΕΡΕ και επί Σημίτη και επί Κωστάκη και επί Γιωργάκη, μαζί σου, Αντρέα, για μια Ελλάδα νέα - για την πάρτη μας και προσεχώς Βουλγάρες.
Σαββάτο βράδυ, μια ζωή δεν φτάνει, κι έρχεται ένα κορίτσι πολύ νεότερό σου να σου δείξει τον καθρέφτη:

"Πέρασε, λοιπόν, ο φασισμός.
Τώρα μιλάμε μόνο με τους ομοίους μας.
Ποιας τέχνης έργο το προσωπείο μας;
-που φτύνει εδώ και καθρεφτίζεται παντού,
σφιχτά τυλίγει τα σημάδια του καιρού-
Ένας καρκίνος γαντζωμένος στο σαρκίο μας.

Πέρασε, λοιπόν, ο φασισμός.
Θυσία όλα για μαφία κι οικογένεια.
Κάθε φορά θα σχολιάζουμε με ευγένεια
τα χίλια πρόσωπα με τα ίδια τους μυαλά,
τους ανεξήγητους κρότους στη γειτονιά.
Αν είσαι Ελένη, τότε είσαι κι Ιφιγένεια".

Αν είσαι Δανάη, τότε είσαι κι Ευγενία. Και μπορώ ξανά να πάρω αναπνοή...

*Ακυκλοφόρητο τραγούδι της Δανάης Παναγιωτοπούλου, από τη νέα της δουλειά "Αντίπυρα", που παρουσιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου.

ΗΠΑ, ΔΝΤ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΡΟΣ ΣΟΪΜΠΛΕ

Βάλτε τέλος στη λιτότητα με έκδοση ευρω-ομολόγων”
 
ΗΠΑ, ΔΝΤ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΡΟΣ ΣΟΪΜΠΛΕ

Ομηρικοί καβγάδες στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ, την Παρασκευή στην Ουάσινγκτον, μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών για να αλλάξει η Ευρώπη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης

ΒΕΡΟΛΙΝΟ Του Παντελή Βαλασόπουλου

Μια πολύ δυσάρεστη βραδιά, γεμάτη φωνές και ένταση, ήταν για τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε –που βρέθηκε στην Ουάσινγκτον- η Παρασκευή που πέρασε. Δέχτηκε συντονισμένα πυρά από τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζακ Λου, και τους εκπροσώπους του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, που του ζήτησαν να τερματιστεί επιτέλους η λιτότητα στην Ευρώπη και η Γερμανία να αναλάβει τον ηγετικό ρόλο της και τις ευθύνες της, κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει πράξει.

Ανταπόκριση του “Σπήγκελ”

Τα παραπάνω αποκαλύπτει ανταπόκριση από την Ουάσινγκτον στην ιστοσελίδα του περιοδικού «Σπίγκελ», σημειώνοντας ότι το βράδυ της Παρασκευής στην αμερικανική πρωτεύουσα, κατά τη διάρκεια της εαρινής συνόδου τού ΔΝΤ, έγιναν ομηρικοί καβγάδες μεταξύ Γερμανών και Αμερικανών.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του «Σπίγκελ», ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζακ Λου, και οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ για άλλη μια φορά ζήτησαν από τη Γερμανία –τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης- να αναλάβει τις ευθύνες της και να ηγηθεί της Ευρώπης για την επίλυση της οικονομικής κρίσης.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, στις ΗΠΑ αλλά και στην ίδια τη Γερμανία πολλοί πιστεύουν ότι η Γερμανία αρνείται να παίξει ηγετικό ρόλο και παραμένει δειλή στις αποφάσεις της, καθώς δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη.

Το περιοδικό σημειώνει ότι οι Αμερικανοί ζήτησαν από τον κ. Σόιμπλε να εκδώσει ευρω-ομόλογα, να φρενάρει την πολιτική λιτότητας, η οποία τους εκνευρίζει σφόδρα -όπως αναφέρει το «Σπίγκελ»-, να δοθεί περισσότερος χρόνος στις υπό κρίση χώρες για να διορθώσουν τα οικονομικά τους και, κυρίως, να καταργηθεί το όριο δημοσιονομικού χρέους στην ευρωζώνη.

