14 λόγοι που θα θέλατε το παιδί σας να πηγαίνει σε σχολείο στην Φινλανδία

Σύμφωνα με έρευνες, οι μαθητές στην Φινλανδία συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα παιδιά στον κόσμο. Περνάνε λιγότερο χρόνο στο σχολείο σε σχέση με παιδιά από άλλες χώρες και ο μέσος όρος χρόνου που περνούν καθημερινά για να κάνουν τα μαθήματά τους δεν ξεπερνάει τα 30 λεπτά.

Το BrightSide θα σας αποκαλύψει τα μυστικά της εκπαίδευσης στην Φινλανδία, που είναι αξιοθαύμαστη σε όλο τον κόσμο.

14. Όλα είναι δωρεάν

Η φινλανδική εκπαίδευση είναι δωρεάν, όπως και όλα τα υπόλοιπα- το μεσημεριανό, οι εκδρομές και όλα τα σχολικά είδη. Αν οι μαθητές ζουν 2 χιλιόμετρα μακριά από το σχολείο υπάρχει ειδικό λεωφορείο για να τους μεταφέρει από και προς αυτό. Όλα τα έξοδα καλύπτονται από το κράτος. Περισσότερο από το 12,2% του συνολικού προϋπολογισμού της χώρας προορίζεται για την εκπαίδευση.

13. Ατομική προσέγγιση σε κάθε μαθητή

Εδώ κάθε μαθητής μπορεί να επιτελέσει καθήκοντα διαφορετικής πολυπλοκότητας, ανάλογα με τις ικανότητές του. Παιδιά με διαφορετικές πνευματικές και σωματικές ικανότητες διαβάζουν μαζί. Αν ένας μαθητής δεν μπορεί να κάνει κάτι, οι καθηγητές κανονίζουν ένα ξεχωριστό μάθημα μόνο για εκείνον. Επίσης, υπάρχουν και άλλα μαθήματα, όπως άλλες μητρικές γλώσσες.

12. Οι βαθμοί ανακοινώνονται μόνο στον μαθητή

Το βαθμολογικό σύστημα στην Φινλανδία έχει 10 βαθμούς. Ωστόσο, δεν υπάρχουν βαθμοί στα σχολεία μέχρι την 3η δημοτικού. Από την 3η δημοτικού μέχρι την 1η γυμνασίου οι βαθμοί είναι προφορικοί και ξεκινάνε από το «μπορείς και καλύτερα» μέχρι το «τέλεια.» Μόνο οι μαθητές γνωρίζουν τους βαθμούς τους. Οι βαθμοί χρησιμοποιούνται για να παρακινήσουν τα παιδιά να μαθαίνουν καλύτερα.

11. Μπορούν να πηγαίνουν στα μαθήματα με τις πιτζάμες τους

Δεν υπάρχουν σχολικές στολές στα Φινλανδικά σχολεία. Μπορούν να πηγαίνουν ντυμένοι όπως θέλουν. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός.

10. Κατά την διάρκεια του μαθήματος, οι μαθητές μπορούν να κάθονται σε καναπέ ή στο πάτωμα

Τα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να κάθονται στο θρανίο τους. Μπορούν να κάτσουν στον καναπέ ή στο πάτωμα, αν νιώθουν άνετα. Αν ο καιρός είναι καλός, το μάθημα μπορεί να γίνει και σε εξωτερικό χώρο ή σε ειδικά παγκάκια που είναι τοποθετημένα σε αμφιθεατρικό σχήμα.

9. Τα μαθήματα για το σπίτι είναι πολύ λίγα

Οι δάσκαλοι στην Φινλανδία ξέρουν, ότι οι μαθητές χρειάζονται ξεκούραση και χρόνο για να περάσουν με την οικογένειά τους. Τα μαθήματα για το σπίτι καταλαμβάνουν πολύ λίγο χρόνο και μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέροντα. Για παράδειγμα, στο μάθημα της ιστορίας μπορεί να ζητηθεί από έναν μαθητή να πάρει συνέντευξη από την γιαγιά του για να μάθει πως ήταν η ζωή το 1950.

8. Δεν υπάρχουν καθόλου εξετάσεις
Οι δάσκαλοι στην Φινλανδία λένε «Κάποιος πρέπει να είναι προετοιμασμένος είτε για την ζωή, είτε για εξετάσεις. Διαλέγουμε το πρώτο.» Γι' αυτό ακριβώς δεν υπάρχουν καθόλου εξετάσεις στο Φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα.

7. Σε μερικά σχολεία της Φινλανδίας έχουν ακυρωθεί όλα τα μαθήματα

Μία από τις νέες κατευθύνσεις του φινλανδικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι η μάθηση βασισμένη σε φαινόμενα. Αντί για μαθήματα, υπάρχουν τμήματα διάρκειας 6 εβδομάδων όπου οι μαθητές μελετούν ένα θέμα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Για παράδειγμα, το θέμα των προσφύγων εξετάζεται από άποψη γεωγραφίας, ιστορίας και πολιτισμού.

6. Έχουν τα μεγαλύτερα διαλείμματα στον κόσμο

Όσο ενδιαφέρον και αν είναι ένα μάθημα, οι μαθητές πάντα χρειάζονται διάλειμμα. Τα παιδιά στην Φινλανδία κάνουν ένα 15λεπτο διάλειμμα μετά από κάθε 45λεπτο μάθημα.

5. Οι δάσκαλοι στην Φινλανδία είναι πολύ καλοί και χαλαροί

Ο διαγωνισμός για τη Σχολή Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι είναι 20 άτομα για μία θέση. Ο αριθμός των ατόμων που θέλουν να διδάξουν ξεπερνάει τις θέσεις εργασίας κατά 10 φορές. Ο μέσος μηνιαίος μισθός ενός δασκάλου είναι 3.500 ευρώ. Η διδασκαλία είναι ένα πολύ αναγνωρισμένο επάγγελμα στη Φινλανδία. Δεν υπάρχει αυστηρό πρόγραμμα εκπαίδευσης. Κάθε δάσκαλος αποφασίζει μόνος του ποια βιβλία και προγράμματα θα χρησιμοποιήσει.

4. Οι μαθητές διδάσκονται μόνο όσα θα χρειαστούν στην ζωή τους

Στα μαθήματα κολύμβησης μαθαίνουν πως να αναγνωρίζουν τις ενδείξεις, ότι κάποιος πνίγεται. Επίσης, δίνεται μεγάλη έμφαση στην φροντίδα του περιβάλλοντος. Ο σημαντικότερος στόχος είναι να μάθουν να προσαρμόζονται σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.

3. Όλα τα σχολεία είναι εξίσου καλά

Στην Φινλανδία όλοι πηγαίνουν στο κοντινότερο σχολείο, γιατί είναι εξίσου καλά και δεν υπάρχουν «σχολεία ελίτ.» Όπου και αν ζει ένα παιδί, έχει πρόσβαση σε ένα καλό σχολείο με έμπειρους καθηγητές.

2. Οι μαθητές διαλέγουν μόνοι τους τι θα φάνε

Το φαγητό στην Φινλανδία έχει μεγάλη ποικιλία και είναι δωρεάν. Το μενού ανακοινώνεται στην ιστοσελίδα του σχολείου ένα μήνα πριν, ώστε οι μαθητές να μπορούν να βάλουν στην κάρτα τους αυτά που τους αρέσουν και θέλουν να φάνε.

1. Στα σχολεία γίνονται ολονύχτια πάρτι

Μερικές φορές, τα παιδιά παίρνουν τα σακίδια και τους υπνόσακούς τους για να μείνουν ένα ολόκληρο βράδυ στο σχολείο μαζί με τους καθηγητές. Βλέπουν ταινίες, παίζουν και κοιμούνται στο γυμναστήριο. Το πρωί τρώνε παγωτό.

Μπόνους

Υπάρχουν ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά στις βιβλιοθήκες που εμπνέουν στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα. Αυτά τα σκυλιά ακούνε τα παιδιά να τους διαβάζουν ιστορίες.\

πηγή:http://tvxs.gr/news/paideia/14-logoi-poy-tha-thelate-paidi-sas-na-pigainei-se-sxoleio-stin-finlandia

Άγχος και σχολείο

Το καλοκαίρι τελειώνει, σηματοδοτώντας το τέλος των διακοπών και συνάμα την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, τόσο για τα παιδιά που θα πάνε στην αμέσως επόμενη τάξη, όσο και γι’ αυτά που θα έρθουν για πρώτη φορά σε επαφή με την σχολική τάξη. Πολλά από αυτά, ως «πρωτάκια» θα μπουν σε ένα νέο ευρύτερο περιβάλλον πέρα από αυτό της οικογένειας. Ιδιαίτερα τα παιδιά που αλλάζουν εκπαιδευτική βαθμίδα, δηλαδή από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό, από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, ή από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, βιώνουν έντονα το άγχος της έναρξης της σχολικής χρονιάς, καθώς δεν ξέρουν τι θα αντιμετωπίσουν στο καινούριο περιβάλλον.

Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται. Το νέο σχολικό περιβάλλον απαιτεί ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, μια νέα πραγματικότητα με περισσότερες υποχρεώσεις, λιγότερο ελεύθερο χρόνο και περισσότερο διάβασμα. Ειδικά για τα παιδιά που ολοκληρώνουν το Γυμνάσιο, πρόκειται για μια μετάβαση είτε στην επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα, το Λύκειο, με σκοπό την συνέχιση των σπουδών τους είτε την εισαγωγή τους στην αγορά εργασίας, αν δεν συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Η περίοδος αυτή είναι σημαντική, γιατί ο μαθητής ή η μαθήτρια πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του/της και να προετοιμαστεί κατάλληλα για την υλοποίηση τους. Οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να διερευνήσουν πολλά θέματα που αφορούν τον εαυτό τους, την γνωριμία τους με τον κόσμο της εργασίας και τη λήψη αποφάσεων.

Το άγχος των γονιών και των παιδιών

Οι γονείς των παιδιών εκφράζουν ανησυχίες για το αν το παιδί θα καταφέρει να προσαρμοστεί στο καινούριο πλαίσιο, αν η μετάβαση θα είναι ομαλή και αν είναι έτοιμο να την πραγματοποιήσει. Ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι ιδιαίτερα σημαντικός σ’ αυτήν την φάση, καθώς χρειάζεται να δείχνουν την διαθεσιμότητα τους στους μαθητές και να συζητούν μαζί τους τις ανησυχίες τους. Οι ίδιοι αισθάνονται ότι έχουν αυξημένες ευθύνες για την ομαλή προσαρμογή των μαθητών τους στο νέο σχολικό περιβάλλον και φροντίζουν με διάφορους τρόπους να τους την εξασφαλίσουν. Προετοιμάζουν τους μαθητές τους γνωστικά και συναισθηματικά μέσα από την διδασκαλία, προσπαθούν να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στις βαθμίδες εκπαίδευσης δίνοντας χρόνο στους μαθητές να ενταχθούν στην καινούρια τάξη.

Το άγχος της μετάβασης

Πολλά παιδιά προσαρμόζονται ομαλά, αλλά ένα σημαντικό ποσοστό τους δεν μπορεί να διαχειριστεί ικανοποιητικά ούτε να αξιοποιήσει δημιουργικά τις νέες απαιτήσεις και προκλήσεις, με αποτέλεσμα να βιώνει αρνητικές εμπειρίες και άγχος. Τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν διάφορες δυσκολίες, όπως απροθυμία ή άρνηση στο να πάνε σχολείο, διαταραχή στον ύπνο, πόνους στο στομάχι ή ξεσπάσματα θυμού. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να είναι εκδηλώσεις που οφείλονται στα άγχος εξαιτίας της προσπάθειας που κάνουν, ώστε να αντιμετωπίσουν την καινούρια πρόκληση στη ζωή τους και να προσαρμοστούν στις νέες σχολικές απαιτήσεις.

Τέτοιες αντιδράσεις δημιουργούν εύλογα προβληματισμό και ανησυχία στους καθηγητές και τους γονείς. Σε κάθε περίπτωση, όταν οι καθηγητές παρατηρήσουν κάποια συμπεριφορά του μαθητή στο σχολείο που τους ανησυχεί, πρέπει να έρθουν σε επαφή με τους γονείς των παιδιών ή με ειδικό ψυχικής υγείας.

Πηγή: talcmag.gr

Ο κινηματογράφος του Θανάση Βέγγου

Θανάσης Βέγγος.

 Ο «καλός μας Άνθρωπος». Από τις σπάνιες στιγμές που μπορείς χωρίς δισταγμό να χρησιμοποιήσεις κεφαλαίο Α. Ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με έναν ολόκληρο λαό, που σαν βιοπαλαιστής μοχθούσε κόντρα σε δυσκολίες κι εμπόδια να επιβιώσει, που έτρεχε να μην χάσει το τρένο της μεταπολεμικής ανάπτυξης και αγωνιούσε να γευτεί κάτι λίγο από αυτήν, με δύναμη πάντα την αστείρευτη θέλησή του και πάνω απ’ όλα το ήθος του. Ένα ήθος που τον έκανε να ξεχωρίζει και να στέκει σαν παράδειγμα.

Θα ήταν παράλειψη, όμως, να μη γίνεται αναφορά και στην τεράστια καλλιτεχνική προσφορά τού Θανάση Βέγγου. Και με αυτό δεν εννοούμε τον όγκο των 128 ταινιών του, των θεατρικών έργων που συμμετείχε, των τηλεοπτικών του σήριαλ και εμφανίσεων. Εννοούμε την ανάγκη να τονιστεί η ιδιαίτερη καλλιτεχνική του μανιέρα, που αποτελεί ένα απαράμιλλο δείγμα λαϊκής τέχνης που συστεγάζει πολιτιστικές πρακτικές της δημοτικής παράδοσης και του λαϊκού-πληβειακού χιούμορ με τα ρεύματα του λαϊκού πολιτισμού της πόλης και των καλλιτεχνικών πρωτοποριών του 20ού αιώνα.
Οι παραλληλισμοί και μόνο που χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν το έργο του, από την παντομίμα και τον Καραγκιόζη μέχρι τους μεγάλους κωμικούς του αμερικανικού βωβού κινηματογράφου και το σουρεαλισμό, δείχνουν τον πλούτο που περιέχει η αισθητική του γλώσσα. Μία κινηματογραφική αισθητική που, σε μεγάλο βαθμό, παραμένει ανεξερεύνητη και αναξιοποίητη. Γνώμη του γράφοντα είναι ότι ο κινηματογράφος του Θανάση Βέγγου, και ειδικά αυτός της περιόδου της «Θ-Β Ταινίες Γέλιου» (1966-1969) όπου παρήγαγε ή/και σκηνοθέτησε ο ίδιος τις ταινίες του, προτείνει, έστω πρωτόλεια, ένα άλλο μοντέλο λαϊκού προοδευτικού κινηματογράφου στον αντίποδα του κυρίαρχου τότε εμπορικού, αλλά και του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου που αναπτύχθηκε σαν απάντηση στον τελευταίο.
Ο Κ. Σταματίου είχε γράψει ότι ο Βέγγος «είναι μία μοναδική περίπτωση, ένα εκκρεμές κινούμενο ανάμεσα στον εμπορικό και στον ποιοτικό κινηματογράφο» (Τα Νέα, 1970). Μία εύστοχη παρατήρηση που όμως αδυνατεί να συλλάβει ότι ο κινηματογράφος του Βέγγου υπερέβαινε αυτό το διαχωρισμό. Ο Βέγγος δεν κινούνταν «ανάμεσα». Ο Βέγγος συνέθετε τα πάντα, ρίχνοντας κάθε παραδοσιακή ή σύγχρονη -«τοπική» ή «ξένη»- πολιτιστική επιρροή στο μπλέντερ μίας συγκεκριμένης παράδοσης παραγωγής λαϊκού γέλιου. Έδινε, έτσι, ζωή σε αυτό που κανείς μπορεί να ονομάσει «αισθητική της παρα-μοντερνικότητας», χαρακτηριστικό των χωρών της καπιταλιστικής περιφέρειας, σαν μία άλλη τρίτη πρόταση ανάμεσα στο (βιομηχανικό) μοντέλο κινηματογράφου του Χόλιγουντ και σε αυτό του ευρωπαϊκού κινηματογράφου Τέχνης.

