ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΠΑΛΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Χριστόφορος Δουλγέρης

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Πέτρος Ζερβός !!!!!!!!!!!!!

Πέτρος Ζερβός (25 Φεβρουαρίου 2013)

 
ZERVOS_25-2-13
25/02/2013

Αθάνατο βινύλιο...

Αθάνατο βινύλιο...



Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/02/2013

    Ένα νοσταλγικό τριήμερο, αφιερωμένο στους αμετανόητους λάτρεις του βινυλίου, γεμάτο δίσκους, πικάπ, πολλή μουσική και θετική διάθεση, φιλοξενεί η «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων από την Παρασκευή έως και την Κυριακή, στο μοναδικό φεστιβάλ που έχει τον τίτλο «Vinyl is back».
    Οι κατακλυσμιαίες αλλαγές στον τρόπο διανομής του δισκογραφικού προϊόντος εμπεριέχουν μια παράπλευρη ωφέλεια, τουλάχιστον για όσους γνώρισαν και αγάπησαν τη μουσική μέσα από τη μαγεία του βινυλίου: την ευκαιρία να ανακαλυφθεί εκ νέου η «ψυχή» του κάθε κομματιού, αλλά και να επανατοποθετηθεί η σχέση με τα μέσα αναπαραγωγής του ήχου και, από ψυχρή και συσσωρευτική, να γίνει προσωπική, αποδοτική και ερωτική. Με αυτές τις σκέψεις οι διοργανωτές του «Vinyl is back» (η εταιρεία Demand), που θεωρούν πως η εξέλιξη αυτή αποτελεί ίσως τη βασική ελπίδα της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας για ανάκαμψη και ανάπτυξη, προχώρησαν στη διοργάνωση αυτού του τριημέρου ("περισσότερο από προσωπικό μεράκι, παρά από επιχειρηματικό δαιμόνιο", όπως σημειώνουν).
    Έτσι, προσκαλούν μανιώδεις συλλέκτες δίσκων, ερευνητές της μουσικής ιστορίας, νέους που πρόλαβαν στην εκπνοή της τη χρυσή εποχή του βινυλίου, hi-tech freaks, να συναντήσουν στο κτήριο «Μηχανουργείο», όπου θα στηθεί η έκθεση, καταστήματα πώλησης δίσκων και ιδιώτες συλλέκτες, δισκογραφικές εταιρείες που συνεχίζουν να παράγουν δουλειές καλλιτεχνών και σε βινύλιο, μηχανήματα όπως πικάπ, ενισχυτές κ.ά., αξεσουάρ και ανταλλακτικά, με λίγα λόγια όλα αυτά που πριν μόνο μερικές δεκαετίες αποτελούσαν την καθημερινή φροντίδα κάθε μουσικόφιλου...



    Στο περιθώριο, πέρα από γη και θάλασσα

    Στο περιθώριο, πέρα από γη και θάλασσα


    Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/02/2013
    «Η γη της Επαγγελίας» (Promised Land)

    Σκηνοθεσία: Γκας βαν Σαντ

    Ερμηνεία: Ματ Ντέιμον, Τζον Κρασίνσκι, Φράνσις Μακντόρμαντ, Ρόζμαρι Ντεβίτ, Σκουτ Μακνέρι, Τίτους Γουέλιβερ, Χαλ Χόλμπρουκ
    Περιβαλλοντικά «στρατευμένη» ταινία από το Χόλιγουντ, με τον Ματ Ντέιμον στον ρόλο υπαλλήλου εταιρείας φυσικού αερίου, που καταφτάνει σε αγροτική περιοχή της Αμερικής μαζί με τη συνεργάτιδά του (Φράνσις ΜακΝτόρμαντ) προσπαθώντας να πείσουν τους κατοίκους της δοκιμαζόμενης από την οικονομική κρίση περιοχής να τους παραχωρήσουν το δικαίωμα γεώτρησης. Δεν πρόκειται ωστόσο για απλή γεώτρηση, αλλά για την έντονα αμφισβητούμενη μέθοδο του fracking, της εξόρυξης δηλαδή πετρελαιοφόρου αργιλικού σχιστόλιθου με τη χρήση πεπιεσμένου νερού και χημικών (στα ελληνικά αποδίδεται με τον όρο «υδραυλική ρηγμάτωση», για όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν το θέμα), μέθοδο που εγγυάται περισσότερο αέριο και πετρέλαιο, αλλά με τεράστιο κόστος για το περιβάλλον. Χάρη στο fracking οι Αμερικανοί προσδοκούν να απεξαρτηθούν ενεργειακά από τη Μέση Ανατολή, αλλά ήδη έχει δημιουργηθεί ένα ισχυρό κίνημα που αντιτίθεται στη μέθοδο, και ο Ματ Ντέιμον συμμετέχει ενεργά σε αυτό.
    Ο Γκας βαν Σαντ είναι σίγουρα ικανότατος κινηματογραφιστής, αλλά εδώ δεν φαίνεται να «ενθουσιάζεται» ιδιαίτερα με το θέμα του. «Ανοίγει» τον φακό του ώστε να αφουγκραστεί την αγροτική Αμερική, με τους ανοιχτούς χώρους και τους ανεπιτήδευτους ανθρώπους. Ενώ στην αρχή η δουλειά για τους δύο υπαλλήλους της εταιρείας φαίνεται απλή, με τις υποσχέσεις για τα εκατομμύρια δολάρια προς τους κατοίκους, στην πορεία περιπλέκεται, λόγω της αντίδρασης ενός γηραιού καθηγητή της περιοχής (Xαλ Χόλμπρουκ), τον οποίο υποστηρίζει και ο νεαρός επικεφαλής ενός ανεξάρτητου, τοπικού πολιτικού κινήματος (Τζον Κρασίνσκι).
    Ίσως είναι η πρώτη φορά που ο Ματ Ντέιμον δίνει σε ταινία μια ολοκληρωμένη ερμηνεία. Καλός και ο Τζον Κρασίνσκι στον ρόλο του ακτιβιστή.

    Ταξίδι αυτογνωσίας...
    «Man at Sea»

    Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Γιάνναρης

    Ερμηνεία: Aντώνης Καρυστινός, Θεοδώρα Τζήμου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης
    Η τελευταία ταινία του Γιάνναρη, μετά τον «Όμηρο» που γύρισε το 2005, είχε μια περιπετειώδη διαδρομή προτού συναντήσει τελικά το κοινό της στις αίθουσες. Αρχικά προβλήθηκε τον Φεβρουάριο 2011 στην Μπερλινάλε και στα τέλη του ίδιου χρόνου στο 52o Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, με νέο μοντάζ, που επιμελήθηκε ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Ο καπετάνιος ενός δεξαμενόπλοιου σώζει καμιά τριανταριά έφηβους Αφγανούς πρόσφυγες που έχουν ναυαγήσει μεσοπέλαγα. Στο πλοίο έχει πάρει και τη γυναίκα του, σε μια προσπάθεια να ξανασμίξουν ύστερα από τον μεγάλο χωρισμό που ακολούθησε τον θάνατο του παιδιού τους... Ο ιδιοκτήτης της σχεδόν χρεωκοπημένης πλοιοκτήτριας εταιρείας πιέζει τον καπετάνιο να ξεφορτωθεί τους ναυαγούς, αλλά κάθε προσπάθειά του οδηγεί σε αδιέξοδο. Κι ενώ αρχικά κάποια μέλη του πληρώματος δημιουργούν δεσμούς με τους έφηβους -ανάμεσά τους και η γυναίκα του καπετάνιου, που «βλέπει» τον χαμένο γιο της-, οι περισσότεροι θεωρούν ότι οι «επισκέπτες» έχουν κάνει κατάχρηση της φιλοξενίας τους. Κατά τη γνώμη μου το «Man at Sea» είναι για τον Γιάνναρη ένα ουσιαστικό, αλλά δύσκολο βήμα προς τη σκηνοθετική ωριμότητα. Η οπτική του μετατοπίζεται αποφασιστικά, μετακινούμενη από την πλευρά των μεταναστών (και ίσως αυτό αιφνιδιάσει ορισμένους) στην οπτική του «άλλου», του αντίπαλου-πατέρα. Ο Αντώνης Καρυστινός στον ρόλο του καπετάνιου υποδύεται τον πιο δύσκολο, τον πιο σύνθετο χαρακτήρα που έχει αποτυπώσει στη μεγάλη οθόνη μέχρι σήμερα ο Γιάνναρης. Ο καπετάνιος-πατέρας βυθίζεται βήμα-βήμα στην «καρδιά του σκοταδιού», σʼ ένα ταξίδι αυτογνωσίας αξεδιάλυτο με την ολοκληρωτική, λυτρωτική συντριβή. Με μάτια που βλέπουν, αλλά δεν αντιλαμβάνονται, ψάχνει σαν τυφλός τον νεκρό γιο, και πάνω στο πλοίο η ένταση, η βία δεν προδίδουν ότι όλοι εκεί είναι «είδωλα ψυχής», φαντάσματα, και ο ωκεανός ολόκληρος ένας πλατύς Αχέροντας... (συνέντευξη με τον Κων. Γιάνναρη στο φύλλο της Κυριακής).



    «Όμορφα Πλάσματα» (Beautiful Creatures)

    Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ ΛαΓκραβενέζε

    Ερμηνεία: Τζέρεμι Άιρονς, Άλις Ένγκλερτ, Άλντεν Έρενραϊχ, Τζακ ΟʼΚόνελ, Βαϊόλα Ντέιβις, Έμι Ρόσουμ, Τόμας Μαν, Έμα Τόμσον
    Μια δόση από «Ρωμαίο και Ιουλιέτα», μια δόση από αμερικανικό Εμφύλιο, ένας έφηβος που βασανίζεται από το ίδιο μυστηριώδες όνειρο εδώ και καιρό, μια θρησκευόμενη επαρχία του αμερικανικού Νότου, φαντάσματα και η «φλέβα χρυσού» για το ταμείο, εφηβικές και μεταφυσικές ανησυχίες στο μίξερ, με υψηλού επαγγελματικού επιπέδου κινηματογράφηση.

    «Πειρατεία στον Ωκεανό» (Kapringen)

    Σκηνοθεσία: Τομπίας Λίντχολμ
    Δανέζικη παραγωγή, που φέρνει σε επαφή επί της οθόνης δύο εντελώς αντίθετους κόσμους: Πάνω σε ένα φορτηγό πλοίο, κάπου στα ανοιχτά του Ινδικού Ωκεανού, ένας Δανός μάγειρας περιμένει πώς και πώς να επιστρέψει στην πατρίδα του για να ξαναβρεθεί με τη γυναίκα του και τη μικρή του κόρη. Ωστόσο, τα σχέδιά του ανατρέπονται όταν μία ομάδα Σομαλών πειρατών καταλαμβάνει το πλοίο, απαιτώντας λύτρα από τη ναυτιλιακή εταιρεία στην Κοπεγχάγη. Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας αποφασίζει να αναλάβει ο ίδιος τις διαπραγματεύσεις με τους πειρατές, μέσω ασυρμάτου, αγνοώντας τις συμβουλές του επαγγελματία διαπραγματευτή... Ο σκηνοθέτης στοχεύει στην κατανόηση, όχι στον εντυπωσιασμό της δράσης, και το αποτέλεσμα της δουλειάς του σταδιακά σε κερδίζει.