“Αερολογίες”

Οι θέσεις αυτές έφεραν τη σύγκρουση των δύο πλευρών, με το γερμανικό περιοδικό να κάνει λόγο για «όργιο φωνασκιών». Από τη μεριά του ο Σόιμπλε απάντησε στους Αμερικανούς ότι οι προτάσεις τους δεν είναι συγκεκριμένες και πως πρόκειται ουσιαστικά για «αερολογίες», η ευρωζώνη δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ΗΠΑ, όπου το ομόσπονδο κράτος ανέλαβε τα χρέη των πολιτειών, και ότι οι Αμερικανοί θα έπρεπε τελικά να παραδειγματιστούν από την ευρωζώνη, όπου οι χώρες-μέλη έχουν μειώσει τα χρέη τους στο μισό, σε αντίθεση με την Ουάσινγκτον.

Ο καβγάς οδήγησε σε αδιέξοδο, δεν πάρθηκε καμιά απόφαση και το ραντεβού ανανεώθηκε για τον Σεπτέμβριο, στη σύνοδο του G20 στη Ρωσία.

 ……………………………………………………….
 
«Μοντέλο» η Κύπρος

Με δηλώσεις του στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Βιρτσαφτσβόχε», ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υποστηρίζει πως ο τρόπος που διασώθηκαν οι τράπεζες στην Κύπρο θα αποτελέσει μοντέλο και για το μέλλον σε ανάλογες περιπτώσεις.

Συγκεκριμένα λέει: «Το μοντέλο συμμετοχής των μετόχων, πιστωτών και μη εγγυημένων καταθέσεων, πρέπει να είναι η συνήθης πρακτική στην περίπτωση που ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα εμφανίζει προβλήματα. Σε διαφορετική περίπτωση, εγείρεται θέμα ηθικής όταν μια τράπεζα επιδίδεται σε επικίνδυνες πρακτικές με μεγάλα κέρδη, αλλά αν υπάρξει αποτυχία αναθέτουμε στο Δημόσιο να πληρώσει τα σπασμένα».
 

Παντελής Θαλασσινός: Επειδή οι αριστεροί είναι τίμιοι άνθρωποι, έχουν και διαφορές μεταξύ τους

Παντελής Θαλασσινός: Επειδή οι αριστεροί είναι τίμιοι άνθρωποι, έχουν και διαφορές μεταξύ τους

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη
"Γράφοντας τραγούδια πάμε κόντρα στο ρεύμα το οποίο μας επιβάλει μια ζωή χωρίς δημιουργία και χωρίς πολιτισμό" λέει ο Παντελής Θαλασσινός. Ο ίδιος μέσα από τη μουσική του κάνει, όπως λέει, "το αυτονόητο", που αυτή την περίοδο δεν είναι άλλο από "10 τραγούδια της Ελπίδας", όπως τιτλοφορείται ο καινούργιος του δίσκος τον οποίο θα παρουσιάσει αύριο και την Τρίτη στη μουσική σκηνή "Ρυθμός stage" (Μαρίνου Αντύπα 38, Ηλιούπολη).
Θεωρεί ότι τα τραγούδια ζεσταίνουν τις καρδιές, αλλά δεν λύνουν προβλήματα, ωστόσο κουβεντιάζει μαζί μας, για τα προβλήματα που βιώνουν οι μουσικοί στις μέρες του Διαδικτύου αλλά και αυτά που δημιουργεί η σκληρή εποχή μας όπως η ανεργία, η "διάβρωση του συστήματος", η εκμετάλευση, τα γεγονότα της Μανωλάδας. Πράγματα στενάχωρα δηλαδή έχουν μπει στο τραπέζι της συζήτησης.
Ο Παντελής Θαλασσινός όμως έχει αντίλογο, μιλά για την ανάγκη συσπείρωσης και δημιουργικής αντίστασης και προτείνει στους νέους "το διάβασμα, μια καλή παρέα ανθρώπων, δημιουργικές ασχολίες και την απαίτηση να έχουν δουλειά" ως αντίδοτο στην ανομβρία της εποχής. Μιλάει και για την Αριστερά και τις διαιρέσεις της και παραδέχεται ότι "επειδή οι αριστεροί είναι τίμιοι άνθρωποι έχουν και διαφορές μεταξύ τους".