«Η φάτσα» και «ο ασήμαντος Έλληνας»
Ο ίδιος ο Βέγγος δήλωνε πως «δουλεύω με το ένστικτο…», πως «δεν μπορώ να σκεφτώ. Λέω: η μηχανή εδώ. Αν με ρωτήσεις γιατί εδώ κι όχι εκεί, δεν ξέρω να απαντήσω» (Σύγχρονος Κιν/φος, τ.13, Μαρ-Απρ, 1971).
Ωστόσο, αυτή η «μη γνώση» του καταγράφεται σαν τέτοια κυρίως επειδή δεν χωρούσε στα κυρίαρχα συστήματα προσέγγισης του κινηματογράφου τότε, και ειδικά του ελληνικού. Και είναι ξανά ο ίδιος που προσφέρει το κλειδί για να κατανοήσουμε μία άλλου τύπου γνώση και πολιτιστική πρακτική, που οι μοντέρνες αντιλήψεις για τον κινηματογράφο, είτε σαν τέχνη είτε σαν εμπορικό προϊόν, είχαν αποκλείσει, όταν λέει στην ίδια συνέντευξη πως «δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα, που, κοίταξέ την καλά και διάβασε. Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».
Δύο είναι τα σημαντικά στοιχεία: «η φάτσα» και «ο ασήμαντος Έλληνας». Το πρώτο, συνεπικουρούμενο από το τρέξιμο και τις δοκιμασίες στις οποίες ο Βέγγος υποβάλει τον εαυτό του στις ταινίες του, υποδηλώνει την κεντρικότητα του σώματος στη δουλειά του. Το δεύτερο, δηλώνει την πλευρά από την οποία ο Βέγγος μιλάει σαν Θανάσης και από εδώ η αγωνιώδης έκκληση «καλέ μου άνθρωπε». Και τα δύο μαζί αποτελούν δομικά στοιχεία του λαϊκού γέλιου, της καρναβαλικής πρακτικής των «από κάτω», της γνώσης και της κωμωδίας του σώματος. Του υποτελούς υποκειμένου που διακωμωδεί και παρωδεί τον κόσμο και τους κώδικες των «από πάνω», δουλεύοντας μέσα και την ίδια στιγμή ενάντια σε αυτούς. Που ενθρονίζει και εκθρονίζει τους δικούς του βασιλιάδες, σε μία διαλεκτική θανάτου και γέννησης με την οποία επαναορίζει συνεχώς τα νοήματα, μέσω απανωτών ανατροπών και εκτροπών και σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο, μέσα από συλλογικές διαδικασίες όπου αναγεννάται και συνεχίζει να υπάρχει όχι το άτομο αλλά η κοινότητα.
Είναι αυτή η πρακτική «καρναβαλοποίησης» ή «καραγκιοζοποίησης του προβλήματος του (Βέγγου)», όπως γράφει ο Σολδάτος (Ένας Άνθρωπος Παντός Καιρού, σελ. 11, 2000), που αποτελεί την παράδοση μίας καλλιτεχνικής δημιουργίας, όπου τέχνη και ζωή δεν έχουν διαχωριστεί ακόμα. Από εδώ προκύπτει σε μεγάλο βαθμό και ο ρεαλισμός και το ήθος του Βέγγου. Όπως λέει ο Μιχαηλίδης, που τον σκηνοθέτησε, «ο Βέγγος δεν είναι υποκριτής, δεν είναι ηθοποιός με την έννοια που μιλάμε στο θέατρο, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έφτιαξε τον εαυτό του και έφτιαξε ταυτόχρονα και τον κινηματογραφικό και θεατρικό του τύπο». Μια ταύτιση αναπαράστασης και καθημερινότητας που αναγνωρίζεται σαν «ειλικρίνεια», σαν «αυθεντικότητα» και στέκεται στον αντίποδα της αποξένωσης που προκαλεί το θέαμα ή η αισθητικοποίηση της κοινωνικής ζωής μέσα από τον κινηματογράφο και την τέχνη.

Ριζοσπαστική κριτική
Την ίδια στιγμή ο κινηματογράφος του Βέγγου είναι σύγχρονος με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν υπερασπίζεται μία νεκρή παράδοση. Δεν είναι φολκλόρ, δεν σατιρίζει τον επαρχιώτη, τον μικροαστό καταναλωτή, τον θεατή. Ο Βέγγος μπαίνει στη θέση τους και γίνεται όλα αυτά, όπως ο Θου-Βου που ονειρεύεται να γίνει 007, μόνο και μόνο για να αποτύχει. Το στοιχείο της αποτυχίας, που αναγνωρίζεται και σαν τραγικότητα, καταδεικνύει ακριβώς την ασυμβατότητα του κόσμου των «από κάτω» με το μοντέλο στο οποίο καλούνται να εκ-συχρονιστούν, με το είδος της ανάπτυξης στο οποίο καλούνται να ανταποκριθούν.
Είναι αυτό το «ξέρεις από βέσπα;» που φωνάζει πανικόβλητος ο Βέγγος λίγο πριν τσακιστεί. Ο «παραλογισμός» (που μοιάζει πιο λογικός από τον ορθολογισμό που διακωμωδεί) ή σουρεαλισμός για κάποιους, των ταινιών του Βέγγου, δεν αντανακλά παρά τον παραλογισμό της προσπάθειας «εκπολιτισμού» του ελληνικού λαού και των «από κάτω», της προσπάθειας να γίνουν κάτι που δεν είναι. Και σαν τέτοιο αποτελεί μία ριζοσπαστική κριτική του κυρίαρχου λόγου και κουλτούρας συνολικά, άσχετα αν αυτά παίρνουν τη μορφή της μαζικής ή της υψηλής τέχνης.
Ο Βέγγος, που δεν είχε θεατρική παιδεία, μαθαίνει σαν τους τεχνίτες της προ-αστικής εποχής την τέχνη του παρατηρώντας και δοκιμάζοντας. Μέσα σε όλη του την πορεία από παιδί για όλες τις δουλειές στα στούντιο μέχρι την καταξίωση του ως ηθοποιός και παραγωγός, μαθητεύει και βρίσκεται σε έναν ανοιχτό διάλογο με το κοινό του, τους ρόλους και τους συνεργάτες του. Η ιδιαίτερη προσωπική του περσόνα, γίνεται μία κοινή (με την έννοια της συλλογικής) φιγούρα αντίστοιχη με αυτή του Καραγκιόζη ή του Σαρλό. Συνέλεγε το υλικό του από τις γειτονιές και τις πλατείες, έστελνε τα παιδιά του να κρυφακούσουν τους θεατές στις ταινίες του, κρατούσε τις σκηνές και τα κόλπα που έκαναν τον κόσμο να γελά χωρίς να φοβάται να τα επαναλάβει ή να τα διακωμωδήσει και δοκίμαζε νέα. Ακόμα και η συνεχής επιστροφή του ίδιου χαρακτήρα που πάμε να δούμε τις επόμενες περιπέτειες του, αποτελεί ένα δομικό στοιχείο της δημοτικής τέχνης, όπου ένα κοινό μοντέλο αναπαράγεται, ανα-μορφώνεται, εξελίσσεται, διαφοροποιείται.