    «Ξημέρωμα» (Agon)

    Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μπουντίνα

    Ερμηνεία: Μάρβιν Ταφάζ, Γκούλιεμ Κοτόρι, Ισαβέλα Κογεβίνα, Εγκλαντίνα Τσενομέρι, Τζεβντέτ Τζασάρι, Λαέρτης Βασιλείου, Αντώνης Καφετζόπουλος
    Αλβανο-ελληνική παραγωγή, «τηλεοπτικής» γραφής. Μεγάλος και μικρός αδελφός από την Αλβανία βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη. Ο «μεγάλος» έχει ενσωματωθεί, ετοιμάζεται να αρραβωνιαστεί την κόρη του ιδιοκτήτη του συνεργείου στο οποίο εργάζεται. Ο μικρός αδελφός έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες, είναι «χαμένος» στην αναζήτηση της ταυτότητάς του και αντιδρά έντονα στην «ενσωμάτωση» του αδελφού του, βρίσκοντας προσωρινό στήριγμα σε ανθρώπους της αλβανικής μαφίας...

    «Χαμένος Παράδεισος» (Tabu)

    Σκηνοθεσία: Μιγκέλ Γκόμεζ

    Ερμηνεία: Τερέζα Μαντρούγκα, Πάουρα Σόβεραλ, Άνα Μορέιρα, Χενρίκε Εσπίριτο Σάντο, Καρλότο Κότα, Ιζαμπέλ Καρντόσο, Ίβο Μίλερ, Μανουέλ Μεσκίτα
    Ασπρόμαυρη «φεστιβαλική» παραγωγή από την Πορτογαλία. Δεν την είδαμε, επιφυλασσόμαστε να επανέλθουμε με την πρώτη ευκαιρί

    Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

    Γιάννης Καλαιτζής (!!!!!!!!)

    Γιάννης Καλαιτζής (26 Φεβρουαρίου 2013

    Επίδομα... κοροϊδίας, αντί ανεργίας

    Επίδομα... κοροϊδίας, αντί ανεργίας


    Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/02/2013
      Ρεπορτάζ: Ανδρέας Πετρόπουλος
      Η απόφαση Βρούτση, που συνδέει τη χορήγηση του επιδόματος με την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών, αποκλείει τη συντριπτική πλειονότητα εμπόρων και ελευθέρων επαγγελματιών
      Επίδομα "κοροϊδίας" και όχι ανεργίας για τη συντριπτική πλειονότητα των ελευθέρων επαγγελματιών αποτελούν τα κριτήρια, που προβλέπει η απόφαση του υπουργού Εργασίας, καθώς απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι δικαιούχοι να έχουν πληρώσει τις ασφαλιστικές τους εισφορές κατά την τελευταία τριετία. Μόνο που αν είχαν πληρώσει τις ασφαλιστικές τους εισφορές, μάλλον δεν θα είχαν κλείσει τα μαγαζιά τους ή τα γραφεία τους και δεν θα ήταν σήμερα άνεργοι. Τόσο απλά... Και μάλιστα σύμφωνα με τον γ.γ. του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου της Αθήνας Γ. Χατζηθεοδοσίου, "η ρύθμιση δεν δίνει το δικαίωμα υπαγωγής ούτε σε όσους έχουν ενταχθεί ή θα ενταχθούν σε καθεστώς αποπληρωμής των οφειλών τους σε δόσεις".
      Συγκεκριμένα, το επίδομα των 360 ευρώ θα λαμβάνουν μόνο όσοι άνεργοι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν οφείλουν ασφαλιστικές εισφορές την τελευταία τριετία, όσοι επίσης έχουν αποδεδειγμένα διακόψει την επαγγελματική τους δραστηριότητα χωρίς να συνταξιοδοτούνται από κανέναν φορέα (π.χ. ΟΓΑ, Δημόσιο, ΝΑΤ κ.τ.λ.) και όσοι τέλος την τελευταία διετία είχαν οικογενειακό εισόδημα μέχρι 30.000 ευρώ και ατομικό έως 20.000 ευρώ.
      Αναλυτικά, προβλέπεται η πραγματοποίηση τουλάχιστον τριών ετών ασφάλισης στον ασφαλιστικό φορέα που υπάγονται κατά τη διακοπή του επαγγέλματος, με αντίστοιχη καταβολή της ειδικής εισφοράς. Ειδικότερα, για όσους ήταν ασφαλισμένοι κατά την 1η.1.2011, απαιτείται καταβολή εισφορών για τουλάχιστον έναν χρόνο στον Ειδικό Λογαριασμό Ανεργίας, από τη στιγμή που έμειναν άνεργοι μετά την 1η.1.2012 η καταβολή εισφορών για 2 τουλάχιστον έτη στον Ειδικό Λογαριασμό Ανεργίας για όσους διέκοψαν την επαγγελματική τους δραστηριότητα μετά την 1η.1.2013, ενώ για όσους διακόψουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα από 1η.1.2014 και εφεξής απαιτείται η καταβολή εισφοράς για τρία τουλάχιστον έτη.
      * "Η σημερινή απόφαση του υπουργού Εργασίας για χορήγηση επιδόματος ανεργίας στους ανέργους εμπόρους και ελεύθερους επαγγελματίες έρχεται με δύο χρόνια καθυστέρηση από τότε που ψηφίστηκε σχετική νομοθετική ρύθμιση (Απρίλιος 2011) και είχε αρχίσει να τους παρακρατείται η σχετική εισφορά και με τις απαγορευτικές προϋποθέσεις χορήγησής του αποκλείεται το 90% αυτών των ανέργων", τονίζει από την πλευρά τού ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ο Δ. Στρατούλης.

      Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

      Πώς "μαγειρεύουν" τα στοιχεία για το έλλειμμα

      Πώς "μαγειρεύουν" τα στοιχεία για το έλλειμμα


      Παναγόπουλος Θάνος
      Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/02/2013
        Με "τα δύο πρόσωπα του Ιανού" ετοιμάζεται το οικονομικό επιτελείο να υποδεχθεί τους επικεφαλής της τρόικας. Το ένα από αυτά είναι το αισιόδοξο πρόσωπο μιας κυβέρνησης που εμφανίζεται να έχει πετύχει "στα χαρτιά" τους δημοσιονομικούς στόχους της: πλεόνασμα ύψους 177 εκατ. ευρώ στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού τον Ιανουάριο, έναντι ελλείμματος 491 εκατ. τον αντίστοιχο μήνα του 2012 και στόχου για έλλειμμα 873 εκατ. ευρώ. Πλην όμως, το καταφέρνει χάρη σε φτιασίδωμα, δεδομένου ότι στο Γενικό Λογιστήριο φρόντισαν να ωραιοποιήσουν τον προϋπολογισμό έχοντας «παγώσει» ουσιαστικά όλες τις πληρωμές. Ακόμη δε και τις επιστροφές του ΦΠΑ.
        Είναι ενδεικτικά τα στοιχεία που ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών την περασμένη Πέμπτη για τον μήνα Ιανουάριο, σύμφωνα με τα οποία το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) υφίσταται σχεδόν υποτυπωδώς (συγκεκριμένα, οι δαπάνες μειώθηκαν στο ένα τρίτο των προβλέψεων, δηλαδή από τα 200 εκατ. ευρώ που ήταν ο στόχος εκταμιεύθηκαν μόλις τα 67 εκατ. ευρώ). Τα ίδια στοιχεία μάλιστα δείχνουν πως έχουν "παγώσει" και οι επιστροφές φόρων: από τα 311 εκατ. ευρώ που προβλεπόταν (από φόρο στο εισόδημα, ΦΠΑ κ.λπ.), η εφορία κατέβαλε μόλις τα 43 εκατ. ευρώ, δηλαδή 268 εκατ. ευρώ κάτω από τον στόχο, αλλά και σαφώς μειωμένο ποσό σε σύγκριση με εκείνο το 2012, όταν τον Ιανουάριο είχε επιστρέψει 163 εκατ. ευρώ. Κατόπιν αυτών, γίνεται κατανοητό το πώς το οικονομικό επιτελείο εμφάνισε για τον Ιανουάριο πρωτογενές πλεόνασμα 415 εκατ. ευρώ. Οι ανησυχίες είναι ακόμη βάσιμες και από το γεγονός ότι συρρικνώνεται η κατανάλωση, όπως δείχνει και η υστέρηση έναντι του στόχου των εσόδων από ΦΠΑ, όλων των κατηγοριών, κατά 161 εκατ. ευρώ και των λοιπών έμμεσων φόρων κατανάλωσης (ΕΦΚ καπνού, κ.λπ.) κατά 153 εκατ. ευρώ.
        Επειδή όμως οι τροϊκανοί γνωρίζουν πολύ καλά όλα αυτά τα "τρυκ" εξωραϊσμού των δημοσίων οικονομικών (άλλωστε αυτή ήταν και η αιτία για την οποία ανέλαβαν την οικονομική επιτροπεία της χώρας), η έλευση των επικεφαλής ελεγκτών της τρόικας στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου έχει σημάνει "συναγερμό" στην κυβέρνηση και αυτό συνιστά το "άλλο πρόσωπο" με το οποίο θα υποδεχθεί τους Π. Τόμσεν, Κλ. Μαζούχ και Μ. Μορς.
        Δηλαδή, το "πρόσωπο" μιας κυβέρνησης που έχει αποτύχει παταγωδώς στην οικονομική της πολιτική και δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να βασίζεται σε μια πλασματική βελτίωση αριθμών. Η κατάσταση στην οικονομία έχει φτάσει στο απροχώρητο και παρά ταύτα η κυβέρνηση αρκείται στο να επανεξετάζει κάποια ελάχιστα σημεία, αλλά και πάλι χωρίς να τολμά ούτε και γι' αυτά να δεσμευθεί ότι θα προχωρήσει σε διορθώσεις εξόφθαλμων σφαλμάτων. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η συνέντευξη που έδωσε ο υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης στη ΝΕΤ, με την οποία έκανε γνωστό ότι μελετάται η απαλλαγή από τον ΦΠΑ των επιχειρήσεων με ετήσιο τζίρο κάτω από 10.000 ευρώ, όπως ήδη έχουν προτείνει οι τεχνικοί εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ, όμως θα πρέπει προηγουμένως να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν παρενέργειες από πλευράς φοροδιαφυγής. Ή ότι η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση από το 23% στο 13% είναι κεντρική επιλογή της κυβέρνησης, ωστόσο, όπως είπε, θα πρέπει πρώτα να επιτευχθεί δημοσιονομική σταθερότητα.
        Στο μεταξύ, η τεχνική αντιπροσωπεία των δανειστών της χώρας καταφθάνει την ερχόμενη εβδομάδα με συγκεκριμένη ατζέντα ως προς τα σημεία στα οποία θα επικεντρωθεί ο έλεγχος για την πρόοδο του Μνημονίου, που θα κρίνει και την εκταμίευση των επόμενων δύο δόσεων από τον μηχανισμό στήριξης. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του τελευταίου Eurogroup, τα 2,8 δισ. ευρώ της δόσης του Μαρτίου πρόκειται να αθροιστούν στα 6 δισ. ευρώ που έχει προγραμματιστεί να λάβει η Ελλάδα μετά την έκθεση αξιολόγησης του τριμήνου Ιανουαρίου - Μαρτίου 2013.
        Σε ό,τι αφορά στα σημεία στα οποία θα επικεντρώσει το ενδιαφέρον της η τρόικα, μεταξύ άλλων είναι: οι 25.000 απολύσεις στις οποίες έχει δεσμευτεί να προχωρήσει εφέτος η κυβέρνηση, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο με το οποίο θα δίνεται έμφαση στη φοροδιαφυγή, το σχέδιο εκκαθάρισης των ληξιπρόθεσμων οφειλών που χρωστά το Δημόσιο στους ιδιώτες, η πορεία του προγράμματος των ιδιωτικοποιήσεων και του προϋπολογισμού.
        Αναφορικά με το δημόσιο χρέος, παρά τις δύο διαγραφές που έχουν προηγηθεί, με το PSI και το πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων, αυτό «σκαρφάλωσε», σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, στα 305,5 δισ. ευρώ στο τέλος του 2012 από 298,5 δισ. ευρώ που ήταν το ύψος των δανείων τα οποία χρωστούσε η χώρα το 2009 -προ Μνημονίου εποχής- και ανήλθε στο 154,8% του ΑΕΠ.