* Ελπίδα, πολύ ωραίο όνομα για να της αφιερώσει κανείς δέκα τραγούδια.
Αυτός ο δίσκος είχε μια περιπέτεια. Μέχρι να συσταθεί η δική μου εταιρεία και έχοντας απορρίψει τις δισκογραφικές εταιρείες, η μόνη λύση για να φτάσει στα χέρια του κόσμου ο δίσκος ήταν μέσω μιας εφημερίδας. Διανεμήθηκε τον Φεβρουάριο ως προσφορά από την "Ελευθεροτυπία" και μόλις την περασμένη εβδομάδα κυκλοφόρησε στα δισκοπωλεία και τα μεγάλα βιβλιοπωλεία, από την "Έρημο Αθήνα", την προσωπική μου εταιρεία, που συστάθηκε στο μεταξύ. Είναι μια δουλειά που ετοίμαζα πολύ καιρό και όπως καταλαβαίνετε περίμενα με αγωνία να κυκλοφορήσει, γιατί τα τραγούδια τα είχα παίξει ζωντανά, είχα δει τις αντιδράσεις του κόσμου και μετά τα ηχογράφησα όπως ηχογραφούσαμε τον παλιό καλό καιρό. Είναι όλα τους τραγούδια ελπίδας και νιώθω πως κάνοντας το αυτονόητο, γράφοντας δηλαδή τραγούδια, πάμε κόντρα στο ρεύμα το οποίο μας επιβάλλει μια ζωή χωρίς δημιουργία και χωρίς πολιτισμό.

* Με τα τραγούδια μπορεί να σπάσει η παγωνιά που έχει απλωθεί πάνω από τη χώρα;
Τα τραγούδια τα θεωρώ μια ζεστασιά, μια συντροφιά. Ένα τραγούδι μπορεί να σε κάνει να ξεχαστείς, όχι όμως και να σου λύσει τα προβλήματα. Αλοίμονο. Είμαι λίγο απογοητευμένος από τον κόσμο. Είναι σαν να μην καταλαβαίνει. Μόλις βάλει 50 ευρώ στην τσέπη του, είναι σαν να μην ακούει και να μη βλέπει τι γίνεται γύρω του και μόλις τα φάει αυτά τα 50 ευρώ, αρχίζει πάλι και φωνάζει. Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεται για το τι γίνεται δίπλα του, σαν να μην αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα είναι γενικό και απαιτείται συσπείρωση. Δεν καταλαβαίνει ότι όποιο ποσό και να μπει στην τσέπη του, όταν καταργούνται εργασιακές και κοινωνικές παροχές χωρίς να αντιδρά, πάλι φτωχός θα είναι.

* Τα τραγούδια λέτε ότι δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα. Τι μπορεί να τα λύσει;
Πέρασε ο καιρός που αγόραζαν την ψήφο μας με έναν διορισμό, δεν έχουν τη δυνατότητα πλέον να το κάνουν. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πόσο σοβαρή είναι η ψήφος του. Όμως, κατ' εμέ, πριν από την ψήφο, πρέπει να γίνουν δύο σημαντικές αλλαγές, να υπάρξει ευνομία και απλή αναλογική. Και λέγοντας ευνομία ενοοώ ότι οι νόμοι πρέπει να βρίσκονται μόνο κάτω από τους θεούς και όχι κάτω από μερικούς ανθρώπους. Μόνο έτσι θα επέλθει και δικαιοσύνη. Εγώ πλέον δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν. Το σύστημα είναι όλο διαβρωμένο, δεν μπορείς να ζητάς δικαιοσύνη μέσα από διαβρωμένο σύστημα.

* Ελπίδα δεν βλέπετε πουθενά;
Ως καλλιτέχνης είμαι αισιόδοξος και νιώθω ότι υπάρχει ελπίδα. Δεν μπορούμε να πάμε παρά κάτω, ως λαός έχουμε πιάσει πάτο.

* Από πού μπορεί να έρθει η ελπίδα;
Από τη δημιουργία, από τη συζήτηση, από το να κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά στα μέσα ενημέρωσης που περνάνε αυτά που θέλουνε κι ο καθένας να κοιτάξει μπροστά και να βάλει πλώρη για το μέλλον που οραματίζεται, το οποίο μοιραία συμπίπτει και με το μέλλον του διπλανού του.

* Αυτή η συνύπαρξη - συμπόρευση μπορεί να έρθει από μόνη της;
Από μόνη της δεν έρχεται, αν όμως δεν αρνηθούμε τον ατομικισμό μας, δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε μισό βήμα μπροστά.