Οικειοποίηση και όχι αφομοίωση 
Την ίδια στιγμή λειτουργεί μέσα στο κυρίαρχο εμπορικό μοντέλο κινηματογράφου. Μόνο που κι εδώ η ίδια η καλλιτεχνική του πρακτική τον οδηγεί όχι στην αφομοίωση, αλλά σε μία πρακτική οικειοποίησης (των μέσων και κωδίκων) και εκτροπής (της χρήσης και των νοημάτων τους), παράμιλων με αυτή των πρωτοποριακών κινημάτων του νταντά, του σουρεαλισμού και των καταστασιακών. Αυτό που έχει σημασία ωστόσο, και που διαφοροποιεί τέτοιες πρακτικές από τον «κινηματογράφο τέχνης», είναι πως αυτά δεν αποτελούσαν αισθητικές επιλογές, αλλά έκφραση ενός δημιουργικού πνεύματος και ανάγκης που έβρισκε τις δικές του λύσεις και ανέπτυσσε τους δικούς του κώδικες μέσα σε αντίξοες και φτωχές συνθήκες. Ο Βέγγος γυρνάει μία από τις ταινίες του μέσα σε τρεις μέρες, χρησιμοποιώντας τα σκηνικά που είχε στήσει ο Φίνος στο στούντιο του για μία δική του ταινία, πριν αυτά κατέβουν.
Ο κινηματογράφος του Βέγγου γίνεται έτσι χωνευτήρι των πάντων ενώ την ίδια στιγμή είναι απόλυτα διακριτός και συγκεκριμένος. Τα κλισέ, αν και χρησιμοποιούνται, έχουν ένα δυναμικό χαρακτήρα ακριβώς λόγω της τακτικής της «επανάληψης και διαφοράς» μέσω της αυτοκριτικής διακωμώδησής τους, που στον Βέγγο παίρνει έντονα χαρακτήρα της αποδόμησης και της μετεξέλιξής τους. Αυτό που έχει σημασία είναι η διαδικασία. Κι εδώ το στοιχείο του «τρεξίματος», κυριολεκτικά και μεταφορικά, η ταχύτητά του, η αναμέτρησή του με χρόνο, τόσο τον ιστορικό όσο και τον κινηματογραφικό, είναι το σημείο κλειδί που κάνει τον Βέγγο τον πιο Μοντέρνο και πιο κινηματογραφικό από τους κωμικούς μας. Είναι το ένα, από τα δύο, χαρακτηριστικό που τον κάνει πιο συμβατό με ένα σύγχρονο μέσο όπως ο κινηματογράφος που στηρίζεται κατ’ εξοχήν στο χρόνο.
Το δεύτερο είναι ακριβώς η πολυσυλλεκτικότητα και πολυφωνία του κινηματογράφου του Βέγγου. Πέρα από την ποικιλία των χαρακτήρων, που σαν κοινότητα περιβάλουν συνήθως τον ίδιο τον Βέγγο, το πιο σημαντικό είναι ότι ο ίδιος μετακινείται συχνά ανάμεσα σε δύο ή και τρεις χαρακτήρες την ίδια στιγμή, σαν ένα προσωποποιημένο μοντάζ, υπογραμμίζοντας ακριβώς τις πολλαπλές και αντιφατικές ταυτότητες αυτού του λαού. Οι εναλλαγές και τα στρώματα των μεταμορφώσεων του εμπεριέχουν την ποιότητα του μοντάζ, του δεύτερου βασικού χαρακτηριστικού του κινηματογραφικού μέσου, που νοηματοδοτεί την αφήγηση και την απεικόνισή του.
Μένει αυτές οι ποιότητες του κινηματογράφου του Θανάση Βέγγου, που αναδεικνύουν υπόγειες και παραμελημένες πολιτιστικές παραδόσεις και πρακτικές, που όμως αναγνωρίζονται και έχουν αγαπηθεί τόσο πολύ από τον ελληνικό λαό, να μελετηθούν και να αναδειχθούν, ιδιαίτερα σήμερα που πολλές από τις πρακτικές του επαναλανσάρονται σαν «μεταμοντέρνα αισθητική».

Χρήστος Γιοβανόπουλος

https://www.e-dromos.gr/%CE%BF-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B7-%CE%B2%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CF%85/

ΜΠ Γέιτς, Προσευχή για την Κόρη μου (απόσπασμα, μτφρ. Crying Wolf)

 ΜΠ Γέιτς, Προσευχή για την Κόρη μου (απόσπασμα, μτφρ. Crying Wolf)

[...] Aς της δοθεί απλόχερα η ομορφιά
Όχι ομορφιά που να τρελαίνει του ξένου τη ματιά,
Ή τη δική της μπροστά στον καθρέφτη, τόση,
Που να την κάνει να φαίνεται καμπόση,
Και δει την ομορφιά ως σκοπό επαρκή,
Κι η φυσική της ευγένεια χαθεί, πιθανότατα
Μαζί με της γυμνής καρδιάς την οικειότητα
Που διαλέγει ορθά, και ένα φίλο δεν έχει βρει.

Η Ελένη είδε τον κόσμο της άγευστο και στομωμένο
Και στη συνέχεια τά ‘μπλεξε με έναν παλαβωμένο,
Ενώ η Μεγάλη Βασίλισσα που βγήκε απ΄τον αφρό,
Χωρίς πατέρα και καταναγκασμό
Διάλεξε γι’ άντρα σιδερά με τό ‘να πόδι να σέρνεται.
Και μια γυναίκα όμορφη, είναι γνωστό
Τρώει μια χαζή σαλάτα με το φαγητό
Κι έτσι το Κέρας της Αμάλθειας μαραίνεται.

Γ ΜΠ Γέιτς, Οι Λόγιοι (μτφρ. Crying Wolf)

Γ ΜΠ Γέιτς, Οι Λόγιοι (μτφρ. Crying Wolf)

Φαλάκρες με τις αμαρτίες τους λησμονημένες
Γέρικες, σεβάσμιες, φαλάκρες διαβασμένες
Τους στίχους σχολιάζουνε και επιμελούνται
Που στο κρεβάτι κάποιοι νιοί που δεν κοιμούνται,
Πλέκουνε μες των ερώτων την απελπισία
Μπας κι αγγίξουνε της ομορφιάς την αγνωσία.

Όλοι τους σέρνονται. Και βήχουνε μελάνι,
Με τα παπούτσια τους φθείρουν το χαλί,
Κι όλοι τους σκέφτονται αυτά που σκέφτονται κι οι άλλοι,
Κι όλοι γνωρίζουν τους γνωστούς των γνωστών.
Θεέ μου, απορώ στο τί θα λέγανε
Αν ο Κάτουλλός τους είχε το βήμα αυτωνών.

Τα παιδιά μιας άλλης εποχής

Το 1949 η Judith ήταν μόλις 6 χρονών. Μια μέρα αρρώστησε πολύ. Τόσο πολύ που θυμάται τους γονείς της να την ντύνουν γρήγορα και να την βάζουν στο αυτοκίνητο τρέχοντας για το νοσοκομείο. Μόλις έφτασε στο Englewood Hospital στο Bridgeport οι γιατροί την τοποθέτησαν αμέσως μέσα στον «σιδερένιο πνεύμονα». Μια μηχανή που την κρατούσε στη ζωή παρέχοντάς της οξυγόνο αφού το σώμα της ξαφνικά παρέλυσε από το λαιμό και κάτω. Χρόνια αργότερα η μητέρα της θα της έλεγε πως εκείνο το βράδυ, οι γιατροί τούς είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα άντεχε ως το πρωί. Ο φόβος των γιατρών δεν ήταν υπερβολικός. Τη χρονιά που αρρώστησε η Judith, 42.000 παιδιά στην Αμερική κόλλησαν πολιομυελίτιδα και πάνω από 3000 πέθαναν.

Η Judith επέζησε. Επέζησε με μια σιδερένια πλατίνα στα πόδια και μόνιμη σκολίωση που δεν της επέτρεψε ποτέ να χαρεί παιχνίδι και τρέξιμο. Χρειάστηκαν 8 χρόνια, από το μοιραίο βράδυ που αρρώστησε η Judith, για να ανακοινωθεί η επιτυχής δημιουργία του πρώτου αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου για την πολιομυελίτιδα. Χιλιάδες παιδιά ευθύς εμβολιάστηκαν και ο αριθμός των θυμάτων έπεσε από 35 χιλιάδες το 1953, στις 5,6 χιλιάδες μέχρι το 1957 στα 162 μόνο παιδιά μέχρι το 1961.

Σήμερα,  η εμφάνιση πολιομυελίτιδας έχει πέσει κατά 99%, με κρούσματα πια μόνο σε χώρες όπως το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

Σήμερα η πολιομυελίτιδα, είναι μόνο μία από τις ποικίλες μολυσματικές ασθένειες που οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να τιθασεύσουν. Μαζί με την Διφθερίτιδα, τον Τέτανο, τον Κοκκύτη, την Ιλαρά, την Παρωτίτιδα, την Ερυθρά αποτελούν απλά λέξεις στα βιβλιάρια υγείας των παιδιών μας. Στο, όχι και τόσο μακρινό, παρελθόν όμως οι λέξεις αυτές συγκροτούσαν το χειρότερο εφιάλτη για τον κάθε γονιό. Βλέπετε, τον καιρό της Judith, δεν υπήρχε αντιεμβολιαστικό κίνημα. Υπήρχε απλά παιδικός θάνατος.

Σήμερα είμαστε πια τόσο υγιείς, που έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε αβάσιμες επιθέσεις στα μεγαλύτερα όπλα που διαθέτουμε για την πρόληψη και την προαγωγή της υγείας μας: Τα εμβόλια.