        Η Ευρώπη ψήνεται στο… Γκρίλo

        Η Ευρώπη ψήνεται στο… Γκρίλo

        ΙΤΑΛΙΑ Από τα ποσοστά των δύο… κωμικών, του «νέου» Μπέπε Γκρίλο και του βετεράνου Σίλβιο Μπερλουσκόνι, κρίνονται τα πάντα σε αυτές τις «περίεργες» εκλογές – «Κλειδί» για την αυτοδυναμία οι επιδόσεις του Μπερσάνι στη Λομβαρδία

        Της Ελλης Πάνου

        Επειτα από 15 μήνες αναστολής της «απευθείας» δημοκρατίας, με τον διορισμό της κυβέρνησης τεχνοκρατών του Μάριο Μόντι και υπό το ανήσυχο βλέμμα της Ευρώπης, οι Ιταλοί έχουν επιτέλους την ευκαιρία να επιλέξουν τη νέα τους κυβέρνηση και το αποτέλεσμα της κάλπης είναι το πιο απρόβλεπτο των τελευταίων 19 ετών, από τότε που ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι εισέβαλε στην πολιτική σκηνή της χώρας, εκμεταλλευόμενος τα σκάνδαλα πολιτικής διαφθοράς εκείνης της εποχής.

        Με την οικονομία της χώρας σε τέλμα λόγω της ύφεσης -της πιο μεγάλης εν καιρώ ειρήνης στην ιστορία της- η οργή των ψηφοφόρων κατά του πολιτικού κατεστημένου, πιθανότατα, θα έχει ως αποτέλεσμα ένα κατακερματισμένο Κοινοβούλιο και μια ασταθή κυβέρνηση. Τίποτε δεν είναι σίγουρο, λένε οι δημοσκόποι, αφού ακόμα και ένα ποσοστό πάνω ή κάτω μπορεί ή να οδηγήσει στο χάος ή να χαρίσει μια καθαρή νίκη.

        Μέχρι την τελευταία στιγμή η Κεντροαριστερά υπό τον Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι είχε το προβάδισμα, με περίπου 5 μονάδες, ωστόσο οι εκτιμήσεις των αναλυτών διχάζονται για το εάν το Δημοκρατικό Κόμμα θα μπορέσει να αποσπάσει πλειοψηφία, εκτός από τη Βουλή και στη Γερουσία, όπου οι επιπλέον έδρες μοιράζονται ανάλογα με τις επιδόσεις των κομμάτων στις περιφέρειες. Κεντροαριστερά και Κεντροδεξιά φαίνεται να είναι σχεδόν ισόπαλες σε κρίσιμα πεδία μάχης, μεταξύ αυτών και στο μέχρι τώρα «οχυρό» του μπερλουσκονισμού, τη Λομβαρδία. Από την άλλη πλευρά, το άστρο του Μάριο Μόντι έχει αρχίσει να ξεθωριάζει τις τελευταίες εβδομάδες, με άγνωστες επιπτώσεις για την τελική έκβαση.

        Για τον εκλογολόγο Ρομπέρτο Ντ” Αλιμόντε, ο Μόντι μπορεί να πέσει και κάτω από το 8% -που είναι το όριο για να κερδίσει έδρες στη Γερουσία σε ορισμένες περιφέρειες-, με πιθανώς «καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον της Ιταλίας, αλλά και της ευρωζώνης». Αλλοι πιστεύουν πως ό,τι χάνει ο Μόντι το κερδίζει ο Μπερσάνι, αυξάνοντας τις πιθανότητες να μπορέσει να σχηματίσει μια ισχυρή κεντροαριστερή κυβέρνηση. «Το κλειδί σε αυτή την αναμέτρηση δεν είναι ο Μόντι, αλλά τα αποτελέσματα που θα φέρει το Δημοκρατικό Κόμμα στη Λομβαρδία» λέει ο δημοσκόπος Μαουρίτσιο Πεζάτο. «Εάν η Κεντροαριστερά κερδίσει εκεί και αποσπάσει έτσι πλειοψηφία στη Γερουσία, θα συμμαχήσει με τον Μόντι από θέση ισχύος. Θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση και μάλιστα σταθερή».

        Κατά συνέπεια, λοιπόν, όλα εξαρτώνται από τα ποσοστά των δύο πλέον γραφικών αυτής της αναμέτρησης: του βετεράνου μάγου Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του κωμικού «κινηματία» Μπέπε Γκρίλο. «Η παρουσία στην προεκλογική σκηνή αυτών των δύο κωμικών», σχολιάζει στο κεντρικό άρθρο της «Corriere della Sera» ο Σέρτζιο Ρομάνο, «καθόρισε και τους κανόνες του παιχνιδιού, υποχρεώνοντας και τους άλλους να τους ακολουθήσουν. Ακούσαμε προσβολές, αυθαίρετους ισχυρισμούς και υποσχέσεις που δεν πρόκειται να τηρηθούν». Και αυτή η ρητορική συνεχίστηκε μέχρι την τελευταία στιγμή.

        Ακόμα και τη λεγόμενη «ημέρα της σιωπής», παραμονή της αναμέτρησης, όταν απαγορεύονται οι πολιτικές δηλώσεις, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι φρόντισε από τα αποδυτήρια της ομάδας του να κατακεραυνώσει τους γνωστούς εχθρούς του, τους «κομμουνιστές» δικαστές που τον καταδιώκουν, ενώ ισχυρίστηκε ότι όντας πρωθυπουργός προσπάθησε να υπερασπιστεί την Ελλάδα απέναντι στην τρόικα, αλλά συνάντησε ισχυρή αντίσταση από τη Γερμανία. «Είχα πει στον Παπανδρέου και στον Σαμαρά ότι αν υπάρχει μια ωραία έκταση ή ένα νησί, θα με ενδιέφερε να το αγοράσω, αλλά τώρα που οι τιμές έπεσαν, δεν έχω το θάρρος να το κάνω, διότι θα ήταν σαν να ήθελα να επωφεληθώ της κατάστασης», ισχυρίστηκε ο Καβαλιέρε.

        Στην άλλη άκρη της δημαγωγίας βρίσκεται ο άλλος τζόκερ των εκλογών, ο Μπέπε Γκρίλο, ο οποίος, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, δεν αποκλείεται να αποσπάσει και το 20% των ψήφων, «κλέβοντας» έδρες από τον καβαλιέρε στη Γερουσία. Το «Κίνημα των 5 Αστέρων» του 64χρονου κωμικού-πολιτικού κατάφερε να συγκεντρώσει ένα πλήθος εκατοντάδων χιλιάδων στο κέντρο της Ρώμης την Παρασκευή, τελευταία στάση στην «περιοδεία-τσουνάμι» που έκανε ο Γκρίλο, με ένα καραβάνι οπαδών του σε όλη τη χώρα. Παρόλο που ο ίδιος ο Γκρίλο δεν διεκδικεί έδρα λόγω μιας παλιάς καταδίκης για ανθρωποκτονία, το Κίνημά του προετοιμάζεται να στείλει δεκάδες νέα πρόσωπα στο Κοινοβούλιο, αλλάζοντας ριζικά το πολιτικό σκηνικό της χώρας.

        Στις επίσημες θέσεις του Κινήματος είναι μεταξύ άλλων: δημοψήφισμα για το ευρώ, αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους, κατάργηση των προνομίων των πολιτικών, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, μέτρα προστασίας των ντόπιων παραγωγών και βιοτεχνών. «Το δικό μας είναι ένα κίνημα ιδεών ούτε από την Αριστερά ούτε από τη Δεξιά», λέει υποψήφιος βουλευτής του Γκρίλο, ο 27χρονος Ντάριο Κατάνια. «Εμείς είμαστε η τελευταία ευκαιρία για μια ειρηνική επανάσταση στην Ιταλία και μας στηρίζει κόσμος που δεν έχει ενδιαφερθεί να ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές».

        Σύμφωνα με την έρευνα που έκανε ο καθηγητής πολιτικής οικονομίας Τομάζο Νανιτσίνι, από τους υποψήφιους του Κινήματος Γκρίλο που είναι πιθανό να μπουν στην Βουλή: το 40% είναι γυναίκες, η μέση ηλικία είναι 32 ετών, σχεδόν το 80% έχουν πανεπιστημιακά πτυχία, το ένα τρίτο εξ αυτών είναι υπάλληλοι, σχεδόν ένα τέταρτο αυτοαπασχολούμενοι, ενώ το 15% είναι άνεργοι – μεταξύ αυτών συνταξιούχοι, φοιτητές και νοικοκυρές.

        Από το "κοριτσάκι με τα σπίρτα" στο αγοράκι με τα κεριά.

        Από το "κοριτσάκι με τα σπίρτα" στο αγοράκι με τα κεριά.


        Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/02/2013
          Από το "κοριτσάκι με τα σπίρτα" στο αγοράκι με τα κεριά. Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα "Γνώμη", στην Αλεξανδρούπολη περαστικοί σταμάτησαν ένα 8χρονο παιδάκι που είχε πάρει κεριά από την Εκκλησία. Και τότε ανακάλυψαν ένα ανθρώπινο δράμα, αφού ο 8χρονος παραδέχθηκε ότι όντως πήρε τα κεριά από τον ναό για να μπορεί να διαβάσει για το σχολείο. "Δεν έχουμε σπίτι ρεύμα, μας το έκοψαν και δεν μπορώ να διαβάσω, γιατί νυχτώνει νωρίς", τους είπε, αφήνοντάς τους άναυδους...

          Ο αγωγός φυσικού αερίου TAP, η μνημονιακή συγκυβέρνηση και τα οφέλη(;) της κοινωνίας.


           

          Ο αγωγός φυσικού αερίου TAP, η μνημονιακή συγκυβέρνηση και τα οφέλη(;) της κοινωνίας.

           

           

           

          Την Τετάρτη 13/2 υπογράφηκε παρουσία του πρωθυπουργού Σαμαρά και του βοηθού υφυπουργού των ΗΠΑ (!) Έρικ Ρούμπιν η τριμερής διακυβερνητική συμφωνία Ελλάδας - Αλβανίας - Ιταλίας για την μελέτη κατασκευής του αδριατικού αγωγού φυσικού αερίου ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline) μήκους 800 χλμ., εκ των οποίων τα 478 επί ελληνικού εδάφους, για τη μεταφορά φυσικού αερίου μέσω Ιταλίας στην νότια και κεντρική Ευρώπη από το Αζερμπαϊτζάν. Παράλληλα με τους πανηγυρισμούς του πρωθυπουργού, είδαμε και φωτογραφίες με πανηγυρισμούς τοπικών βουλευτών (πρώην και νυν). Και βέβαια η χαρά θα ήταν μεγάλη και δικαιολογημένη, αν τα οφέλη της κοινωνίας ήταν σημαντικά. Όμως, δυστυχώς γι αυτούς (και πολύ περισσότερο για μας), τα πράγματα δεν είναι τόσο ευχάριστα:

          1.     Δεν είναι δυνατό τις αποφάσεις της κυβέρνησης για τόσο  σοβαρά ενεργειακά και γεωπολιτικά ζητήματα να την μαθαίνουν τα ελληνικά κόμματα και ο λαός μέσω των ΜΜΕ και μάλιστα κατόπιν εορτής, ούτε συμβάσεις τέτοιας σημασίας να μην έρχονται στη Βουλή.

          2.     Η κυβέρνηση δεν έχει δώσει ως σήμερα καμία  επίσημη και ολοκληρωμένη ενημέρωση για τον αγωγό αυτό, δηλαδή τα χαρακτηριστικά του, πόσο το σχέδιο αυτό είναι ρεαλιστικό σε σχέση με τα αποθέματα που θα τον τροφοδοτήσουν, ποιες θα είναι οι επιπτώσεις και ποια τα οφέλη από τον συγκεκριμένο αγωγό σε σχέση και με άλλους αγωγούς που επίσης οι κυβερνήσεις της χώρας μας είχαν προκρίνει και δεσμευτεί (SOUTH STREAM, ITGI) στο παρελθόν.