* Ο κόσμος όμως μπορεί να περιμένει κι από σας τους καλλιτέχνες να βγείτε μπροστά.
Οι καλλιτέχνες κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε. Νιώθω ότι η νέα ιδεολογία της αγοράς σπρώχνει τους νέους σε κάποια πολύ φτιαχτά μοντέλα, αυτά που τους επιβάλλει η τηλεόραση και το νέο λουκ των ανθρώπων που πιστεύουν ότι την επανάστασή τους την κάνουν μέσα από μια αντίδραση για όλα. Στο κεφάλι υπάρχει πολύ ζελέ και καθόλου μυαλό. Βέβαια, οι ίδιοι αντιδρούν και μας χρεώνουν ότι εμείς τους παραδώσαμε αυτόν τον κόσμο, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι καθόλου ένοχος, γιατί δεν ψήφισα ποτέ όλους αυτούς που μας κυβέρνησαν ως τώρα.

* Από τι μπορεί να κρατηθεί ένας νέος σήμερα;
Από το διάβασμα, από μια καλή παρέα ανθρώπων που επιλέγει, από κάποιες δημιουργικές ασχολίες και από την απαίτηση να έχει δουλειά. Η ανεργία που υπάρχει σε όλο τον πλανήτη, όχι μόνο σε μας, είναι ένα αποτέλεσμα του καπιταλισμού. Η αυτοματοποίηση στην εργασία, κυρίως όμως το κέρδος, ακυρώνει εργατικά χέρια. Το σύνταγμά μας λέει ότι το κράτος οφείλει να παρέχει εργασία στους πολίτες του. Βέβαια, από τον Γ. Παπανδρέου ακούσαμε ότι θέλανε "τουλάχιστον ένας να εργαζεται σε κάθε σπίτι", ναι το ακούσαμε και αυτό. Πρέπει, λοιπόν, να αντεπιτεθούμε δημιουργικά. Να ανακαλύψουμε ξανά τη γη και τη δυνατότητά μας να την καλλιεργούμε. Να μάθουμε να παράγουμε αυτά που καταναλώνουμε και όχι όσα μας επιβάλλουν τα κοινοτικά προγράμματα. Λάδι, τυρί, κρέας, λαχανικά, κατ' εμέ απαγορεύεται να τα εισάγει η Ελλάδα, μπορεί να τα παράγει. Κι ας αποκτήσουμε επιτέλους μια συνείδηση που να μη μας κάνει καταναλωτές όσων παράγουν οι ξένοι. Έτσι χρεωνόμαστε συνέχεια. Χρειαζόμαστε μια δημιουργική αντεπίθεση.

* Στον τομέα του πολιτισμού πως μπορεί να επιτευχθεί αυτή η δημιουργική αντεπίθεση;
Στον τομέα του πολιτισμού η δημιουργία δεν έχει εκλείψει. Όμως δεν υπάρχει συνείδηση ακόμα στην ίδια την κοινωνία. Ακούει πνευματικά δικαιώματα και δεν καταλαβαίνει τίποτα. Δεν καταλαβαίνει ότι η μουσική που κατεβάζει από το Διαδίκτυο είναι κλεψύτυπη και δεν τον ενδιαφέρει τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή σε έναν άλλο χώρο. Δεν καταλαβαίνει ότι όταν ένας μουσικός, ας πούμε, ή ένας στιχουργός, ένας ηχολήπτης, ένας εργαζόμενος στον τομέα της μουσικής δεν αμοίβεται, ακυρώνεται η εργασία του και εγκαταλείπει την παραγωγική διαδικασία της μουσικής. Γράφουμε πλέον τραγούδια και τα κρατάμε για τον εαυτό μας. Και να ξεκαθαρίσω κάτι για τη μουσική βιομηχανία. Αυτή έχει καταρρεύσει πολύ πριν την κρίση. Τώρα όμως, με το Διαδίκτυο, δεν τιμωρούμε τον Μάτσα ή την κάθε πολυεθνική, τιμωρούμε τους ίδιους τους καλλιτέχνες που πασχίζουν να δημιουργήσουν και να επικοινωνήσουν με τον κόσμο μέσω του έργου τους.

* Σήμερα είναι 21η Απριλίου. Τι συνειρμούς σας δημιουργεί αυτή η μέρα;
Με πηγαίνει πίσω στην εποχή που κάποιοι άνθρωποι θέλησαν να επιβάλουν τη γνώμη τους διά της βίας και από ό,τι αποδείχτηκε να πουλήσουν την Κύπρο. Μια ομάδα ακροδεξιών συνταγματαρχών που γέμισαν τα ξερονήσια με κόσμο, φίμωσαν τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους και επέβαλαν με τη βία την ιδεολογία τους, η οποία υπηρετούσε ξένα συμφέροντα. Πάντα οι εξουσίες ήταν αυταρχικές. Ο εμφύλιος, η περίοδος μετά τον εμφύλιο, ήταν πολύ σκληρά χρόνια και ειδικά για τους αριστερούς, οι οποίοι ποτέ δε στέριωσαν σ' αυτό τον τόπο, διώκονταν πάντα είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Ακόμη και σήμερα.