Μην ξεγελιέστε όμως. Δεν είμαστε υγιείς επειδή οι ιοί και τα βακτήρια με τα οποία συγκατοικούμε σε αυτό τον πλανήτη, έγιναν «απολιθώματα». Είμαστε υγιείς επειδή υπάρχει μία κρίσιμη μάζα εμβολιασμένων ατόμων που προφυλάσσει από εξάπλωση μιας πανδημίας από τους ίδιους ιούς και βακτήρια που κάποτε θέριζαν. Και όσο το αντιεμβολιαστικό κίνημα αυξάνεται, όσο η κρίσιμη αυτή μάζα πέφτει, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να εμφανιστούν κρούσματα «vintage» ασθενειών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξηγεί πως προκειμένου να επιτευχθεί συλλογική ανοσία ενάντια σε λοιμώδη νοσήματα και να αποφευχθεί η εκδήλωση επιδημιών, η εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού πρέπει να φθάνει στο 95%.

Το παράδοξο με τα εμβόλια είναι πως τελικά  έγιναν θύματα της ίδιας της επιτυχίας τους. Και κατανοώ. Το όνειρο κάθε γονιού είναι να προσφέρει στα παιδιά του το καλύτερο δυνατό σε όλους τους τομείς, πόσον μάλλον στον τομέα της υγείας.
Όμως ως γονείς, ας ενημερωθούμε σωστά για να μην γίνουν τελικά τα παιδιά μας θύματα της αμάθειάς μας.

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε επισκεφτείτε τον ιστότοπο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σχετικά με τους μύθους γύρω από τα εμβόλια εδώ.

Υγ 1: Oχι. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν χρηματίζεται από τις Φαρμακοβιομηχανίες

ΥΓ 2: Όχι. Ως μητέρα/πατέρας δεν γνωρίζεις εσύ καλύτερα τι είναι πιο σωστό για το δικό σου παιδί όσον αφορά στον εμβολιασμό. Το ότι έγινες γονιός δε σε κάνει αυτομάτως και ειδικό στην Ανοσολογία και Παιδιατρική. Ούτε το «youtube» θωρείται πηγή έγκυρης άντλησης των πληροφοριών σου.

ΥΓ 3: Ναι. Όλα τα φάρμακα μπορεί να έχουν παρενέργειες. Ακόμα και το Panadol. Όπως και κάθε φορά που οδηγείς υπάρχει περίπτωση να βρεθείς σε ατύχημα. Η ζώνη θα σου σώσει τη ζωή. Σε κάποιες πολύ σπάνιες περιπτώσεις μπορεί η ίδια η ζώνη να σε πληγώσει. Τι αποφασίζεις;

Πηγή: scinews

Θρύλοι για τη γένεση του βιβλίου Τάοτεκινγκ στο δρόμο για μετανάστευση του Λάο Τσε-ΜΠΡΕΧΤ -μεταφ. Χρυσούλα Παπατέρπου -Πατρώνου

Θρύλοι για τη γένεση

του βιβλίου Τάοτεκινγκ

στο δρόμο για μετανάστευση του Λάο Τσε

1.

Όταν ήταν εβδομήντα και εύθραυστος

Επείγετο ο δάσκαλος να έβρει ησυχία.

Μια κι εξασθενισμένη πάλι ήταν στη χώρα η καλοσύνη

Και η κακία όλο κι επανακτούσε τις δυνάμεις της.

Και ζώθηκε τότε τα παπούτσια του.

2.

Και πακετάρισε, ό,τι του χρειαζόταν:

Λίγα. Αλλά μαζεύτηκαν αυτό κι εκείνο.

Μια η πίπα που κάπνιζε πάντα τα βράδια

Και το βιβλιαράκι που πάντα διάβαζε.

Άσπρο ψωμί όσο το βλέμμα να χορταίνει.

3.

Πολύ το χάρηκε για άλλη μια φορά μες` στην κοιλάδα και

Μόλις στα βουνά ανέβηκε την ξέχασε αμέσως.

Χαιρόταν και το βόδι του το φρέσκο το χορτάρι

Και μηρυκάζοντας τον γέρο κουβαλούσε.

Και προχωρούσε γρήγορα.

4.

Όμως την τέταρτη τη μέρα μέσα στα βράχια

Του έφραξε το δρόμο ο τελώνης:

" Τι έχεις εκλεκτό για να δηλώσεις;" -"Δεν έχω τίποτα."

Και το παιδί που έσερνε το βόδι, μίλησε: "Δίδασκε μόνο."

Και έτσι λύθηκε κι αυτό το θέμα.

5.

Όμως ο άντρας με μια χαρούμενη έξαψη

Ρώτησε ακόμη: "Έβγαλε κάτι απ` αυτό;"

Μίλησε το παιδί: "Ότι το απαλό νερό όταν κινείται

Σιγά-σιγά το δυνατό το πέτρωμα νικάει.

Καταλαβαίνεις, η τραχύτητα υποκύπτει".

6.

Για να μην χάσει και το τελευταίο φως της μέρας

Έσπρωξε το παιδί το βόδι προς τα εμπρός

Και εξαφανίστηκαν οι τρεις τους πίσω από μαύρα πεύκα

Τότε στα ξαφνικά θύμωσε ο άντρας

Και φώναξε: "Ε, εσύ! Σταμάτα!

7.

Τι γίνεται με το νερό αυτό, βρε γέρο;"

Σταμάτησε ο γέρος: "Πράγματι σ` ενδιαφέρει;"

Είπε ο άντρας: "Είμαι ένας απλός τελώνης

Αλλά ποιος ποιον νικάει, με ενδιαφέρει σίγουρα.

Άμα εσύ το ξέρεις, μίλα μου!

8.

Γράψτο μου! Υπαγόρευσέ το στο παιδί!

Κάτι τέτοιο δεν το παίρνεις και να φύγεις.

Έχουμε και χαρτί μα και μελάνι

Και βραδινό φαΐ έχει επίσης: εκεί διαμένω

Λοιπόν, έχεις κάτι να πεις;"

9.

 Ο γέρος κοίταξε πάνω απ` τον ώμο του

Τον άντρα: Σακάκι με μπαλώματα. Χωρίς παπούτσια.

Και μια ρυτίδα μοναχά στο μέτωπο.

Αχ, Κανένας νικητής δεν τον ταπείνωσε.

Και μουρμούρισε: "Κι εσύ επίσης;"

.

 

10.

Μια ευγενική παράκληση να αρνηθεί

Ήταν ο γέρος, απ` ότι φάνηκε, γέρος πολύ.

Και είπε δυνατά: "Όσοι κάτι ρωτούν

Αυτοί χρειάζονται απάντηση."Και είπε το παιδί:"Αρχίζει κρύο να κάνει."

"Εντάξει, μία μικρή παραμονή."

11.

Και ο σοφός κατέβηκε απ` το βόδι.

Επτά ημέρες γράφανε κι οι δύο.

Και ο τελώνης φαγητό τους έφερνε (και καταριόταν σιγανά

Τους λαθρεμπόρους όλη την ώρα).

Και έπειτα ήρθε η ώρα.

12.

Και το παιδί έδωσε στον τελώνη

Ένα πρωί ογδόντα μία ρήσεις.

Και ευχαριστώντας για κάποια ταξιδιωτικά εφόδια

Έστριψαν πάλι απ` τα πεύκα μες` στα βράχια.

Λέει τώρα: Μπορεί κανείς πιο ευγενικός να είναι;

13.

Αλλά να μην παινεύουμε μόνο τους σοφούς

Που τ` όνομά τους στα βιβλία λάμπει!

Πρέπει κανείς απ` το σοφό να αποσπά σοφία.

Γι αυτό και ας ευχαριστούμε τον τελώνη:

Αυτός απαίτησε σοφία να του δώσει.

Το Προεδρικό Διάταγμα για το Δημοτικό και Νηπιαγωγείο

πατήστε πάνω στον σύνδεσμο
 https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/pd_dimotiko_nipiagogeio.pdf

πηγή:https://www.esos.gr/arthra/52056/proedriko-diatagma-gia-dimotiko-kai-nipiagogeio

 Ετοιμοθάνατος ζήτησε να μείνει σε μηχανική υποστήριξη για ημέρες ώστε να «σώσει» τη γυναίκα του!

Δημοσιεύθηκε στις: 3 Αυγούστου 2017, 22:49

Μία απίστευτη ιστορία που αναδεικνύει σε όλο της το μεγαλείο την τραγωδία που βιώνουν οικογένειες που αφού χάνουν τον άνθρωπό τους λόγω θανάτου, κινδυνεύουν να χάσουν και τη σύνταξη λόγω του νέου νόμου που δεν επιτρέπει τη χορήγησή της σε χήρες κάτω των 55 ετών, ανέδειξε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο ο Λαρισαίος υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων Συλλόγου ΑΞ.Ι.Α κ. Απόστολος Παπαπαρίσης.