          3.     Η παρουσία των ΗΠΑ στην υπογραφή καθώς και οι πρόσφατες παρεμβάσεις στο διαγωνισμό για ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ είναι ενδεικτικές του γεγονότος, ότι οι ΗΠΑ επηρεάζουν καθοριστικά τις επιλογές και της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης. Επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις ότι οι ΗΠΑ έχουν θέσει θέμα να μην υπάρξει ενδυνάμωση των ενεργειακών μας σχέσεων με τη Ρωσία.

          4.     Όσον αφορά τα οφέλη της συμφωνίας:

          ·        Η αναφορά περί δημιουργίας 2000 θέσεων εργασίας σε όλο το μήκος του αγωγού, που θα προκύψουν τόσο στη φάση κατασκευής, όσο και στη φάση λειτουργίας, μάλλον δεν μας γεμίζει με αισιοδοξία, μιας και δεν υπάρχει καμία δέσμευση για αξιοποίηση ντόπιου εργατικού και επιστημονικού προσωπικού.

          ·        Οι τρεις χώρες που υπέγραψαν, απλά δίνουν έναντι ενοικίου (τι ποσού;) την δυνατότητα στη εταιρεία να περάσει μέσα από τα εδάφη τους τον αγωγό.

          ·        Η «μεγάλη επένδυση» αφορά και μόνο τη κατασκευή του αγωγού, που δεν δημιουργεί μακροπρόθεσμα καμία παραγωγική διαδικασία. Από τον αγωγό αυτό η Ελλάδα δεν θα προμηθεύεται φυσικό αέριο. Αυτό εξάλλου μπορεί ο καθένας να το διαπιστώσει διαβάζοντας τα ηλεκτρονικά φυλλάδια της εταιρείας (http://www.trans-adriatic-pipeline.com), όπου μόνο για την Αλβανία αναφέρει ότι «…Οι μέτοχοι του TAP μελετούν επίσης την πιθανότητα εφοδιασμού της Αλβανίας με ορισμένη ποσότητα φυσικού αερίου …»

          ·        Πολύ περισσότερο, δεν πρόκειται να έχει όφελος ενεργειακό τόσο η Δυτική Μακεδονία, όσο και ειδικότερα ο νομός της Καστοριάς. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μελέτη του Τεχνικού Επιμελ. Ελλάδας/ Τμ. Δυτ. Μακεδονίας, αναφέρεται ότι θα έπρεπε να υπάρχει δυνατότητα για λειτουργία με φυσικό αέριο στη μεταλιγνιτική περίοδο. Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο και να μην αφήνεται καμία παρερμηνεία, ότι δεν πρόκειται να δημιουργηθεί δίκτυο φυσικού αερίου από τον διερχόμενο αγωγό, που θα προορίζεται για χρήση στη περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας και ιδιαίτερα στη Καστοριά.

          ·        Δεν έχουμε στοιχεία για τη διαδρομή του αγωγού στη περιφέρεια της Καστοριάς. Δεν γνωρίζουμε ούτε το περιβαλλοντικό κόστος που θα δημιουργήσει, ούτε τις εκτάσεις που θα δεσμεύσει (αγροτικές, δασικές), είτε αυτές είναι ιδιωτικές, είτε είναι δημόσιες, ούτε τα πιθανά προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες.

          Με βάση τα παραπάνω, αντί των πανηγυρισμών θα περίμενε κανείς από τους τοπικούς παράγοντες:

          ü Να δώσουν στη δημοσιότητα όσα στοιχεία έχουν για την διαδρομή του αγωγού.

          ü Να εκθέσουν τις όποιες περιβαλλοντικές μελέτες έχουν κατατεθεί (και ελπίζουμε να μην είναι αποσπασματικές ή ελλιπείς).

          ü Να δηλώσουν με ποιο τρόπο θα διασφαλιστεί η οικολογική ισορροπία, όταν δημιουργείται μία ζώνη εργασίας παράλληλα με τον αγωγό, περίπου 150 μέτρων

          ü Να διευκρινίσουν για ποια οφέλη έχει δεσμευτεί η εταιρεία ΤΑΡ και πως θα διασφαλισθούν αυτά.

          ü Να ενημερώσουν τους πολίτες των οποίων τα ακίνητα θα δεσμεύσει ο αγωγός για τις διαδικασίες αποζημίωσής τους.

          ü Να γίνει πλήρης ανάλυση για την αποζημίωση της διέλευσης από τις δημόσιες εκτάσεις και αν τα χρήματα αυτά θα πάνε στο κεντρικό ταμείο του κράτους ή θα μείνουν για επένδυση στη κοινωνία της περιφέρειας Καστοριάς.

          Πέρα από όλα τα παραπάνω, θεωρούμε ότι τόσο η περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, όσο και η Καστοριά (μαζί και με όλες τις άλλες αντιπεριφέρειες και την Περιφ. Ηπείρου), θα πρέπει να διεκδικήσουν να γίνει επέκταση του δικτύου φυσικού αερίου των ενεργειακών φορέων ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ προς τη Δυτική Μακεδονία – Ήπειρο. Ο ενεργειακός αποκλεισμός και η εξάρτηση των περιοχών αυτών από το ηλεκτρικό ρεύμα αφενός και το πετρέλαιο αφετέρου, με τις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες, δεν μπορεί να συνεχισθεί. Η ανάπτυξη της περιοχής αυτής απαιτεί τόσο την δυνατότητα των κατοίκων να διαβιούν και να εργάζονται σε συνθήκες ανθρώπινες, όσο και την περιβαλλοντική αναβάθμιση, που δεν γίνεται με τη ρύπανση του αέρα και την ανεξέλεγκτη κοπή των δέντρων.

           

           

          Για την ομάδα Περιβάλλοντος

          Σίμος Καβελίδης    6977698087

          Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

          Κατάμαυρος ο ορίζοντας

          Κατάμαυρος ο ορίζοντας


          Ιλαροτραγωδία με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά προς βουλευτές της ΝΔ σε ταβερνοκουβέντα στην Κηφισιά, το βράδυ της Τετάρτης. Τι ομολόγησε; «Το 2013 θα είναι η χειρότερη χρονιά για την Ελλάδα», είπε ο πρωθυπουργός, αναφέρει το «Εθνος». Εντελώς άλλη αποστροφή της συζήτησης προώθησε στα τηλεοπτικά κανάλια και τις δεξιές εφημερίδες η κυβερνητική προπαγάνδα, ώστε να βγαίνει το διαμετρικά αντίθετο συμπέρασμα: «Από τον Σεπτέμβριο θα απογειωθούμε (!), αρκεί να αντέξουμε μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού», είναι η προβαλλόμενη πρωθυπουργική δήλωση. Πρόκειται φυσικά για παραμύθι, για προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού. Επειδή η κατάσταση της οικονομίας θα επιδεινωθεί δραματικά τους επόμενους μήνες, επιχειρείται να καλλιεργηθούν ψεύτικες ελπίδες στους Ελληνες ότι όπου να 'ναι τελειώνει το μαρτύριο.
          Μείωση του ΑΕΠ κατά 4,5% προβλέπει για το 2013 η ίδια η κυβέρνηση Σαμαρά και μάλιστα στο πιο επίσημο κείμενό της, τον προϋπολογισμό της τρέχουσας χρονιάς. Τι είδους «απογείωση» θα είναι αυτή με καταποντισμό του ΑΕΠ; «Απογείωση» προς τα Τάρταρα, τον Καιάδα, την άβυσσο;
          Θα αργήσουμε πολύ να δούμε άσπρη μέρα, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική οικονομικής και κοινωνικής εξουθένωσης του λαού μας. Πολλά χρόνια θα περάσουν. Πόσα δεν ξέρουμε, γιατί αυτό συναρτάται με τις πολιτικές εξελίξεις στις ηγετικές χώρες της ΕΕ και πρωτίστως στη Γαλλία. Δευτερευόντως, η Ιταλία μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης σοβαρών ευρωπαϊκών γεγονότων. Πάντως, οι Γερμανοί αναλυτές και αξιωματούχοι, που αναφέρονται στο θέμα της Ελλάδας αυτοτελώς, κάνουν λόγο συνήθως για τουλάχιστον μία... δεκαετία (!) μαρασμού της χώρας μας. Εκτιμήσεις, όμως, που δεν συνυπολογίζουν ελληνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές εξελίξεις δεν έχουν καμιά αξία.
          Κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα είναι πολύ πιθανότερη από την «απογείωσή» της, εκτιμά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική. «Θα είμαστε μπροστά σε κοινωνική έκρηξη, αν πιέσουμε τον λαό να δώσει περισσότερα», δήλωσε ευθέως ενώπιον του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ. «Ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλα βάρη. Εχει δώσει πάρα πολλά μέχρι σήμερα. Οι αντοχές των Ελλήνων έχουν εξαντληθεί», υπογράμμισε.
          Αδιαφορεί η κυβέρνηση για τη δυστυχία των Ελλήνων. Νομοθετεί έχοντας κατά νου μόνο τις εντολές και τις απαιτήσεις της τρόικας. Ετσι π.χ. εξαπλασίασε (!) σχεδόν τον φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης - για την ακρίβεια από 60 ευρώ τα 1.000 λίτρα που ήταν πέρυσι τον πήγε στα... 330 ευρώ φέτος. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Εχει ξεπαγιάσει όλη η Ελλάδα, εκατομμύρια Ελλήνων. Κατέρρευσε η κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης. Πτώση πάνω από 80%! Φέτος τον Ιανουάριο, λοιπόν, με έξι φορές πάνω τον φόρο σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2012, η κυβέρνηση εισέπραξε 353 εκ. ευρώ φόρους από το πετρέλαιο θέρμανσης έναντι... 349 εκατομμυριών που είχε εισπράξει τον περσινό Γενάρη! Η κυβέρνηση Σαμαρά και λοιπών οδήγησε σε πολύμηνο μαρτύριο ξεπαγιάσματος 10 εκατομμύρια Ελληνες για να κερδίσει 4 εκατομμύρια ευρώ! Ανήκουστο κοινωνικό έγκλημα για να πάρει... 40 λεπτά παραπάνω φόρο από κάθε πολίτη!
          Το ταξίδι στην Τουρκία ύστερα από μία εβδομάδα δεν γνωρίζουμε αν ο πρωθυπουργός το συμπεριλαμβάνει στην «απογείωση» της κυβέρνησής του. Ειλικρινά απορούμε γιατί ο Αντώνης Σαμαράς πραγματοποιεί αυτή την επίσκεψη στην πιο εχθρική χώρα προς την Ελλάδα αυτή την εποχή που η χώρα μας είναι εξόφθαλμα τραγικά αποδυναμωμένη σε ό,τι αφορά και τη διεθνή της θέση, ενώ το διεθνές κύρος της είναι μηδαμινό. Θέλει πολλή σκέψη για να αντιληφθεί κανείς ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο η ουσιαστική ταπείνωση του Ελληνα πρωθυπουργού είναι αναπότρεπτα δεδομένη εκ των προτέρων;
          Οσο για το δημόσιο χρέος, παρά το «κούρεμα» κατά 53% ποσού 200 δισεκατομμυρίων ευρώ και πλέον και την «επαναγορά» ελληνικών ομολόγων που διέλυσαν τα ασφαλιστικά ταμεία και το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, η μείωσή του είναι απογοητευτικά μικρή. Από 176,4% του ΑΕΠ που ήταν το 2011 έπεσε στο 156,6% του ΑΕΠ το 2012, έχοντας πάντως ένα ΑΕΠ που μειώθηκε αισθητά στη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε. Επειδή, όμως, το δημόσιο χρέος μετριέται ως ποσοστό του ΑΕΠ και όχι σε απόλυτα μεγέθη, το 156,6% του ΑΕΠ σηματοδοτεί χρέος μη βιώσιμο για χώρα όπως η Ελλάδα.