* Εσείς αισθάνεστε ότι διώκεστε σήμερα;
Ναι, ως ψηφοφόρος του ΚΚΕ, νιωθω ότι την Αριστερά την έχουν βάλει στο περιθώριο κυρίως με τους εκλογικούς νόμους και προβοκατόρικα μέσα από τις κινητοποιήσεις. Δημιουργώντας εστίες βίας, διαλύουν τις ειρηνικές συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα στα πρωτοσέλιδα να μην προβάλλονται τα αιτήματα του κόσμου, αλλά οι συγκρούσεις μεταξύ των αστυνομικών και όποιων φορούν κουκούλες. Μην ξεχνάμε ότι και μετά τη χούντα, όταν η Αριστερά βρέθηκε σε άνοδο, δημιουργήθηκε ένας κυματοθραύστης που ονομαζόταν ΠΑΣΟΚ. Για μένα ήταν ένα συγκοινωνούν δοχείο του συντηρητισμού. Ακόμη και τώρα η κοινοβουλευτική Αριστερά νιώθω ότι ματαιοπονεί, πάντα έχουν τον τρόπο να τη φιμώνουν.

* Όμως και η Αριστερά δεν έχει ευθύνη όταν, ειδικά σήμερα, είναι διαιρεμένη;
Ναι, έχει την ευθύνη που είναι διαιρεμένη. Υπάρχουν όμως κάποια ζητήματα που μας διαιρούν. Πρέπει να προχωράμε βάζοντας κάποια θεμέλια και κάποιες θέσεις, έτσι ώστε να μην προδώσουμε τους ψηφοφόρους μας στον δρόμο. Και επειδή ακριβώς οι αριστεροί είναι άνθρωποι τίμιοι, έχουν και διαφορές μεταξύ τους. Δεν είναι το μόνο τους μέλημα να πάρουν την εξουσία.

* Παρακολουθήσατε τα γεγονότα στη Μανωλάδα;
Ήταν φρικτή αυτή η είδηση, γυρίσαμε στη φεουδαρχία. Όλους αυτους τους άνθρωπους που έρχονται και πεινάνε εδώ, τους έχουνε έξι μήνες και δουλεύουν απλήρωτοι, δεν τους πληρώνουν ούτε τα ψίχουλα που τους έχουν τάξει και μόλις οργανωθούν και διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα, τους πυροβολούν κι από πάνω. Έτσι βγάζω κι εγώ καρπούζια

Η αγορά πνέει τα λοίσθια, κανείς δεν πληρώνει κανέναν!

Η αγορά πνέει τα λοίσθια, κανείς δεν πληρώνει κανέναν!