Θέλοντας να καταδείξει τις καθημερινές τραγωδίες που εκτυλίσσονται σε οικογένειες που πέραν της οδύνης που επιφέρει η απώλεια του συζύγου, δημιουργεί και ζήτημα επιβίωσης, ο Λαρισαίος απόστρατος της Πολεμικής Αεροπορίας, εξιστόρησε στο δημοτικό συμβούλιο Λάρισας μία ιστορία ενός άντρα, κατά πληροφορίες του onlarissa.gr από τα Τρίκαλα, χτυπημένου από την επάρατο: «Πάλευε στο νοσοκομείο για έξι μήνες με τον καρκίνο. Γνώριζε ότι στις επόμενες ώρες, το πολύ μία – δύο ημέρες θα πέθαινε. Σκέφτεται, τί θα γίνει η γυναίκα του, η χήρα των παιδιών του που θέλει πέντε ημέρες για να γίνει 55 ετών;

Τι λέει στο γιατρό του; Τον παρακαλεί να μείνει σε μηχανική υποστήριξη για πέντε ακόμη ημέρες για να γίνει η γυναίκα του 55 ετών. Αναρωτιέμαι βέβαια, τι άνθρωποι γίναμε»!

Πηγή: http://www.onlarissa.gr/2017/08/03/tragodia-etimothanatos-zitise-na-mini-se-michaniki-ypostirixi-gia-imeres-oste-na-sosi-ti-gyneka-tou/

H Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα

Ο Στρατής Τσίρκας υπήρξε από τους αξιολογότερους πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης Χατζηαντρέας (από παρατσούκλι του πατέρα του, Κώστα Χατζηαντρέα).

Ακολουθούν αποσπάσματα από το μυθιστόρημά του «Χαμένη Άνοιξη» (Κέδρος 1976), που αναφέρεται στην Αποστασία, την κυβερνητική αστάθεια, τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και γενικώς στο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα λίγο πριν την Χούντα του 1967...

[…] Θέλουν τη Ελλάδα πόρνη να τους ανοίγει τα σκέλια στην ποδιά της Ακρόπολης να προμηθεύει μισοτιμής το ρίγος της αμαρτίας στις μαραγκιασμένες από τον πουριτανισμό ψυχές τους.
Μας θέλουν γκαρσόνια ταβερνιάρηδες μαστροπούς βαρκάρηδες επιβήτορες καμπαρετζήδες μπουζουξήδες χασισέμπορους αχ αμαν αμαν και συρτάκι αμε και Ζόρμπα δη Γκρηκ κι αυτοί ν’αρμέγουν τον τόπο το κρασί το λάδι τα πορτοκάλια τις ντομάτες τα ροδάκινα το βαμπάκι τα μάρμαρα το βωξίτη το λιγνίτη τα μεταλλεύματα και τον ιδρώτα του κόσμου.

Κοίτα που καταντήσαμε κάθε πολιτικός και κόκκινο φαναράκι στην πόρτα του και τ’όνομά του φωτισμένο σε ταμπελίτσα πλάι στο κουδούνι. Λουιζ Κλάρα Ρόζα Ντολόρες.

[…] Παραμερίστε διαφορές με Παπατζήδες ή Σβωλοτσιριμώκους, παράπονα και μνησικακίες για Λίβανους και Δεκέμβρηδες και λοιπά. Όλοι μαζί, όλοι μαζί, να σώσουμε τον τόπο, γιατί η Γερμανίδα λύσσαξε και θα τον ξεπατώσει….

[…] Σε άλλες χώρες που οι πολίτες ξέρουν τα δικαιώματά τους θα είχε αλλάξει από καιρό τέτοια κατάσταση. εδώ τα εδραιωμένα συμφέροντα, η μονοωλιακή εκμετάλλευση, τα «κλειστά επαγγέλματα» , το συνάλλαγμα που σπαταλιέται σε πολυτέλειες και αργομισθίες… Τετρακόσια χρόνια σκύβαμε το κεφάλι όταν σήκωνε τη φωνή κι ο τελευταίος αγάς. Ενάμιση αιώνα τώρα ελεύθερο κράτος κι ακόμη μας δυναστεύουν αγάδες κάθε λογής, από τον εισπράχτορα του λεωφορείου ως το διοοικητή της Εθνικής, απ’ τον Βαν Φλητ ως τους εξοχότατους της Πιουριφάι και Λαμπουίς, τους ανθύπατους της νέας Ρώμης στο κρατίδιο των Γραικύλων…

[…]Φοβάμαι πως δε θα την αποφύγουμε τη δικτατορία.
_ Γιατί τώρα τι έχουμε; ρώτησε ο Βάρναλης. Έχουμε δικτατορία των δωσίλογων με φερετζέ. Την παρουσιάζουμε για «αληθινή δημοκρατία». Και η δουλειά τους – δηλαδή η προδοσία του λαού – γίνεται. Καμαρώστε καθεστώς: πατημένο σύνταγμα, κυβέρνηση της μειοψηφίας, χιτλερική νομοθεσία, αστυνομοκρατία, παρακρατικοί δολοφόνοι, γερμανοντυμένοι «πατριώτες» και τα λοιπά…

***

Στρατής Τσίρκας (23 Ιουλίου 1911 – 27 Ιανουαρίου 1980)

Ο Στρατής Τσίρκας, το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης Χατζηανδρέας, γεννήθηκε στο Κάϊρο το 1911. Εγραψε ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα και είναι ένας από τους σημαντικότερους κριτικούς και μελετητές του έργου του Κ.Καβάφη. Σπούδασε στην Αμπέτειο σχολή και μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως υπάλληλος στο Κάϊρο, στην Ανω Αίγυπτο και στην Αλεξάνδρεια. Το 1930 γνωρίζεται με τον Καβάφη, έρχεται επίσης σε επαφή με το αριστερό κίνημα και εντάσσεται σ’ αυτό. Αναπτύσσει συνδικαλιστική δράση και οργανώνει αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα στην Ανω Αίγυπτο.

Οι εμπειρίες της επαφής του με τους ντόπιους και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους αποτελούν το υλικό για την ποιητική συλλογή του Φελλάχοι το 1937. Την ίδια χρονιά ταξιδεύει στο Παρίσι για να πάρει μέρος στο αντιφασιστικό συνέδριο συγγραφέων, εκεί, έχει επαφές με τους Νερούντα, Αραγκόν και Μπρεχτ. Μαζί με τον Λάγκστον Χιούγκ γράφoυν τον Ορκο στον δολοφονημένο ποιητή Λόρκα («να καταπολεμούμε την τυραννία και την καταπίεση όχι μόνο με τον λόγο αλλά και με τη ζωή μας»), ο οποίος υπογράφεται από τα περισσότερα μέλη του συνεδρίου. Μετά από ένα σύντομο ταξίδι στην Τσεχοσλοβακία επιστρέφει στην Ελλάδα. Οι προσπάθειες του να έρθει σε επαφή με αντιφασίστες φίλους του που βρίσκονται στην παρανομία λόγω της δικτατορίας του Μεταξά, δίνουν το υλικό για μια ακόμη συλλογή ποιημάτων, Το λυρικό ταξίδι (1938).

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου η δράση του υπήρξε έντονη. Εντάχθηκε σε παράνομες αντιφασιστικές οργανώσεις, προσέφερε βοήθεια στους εξόριστους Ελληνες της Μέσης Ανατολής, συμμετείχε στην ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Συνδέσμου. Παράλληλα, αρθογραφούσε σε διάφορα έντυπα και στην εφημερίδα της οργάνωσης που είχε τον τίτλο Ελλην. Το 1944 κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων Αλλόκοτοι άνθρωποι και άλλα διηγήματα, ενώ δύο χρόνια αργότερα η τελευταία συλλογή ποιημάτων του Προτελευταίος αποχαιρετισμός και το Ισπανικό ορατόριο.