          Το παραμύθι του λαού-μάγκα δεν μας ωφέλησε»

          Το παραμύθι του λαού-μάγκα δεν μας ωφέλησε»
          Πάνος Χριστοδούλου, ένας συγγραφέας βιβλίων για παιδιά στον κόσμο των μεταναστών

          Στο τελευταίο του βιβλίο περιγράφει μια μπάλα που δεν θέλει να είναι μπάλα, που έχει υπαρξιακές αγωνίες. Στην καθημερινότητά του αντιμετωπίζει τον άθλιο τρόπο με τον οποίο η χώρα μας υποδέχεται όσους ζητούν άσυλο, αφού είναι διευθυντής του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες

          Της Μαριαλένας Σπυροπούλου

          Ο Πάνος Χριστοδούλου γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στα «Νέα» και έχει συνεργαστεί με διάφορους φορείς σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σήμερα είναι διευθυντής στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες. Γράφει παραμύθια για παιδιά και εφήβους από το 2003. Χαρακτηριστικό της γραφής του είναι το υπόγειο χιούμορ, η έλλειψη διδακτισμού αλλά και η καλλιέργεια στις παιδικές ψυχές της ευαισθησίας και της ανεκτικότητας απέναντι στο διαφορετικό.

          -Το τελευταίο σας βιβλίο με τίτλο «Η μπάλα της ζωής τους» περιγράφει τη ζωή μιας μπάλας με υπαρξιακές αναζητήσεις. Πώς προέκυψε η ιδέα;

          «Αυτό που με ελκύει είναι να πλάθω αντισυμβατικούς ήρωες, οι οποίοι έχουν ιδιότητες και χαρακτηριστικά διαφορετικά από αυτά που συνήθως περιμένει κανείς. Η αρχική μου ιδέα για την ιστορία ήταν για μια μπάλα που δεν ήθελε να είναι μπάλα. Τι όμως άλλο θα μπορούσε να είναι αυτό το στρογγυλό αντικείμενο, τι άλλες χρήσεις θα μπορούσε να έχει; Τη σκέφτηκα μαξιλάρι, σωσίβιο, υδρόγειο, μερικές δηλαδή από τις ιδιότητες που αποκτά τελικά η μπάλα κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Το επόμενο ερώτημα, όμως, ήταν γιατί να μη θέλει η μπάλα να είναι μπάλα. Κατ” αυτόν τον τρόπο προέκυψαν οι ευαισθησίες και οι υπαρξιακές της ανησυχίες. Νομίζω ότι μια μπάλα με υπαρξιακές ανησυχίες δεν είναι αυτό που περιμένει κανείς».

          -Η μπάλα είναι το αντικείμενο-φετίχ των παιδικών μας χρόνων. Τι συμβολίζει, όμως, για τη ζωή των ενηλίκων;

          «Παρ” όλο που είμαι λάτρης της μπάλας, για εμένα συμβολίζει ό,τι πιο σάπιο, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Νομίζω ότι ο τρόπος που παίζεται στην Ελλάδα αποτελεί τον καθρέφτη μιας σειράς γενεών που ανατράφηκαν με τον ίδιο τρόπο: το παν είναι να κερδίζεις, να κερδίζεις συνέχεια με οποιοδήποτε μέσο, με οποιοδήποτε κόστος. Και αν είναι δυνατόν να ξεφτιλίσεις και τον αντίπαλο, ακόμη καλύτερα!».

          -Οταν γράφετε, τι επιθυμείτε ασυνείδητα να δημιουργήσετε στις παιδικές ψυχές;

          «Δεν θέλω να γίνομαι διδακτικός. Θέλω, χρησιμοποιώντας όπου γίνεται το χιούμορ, να θέσω στα παιδιά κάποια σοβαρά θέματα, όπως είναι η παιδική εργασία, η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός. Θέλω να τα κάνω να προβληματιστούν και να ευαισθητοποιηθούν».

          -Πόσο έχουμε ανάγκη μεγαλώνοντας από παραμύθια;

          «Εχω αναθεωρήσει λίγο για τη χρησιμότητα των παραμυθιών, καθώς έχω την εντύπωση ότι μεγαλώσαμε με το παραμύθι πως είμαστε λαός-μάγκας, που τα καταφέρνουμε καλύτερα απ” όλους και όλοι οι υπόλοιποι είναι κουτόφραγκοι. Πάντως έχουμε ανάγκη από παραμύθια. Αυτό που μου έρχεται αυτή τη στιγμή στο μυαλό και θεωρώ ότι θα μπορούσε να βοηθήσει εμάς τους μεγάλους, ιδιαίτερα αυτή τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε θυμίζοντάς μας την αξία της προσφοράς προς τον άλλον, είναι το «Δέντρο που έδινε» του Σελ Σίλβερσταϊν».

          -Πώς μπορεί ένα παιδί να μη χάσει τον αυθορμητισμό και τους στόχους του;

          «Η απάντηση-κλισέ είναι να παραμείνει παιδί. Δεν είμαι σίγουρος όμως αν είναι η σωστή απάντηση, ούτε για το πώς επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο. Ισως, τον αυθορμητισμό σου να μπορείς να τον διατηρήσεις αν το περιβάλλον σου (οικογένεια, σχολείο κ.λπ.) σε αφήνει να αναπνεύσεις και να εκφραστείς ελεύθερα. Ούτε και γι” αυτό όμως είμαι σίγουρος για το πώς πετυχαίνεται. Οντας πατέρας μιας μικρής κόρης με πιάνω κάποιες φορές να της επιβάλλω πράγματα θεωρώντας ότι έτσι τη βοηθώ για το μέλλον. Συχνά αναρωτιέμαι αν τελικώς -χωρίς να το θέλω- καταπιέζω το παιδί μου με συνέπειες και στον αυθορμητισμό του».

          -Γράφετε παιδικά βιβλία, αλλά προστατεύετε από τη θέση σας και άλλες αδύναμες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι οι πρόσφυγες. Ποια είναι η εμπειρία σας από το ελληνικό σύστημα;

          «Το ελληνικό σύστημα ασύλου αποτελεί δυστυχώς μια αθλιότητα. Οι πρόσφυγες που βρίσκονται στην Ελλάδα στην ουσία δεν μπορούν να ζητήσουν άσυλο. Η ελληνική αστυνομία, που εξακολουθεί να είναι αρμόδια για το άσυλο (παγκόσμια πατέντα αυτό, που οδηγεί στη σχιζοφρένεια: Η αστυνομία είναι αρμόδια για την αναχαίτιση όσων έρχονται παράτυπα στη χώρα και από την άλλη η ίδια είναι υπεύθυνη και για την προστασία τους), δέχεται την υποβολή μόνο 20 αιτημάτων την εβδομάδα. Επίσης, όσοι πρόσφυγες συλληφθούν για παράτυπη είσοδο κρατούνται υπό άθλιες και ντροπιαστικές για πολιτισμένη χώρα συνθήκες, ενώ όσοι βρίσκονται ελεύθεροι καθημερινά κινδυνεύουν από ρατσιστικές επιθέσεις ακραίων στοιχείων, που δρουν σχεδόν ανενόχλητα. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε οικονομική κρίση, ότι η Ελλάδα δέχεται μεγάλο όγκο αλλοδαπών καθώς αποτελεί πύλη για την Ευρώπη, δεν μας απαλλάσσει από τις ευθύνες μας και δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για μια τέτοια απάνθρωπη συμπεριφορά».

          -Πρόσφυγας και μετανάστης. Ποιες είναι οι διαφορές;

          «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει διαφορά. Πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετωπίζονται με τον ίδιο άθλιο τρόπο. Πάντως, ο πρόσφυγας δεν έχει επιλογή, είναι αναγκασμένος να εγκαταλείψει τη χώρα του. Φεύγει γιατί η ζωή του και η ελευθερία του κινδυνεύουν για λόγους πολιτικούς, θρησκευτικούς, εθνικούς, φυλετικούς ή κοινωνικούς. Ο μετανάστης φεύγει για οικονομικούς λόγους, δεν τον εξαναγκάζει κάποιος σε φυγή. Βέβαια, κατά πόσο δεν είναι εξαναγκασμένος να φύγει κάποιος όταν στη χώρα του είναι απίστευτα φτωχός, όταν το σπίτι του, το χωράφι του, έχει καταστραφεί από κάποια φυσική καταστροφή και δεν έχει κανένα πλαίσιο προστασίας και βοήθειας;».

          ΙNFO: Ολα τα βιβλία του κυκλοφορούν από τον «Κέδρο»: «Ο Ζαχαρίας και η σπιτική μπεσαμέλ», «Τροχονόμος στα κατσάβραχα», «Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές» κ.ά.

          Η επιστροφή του συμβιβαστικού Νίκου Κωνσταντόπουλου

          Η επιστροφή του συμβιβαστικού Νίκου Κωνσταντόπουλου

          Του Νίκου Σβέρκου

          Οσοι έφτασαν στην αίθουσα 223 της Βουλής το μεσημέρι της Πέμπτης, για να παρακολουθήσουν την εναρκτήρια συνεδρίαση της Επιτροπής Σοφών του ΣΥΡΙΖΑ για τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και το Σύνταγμα, πιθανόν ξαφνιάστηκαν όταν είδαν στο πάνελ των εισηγητών τον Νίκο Κωνσταντόπουλο να τοποθετείται ως επικεφαλής της Επιτροπής μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα. Κάποιοι μίλησαν για μια «επιστροφή με πολιτικό νόημα» και άλλοι χαρακτήρισαν «λογική» την κίνηση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αφού «ο Νίκος δεν έφυγε ποτέ από το κόμμα, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές».

          Το 2004 η ανακοίνωση από τηλεοράσεως της αποχώρησής του από την ηγεσία του ΣΥΝ θεωρήθηκε αναμενόμενη. «Το κόμμα τότε το πήρε η αριστερή πλειοψηφία και οι ανανεωτικοί τραβούσαν συνεχώς το σκοινί» σχολιάζει σήμερα ηγετικό στέλεχος της Κουμουνδούρου, οπότε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος δεν μπορούσε να συνεχίσει να ηγείται όσο η βάση που τον υποστήριζε μίκραινε, οι συμβιβασμοί καταρρίπτονταν και το πρωτόλειο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ διαλυόταν με αποκορύφωμα τις τότε ευρωεκλογές.

          Μετά την αποχώρησή του το όνομα του «έπαιξε» σε διάφορες περιστάσεις δημιουργώντας ενίοτε αμηχανία στον ΣΥΝ που πραγματοποιούσε την «αριστερή στροφή του». Το σενάριο που τον ήθελε να προτείνεται για Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2005 από την κυβέρνηση Καραμανλή ανοίγει στον ΣΥΝ μια μεγάλη -ακόμα και ιδεολογική- συζήτηση, ενώ η επιλογή του ως προέδρου του Παναθηναϊκού δίνει τροφή για σχόλια και δημοσιεύματα για τις φιλίες του με επιχειρηματίες. Τον Μάιο του 2012 το όνομά του ακούστηκε και πάλι, αυτή τη φορά ως σκέψη του Ευάγγελου Βενιζέλου για πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος διέψευσε τότε όμως το σενάριο με τη φράση «δεν θέλω παιχνίδια με το όνομά μου».