Θα θέσουμε το ερώτημα ωμά: Απειλείται όντως με μαζική κατάρρευση η ελληνική αγορά τους επόμενους μήνες, όπως ισχυρίζονται οι περισσότεροι επιχειρηματίες και ιδίως όσοι δραστηριοποιούνται στο πάσης φύσεως εμπόριο; Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι συγκαταλεγόμαστε μεταξύ εκείνων που συνήθως ελάχιστη σημασία δίνουν στις υπερβολές των καταστηματαρχών, οι οποίοι όποτε και αν ερωτηθούν, απαντούν ότι δήθεν έχουν «μείωση κατά 30% ή 40% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο». Μια περίπου μονίμως επαναλαμβανόμενη απάντηση, που αν τη λάβει κανείς σοβαρά υπόψη του και κάνει τις μαθηματικές πράξεις για τέσσερα - πέντε χρόνια οδηγείται στο παρανοϊκό συμπέρασμα ότι ο μαγαζατόρας που μιλάει είναι αδύνατον να υπάρχει με βάση οποιοδήποτε οικονομικό μοντέλο!
Αυτή τη φορά όμως έχουμε σχηματίσει την εντύπωση ότι το μαζικό κλείσιμο δεκάδων χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, ακόμη και μεγάλων στον κλάδο του λιανικού εμπορίου, συνιστά πραγματικό ενδεχόμενο. Από παντού μας έρχεται το μήνυμα ότι κανένας επιχειρηματίας δεν πληρώνει κανέναν - ούτε καν τους προμηθευτές του! Η μνημονιακή πολιτική της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη αφού εξόντωσε τους εργαζόμενους, τώρα εξοντώνει και τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, ενώ μειώνει δραματικά και τον προσωπικό πλούτο ακόμη και των περισσότερων από τους κορυφαίους εκπροσώπους της επιχειρηματικής ελίτ της Ελλάδας. Σε πρώτη φάση, όλοι οι επιχειρηματίες και οι καταστηματάρχες ωφελήθηκαν από το Μνημόνιο.
Καταβαράθρωσαν τους μισθούς των υπαλλήλων τους, έκαναν μαζικές απολύσεις σε έκταση που ούτε να το ονειρευτούν δεν τολμούσαν, εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο την πλήρη κατεδάφιση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και τον πανικό όσων μισθωτών εξακολουθούν να εργάζονται, αφήνοντάς τους απλήρωτους για δύο, τρεις, πέντε ή και περισσότερους μήνες. Ο κόσμος ξοδεύει υποχρεωτικά όλο και λιγότερα χρήματα, εστιάζοντας μάλιστα τις δαπάνες του σε όλο και λιγότερα προϊόντα που καλύπτουν σε διαρκώς μεγαλύτερο ποσοστό πρωτίστως θεμελιώδεις ανάγκες. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί συνθήκες ασφυξίας στη χρηματική ρευστότητα της αγοράς, πέραν της αυτονόητης μείωσης των κερδών των επιχειρήσεων.
Η κατάσταση επιδεινώνεται λόγω της ουσιαστικής χρεοκοπίας των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες δίνουν όλο και λιγότερα δάνεια με όλο και σκληρότερους όρους, στους οποίους διαρκώς λιγότερες επιχειρήσεις είναι σε θέση να ανταποκριθούν.
Το «στέγνωμα» της αγοράς από χρήμα γίνεται όλο και πιο αισθητό, οδηγώντας σε σοβαρές αλλαγές το πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύσσεται η επιχειρηματική δραστηριότητα. Σοβαροί και συνετοί, ακόμη και επί δεκαετίες, επιχειρηματίες φέρονται πλέον και μεταξύ τους ως αφερέγγυοι απατεώνες: προσπαθούν να μην εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι σε όσους έχουν δοσοληψίες μαζί τους.
Οσα χρήματα εισπράττουν τα παρακρατούν στο σύνολό τους και τα χρησιμοποιούν για να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, το ενοίκιο, την εφορία, να δώσουν ίσως κάτι σε υπαλλήλους τους έναντι των μισθών που τους χρωστούν και φυσικά πρωτίστως για να περάσουν οι ίδιοι. Ακόμη και όσοι έχουν αποταμιευμένα μεγάλα ποσά χρημάτων, δεν είναι τρελοί για να τα ρίξουν στις επιχειρήσεις τους μέσα σε αυτό το κλίμα οικονομικής κατάρρευσης των πάντων στη χώρα μας.
Προτιμούν να τα κρατήσουν και μάλιστα να τα βγάλουν στο εξωτερικό για να τα σιγουρέψουν από τις αρπακτικές διαθέσεις του Σαμαρά και των ομοίων του. Μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της πολιτικής της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, όλο και περισσότεροι επιχειρηματίες απαιτούν να πληρώνονται μετρητά για κάθε συναλλαγή με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται διαρκώς ο όγκος των συναλλαγών αφού η επιχειρηματική πίστωση περιορίζεται δραστικά.
Με ιλιγγιώδη ταχύτητα υποσκάπτεται η θέση και σχεδόν όλων των υγιών μέχρι πρότινος επιχειρήσεων. Καθώς πλέον οι πάντες χρωστούν στους πάντες, όλες σχεδόν οι ελληνικές επιχειρήσεις αρχίζουν να συγκροτούν ένα πολλαπλά αλληλοδιαπλεκόμενο πλέγμα που απειλείται με συνολική κατάρρευση κολοσσιαίων κοινωνικών επιπτώσεων, αν όντως αυτή λάβει χώρα - πράγμα που είναι απολύτως βέβαιο αν συνεχιστεί η ίδια ολέθρια πολιτική των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, τα φληναφήματα των οποίων ουδείς επιχειρηματίας πλέον πιστεύει.