Το 1947 δημοσιεύεται το έργο του Ο Απρίλης είναι πιο σκληρός, μέσα από το οποίο εκφράζονται οι εμπειρίες του από τον αγώνα. Στη μεταπολεμική περίοδο ταξιδεύει στην Ευρώπη ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει την πολιτική του δράση. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 δημοσιεύονται η συλλογή διηγημάτων Ο ύπνος του θεριστή και άλλα διηγήματα (1954), η νουβέλα Νουρεντίν Μπόμπα (1957). Το 1958 βραβεύεται με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου για την μελέτη του Ο Καβάφης και η εποχή του, μελέτη που αποτελεί σημείο αναφοράς στη σχετική βιβλιογραφία. Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του Ακυβέρνητες Πολιτείες, η Λέσχη, δημοσιεύεται το 1961. Ακολουθούν η Αριάγνη (1962) και η Νυχτερίδα το 1965. Aλλη μια συλλογή διηγημάτων του κυκλοφορεί το 1966, με τίτλο Στον κάβο και άλλα διηγήματα.

Ο πολιτικός Καβάφης, έργο που κυκλoφορεί το 1971, συγκεντρώνει τις μελέτες του Τσίρκα για τον ποιητή. Το 1972 οι Ακυβέρνητες Πολιτείες κρίνονται ως το καλύτερο ξένο βιβλίο που κυκλοφορεί στη Γαλλία και του απονέμεται το Βραβείο Κριτικών και Εκδοτών της Γαλλίας. Επίσης κυκλοφορούν ένα χρόνο αργότερα τα ημερολόγια που ο συγγραφέας κρατούσε στο διάστημα που έγραφε την τριλογία. Το τελευταίο του έργο, Η χαμένη άνοιξη το 1976, ήταν η αρχή μιας νέας τριλογίας, που δεν ολοκληρώθηκε όμως ποτέ. Πεθαίνει το 1980 και ένα χρόνο μετά κυκλοφορούν τα ποιήματα του συγκεντρωμένα σ’ έναν τόμο.

Ποιητικές συλλογές
Φελλάχοι (1937)
Λυρικό ταξίδι (1938)
Προτελευταίος αποχαιρετισμός και Ισπανικό ορατόριο (1946)
Ποιήματα (1981)

Διηγήματα
Αλλαξοκαιριά
Αλλόκοτοι άνθρωποι (1944)
Ο Απρίλης είναι πιό σκληρός (1947)
Ο ύπνος του Θεριστή (1954)
Νουρεντίν Μπόμπα κι άλλα διηγήματα (1957)
Στόν Κάβο κι άλλα διηγήματα (1966)
Τα διηγήματα (1978)

Μυθιστορήματα
Ακυβέρνητες Πολιτείες
Η λέσχη – Α τόμος (1960)
Αριάγνη – Β τόμος (1962)
Η νυχτερίδα – Γ τόμος (1965)
Τα ημερολόγια της τριλογίας «Ακυβέρνητες Πολιτείες» (1973)
Χαμένη Ανοιξη (1976)

Κριτικές μελέτες
Δημοσθένης Βουτυράς (1948)
Νίκος Νικολαϊδης (1950)
Ο Καβάφης και η εποχή του (1958)
Τα τείχη ενός κριτικού και η τέχνη του Καβάφη (1960)
Για τον Σεφέρη (1961)
Ο πολιτικός Καβάφης (1971)

Βιβλιογραφία
Μ.Γιαλουράκη, Ιστορία των Ελληνικών Γραμμάτων στην Αίγυπτο (1962)
Βασίλη Νεφελούδη, Η Εθνική Αντίσταση στην Μέση Ανατολή (1981)
Ευγενίας Παλαιολόγου Πετρώνδα, Λωτοί του πάθους (1991)
Γ.Βαλέτα, περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα, 14 Σεπτ. ’45, κριτική για το: Αλλόκοτοι άνθρωποι.
Μ.Αναγνωστάκης, περιοδικό Κριτική, Θεσ/νίκη, Ιούλ.-Αύγ. ’61, κριτική για τη Λέσχη.
Γ.Π. Σαββίδη, περιοδικό Ο Ταχυδρόμος, 22.7.63, κριτική για την Αριάγνη.
Αλέξ. Κοτζιά, περιοδικό Τομές, τεύχ. 10, Μάρτ. ’77, κριτική για τη Χαμένη Ανοιξη.
Π.Α. Ζάννα, περιοδικό Ο πολίτης, Ιαν.-Φεβρ. ’80, τ. 32 με τίτλο «Για τον Στρατή Τσίρκα».

Από το Αντικλείδι 

http://tvxs.gr/news/paideia/h-xameni-anoiksi-toy-strati-tsirka

Τζίνο Μπαρτάλι, ο ποδηλάτης της αντίστασης

Μερικά μετάλλια καρφιτσώνονται στην καρδιά σου όχι στο σακάκι σου». Λόγια ενός ήρωα ή ενός απλού ποδηλάτη; Ο άντρας αυτός με το δωρικό προφίλ ήταν και τα δύο. Και πρωταθλητής και ήρωας. Ο ίδιος δεν το παραδέχτηκε ποτέ. «Το καλό είναι κάτι που κάνεις όχι κάτι για το οποίο μιλάς». Αν είναι να γνωρίζει κανείς έναν και μόνο ποδηλάτη, αξίζει να είναι αυτός: ο Gino Bartali.

Μια ζωή ποδήλατο

Γεννήθηκε σε ένα φτωχόσπιτο στο Ponte a Ema της Φλωρεντίας στις 18 Ιουλίου του 1914. Ήταν το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά του Torello Bartali. Από τους γονείς του, πήρε το όνομα Gino. Αργότερα, από τον κόσμο που τον αγάπησε για το ταλέντο του, τις νίκες του και το βαθύ θρησκευτικό του αίσθημα, πήρε τα παρατσούκλια: Gino the Pious, Ginettaccio αλλά και L'uomo di ferro [ο άνθρωπος από σίδερο].
Στα 13 του έπιασε δουλειά σε ένα ποδηλατάδικο της γειτονιάς. Αυτό ήταν. Ο έφηβος Gino ανακάλυψε το ποδήλατο. Στα 21 του ήταν ήδη επαγγελματίας. Την επόμενη χρονιά, ήταν κιόλας πρωταθλητής Ιταλίας. Για δυο δεκαετίες περίπου, από το 1935 μέχρι και το 1954, ο Gino Bartali κέρδισε κάθε πιθανό γύρο στην Ιταλία [του San Remo, της Τοσκάνης, της Λομβαρδίας, του Piemonte, του Lazio] όπως επίσης και τον Γύρο της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ελβετίας. Το να κερδίζει  κάθε φορά που αγωνιζόταν, για τον Gino ήταν τόσο φυσιολογικό όσο το να αναπνέει... Έγινε θρύλος! Χόρτασε ιαχές , χειροκροτήματα και ροδοπέταλα στον δρόμο του, κάτω από τις  ρόδες του ποδηλάτου του.

Σταμάτησε το ποδήλατο στα σαράντα του μετά από έναν τραυματισμό σε τροχαίο, στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1954. Είχε ολοκληρώσει  836 κούρσες εκ των οποίων είχε κερδίσει τις 158 κι είχε διανύσει σε αγώνες  150.739 χιλιόμετρα! Ωστόσο, η τεράστια καριέρα του, δεν είναι το πιο σημαντικό που έκανε ο Gino Bartali.

Απλώς ένας ποδηλάτης

Το 1936, ο Gino κέρδισε για πρώτη φορά τον Γύρο της Ιταλίας. Νίκη που επανέλαβε την επόμενη χρονιά. Το 1938, κέρδισε και τον Γύρο της Γαλλίας. Ήταν η εποχή που ο Benito Mussolini αναζητούσε ήρωες  για να αποδείξει ότι και οι Ιταλοί εκπροσωπούσαν επάξια την Αρία Φυλή. Ήταν ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας και κύρους του φασισμού. Ο Gino φαινόταν ιδανικός για τον ρόλο αυτό. Του πρότειναν να αφιερώσει τη νίκη του στον Mussolini. Ο Gino αρνήθηκε. Έτσι απλά. Δίχως να σκεφτεί ότι η άρνησή του ήταν προσβολή για τον Mussolini ή ότι έθετε τον εαυτό του σε κίνδυνο. Απλώς αρνήθηκε.

Μερικά χρόνια αργότερα, το 1943, όταν η Ιταλία ήταν πλέον υπό Γερμανική Κατοχή και οι Εβραίοι συγκεντρώνονταν για να σταλούν στα στρατόπεδα θανάτου, ο πιστός καθολικός Gino δέχτηκε μια άλλη πρόταση. Ήταν από τον Καρδινάλιο της Φλωρεντίας Elia Dalla Costa που του πρότεινε να συμμετάσχει σε ένα μυστικό δίκτυο διάσωσης και προστασίας των Εβραίων και άλλων που καταζητούνταν. Ο Gino δέχτηκε. Έτσι απλά. Δίχως να υπολογίσει ότι θα διακινδύνευε τη δική του ζωή. Απλώς δέχτηκε.