          «Σύντροφοί» του στο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν στον Νίκο Κωνσταντόπουλο τρία πράγματα. Πρώτον, ότι στις αρχές της περασμένης δεκαετίας «είδε» τον χώρο των κοινωνικών κινημάτων ως ένα πεδίο που ο ΣΥΝ έπρεπε να στρέψει την προσοχή του. Ορισμένοι γνώστες εκείνων των περιόδων λένε ότι επρόκειτο για μια παρακινδυνευμένη κίνηση, άλλοι υποστηρίζουν ότι «όσο το ΠΑΣΟΚ και το μεταρρυθμιστικό μπλοκ μιλούσαν για την Κεντροαριστερά, αυτός είδε το ανταγωνιστικό πεδίο». Αλλοι βεβαίως, που τοποθετούνταν τότε στους ανανεωτικούς, χαρακτηρίζουν αυτή την κίνηση την «αρχή του τέλους για την προεδρία του».

          Μέχρι σήμερα ο Νίκος Κωνσταντόπουλος συνέχισε να ασκεί τη δικηγορία, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων την υπεράσπιση της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και εσχάτως του Κώστα Βαξεβάνη. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι άφηνε ασχολίαστες τις εξελίξεις στην Αριστερά.

          Στις πρώτες συνεντεύξεις που έδινε μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΝ παρέμενε συμβιβαστικός όσον αφορά το εσωκομματικό χάσμα, ενώ οι παρεμβάσεις του ήταν επικεντρωμένες στα ζητήματα της διαπλοκής. Αλλωστε, δεν ήταν λίγες οι φορές που το όνομά του συμπεριλήφθηκε σε καταγγελίες διαφόρων ειδών, οι οποίες όμως έμειναν αναπόδεικτες. Η τοποθέτησή του υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και κατά της ΔΗΜΑΡ έγινε ξεκάθαρη όταν οι ανανεωτικοί αποχώρησαν από το κόμμα που συνίδρυσαν. «Η τεχνική και η κουλτούρα των διασπάσεων δεν με εκφράζει» είχε δηλώσει στο «Βήμα» σχετικά με την αποχώρηση των ανανεωτικών και τη δημιουργία της ΔΗΜΑΡ, καθώς και ότι δεν χρειάζονται «προσωποκεντρικές διασπάσεις, αναδιάταξη γνωστών παραγοντισμών και ανακύκλωση του πολιτικαντισμού».

          Στην ίδια συνέντευξη πάντως ο Νίκος Κωνσταντόπουλος ερωτώμενος για το αν θα επιστρέψει στην «ενεργό πολιτική δράση» δήλωσε χαρακτηριστικά: «Αισθάνομαι όπως και όταν πήραμε την απόφαση να στρατευθούμε κατά της δικτατορίας. Αλλες εποχές, αλλά και τώρα συνθήκες έκτακτης ανάγκης είναι». Πριν από τις εκλογές του Ιουνίου, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κονταροχτυπιόταν με τη Ν.Δ. για την πρώτη θέση, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος εμφανιζόταν ως το κατάλληλο πρόσωπο που θα αναλάμβανε την αντιπροεδρία μιας αριστερής κυβέρνησης με αρμοδιότητες τις θεσμικές αλλαγές και τη δημόσια διοίκηση. Με το ίδιο θέμα καταπιάνεται σήμερα ξανά ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ. Τυχαίο;

          n.sverkos@efsyn.gr

          Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

          Καρικατούρα Δημοκρατίας

          Έντυπη Έκδοση

          Καρικατούρα Δημοκρατίας

          Στην ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ,
          που δίδαξε δημοσιογραφία
          Ολα τα 'χαμε, τρομάρα μας, στην κυβερνητική μηχανή, ακόμη ένας υπουργός μάς έλειπε. Τις ημέρες που μαθαίναμε τα νέα ρεκόρ της φρίκης στην καλπάζουσα ανεργία (έξι στους δέκα νέους, πρωτιά συνολικά στην Ευρώπη, 13η θέση παγκοσμίως), ο Αντ. Σαμαράς ανακάλυψε ότι χρειάζεται έναν υφυπουργό ειδικά για να διαχειρίζεται το ΕΣΠΑ και, με αξιοκρατικά κριτήρια, ως είθισται, τον διόρισε. Με την μπακάλικη λογική, 45 υπουργούς έχουμε, ένας παραπάνω μας μάρανε;
          Ενας; Οχι ακριβώς. Ο Κυρ. Βιρβιδάκης έσπευσε στον υπουργικό θώκο με τα «προικιά» του: πολυτελές γραφείο, που τάχιστα θα το ανακαινίσει, πολυτελέστερο κρατικό αυτοκίνητο, μετά οδηγού, από τον προκλητικό στόλο των προνομιούχων που αφήνει άθικτο η κρίση, 5-6 γραμματείς ευειδείς, καμιά δεκαριά αστυνομικοί να τον φρουρούν μέρα-νύχτα, πάνω από 20 «σύμβουλοι» που του αναλογούν, αναρίθμητοι παρατρεχάμενοι - και άσε τα κοπέλια από τα Χανιά, που θα βρει τρόπο να τα βολέψει.
          Με όλους αυτούς, σε περίοδο εξοντωτικής λιτότητας για τους πολλούς, θα ταΐσουμε, για να περιδρομιάσει, τον ακόρεστο λεβιάθαν της κυβερνητικής γραφειοκρατίας. Εχουμε και λέμε (τα στοιχεία από εφιαλτικό ρεπορτάζ της Ελένης Δελβινιώτη, «Ε» 26-1-2013): Υπουργοί 15. Αναπληρωτές υπουργοί 9. Υφυπουργοί 22. Γενικοί και ειδικοί γραμματείς 78. Σύμβουλοι (άκου, άκου!) 1.200...
          Επιπροσθέτως, στα υπουργεία υπάρχουν: 3.720 τμήματα, 886 διευθύνσεις, 149 γενικές διευθύνσεις και πάνω από 2.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Ολος αυτός ο συρφετός «λειτουργεί» με 23.142 αλληλοσυγκρουόμενες αρμοδιότητες, «παράγει» ετησίως 5.716 ρυθμίσεις και μας κοστίζει περί τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο...
          Αντε μετά να προκόψει ποτέ αυτός ο δύσμοιρος τόπος.
          Για μια πρόχειρη σύγκριση, να θυμίσουμε ότι πέρσι, ταυτόχρονα σχεδόν με τις δικές μας, στήθηκαν κάλπες και στην (με ισάριθμο, περίπου, πληθυσμό) Ολλανδία. Για 150 (και όχι 300...) βουλευτές και κυβέρνηση με 11 όλα κι όλα υπουργεία, χωρίς πολλές παραφυάδες.
          Ο ευρωπαϊκής κουλτούρας Αντ. Μανιτάκης, επιφορτισμένος με τις μνημονιακές εκκαθαρίσεις, αν όντως ήθελε (και τολμούσε) να εξυγιάνει και να εκσυγχρονίσει τη δημοσιοϋπαλληλία, από τον λεβιάθαν της κυβερνητικής γραφειοκρατίας όφειλε να αρχίσει. Ή όχι;
          Αλλά να που μας προέκυψε και η εξόχως αποκαλυπτική περίπτωση του πολυθεσίτη καθηγητή Μέργου. Ο οποίος, καίτοι διευθυντικό στέλεχος μεγαλοκατασκευαστικής εταιρείας, επελέγη για γεν. γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών(!) - για να υπηρετήσει, προφανώς, τα συμφέροντα του... Δημοσίου! Αυτός ντε, που με τον ιταμό κυνισμό τού χορτάτου και άπληστου, μας είπε ορθά-κοφτά ότι είναι υπερβολικός ο κατώτερος μισθός των 580 ευρώ - υπονοώντας ότι πρέπει να πέσει στα επίπεδα Βουλγαρίας.
          Είναι στην αρμοδιότητα του ακαταπόνητου επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λ. Ρακιντζή (αυτός τα λέει, αυτός τα ακούει...) να ερευνήσει και αυτή την τερατόμορφη απόφυση του πελατειακού κράτους. Για να καταδειχτεί πόσοι και ποιοι πατενταρισμένοι άνθρωποι των ολιγαρχών στελεχώνουν την κυβερνητική μηχανή - ακόμη και ως υπουργοί... Και να αποκαλυφθεί σκαστή η διαπλοκή. Ητοι, η κορυφή της διαφθοράς, που κοστίζει ετησίως περί τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ. Αλλα τόσα κοστίζει η γραφειοκρατία γενικά. Να τα λοιπόν τα 40 δισ. που «πήραμε» τον Δεκέμβρη και πανηγυρίζαμε - όταν όλο και μεγαλύτερα πλήθη σπρώχνονται στο περιθώριο, την αναδουλειά, την ανέχεια, την απόγνωση και τη λιμοκτονία...
          Ακόμη και στην ψευδεπίγραφη αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία υποτίθεται ότι δεν υπάρχουν αρχές και αξιωματούχοι ανέλεγκτοι. Ο Αντ. Σαμαράς, λοιπόν, που αποφασίζει, διατάζει και διορίζει, σε ποιον δίνει λογαριασμό; Ποιος τον ελέγχει ως πρωθυπουργό;
          Οχι, βεβαίως, το υπουργικό συμβούλιο. Στους οκτώ μήνες συνεδρίασε όλες κι όλες τέσσερις φορές - κι αυτές για να ακούσει τα πρωθυπουργικά σχέδια και τις επιλογές και όχι για να συναποφασίσει ή να ασκήσει κριτική.
          Ούτε, ασφαλώς, η Βουλή, με κατ' εξοχήν αυτόν το θεσμικό ρόλο. Τριάντα ερωτήσεις υπεβλήθησαν από τους πολιτικούς αρχηγούς για τον πρωθυπουργό και δεν προσήλθε για να απαντήσει ούτε σε μία! Αντιθέτως, φρόντισε ο Αντ. Σαμαράς να ευνουχίσει ολοκληρωτικά την ήδη υποβαθμισμένη Βουλή, με τις κυβερνητικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου να ξεπερνούν τα νομοσχέδια.
          Τι μένει; Α, ναι: Το άτυπο και εξωθεσμικό συμβούλιο αρχηγών της τριτοκομματικής κυβέρνησης. Συνεδριάζει τακτικότατα από κοινή αγωνία μπας και ραγίσει το γυαλί της ετερόκλιτης και με λεόντειους όρους σύμπραξης. Και, παρεμπιπτόντως, οι τρεις αρχηγοί κατανέμουν αναλογικά τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ και άλλων δημόσιων υπηρεσιών. Οσοι είχαμε ελπίσει ότι με τον τερματισμό του δικομματισμού ξεμπλέκουμε και με την πελατειακή αθλιότητα του εξ ορισμού διεφθαρμένου μονοκομματικού κράτους, διαπιστώνουμε τώρα ότι ο εναλλάξ μονόχρωμος κρατικός μηχανισμός μεταλλάχθηκε απλώς σε τρικολόρε.
          Δεν νοείται κανενός είδους Δημοκρατία: Με κυρίαρχη στη διακυβέρνηση την ενός ανδρός αρχή. Με εξαχρειωμένο πολιτικό σύστημα. Με πολιτική ηγεσία έκπτωτη στην κοινωνική συνείδηση, αφού οι πολίτες, σχεδόν όλοι (87%), της επιρρίπτουν δικαιολογημένα την κύρια ευθύνη για το χάλι μας. Με Κοινοβούλιο ευνουχισμένο και χαμηλοτάτου επιπέδου. Με δικαστικό σώμα εν πολλοίς αντιδραστικό και ιδιοτελές. Με κόμματα αρχηγικά και χρεοκοπημένα. Με τον αυταρχισμό να θερίζει και το φασισμό να ελλοχεύει. Με τις εργατικές κατακτήσεις αιώνων να τσαλαπατιούνται. Με ένα κλομπ πάνω από το κεφάλι κάθε απεργού, διαδηλωτή και μετανάστη. Και με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα να συρρικνώνονται συνεχώς. Κάτι χειρότερο: Να εκχωρούνται αδιαμαρτύρητα από υποταγμένους πολίτες. Το επισημαίνει σε ευθύβολο άρθρο του σε αυτές τις στήλες («Ασφάλεια ή Δημοκρατία;» 19-2-2013) ο πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ Δημ. Παξινός: «Η Δημοκρατία», γράφει, «χωρίς Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν μπορεί να υπάρξει».
          Κοινοτοπία; Ισως. Αλλά ακόμη και κάποια αυτονόητα έχουν πια χαθεί...