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Ενας άλλος κόσμος γεννιέται πάνω στα ερείπια της κρίσης


 

«Οταν ξεκίνησε η κρίση ήμουν 32 χρονώ: η δουλίτσα μου, οι φίλοι μου και πρώτο τραπέζι πίστα. Ημουν πωλητής σε ασφάλειες και δεν με απασχολούσε τίποτα. Μετά, έμεινα άνεργος». Ο Μάκης Παλαβάνης είναι ο αρμόδιος σε θέματα επισιτισμού στη Λέσχη Αλληλεγγύης του Νέου Κόσμου. Είναι ένα δίκτυο που από όλους όσοι ασχολούνται ενεργά με την αλληλεγγύη θεωρείται υποδειγματικό σε οργάνωση και τρόπο λειτουργίας. Εδώ ο Μάκης βρήκε όχι μόνον έναν τρόπο να αξιοποιήσει τα ταλέντα του, αλλά κι ένα νέο νόημα: «Ή θα έπρεπε να είμαι κλεισμένος σπίτι μου και να παρακολουθώ τον Γιαννάκη και τον Μανωλάκη στο Μέγκα, να μου λένε ότι φταίω κιόλας, ή να βγω στην αντίσταση. Προτίμησα να είμαι μέσα στη φωτιά και στη μάχη για να τα ανατρέψω όλα αυτά».

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Εγώ είμαι από αυτές τις χιλιάδες ανθρώπων που έφερναν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, εγώ λοιπόν που το ανέβασα με τα ίδια μου τα χέρια θα το θάψω» λέει η Μαίρη Γεωργακοπούλου, υπεύθυνη τροφοδοσίας του δικτύου. «Δεν είχα καμία σχέση με τα κινήματα, ήμουν μια κλασική ΠΑΣΟΚα συνδικαλίστρια κι είχα δική μου εταιρεία. Με την κρίση κατάλαβα τι ακριβώς συνέβαινε στη χώρα. Πικράθηκα, μούντζωσα τον εαυτό μου. Η οργή, αν δεν την κάνεις κάτι, φέρνει κατάθλιψη. Αποφάσισα λοιπόν να βγω στη δράση».

Η Λέσχη του Νέου Κόσμου είναι από τις πρώτες που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα, ήδη από το καλοκαίρι του 2011, τότε που λίγοι άνθρωποι είχαν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ανθρωπιστικής κρίσης που θα έφερνε το Μνημόνιο. «Η κοινωνική Αριστερά έχει πάντα πιο γρήγορα αντανακλαστικά από την κομματική. Τότε ακόμα κανένα κομματικό στέλεχος δεν μιλούσε για δομές αλληλεγγύης» λέει ο Χρήστος Προβέζης, η ψυχή του όλου εγχειρήματος. «Συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να απευθυνθούμε στην τοπική κοινωνία και όχι μόνο στην οργανωμένη Αριστερά. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε, με ενισχυτική διδασκαλία στο 6ο Λύκειο. Είναι το πρώτο βήμα για να χτίσεις δομές αλληλεγγύης: βρίσκεις τους φορείς και τους δέκτες».

Το επόμενο καλοκαίρι η Λέσχη ήταν έτοιμη να περάσει στο επόμενο στάδιο: τον επισιτισμό. «Τότε άρχισαν να έρχονται τα χαράτσια και καταλάβαμε ότι πολλοί άνθρωποι θα έμεναν χωρίς ρεύμα. Δεν αρκούσε λοιπόν να μαζεύουμε ξηρά τροφή από τα σούπερ μάρκετ, έπρεπε να τους δίνουμε μαγειρεμένο φαγητό» λέει ο Χρήστος. «Τότε οργανώσαμε σε επαγγελματική βάση κουζίνα στη λέσχη μας, όπου μαγειρεύουμε καθημερινά. Συνεργαζόμαστε και με εστιατόρια της γειτονιάς που μας δίνουν μερίδες. Το σημαντικό δεν είναι να μπουκώνεις τους ανθρώπους, αλλά να διατρέφονται υγιεινά. Αν εσύ που είσαι λεπτούλα τρως για έναν μήνα το φακόρυζο και τα μακαρόνια που δίνει στα συσσίτια ο Δήμος Αθηναίων, θα πάρεις 7 κιλά. Εμείς, λοιπόν, στραφήκαμε στους ανθρώπους της Α’ Λαϊκής Αγοράς και σε συνεργασία με τους πωλητές και τους παραγωγούς εξασφαλίζουμε φρέσκα φρούτα και λαχανικά, τόσο για την κουζίνα μας όσο και για τις διανομές μας».