Ο ρόλος του στην Αντίσταση ήταν ακριβώς στα μέτρα του. Έγινε courier. Ενώ έκανε δήθεν την προπόνησή του διασχίζοντας τη χώρα πάνω σε δύο ρόδες, παράλληλα, μετέφερε υπό άκρα μυστικότητα, φωτογραφίες και παραποιημένα έγγραφα  από και προς ένα μυστικό τυπογραφείο για να μπορέσουν οι Εβραίοι να διαφύγουν με νέες ταυτότητες. Όλα κρυμμένα στον σκελετό και το τιμόνι του ποδηλάτου του. Φλωρεντία, Ασίζη, Βατικανό, Ρώμη, Γένοβα και πίσω...Όταν τον σταματούσαν για έλεγχο, τους έλεγε ότι δεν έχει πρόβλημα να τον ψάξουν, μόνο μην του πειράξουν το ποδήλατο γιατί ήταν φτιαγμένο για να πιάνει υψηλές επιδόσεις...

Μια φορά έκανε κάτι αδιανόητο. Πέρασε ο ίδιος μια μικρή ομάδα Εβραίων από τις Ελβετικές Άλπεις. Αλλά πώς...Τους έκρυψε σε μυστικό χώρο-κρυψώνα μέσα σε ένα βαγονέτο και το έσυρε ποδηλατώντας  όλο τον δρόμο μέσα από τα βουνά. Στις περιπολίες που τον σταματούσαν, έλεγε ότι ήταν μέρος της προπόνησής του!

Παρότι πρωταθλητής, δεν γλίτωσε τη σύλληψη από τους μελανοχίτωνες και την ανάκριση στη Φλωρεντία όπου ζούσε. Συνελήφθη, ανακρίθηκε, κρατήθηκε για τρεις μέρες, ανακρίθηκε ξανά, δεν ομολόγησε ποτέ. Γλίτωσε τα βασανιστήρια επειδή ήταν Εθνικός ήρωας. Ούτε που του πέρασε από το μυαλό η σκέψη να σταματήσει. Για ένα διάστημα, έζησε κρυμμένος στην  Citta Di Castello στην Umbria.

Σαν να μην έφτανε η δράση του ως courier, ο Gino έκρυβε για κάμποσο καιρό στο σπίτι του την οικογένεια του Εβραίου φίλου του Giacomo Goldenberg  παρόλο που ήξερε καλά ότι η τιμωρία για υπόθαλψη Εβραίων ήταν θάνατος. «Οι Γερμανοί σκότωναν όποιον έκρυβε Εβραίους» λέει ο γιος του Goldenberg, Giorgio. «Ρίσκαρε όχι μόνο τη ζωή του αλλά και τη ζωή της  οικογένειάς του αλλά μας έσωσε τη ζωή. Αν δεν μας έκρυβε, δεν είχαμε πού αλλού να πάμε».

αυτόγραφο του Bartali στον μικρό τότε Giorgio

Ο Andrea Bartali, γιος του ηρωικού ποδηλάτη, λέει ότι έμαθε λίγα πράγματα για τη δράση του πατέρα του βγάζοντάς τα με το τσιγκέλι από το στόμα του και με την υπόσχεση να μην τα πει ποτέ σε κανένα. «Όταν ρώτησα τον πατέρα μου για ποιον λόγο δεν ήθελε να μιλήσω σε κανέναν για τη δράση του, μου απάντησε: “ πρέπει να κάνεις καλό αλλά να μην μιλάς γι αυτό. Αν μιλάς, τότε εκμεταλλεύεσαι τις δυστυχίες των άλλων για δικό σου όφελος”».

Πραγματικά, ο Gino δεν ήθελε να γίνει γνωστός για όσα είχε κάνει για περισσότερους από 600 Εβραίους. Πολύ λίγοι γνώριζαν τον ρόλο που είχε παίξει σε αυτή την κούρσα για την ελευθερία τους. Όταν οι άνθρωποι του έλεγαν: “Gino, είσαι ένας ήρωας”, εκείνος απαντούσε: “όχι, όχι, θέλω να με θυμούνται για τις αθλητικές μου επιδόσεις. Οι αληθινοί ήρωες είναι άλλοι, εκείνοι που υποφέρουν στην ψυχή τους, στην καρδιά, στο πνεύμα, στο μυαλό τους γι αυτούς που αγαπάνε. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες. Εγώ είμαι απλώς ένας ποδηλάτης.”

Το 2013 ο απλός ποδηλάτης Gino Bartali τιμήθηκε  με τη διάκριση Righteous Among the Nations που δίνεται σε μη εβραίους πολίτες οι οποίοι έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να προστατεύσουν, να κρύψουν ή να φυγαδεύσουν εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η διάκριση αυτή είναι ένα έγγραφο κι ένα μετάλλιο με το όνομα του τιμώμενου προσώπου. Ίσως αυτό να είναι το μετάλλιο που έλεγε κάποτε ο Gino Bartali ότι καρφιτσώνεται στην καρδιά... Μόνο που η καρδιά του απλού ποδηλάτη είχε πάψει από χρόνια να χτυπά. Στις 5 Μαΐου του 2000, η ρόδα του ποδηλάτου του Gino δεν ξαναγύρισε ποτέ. Ο πιο σημαντικός ποδηλάτης όλων των εποχών είχε ολοκληρώσει τον γύρο της ζωής του σε ηλικία 86 ετών.

* Δείτε το ντοκυμαντέρ – πορτρέτο του Gino Bartali [2014] με τίτλο: My Italian Secret: The Forgotten Heroes.
πηγή:http://tvxs.gr/news/prosopa/tzino-mpartali-o-podilatis-tis-antistasis

Tο DiEM25 για τα 2 χρόνια μετά το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα

ΜΠΡΕΧΤ -Για τη διδασκαλία δίχως μαθητές. (μετάφραση ΧΡ. Παπατέρπου -Πατρώνου )

 Για τη διδασκαλία δίχως μαθητές.

 Διδασκαλία δίχως μαθητές

 Γραφή δίχως τη δόξα

 Δύσκολη είναι.

Ωραίο είναι, να φεύγεις το πρωί

Με τα φρεσκογραμμένα φύλλα

Για τον εκδότη που προσμένει, μέσα απ` την πολύβουη αγορά

Όπου πουλούν και κρέας αλλά και σύνεργα:

Εσύ πουλάς προτάσεις.

 

Ο οδηγός έτρεξε γρήγορα

Ούτε που προγευμάτισε

Σε κάθε στροφή παραμονεύει ο κίνδυνος

Την πόρτα ανοίγει βιαστικά:

Αυτός που ήθελε να πάρει

Έφυγε κιόλας.

Εκεί μιλάει αυτός, που δεν τον ακούει κανείς:

Μιλά πάρα πολύ δυνατά

Και επαναλαμβάνεται

Λάθος πράγματα λέει:

Αυτός δεν διορθώνεται.

Μ ΜΠΡΕΧΤ -Τι ωφελεί η καλοσύνη.(μετάφραση ΧΡ. Παπατέρπου -Πατρώνου )

  Τι ωφελεί η καλοσύνη.

 1.

 Τι ωφελεί η καλοσύνη

 Όταν αμέσως οι καλοί φονεύονται,ή αυτοί

 Φονεύονται που σ` άλλους δείχνουν καλοσύνη;

Τι ωφελεί η ελευθερία

Όταν οι ελεύθεροι μαζί με ανελεύθερους πρέπει να ζήσουν;

Τι ωφελεί η λογική

Όταν ο παραλογισμός και μόνο φτιάχνει τα τρόφιμα,

Που όλοι χρειαζόμαστε;

2.

Αντί μόνο καλός να είσαι, φρόντισε

Να φτιάξεις έναν κόσμο, όπου η καλοσύνη θα ανθεί, ή

Και καλύτερα:

Που περιττή θα είναι!

Αντί μόνο ελεύθερος να είσαι, φρόντισε

Να φτιάξεις έναν κόσμο, που όλοι ελεύθεροι θα είναι

Και η αγάπη για την λευτεριά

Θα είναι περιττή!

Αντί να είσαι μόνο λογικός, φρόντισε

Να φτιάξεις έναν κόσμο, που τον παραλογισμό των λίγων

Μια θλιβερή ενασχόληση θα κάνει!