          Σκουριές Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

          Έντυπη Έκδοση

          Σκουριές

          Υπήρχαν εξαρχής δύο λύσεις.Η πρώτη απαιτούσε απ' τον ελληνικό λαό να αρθεί προ των ευθυνών του μία κι έξω, να αποστρατεύσει τα στελέχη του παλαιού πολιτικού προσωπικού συνολικά, μηδενός εξαιρουμένου, και να επωμιστεί όχι απλώς μια ριζική συνταγματική μεταρρύθμιση αλλά και την ανάλογη αναθεώρηση των κανόνων του παιγνιδιού, σε βάρος των φορολογικών και πελατειακών στρεβλώσεων που είχαν αναπτυχθεί απ' τον κρατικοδίαιτο καπιταλισμό. Ούτε «μαζί τα φάγαμε» ούτε «εγώ δεν ήξερα τίποτα»· επανεκκίνηση απ' το μηδέν.
          Η δεύτερη λύση, αυτή που υιοθετήθηκε, δεν ήταν τόσο επική ασφαλώς και προέβλεπε μια βήμα προς βήμα ελεγχόμενη οικοδόμηση ενός βιώσιμου κράτους με αναπαλαιωμένα υλικά, λίγο από δω, λίγο από κει, βλέποντας και κάνοντας. Είναι αλήθεια ότι η πρώτη λύση φάνταζε υπερβολικά επικίνδυνη· ένα στραβοπάτημα και θα βρισκόμασταν στην άβυσσο.
          Εντούτοις, και η δεύτερη λύση έπρεπε τώρα να εφαρμοστεί σε πείσμα ενός αδιεξόδου που έμοιαζε αξεπέραστο, αυτό του φαύλου κύκλου που χαρακτηρίζει τη σχέση καχυποψίας μεταξύ λαού και θεσμών: φέρ' ειπείν οι θεσμοί της πολιτείας καλούνταν να επιβάλλουν το κύρος τους σ' έναν ταλαιπωρημένο πληθυσμό, απ' τη συγκατάθεση του οποίου θα εξαρτιόταν ακριβώς το κύρος, τη στιγμή που αυτός το αμφισβητούσε εμφαντικά. Πάρτε το παράδειγμα του εμφυλίου που ξέσπασε στη Χαλκιδική με επίκεντρο την επένδυση στις Σκουριές: το πρόβλημα της έλλειψης εμπιστοσύνης του κόσμου προς την εταιρεία θα 'πρεπε όντως να επιλυθεί απ' τους θεσμούς, δηλαδή απ' την Πολιτεία και τη Δικαιοσύνη, τη στιγμή που τόσο η Πολιτεία όσο και η Δικαιοσύνη υπέφεραν οι ίδιες απ' την έλλειψη της εμπιστοσύνης του κόσμου.
          Το συναντάμε διαρκώς μπροστά μας καθημερινά: το Κράτος πρέπει να αποδείξει ότι λειτουργεί έντιμα και υπέρ του γενικού συμφέροντος προκειμένου να συλλέξει τους φόρους, δεν μπορεί όμως να το αποδείξει αν δεν έχει ήδη συλλέξει τους φόρους ώστε να πείσει ότι τους διαχειρίζεται με εντιμότητα. Ή: οι πολιτικοί σπεύδουν να διαβεβαιώσουν για την ειλικρινή τους μετάνοια, όμως καμία μετάνοια δεν γίνεται δεκτή από κάποιους που θεωρούνται ήδη ανειλικρινείς και διεφθαρμένοι.
          Η ίδια η διαφθορά, στην πολιτική σκηνή, πρέπει τώρα να αντιμετωπιστεί από κείνους που ανέβηκαν στη σκηνή χάρη στη διαφθορά. Η περίπτωση θυμίζει τη δήλωση του Μπομπ Χόουπ, σύμφωνα με την οποία «Η τράπεζα είναι ένα μέρος όπου θα σου δανείσουν λεφτά αν κατορθώσεις να αποδείξεις ότι δεν τα χρειάζεσαι». Οσο διστάζουμε να σπάσουμε το φαύλο κύκλο, οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές θα παραμένουν στο επίπεδο του ευχολόγιου, εφόσον για να τις επιβάλεις πρέπει να υπάρχει ΗΔΗ κάποιου είδους διοικητική διάρθρωση. Αρα;

          Αγωγός φυσικού αερίου ΤΑΡ: Χάντρες και καθρεφτάκια για τους Έλληνες από Σαμαρά

          Αγωγός φυσικού αερίου ΤΑΡ: Χάντρες και καθρεφτάκια για τους Έλληνες από Σαμαρά


          Χρήστου Δημήτρης
          Ημερομηνία δημοσίευσης: 16/02/2013
          Υπογράφτηκε την Τετάρτη το μεσημέρι στην Αθήνα παρουσία του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του βοηθού υφυπουργού των ΗΠΑ (!) Έρικ Ρούμπιν η τριμερής διακυβερνητική συμφωνία Ελλάδας - Αλβανίας - Ιταλίας για την μελέτη κατασκευής του αδριατικού αγωγού φυσικού αερίου ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline) μήκους 800 χλμ., εκ των οποίων τα 478 επί ελληνικού εδάφους, για τη μεταφορά φυσικού αερίου μέσω Ιταλίας στην νότια και κεντρική Ευρώπη από το Αζερμπαϊτζάν.
          Ο πρωθυπουργός βγήκε πανηγυρίζοντας, όπως τότε ο Σιούφας για τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης, για ένα έργο, χωρίς την παραμικρή (στην πραγματικότητα) ελληνική συμμετοχή
          Πρέπει να πούμε ότι η υπογραφή δεν αφορά εκτέλεση έργου, αλλά τον διαγωνισμό για τη μεταφορά φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, με την οριστική επιλογή της οδού μεταφοράς του αερίου να αναμένεται τον προσεχή Ιούνιο. Η υπογραφή της Διακυβερνητικής Συμφωνίας δεν διασφαλίζει ότι ο συγκεκριμένος αγωγός θα επιλεγεί. Ο δεύτερος υποψήφιος του διαγωνισμού για την μεταφορά του αζέρικου φυσικού αερίου είναι ο Nabucco West, μήκους περίπου 800 χλμ. Πρόκειται για μία μικρή εκδοχή του αρχικού γιγαντιαίου πρότζεκτ Nabucco (που ματαιώθηκε λόγω έλλειψης προμηθευτών), που θα ξεκινά από τα τουρκοβουλγαρικά σύνορα, θα διασχίζει τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία και θα καταλήγει στο Μπάουμγκάρντεν της Αυστρίας. Οι μέτοχοι αυτού του σχήματος είναι η αυστριακή OMV AG, η γερμανική RWE AG, η ουγγρική MOL, η τουρκική Botas και η ρουμάνικη Transgaz.
          Παρόλα αυτά, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οι ποσότητες φυσικού αερίου που ελέγχουν στο Αζερμπαϊτζάν η BP, η Socar και η Total δεν επαρκούν για τη βιωσιμότητα (και χρηματοδότηση) του αγωγού ΤΑΡ, που υπολογίζεται να κοστίσει περί τα 2 δισ. ευρώ. Το μειονέκτημα του Nabucco West είναι το υπερδιπλάσιο κόστος κατασκευής σε σχέση με τον ΤΑΡ, αλλά πλεονεκτεί καθώς απευθύνεται σε περισσότερους και διψασμένους για ενέργεια λόγω κλίματος και βιομηχανικών αναγκών πελάτες στη διαδρομή του μέχρι την Αυστρία. Επιπλέον, τα νέα κοιτάσματα φυσικού αερίου των Αζέρων είναι σε μεγάλο βάθος και έχουν υψηλό κόστος εξόρυξης, που σημαίνει ότι υπάρχει ρίσκο να σταθούν όταν οι τιμές πέφτουν αφού χρηματιστηριακά παρακολουθούν τις τιμές του πετρελαίου.
          Δεν είναι όμως αυτό το κύριο. Ο Σαμαράς βγήκε πανηγυρίζοντας, όπως τότε ο Σιούφας για τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης, για ένα έργο χωρίς την παραμικρή (στην πραγματικότητα) ελληνική συμμετοχή. Οι τρεις χώρες που υπέγραψαν απλά δίνουν έναντι φτηνού ενοικίου τον χώρο να περάσει ο αγωγός, εφόσον τελικά επιλεχθεί ο ΤΑΡ. Η εταιρεία διαχείρισης του αγωγού έχει μετόχους κατά 42,5% την ελβετική AXPO, κατά 42,5% τη νορβηγική Statoil και κατά 15% γερμανική EON.
          Τα μοναδικά οφέλη για την Ελλάδα μπορούν να προέλθουν από τις εργασίες κατασκευής του αγωγού κυρίως σε ημερομίσθια εφόσον δεν προτιμηθούν φτηνοί εργάτες από τις βαλκανικές χώρες. Μετά, το μόνο που θα χρειαστεί είναι λίγες δεκάδες φροντιστές - συντηρητές του αγωγού. Μοναδικός κερδισμένος αυτής της λύσης, αν τελικά επιλεγεί, θα είναι η Ιταλία που θέλει να γίνει μεγάλος κόμβος εμπορίας Φυσικού Αερίου, έχοντας παράλληλα εξασφαλίσει μεγαλύτερο μέρος του υγροποιημένου φυσικού αερίου της Αλγερίας το οποίο μεταφέρεται με πλοία.
          Είναι γεγονός πως οι Αμερικανοί, θέλοντας να περιορίσουν για γεωπολιτικούς λόγους τον ενεργειακό έλεγχο της Ευρώπης από τη Ρωσία του Πούτιν, πίεσαν πολύ για τη ματαίωση του νότιου δρόμου μεταφοράς φυσικού αερίου. Μέχρι στιγμής με επιτυχία αφού -συν τοις άλλοις- η κυβέρνηση έχει ήδη αποφασίσει να παραδώσει την προς ιδιωτικοποίηση ΔΕΠΑ στην κοινοπραξία Βαρδινογιάννη - Μυτηληναίου αναζητώντας δικαιολογίες να αρνηθεί το μεγαλύτερο τίμημα που προσφέρει η Ρωσική πλευρά μέσω της Gazprom.
          Όλα αυτά όμως δεν έχουν περάσει απαρατήρητα τους Ρώσους, που σε συνεργασία με τους Γερμανούς κατασκεύασαν τον βόρειο υποθαλάσσιο δρόμο τον North Stream (μήκους 1.220 χιλιομέτρων), από την Αγία Πετρούπολη έως το Βίμποργκ της Γερμανίας. Μάλιστα από τα 27,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου που μετέφερε ο αγωγός κατασκεύασαν -σε χρόνο ρεκόρ- δίπλα και δεύτερο (λόγω ζήτησης) ο οποίος λειτουργεί από τον περασμένο Οκτώβριο, μεταφέροντας 55 δισ. κυβικά τον χρόνο (έναντι 7 με 8 του ΤΑΡ) στην κεντρική Ευρώπη, δημιουργώντας μάλιστα και τεράστιους αποθηκευτικούς χώρους στην Αυστρία για να καλύψουν ανάγκες νοτιότερα. Με λίγα λόγια στη μάχη Αμερικανών και Ρώσων για την ενέργεια στην Ευρώπη η Ελλάδα είναι απλά ο φτωχός συγγενής, με κυβερνήσεις απόλυτα υποταγμένες στις δυνάμεις που στηρίζουν την κλυδωνιζόμενη εξουσία τους.
          dchristou52@gmail.com

          Γιάννης Καλαιτζής

          Γιάννης Καλαιτζής (1η Φεβρουαρίου 2013)

          Γιάννης Καλαιτζής (1η Φεβρουαρίου 2013)




          Kalaitzis_01-02-13
          01/02/2013

          Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

          Ο εθνικός μας εγγυητής

          Ο εθνικός μας εγγυητής


          Καρτερός Θανάσης
          Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/02/2013
          Εγγυητής μάς προέκυψε τον τελευταίο καιρό ο Σαμαράς. Μας εγγυήθηκε για παράδειγμα, με αφορμή τις δηλώσεις Μέργου, ότι δεν θα μειωθεί κι άλλο ο κατώτατος μισθός. Εγγυάται ότι η πολιτική του οδηγεί στην ανάκαμψη και στην ανάπτυξη - μετά τον Ιούνιο τελειώνουν τα δύσκολα και αρχίζει η απογείωση είπε προχθές στους Θωμάδες βουλευτές του. Εγγυάται τον νόμο και την τάξη. Και μαζί με όλα αυτά εγγυάται στους δανειστές ότι θα τηρήσει απαρέγκλιτα τις δεσμεύσεις που επέβαλαν στη χώρα. Εγγυάται εν γένει - προς τα μέσα και προς τα έξω.
          Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι οι μισές εγγυήσεις του έρχονται σε σύγκρουση με τις άλλες μισές - εγγυάται, για παράδειγμα, τον κατώτατο μισθό, την ίδια στιγμή που εγγυάται την πιστή τήρηση του Μνημονίου που προβλέπει «αναθεώρηση» του κατώτατου μισθού. Καθώς και το γεγονός ότι ένα κεφάλαιο των εγγυήσεών του -νόμος και τάξη!- μυρίζει ανθρώπινο κρέας. Και ας σταθούμε στον εγγυητή. Διότι, για να εγγυηθείς κάτι σε κάποιους, πρέπει να είσαι ο ίδιος φερέγγυος - δεν μπορεί ο απατεώνας να εγγυάται για την τιμιότητα κάποιου. Έτσι δεν είναι;
          Τι εστί λοιπόν Σαμαράς ως εγγυητής; Εντάξει, ας του κάνουμε και το χατίρι να μην ασχοληθούμε με την άνοιξη που θα έφερνε κάποτε στο πολιτικό σκηνικό - νεανικές τρέλες. Ας μην ταράξουμε τους κύκλους του με τα εύοσμα της θητείας του στο υπουργείο Εξωτερικών και με τα ανθηρά της θητείας του στον πολιτισμό. Ας πάρει το ποτάμι και όσα έλεγε στο Ζάππειο, τα κοστολογημένα ισοδύναμα που θα μας έσωζαν από την αγριότητα - κωδικό προς κωδικό τα εγγυήθηκε. Ας πάμε στα πιο πρόσφατα και ενδεικτικά της εγγυητικής του ικανότητας.
          Ο ίδιος δεν ήταν που πριν λίγους μήνες, ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας και όχι στου Βασίλη την ταβέρνα, εγγυήθηκε στις προγραμματικές δηλώσεις αποκατάσταση αδικιών στις χαμηλές συντάξεις; Και αποζημιώσεις σε ιδιώτες και ταμεία - θύματα του κουρέματος; Και καμιά άλλη περικοπή σε μισθούς και συντάξεις; Και 150.000 θέσεις εργασίας τον χρόνο ξεκινώντας από φέτος; Και πολυτεκνικά επιδόματα, και επαναφορά της μετενέργειας στους έξι μήνες, και αύξηση του αφορολόγητου; Κι άλλα ων ουκ έστιν αριθμός;
          Τι να μας εγγυηθεί λοιπόν ο εθνικός μας εγγυητής; Ένα πράγμα είναι εγγυημένο μʼ αυτόν: Το θράσος του...

          Λειτουργεί πιλοτικά η πρώτη Farmer's Market στην Πρέβεζα με θετικά αποτελέσματα

          Λειτουργεί πιλοτικά η πρώτη Farmer's Market στην Πρέβεζα με θετικά αποτελέσματα 

          Η πρώτη Farmer’s Market ήδη λειτουργεί «πιλοτικά» στην Πρέβεζα με επιτυχία σύμφωνα με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Καθηγητή κ. Αθανάσιο Τσαυτάρη. Στις προθέσεις του ΥπΑΑΤ είναι να λειτουργήσουν πιλοτικά τρεις τέτοιες αγορές, ώστε να διαπιστωθούν τυχόν προβλήματα και να βελτιωθούν. Τα παραπάνω ανέφερε στη Βουλή ο υπουργός, αναλύοντας το θέμα των «Farmer’s Market», κατά τη διάρκεια συζήτησης επίκαιρης επερώτησης 25 Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την αντιμετώπιση των άμεσων και σοβαρών προβλημάτων του αγροτικού τομέα. Επίσης, ο κ. Λεωνίδας Ραβανός, πρόεδρος της ΕΝΑ Πρέβεζας, που συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια στησίματος της αγοράς αυτής, δήλωσε στον ΑγροΤύπο τα εξής: «Η όλη προσπάθεια ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου του 2012 και ήδη την έχουν αγκαλιάσει οι καταναλωτές της πόλης μας. Στην αγορά συμμετέχουν αυτή τη στιγμή περίπου τριάντα παραγωγοί». Ξεκινήσαμε την προσπάθεια μας σε ιδιωτικό χώρο, αλλά μετά το ενδιαφέρον που υπήρξε από τους καταναλωτές της πόλης μας, η δημοτική αρχή μας έδωσε έναν δικό της χώρο. Επίσης καταφέραμε να μαζέψουμε 1.800 υπογραφές (σε μια πόλη 20.000 κατοίκων) από καταναλωτές της πόλης μας, που ζητούσαν να προχωρήσουμε στην ίδρυσή της. Οι «αγροτικές αγορές» εκτιμώ ότι θα πρέπει να είναι αυτοδιοίκητες, χωρίς να εμπλέκεται το δημόσιο. Οι κρατικές υπηρεσίες θα πρέπει να αναλάβουν μόνο την έκδοση της άδειας των παραγωγών και τους ελέγχους των προϊόντων».
          Και συνεχίζει ο κ. Ραβανός:«Η Πρέβεζα είναι μια περιοχή που αν και παράγει αγροτικά προϊόντα δεν είχε όλα αυτά τα χρόνια ούτε δημοτική ούτε λαϊκή αγορά. Φανταστείτε πόση αντίδραση υπήρξε στο να προχωρήσουμε στην ίδρυση μιας αγοράς μόνο από παραγωγούς.
          Στόχος είναι η διάθεση αγροτικών προϊόντων, μια φορά την εβδομάδα, απευθείας από τον παραγωγό στον καταναλωτή. Προσπαθούμε, μέσα στην οικονομική κρίση που μαστίζει την πατρίδα μας, να βελτιώσουμε το εισόδημα του παραγωγού για να μπορεί να συνεχίσει να καλλιεργεί. Παράλληλα όμως δεν θέλουμε να παρακάμψουμε το εμπόριο.
          Η προσπάθεια αυτή έφερε θετικά αποτελέσματα στην πόλη μας. Λειτούργησε ο ανταγωνισμός και ήδη ξεκίνησαν να ρίχνουν τις τιμές τα μανάβικα και οι αλυσίδες των σούπερ μάρκετ. Ακόμη αναδείξαμε τα τοπικά αγροτικά προϊόντα της περιοχής μας. Δώσαμε διέξοδο στους τοπικούς παραγωγούς να πουλάνε τα προϊόντα τους χωρίς να πληρώνουν πολλά χρήματα για μεταφορικά. Η «αγροτική αγορά» έχει τη στήριξη της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπως και της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Περιφέρειας Ηπείρου. Θέλουμε να βοηθήσουμε περισσότερο την αγροτική παραγωγή της περιοχής για να ενισχύσουμε την τοπική οικονομία».

          Τσαυτάρης στη Βουλή

          Από την πλευρά του ο υπουργός κ. Τσαυτάρης, μιλώντας στη Βουλή για τα Farmer’s Market, δήλωσε ότι «με αυτές τις αγορές των αγροτών το προϊόν του γεωργού θα φθάνει απευθείας στον καταναλωτή. Σε λίγες μέρες θα εγκαινιάσουμε την πρώτη αγορά στην Πρέβεζα, που ήδη άρχισε να λειτουργεί δοκιμαστικά και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία. Θέλουμε να κάνουμε τρεις, ώστε να μάθουμε πώς θα λειτουργήσει αυτός ο θεσμός γιατί δεν έχουμε εμπειρία. Τι θα πωλείται; Μέχρι πού θα φθάσει; Πώς θα συμμετέχει ο καταναλωτής; Ήδη λειτουργεί πιλοτικά στην Πρέβεζα και 1.800 καταναλωτές δήλωσαν ότι θέλουν να το αξιοποιήσουν. Μοιράστηκαν και ταυτότητες στους πωλητές. Έδειξε πραγματικά αυτό που επιθυμούμε. Δέστε τις τιμές των προϊόντων που πωλούνται εκεί, σε σύγκριση με τις τιμές που πωλούνται στα αντίστοιχα καταστήματα».

          Ενδεικτικές τιμές

          Στη συνέχεια ο κ. Ραβανός μας ανέφερε κάποιες ενδεικτικές τιμές, στις οποίες πωλούνται τα προϊόντα στην «αγροτική αγορά» της Πρέβεζας. Αυτές είναι:
          Ντομάτα 0,30 - 0,60 ευρώ/κιλό, όταν η υπόλοιπη αγορά τις πουλάει 1 - 1,30 ευρώ/κιλό
          Μελιτζάνες και Πιπεριές 0,40 - 0,50 ευρώ/κιλό όταν η υπόλοιπη αγορά τις πουλάει 0,80 - 0,90 ευρώ/κιλό
          Τυποποιημένο έξτρα παρθένο ελαιόλαδο 3,5 ευρώ/λίτρο όταν η υπόλοιπη αγορά το πουλάει πάνω από 6 ευρώ/λίτρο
          Κολοκυθάκια 0,40 ευρώ/κιλό όταν η υπόλοιπη αγορά τα πουλάει 0,80 ευρώ/κιλό
          Μήλα 0,60 - 0,80 ευρώ/κιλό όταν η υπόλοιπη αγορά τα πουλάει 0,90 - 1,30 ευρώ/κιλό
          Πατάτες 0,40 - 0,50 ευρώ/κιλό όταν η υπόλοιπη αγορά τα πουλάει 0,70 ευρώ/κιλό
          Φασολάκια (η πρώτη κοψιά) 1,20 ευρώ/κιλό όταν η υπόλοιπη αγορά τα πουλάει 2 - 2,5 ευρώ/κιλό.

          Έρχονται νέα δημοπρατήρια

          Όσον αφορά τα δημοπρατήρια αγροτικών προϊόντων, ο υπουργός επισήμανε μιλώντας στη Βουλή ότι «προσπαθούμε να λειτουργήσουμε δοκιμαστικά Δημοπρατήρια. Αυτό της Κρήτης και ένα ηλεκτρονικό Δημοπρατήριο που θα λειτουργήσει στην Περιφέρεια της Θεσσαλίας, όπως και άλλο ένα πιο Βόρεια, για να δούμε και αυτόν το θεσμό πώς θα τον αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Ειδικά τόσο για της Αθήνας, όσο και για της Κεντρικής Ελλάδος έχουν ολοκληρωθεί οι μελέτες και προσπαθούμε να τα εφαρμόσουμε».
          Σταυρος Παϊσιάδης
          press@agrotypos.gr