Τώρα η Λέσχη, που όλες οι δραστηριότητές τις είναι πλήρως μηχανοργανωμένες, περνάει στην τρίτη φάση της με σύνθημά της το: «κάν’ το μόνος σου». «Δεν αρκεί να μοιράζουμε ρούχα ή πράγματα, πρέπει να μάθουμε όλοι να καλύπτουμε τις ανάγκες μας» λέει η Μαίρη. «Εχουμε φτιάξει λοιπόν σχολή ραπτικής και ομάδα μεταποίησης. Οταν δίναμε ρούχα σε χαριστικά παζάρια, έρχονταν οι Τσιγγάνοι και τα έπαιρναν για να τα πουλήσουν σε αγορές δεύτερο χέρι. Τώρα, αν εσύ θέλεις κάποιο ρούχο, έρχεσαι το διαλέγεις και στο μεταποιούμε εμείς ή μαθαίνεις να ράβεις μόνη σου. Ετοιμάζουμε επίσης ανταλλακτικό ξυλουργείο γιατί σε λίγο κανείς μας δεν θα μπορεί να αντικαθιστά τόσο εύκολα τα έπιπλα που θα χαλάνε».

Η Λέσχη του Νέου Κόσμου «τρέχει» μαθήματα αλληλοβοήθειας, τρεις θεατρικές ομάδες (παιδική, εφηβική, ενηλίκων), εργαστήρι κατασκευών για παιδιά και δημιουργικό παιχνίδι, ομάδα νομικής υποστήριξης. Κι ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα της. Το όνομα αυτού: Γλαύκα. «Ηταν μια οικόσιτη κουκουβάγια που έφερνε τα νέα των θεών στους θνητούς στην αρχαία Αθήνα. Ο δε Γλαύκος ήταν ο εκδικητής κι ο πιο αγαπημένος γιος του Ποσειδώνα. Εχουμε καλούς λόγους να ονομάσουμε έτσι το συμπληρωματικό μας νόμισμα», εξηγεί ο Χρήστος.

Καθημερινά, ένας γενναίος Νέος Κόσμος γεννιέται δίπλα μας. Ευρηματικός, πολύχρωμος, πολυσυλλεκτικός, αυτός ο νέος κόσμος γεννιέται πάνω στα ερείπια που αφήνει η κρίση. Η Μαίρη το λέει πιο γλαφυρά: «Αν νομίζουν ότι με τη φτώχεια και την εξαθλίωση θα μας τελειώσουν, είναι πολύ πολύ γελασμένοι. Κλείστε κι εσείς τις τηλεοράσεις κι ελάτε μαζί, μαζί μας».

………………………………………….
 
Η «Εφημερίδα των Συντακτών» ανοίγει τις σελίδες της σε ομάδες, δράσεις, οργανώσεις που προωθούν την ιδέα της αλληλεγγύης. Επικοινωνείτε μαζί μας στο solidarity@efsyn.gr και στο 211-1045000

……………………………………………. 
 
Λέσχη Αλληλεγγύης Νέου Κόσμου, Μαστραχά 11. http://www.lesxh.gr
 
 …………………………………………….
 
ΑΤΖΕΝΤΑ
 
Κυριακή: πασχαλινό παζάρι από τις 10 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ελληνικού (στον χώρο δίπλα στην πρώην αμερικανική βάση). Οι φίλοι του Μητροπολιτικού Ιατρείου μάς περιμένουν με μια αφάνταστη ποικιλία χειροποίητων τροφίμων και ποτών, γλυκών, διακοσμητικών, κοσμημάτων και δώρων για το Πάσχα: λαμπάδες φτιαγμένες με αγάπη και μεράκι από τα χέρια άλλων. 
 
Επίσης, την Κυριακή το πρωί οι «Ομπρέλες» προσφέρουν στο 3ο και 4ο Δημοτικό Σχολείο Νέου Ψυχικού το έργο «Σώστε τον πλανήτη» της Δήμητρας Φουντούκη, ως ανταμοιβή για την προσφορά των παιδιών που έφερναν ξηρά τροφή κάθε βδομάδα. Τη Δευτέρα στις 8 το βράδυ μιλάει ο Γιάννης Μακριδάκης στο Μπλούμπελ του Ψυχικού με θέμα «Αλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε».